เกิดใหม่กับระบบ คนขับราคะ

“ระบบ... ขอสกิลที่ช่วยให้ฉันจัดการกับสถานการณ์ยุ่งยากพวกนี้หน่อยสิ” ผมเอ่ยในใจขณะขับรถไปยังวัดอรุณ

[รับทราบครับ สกิลที่เหมาะสมกับสถานการณ์ของคุณในตอนนี้คือ เขตแดนหลอกลวง]

เสียงระบบตอบกลับมาอย่างเยือกเย็นก่อนจะปรากฏรายละเอียดสกิลบนจอโปร่งแสง

[คุณสมบัติ สกิลนี้จะสร้างอาณาเขตจำลองขึ้นมาครอบคลุมพื้นที่รอบตัวผู้ใช้ ส่งผลให้บุคคลภายนอกที่มองเข้ามาเกิดความเข้าใจผิดหรือเห็นภาพบิดเบือนไปจากความเป็นจริง เช่น มองเห็นคุณจีอาและคุณจองมินเป็นเพียงนักท่องเที่ยวธรรมดา]

[ค่าใช้จ่ายในการร้องขอสกิล 5 ล้านบาท คุณจะยินยอมหรือไม่]

“เอาเลย” ผมตอบเสียงเรียบ 

[ชำระเงินเรียบ – 5,000,000 บาท]

หลังจากนั้นไม่นาน พวกเราก็มาถึงจุดหมายและลงจากรถเพื่อเดินมุ่งหน้าเข้าสู่เขตวัดอรุณ

ติ๊ง...

[ค่าตอบแทนรับ-ส่งจากจีอา + 3,000,000 บาท]

[ยินดีด้วย คุณทำภารกิจการช่วยสำเร็จ คุณได้รับไอเทมพิเศษจาก ระบบ] 

[ไอเทมที่สุ่มได้คือ: บัตรใช้สกิลได้ทันทีx1]

“ของดีซะด้วย ไอเทมนี้มาได้จะหวะเลยแฮะ ยิ่งกลัวอยู่ว่าสกิลเขตแดนหลอกลวง มันจะหมดเวลาก่อนที่จะไปถึงเยาวราช แบบนี้ก็ไม่ต้องกังวลแล้วสิ” ผมคิดในใจอย่างตื่นเต้น 

“จะไม่มีคนสังเกตพวกเราจริง ๆ เหรอคะคุณวายุ” จีอาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย เธอคอยหันมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวังตามสัญชาตญาณ

“ไม่ต้องกังวลครับ ผมจัดการเรื่องนั้นเรียบร้อยแล้ว รับรองว่าจะไม่มีใครเข้ามาขอถ่ายรูป หรือแอบถ่ายพวกคุณทั้งสองคนแน่นอนครับ” ผมตอบกลับด้วยสีหน้าและแววตามั่นใจ เพราะรู้ดีว่าภายใต้อำนาจของสกิลที่ผมเพิ่งเปิดใช้งานไป ต่อให้พวกเธอจะเดินเฉิดฉายอยู่กลางฝูงชนในชุดไทยที่งดงามขนาดไหน ในสายตาคนรอบข้าง พวกเธอก็จะเป็นเพียงนักท่องเที่ยวธรรมดาที่ไม่มีใครคิดจะสะดุดตาเป็นพิเศษ

“ค่ะ...” จีอาพึมพำตอบรับสั้น ๆ แม้ในใจจะยังดูไม่ค่อยมั่นใจนัก

แต่แล้วความกังวลของเธอก็เริ่มมลายหายไป เมื่อมีกลุ่มนักท่องเที่ยวสองสามกลุ่มเดินสวนทางออกมา ทว่าคนเหล่านั้นกลับไม่มีใครหยุดจ้องมองหรือทำท่าทางเหมือนจำเธอได้เลย ทุกคนเพียงแค่เหลือบมองผ่าน ๆ เหมือนเธอเป็นแค่นักท่องเที่ยวสาวสวยในชุดไทยคนหนึ่งเท่านั้น

“จริงด้วยแฮะ... พวกเขาไม่ได้สนใจตัวฉันเลยสักนิด” จีอาหันมามองผมด้วยความประหลาดใจ แววตาที่เคยระแวดระวังเปลี่ยนเป็นประกายตื่นเต้น “เพื่อนบอดี้การ์ดของคุณจัดการเคลียร์พื้นที่ ที่นี่ไว้ให้หมดแล้วเหรอคะ?” 

“เอ่อ... ก็ประมาณนั้นครับ”

ผมตอบปัดๆ ไปแบบขอไปที ทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้นเลย เพราะต่อให้ผมจะเกณฑ์บอดี้การ์ดมาทั้งกองทัพเพื่อเคลียร์พื้นที่ ก็ไม่มีทางทำให้เหล่านักท่องเที่ยวเมินเฉยต่อออร่าระดับซุปตาร์ของเธอได้ขนาดนี้แน่ๆ

หลังจากนั้น ตลอดการเดินเที่ยวชมวัดอรุณก็มีเหตุการณ์อีกหลายครั้งที่พิสูจน์ให้เห็นว่าสกิลของระบบนั้นทรงพลังแค่ไหน ไม่ว่าเราจะเดินผ่านจุดที่คนพลุกพล่านเพียงใด หรือเข้าใกล้กลุ่มนักท่องเที่ยวที่ดูเหมือนจะเป็นแฟนคลับเคป๊อปมากขนาดไหน ทุกคนกลับมองผ่านพวกเธอไปราวกับเป็นอากาศ นั่นทำให้จีอากับจองมินเริ่มคลายความกังวลลงอย่างสิ้นเชิง จนตอนนี้พวกเธอกล้าที่จะเดินเที่ยวและโพสท่าถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนานโดยไม่ต้องพะวงเรื่องจะถูกแอบถ่ายอีกต่อไป

บางครั้งเธอก็เปรยออกมาด้วยรอยยิ้มว่าคนไทยน่ารัก ที่ให้พื้นที่ส่วนตัวกับศิลปินแบบเธอได้มากขนาดนี้ หรือบางทีเธอก็สันนิษฐานไปเองว่า เป็นเพราะทั้งคนไทยและนักท่องเที่ยวต่างชาติที่นี่ต่างก็ใส่ชุดไทยมาถ่ายรูปกันเต็มไปหมด แถมแต่ละคนยังสวยสง่ากันทั้งนั้น จนอาจจะทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็นหรือจำใบหน้าของเธอได้

ผ่านไปพักใหญ่ หลังจากที่เรานำชุดไทยไปส่งคืนที่ร้านเรียบร้อยแล้ว ผมก็เริ่มออกรถมุ่งหน้าไปยังจุดหมายถัดไปทันที

“ช่วงกลางวันของเมืองไทยอากาศจะร้อนจัดพอสมควรเลยนะครับ”

ผมเอ่ยเตือนออกไปเพื่อลองเช็กดูอีกครั้งว่าพวกเธอยังยืนยันที่จะไปเยาวราชตอนนี้จริงๆ หรือเปล่า เพราะการเดินเยาวราชท่ามกลางแดดเปรี้ยงขนาดนี้อาจจะไม่ใช่งานง่ายสำหรับสาวๆ โดยเฉพาะกับซุปตาร์ที่ต้องรักษาผิวพรรณอย่างพวกเธอ

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าไม่ไปตอนนี้ก็คงไม่มีโอกาสได้ไปแล้วล่ะ” จีอาเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มกว้าง ดูเหมือนความตื่นเต้นจะชนะความกลัวแดดไปขาดลอย

“แล้วคุณพอจะมีร่มติดรถไว้บ้างไหมคะ” จองมินเอ่ยถามขึ้นอย่างรอบคอบ

“น่าจะมีนะครับ” ผมตอบไปอย่างไม่แน่ใจนัก แต่รถของบริษัทรักษาความปลอดภัยคันนี้น่าจะมีการเตรียมความพร้อมไว้ให้ลูกค้าอยู่แล้ว “น่าจะเก็บอยู่ท้ายรถครับ เดี๋ยวผมเช็กดูอีกที”

แต่ความจริงในหัวผมไม่ได้กังวลเลยสักนิด เพราะต่อให้ท้ายรถจะว่างเปล่า ผมก็แค่กดสั่งซื้อร่มกันยูวีเกรดพรีเมียมจากร้านค้าออนไลน์ของระบบมาเสกไว้ให้พวกเธอได้ในไม่กี่วินาทีอยู่ดี

...

รถอัลพาร์ดคันหรูเคลื่อนเข้ามาจอดสนิทภายในจุดรับฝากรถ ผมรีบลงจากรถตรงไปเช็กที่บริเวณท้ายรถทันทีเพื่อดูว่ามีร่มเตรียมไว้พร้อมหรือไม่ ซึ่งก็ปรากฏว่ามีร่มคันใหญ่เตรียมไว้ให้จริงๆ 

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมคิดว่าขาดไม่ได้เลยสำหรับอากาศเมืองไทยก็คือพัดลมพกพา เพื่อให้พวกเธอได้ใช้บรรเทาความร้อนระหว่างเดินเที่ยว ผมจึงรีบกดสั่งซื้อพัดลมพกพาผ่านร้านค้าออนไลน์ของระบบในตอนนั้นทันที ก่อนจะเดินกลับมาที่ข้างตัวรถแล้วเลื่อนเปิดประตูออกให้พวกเธอ

จากนั้นพวกเราก็มุ่งหน้าเข้าสู่ถนนเยาวราชทันที โดยมีผมคอยเดินคุมเชิงตามหลังพวกเธออยู่อย่างใกล้ชิด จองมินรับหน้าที่เป็นคนถือร่มคันใหญ่เพื่อบดบังแสงแดดอันร้อนระอุให้กับจีอา ทั้งสองคนดูเพลิดเพลินกับบรรยากาศสองข้างทางจนแทบจะลืมความร้อนไปเลย

ทว่าในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังดำเนินไปได้ด้วยดีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ผมคุ้นเคยก็ดังขึ้นขัดจังหวะในหัว

[สกิลเขตแดนหลอกลวงกำลังจะหมดเวลาทำงานภายในอีก 5 นาที]

เมื่อเห็นการแจ้งเตือนแบบนั้น ผมก็ไม่รอช้า รีบเรียกใช้ไอเทมที่เพิ่งได้รับมาเพื่อแก้สถานการณ์วิกฤตทันที

“ระบบ... ใช้งาน บัตรใช้สกิลทันที ตอนนี้เลย!” ผมสั่งการในใจอย่างรวดเร็ว 

[ไอเทมถูกใช้งานเป็นที่เรียบร้อย]

ในเมื่อจัดการทุกอย่างจนลงตัวแล้ว ตอนนี้ผมก็สามารถวางใจเรื่องความปลอดภัยและความเป็นส่วนตัวของพวกเธอได้อย่างเต็มที่ ไม่จำเป็นต้องคอยระแวดระวังหรือกังวลอีกต่อไปว่าจะมีใครจำได้แล้วกรูเข้ามารุมล้อมขอถ่ายรูปให้เป็นเรื่องวุ่นวาย

ภาพตรงหน้าของผมตอนนี้จึงมีเพียงจีอากับจองมินที่กำลังเดินเล่นกันอย่างสบายใจเหมือนนักท่องเที่ยวธรรมดาทั่วไป ซึ่งมันเป็นภาพที่หาดูได้ยากมากสำหรับศิลปินระดับพวกเธอ

ผมกับพวกเธอเดินทอดน่องไปตามร้านค้าต่าง ๆ ที่น่าสนใจและเต็มไปด้วยของกินยั่วน้ำลาย แม้ว่าตอนนี้จะเป็นช่วงเที่ยงที่แดดกำลังแผดเผาก็ตาม ในใจผมแอบนึกเสียดายที่ไม่ได้พาพวกเธอมาตอนเย็น เพราะบรรยากาศช่วงค่ำที่มีแสงไฟนีออนระยิบระยับกับฝูงชนที่พลุกพล่านน่าจะดูสวยงามและมีชีวิตชีวากว่านี้หลายเท่า

ตลอดทางที่เดินด้วยกัน ผมมักจะได้ยินพวกเธอคุยกันด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผ่อนคลาย จีอากับจองมินคุยกันว่าพวกเธอไม่ได้เดินเที่ยวสบาย ๆ แบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว ทั้งความรู้สึกที่ไม่มีใครคอยจับตามอง ไม่มีเลนส์กล้องแอบถ่าย หรือแม้แต่คนที่จะปรี่เข้ามาขอถ่ายรูปให้ต้องลำบากใจ ทุกอย่างรอบตัวมันดูปกติธรรมดาจนพวกเธอสามารถเป็นตัวเองได้อย่างเต็มที่

เมื่อผมได้ยินคำพูดเหล่านั้นและเห็นภาพความสุขของพวกเธอ ผมก็อดที่จะรู้สึกอิ่มเอมใจไปด้วยไม่ได้ อย่างน้อยความพยายามของผมและสกิลของระบบก็สัมฤทธิ์ผล เพราะมันทำให้พวกเธอได้สัมผัสช่วงเวลาที่แสนธรรมดาแต่พิเศษสุด แม้จะเป็นเพียงเวลาสั้น ๆ ก็ตาม

ส่วนในมือของผมตอนนี้เรียกได้ว่ารับบทหนัก เพราะเต็มไปด้วยถุงของกินมากมายก่ายกอง ทั้งของที่พวกเธอซื้อมาลองชิมแล้วกินไม่หมดจนต้องฝากไว้ที่ผม รวมถึงของอร่อยอีกหลายอย่างที่จีอาตั้งใจเลือกซื้อติดไม้ติดมือไปฝากทีมงานคนอื่น ๆ ด้วยความใส่ใจ ซึ่งผมก็เต็มใจถือให้โดยไม่มีบ่นสักคำ