ไป๋ลู่ จอมยุทธข้ามแดนสีชาด

        ภาพเงาอดีตช่วงเวลาฉลองร่วมกันหลากหลายเหตุการณ์ประดังบังตา ไร้ซึ้งสติปัญญาใดเข้ามาฉุดรั้งร่างท่วมที่วิ่งไปด้วยสัญชาตญาณของตนเอง ก่อนในที่สุดก็เห็นกำแพงไม้ไผ่ระรอกใหม่ที่เสริมขึ้นอย่างหนาเตอะพร้อมยุปโถปกรณ์และเสียงครึกครัก เสียงกองกำลังที่เดินอย่างพร้อมเพรียงกระแทกชุดเกราะที่สวมอย่างเป็นจังหวะ 

        ภาพกองกำลังที่มีจำนวนมาก ที่กำลังจ้ำเท้า้เข้าสู่ตัวหมู่บ้านก่อนทำให้จิตที่มีแต่ไอสังหารความเเค้นนั้นหยุดลงไม่กี่อึกใจ ก่อนจะตัดสินใจติดตามไป กระชันชิด ทุกเส้นทางที่วิ่งผ่านก่อนไปถึงโรงเตี้ยม ก็แอบกวาดสายตาซ้ายขวามองหา ชุดที่เสหมือนตนที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ หากแต่ก็ไม่พบเจอบุคคลที่สวมชุดอย่างว่า ทว่าสิ่งที่ยืนยันตนได้ในตอนนี้คือหมู่บ้านอยู่ในสถานะที่ปลอดภัย

        ไม่เห็นร่างไร้ชีวิตตามพื้นถนน หรือแม้แต่กลิ่นไอโลหิตที่หลุดลอยออกมาแม้แต่น้อย ผู้คนมากมายที่แอ อัดต่างยกแก้วชนฉลองกินอาหารอย่างอิ่มหน่ำ ใบหน้าที่มีความสุขที่ตนไม่คุ้นเคยจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ไม่นาน ก่อนร่างท่วมจะมาถึงปากทางเข้าโรงเตี้ยมในที่ ด้วยความรีบร้อนแม้แต่เสียงตนที่แหบพร้า ไม่อาจเปร่งเรียกนามเฒ่าแก่เฉินซินได้อีกต่อไป

        ก่อนจะตัดสินใจแหวกประตูออกมาและพุ้งชนเข้ากับไป๋ลู่ในที่สุด ร่างน้อยที่ปรากฏเสหมือน คมดาบเสียบทะลุตรรกะความทุกข์ และปัดเป่าความคิดทั้งหมดออกไป ร่างที่ฝืนยืนยัดก็ทิ้งตัวอ่อนแรงโอบกอดร่างที่คุ้นเคย ให้แน่ใจว่าตนนั้นมิได้ฝันไป ก่อนสองมือเล็กจะพุ้งเข้าดันหน้าที่ยื่นเข้าหามากเกินไปออก

        "อ๊า! พอได้แล้วพี่จาง น้ำตาท่านไหลอาบข้าเยอะเกินไปแล้ว ข้าพึ้งชำระตัวมาได้ไม่นาน เลิกกอดข้าแล้วไปล้างเนื้อล้างตัวรอเฒ่าแก่กลับมาก่อนได้แล้ว ขอรับ!....ตอนนี้ก็เท่ากับว่าเหลือเพียงท่านกับข้าแล้วที่ยังชีวิต....ร่างพวกเค้าเฒ่าแก่ฝังร่างในโรงผลึกด้วยตัวของเค้าเองพิธีจะมีจัดอย่างมีเกียรติอีกครั้งในวันพรุ่งนี้หากท่าน อยากจะพบพวกเค้าท่านก็ไปเถอะ

        ร่างท่วมสูงใหญ่ค่อยๆชันกายขึ้นเชื่อฟังสนิทใจในที่สุด ก่อนจะค่อยๆย่างกายออกไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นไอที่คุ้นเคยและร่างน้อยที่เช็ดน้ำตาปลาบปลื้มของการกลับมาของหนึ่งในคนที่ตนสนิทไม่แพ้ทิวท่าย บุรุษนาม จางแต่เดิมเป็นชาวยุทธหากเทียบเคียงกับเหล่าบรรดาเสี่ยวเอ๋อทั้งหมดในโรงเตี้ยมทั้งหมดเก้าคนตัวเค้านั้นเป็นคนที่นิ่งเงียบพูดน้อยและมุทะลุที่สุด

        ถึงอย่างนั้นความสามารถพลังยุทธสายธารธาตุดินอันเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่เหมือนใครของเค้านั้น กลับเป็นที่สนใจของเฒ่าแก่เฉินซินและยอมรับเค้าเข้ามาเป็นเสี่ยวเอ๋อ นอกจากพละกำลังที่มหาศาลผิดมนุษย์แล้วก็ตาม ทำให้งานจำพวกใช้กำลังสามารถไว้ใจชายผู้นี้ได้อย่างไม่ต้องปิดบังส่วนเรื่องการเจรจาหรือการมอบหมายภารกิจที่ตนไม่อาจควบคุมนั้นตัวเฒ่าแก่จะเป็นผู้เจรจาแด่เพียงผู้เดียว

        ร่างน้อยเมื่อปรับอารมณ์ได้แล้ว ความสดใจในอดีตเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งก่อนจะค่อยๆ เปิดประตูออกไปท่ามกลางสภาพคนมุงดูภายนอกโรงเตี้ยมมากมายที่หวาดกลัวว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นพวกเค้าต่างคิดไปไกลว่าเสี่ยวเอ๋อจาง จะเป็นร่างจำแลงอสูรเพื่อความแน่ใจจึงสะกดรอยตามภายใต้การจับจ้องหน่วยสำรวจที่ได้รับเรื่อง ข่าวมโน ตามรูปพรรณและอารมณ์ที่ฉุนเฉียวเกินเหตุสร้างความสนใจ ชาวยุทธในละแวกใกล้เคียงเข้าตรวจสอบด้วยตัวเอง พลันสังเกตร่างน้อยที่ออกมาจาก โรงเตี้ยมที่มีม่านพลังกำกับพิเศษบุคคลภายนอกไม่อาจเข้ามาหากไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของพลังดังกล่าว 

        "นี้ๆ เจ้าหนูเจ้ายักษ์ที่เข้าไปด้านในทำอันตรายเจ้าหรือไม่ เจ้าสามารถบอกข้าได้เพียงพงกหัวเพียงคำเดียว ข้าจะจัดกา.. "ไม่ๆ!! ท่านอาวุโสทุกท่านใจเย็นก่อนขอรับ นั้นพี่ชายข้าเอง เค้าเป็นหนึ่งในลูกจ้างของเฒ่าแก่โรงเตี้ยมที่ทำงานที่นี้ขอรับ พวกท่านโปรดวางใจสามารถสอบถามเรื่องนี้กับ "อาวุโสหมางต้าและอาวุโสหัวอู่เหรินได้ด้วยตัวท่านเองเลยขอรับ! 

        ร่างน้อยรีบหมดข้อมือทั้งสอง บิดม้วนคนละข้างปรามเหล่าชาวยุทธที่สงสัยนับร้อยที่เริ่มปรากฏแห่ตัวมาที่นี้ ก่อนจะอ้างนามที่ยิ่งใหญ่ที่ตนไม่รู้แท้จริงว่าเป็นผู้ใด ก่อนจะชี้ไปที่โรงเตี้ยมมีสัญลักษณ์ตราเหยี่ยวครึ่งตัวที่แตกออกจากแรงทำลายมากมายมหาศาลจากอสูรเสือดำและแรงกดพลังรุนแรงของหัวอู่เหรินที่ร่ำให้ยามนางยังอยู่ที่หมู่บ้าน  ที่โดดเด่นบนผนังชั้นสามที่แม้จะยังซ่อมแซมส่วนที่แตกหักไม่ครบแต่ก็พอทำให้ท่าทางทมัดทแมงหึกเหิมมากมาย เปลี่ยนกิริยาก่อนจะแยกย้ายกันอย่างรวดเร็ว พวกเค้าไม่อยากยุ้งกับตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดมากเท่าไหร่นักหากสถานที่แห่งนี้เป็นที่อาศัยด้วยแล้ว ยิ่งไม่อยากเกี่ยวข้องเข้าไปใหญ่ 

        "ข้าทำใด้! เสียงใตใจที่ร้ำร้องที่ปราบปลื้มครั้งที่สอง ภาพเด็กน้อยที่ไม่กล้าสู้หน้าผู้แปลกหน้ามากมายเนื่องจากกลัวพวกเค้าจะยิ่งต้องการสังหารตัวเค้าเอง หากทว่าเมื่อมองไปที่นันย์ตาม่วงดำลึก และรอยปานด้านขวาก็ทำให้พวกเค้าไม่ได้สงสัยสิ่งใดจากตัวเด็กน้อยอีกเลย ไม่รอช้าเด็กน้อยเริ่มเดินสำรวจงานฉลอง ผู้คนมากมายที่เห็นร่างเด็กน้อยไปตามจุดต่างๆ ก็เอาขนมหรือของกินหยิบยื่นให้ ด้วยท่าทีที่ใจดียิ้มแย้ม เสื้อผ้ามอมแมมก็ได้รับการผัดเปลี่ยนดูแลใหม่

        "เจ้าเป็นลูกผู้ใดรึเด็กน้อย เหตุใดจึงเดินมองนั้นนี่ดูเหมือนเจ้าจะไม่คุ้นชินเส้นทางหรือข้าช่วยเจ้าไปยังจุดรวมพลที่มีเหล่าเด็กๆคนอื่นๆได้นะ เผื่อที่นั้นจะมีสหายของเจ้าอยู่ที่นั้นเช่นกันดีหรือไม่ อีกอย่างที่นั้นมีของกินมากมายที่เจ้าสามารถไปรับมากเท่าไหร่ก็ย่อมได้เพียงไว้ใจข้าพาเจ้าไปส่งที่นั้นก็พอดีหรือไม่เจ้าหนู","อย่าเชื่อเจ้านี้เลยให้ข้าพาเจ้าไปดีกว่า" ,"ให้พี่ชายพาเจ้าไปเอง" "พี่สาวอยู่นี้ทั้งคนไม่ต้องอายไปหรอก"

        ร่างผู้คนมากมาย ปรี่เข้าหาเด็กหนุ่มที่ยืนผวาไม่น้อย สายตาที่ราวกับจ้องมองเด็กหนุ่มดั่งตั๋วนำทางรับผลงาน พวกเค้าต่างเสนอตัวที่จะพาเด็กหนุ่มไปหาพวกพ้องที่แม้แต่ตนเองก็ไม่อยากไป แม้จะมีที่ปิดตาแนบเนื้อกับดวงนันย์ตาผิดรูปพรรณใหม่นี้หากทว่าก็ไม่สามารถ ทำให้ใบหน้าที่คุ้นเคยกับเหล่าเด็กๆ

        ที่ติดอยู่ด้วยกันในรังอสูรที่สามนั้นหลงลืมไปได้ หากพยายามจดจำใบหน้าไป๋ลู่ดีๆ พวกเค้าก็พร้อมที่กล่าวสรรหาคำอัปมงคลมาที่เจ้าตัวทันที เด็กน้อยที่ค่อยๆถอยทำมือปรามๆ ชาวยุทธมากมายที่ก้าวเข้ามาพวกเค้าไม่ได้มีเจตนาที่ไม่ดี ทว่าท่าทีต้องการผลงานนั้นกลับทำให้เด็กน้อยค่อนข้างอึดอัดและอยากปฏิเสธไป 

        "อะแห่ม! ยามเย็นสงบกับงานเริงรมณ์ที่ก่อต่อเนื่องยาวนานเจ็ดวันพึ่งเริ่มไม่นาน พวกเจ้าก็จะขู่เข็ญเด็กๆที่พึ่งกลับมาแล้วอย่างนั้นหรือ?