สรรพธาตุสังหารเทพ

สวี่หยุนไล่ล่าสังหารสัตว์อสูรอย่างไม่หยุดยั้งอีกสองชั่วยามจนในตอนนี้เป็นยามบ่ายแล้ว..สวี่หยุนสังหารสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลางได้ถึง 23 ตัวและสังหารสัตว์อสูรระดับตํ่าไป 33 ตัว..

"เฮ้อ..นี่ข้าสังหารพวกมันเยอะเกินไปหรือ? ตั้งแต่ 1 เค่อที่แล้วข้ายังไม่พบเจอสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลางเลยแม้แต่ตัวเดียว.." สวี่หยุนบ่นออกมาก่อนจะลากขาของตนเองให้ก้าวไปข้างหน้าด้วยความเบื่อหน่าย..การสังหารสัตว์อสูรตลอดสามชั่วยามก็ทำให้ดรรชนีวารีไร้เงาของสวี่หยุนเลื่อนระดับเป็นขั้น 2 ที่เทียบเท่ากับวรยุทธทมิฬระดับตํ่าแล้ว..

สวี่หยุนทำการเดินทางเรื่อยๆจนในตอนนี้สวี่หยุนมาส่วนลึกของป่าหมื่นอสูรชั้นนอกแล้ว..ถึงแม้ช่วงแรกๆที่เขาเข้ามาในส่วนลึกจะพบกับสัตว์อสูรระดับกลางมากกว่ารอบนอกแต่เมื่อสวี่หยุนไล่สังหารพวกมันไปสักพักก็กลายเป็นว่าเขาพบสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลางยากเย็นกว่าเก่าเสียอีก..การเดินทางตลอดเวลาสามชั่วยามของสวี่หยุนไม่ได้พบเจอกับสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นสูงแม้แต่ตัวเดียว..

สวี่หยุนเดินลากขาด้วยความเบื่อหน่ายไปได้สักพักเขาก็สังเกตเห็นถํ้าๆหนึ่งที่ดุเหมือนเป็นถํ้าธรรมดาอย่างยิ่ง..แต่ทันทีที่สวี่หยุนมองเห็นถํ้านั้นสายตาของเขาก็เป็นประกายในทันทีก่อนจะค่อยๆขยับตัวไปตามพุ่มไม้ทำให้เขาเข้าใกล้ถํ้านั้นมากขึ้นเรื่อยๆ..ในที่สุดสวี่หยุนก็เข้ามาถึงในระยะที่สามารถมองเข้าไปในถํ้าได้บ้างแล้ว..เมื่อสวี่หยุนมองเข้าไปก็เห็นพยัคฆ์สีครามตัวเล็กๆกำลังนอนอยู่อย่างสุขสบาย..แต่พยัคฆ์สีครามตัวนั้นมีความพิเศษคือมันเป็นถึงสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นสูง!

"..บางทีข้าอาจจะโชคดีมากเป็นแน่ที่มาพบกับถิ่นที่อยู่ของสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นสูง..มิน่าล่ะรอบๆนี้ถึงได้ไม่มีสัตว์อสูรอยู่เลย..ดูจากรูปร่างของมันแล้วก็สมควรจะเป็นตัววัยเยาว์..แถมลมปราณที่ข้าสัมผัสได้จากถํ้านั้นมีแค่หนึ่งเดียวเท่านั้น!" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มยินดีก่อนจะยกมือขวาขึ้นอย่างช้าๆทำให้ลูกแก้ววารีอัคคีหนึ่งลูกปรากฏขึ้นบนมือของสวี่หยุน..สวี่หยุนกำลังจะขว้างลูกแก้วออกไปเพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของพยัคฆ์สีครามวัยเยาว์นั้นแต่สวี่หยุนก็หยุดชะงักในท่าขวางลูกแก้วในทันทีก่อนจะตัวแข็งกลายเป็นหินไป..สวี่หยุนมีเหงื่อไหลลงมาเพราะความกดดันที่ส่งมาที่เขาจากด้านหลัง..

บึ้ม!!

ทันทีที่มีเสียงของแหลมเล็กบางอย่างฝ่าอากาศพุ่งเป้ามาทางสวี่หยุนเขาก็พลิกตัวกลับหลังในทันทีก่อนจะขว้างลูกแก้วออกไปพร้อมกับกำมือแน่นในทันที..ลูกแก้ววารีอัคคีแตกกระจายออกก่อนที่จะกลายเป็นลูกแก้วนํ้าขนาดยักษ์ที่มีเปลวไฟวิ่งวนรอบอยู่ภายในและพุ่งไปต้านบางอย่างที่จู่โจมมาจากทางด้านหลังของสวี่หยุน..แต่ทันทีที่ลูกแก้วนํ้าขนาดยักษ์สัมผัสกับสิ่งนั้นมันก็แตกกระจายและระเบิดออกมาในทันที..

สวี่หยุนใช้แรงระเบิดพุ่งไปด้านหลังก่อนจะพลิกตัวกลางอากาศและลงพื้นได้อย่างมั่นคง..สวี่หยุนใช้มือบังฝุ่นที่เกิดจากแรงระเบิดชั่วครู่ก่อนที่ฝุ่นผงจำนวนมากที่บดบังทัศนวิสัยจะกระจายออกไปและเผยให้เห็นพยัคฆ์สีครามที่มีขนาดตัวใหญ่กว่าที่สวี่หยุนเห็นในถํ้าอย่างยิ่ง..แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากพยัคฆ์สีครามทำให้สวี่หยุนตกตะลึงไปในทันที..มันหนาแน่นและเข้มข้นกว่าพยัคฆ์สีครามในถํ้าเป็นอย่างยิ่ง..ให้กล่าวอีกอย่างก็คือพยัคฆ์สีครามตัวนี้เป็นสัตว์อสูรระดับสองขั้นตํ่า! สัตว์อสูรระดับสองขั้นตํ่าเทียบเท่าได้กับผู้ฝึกตนที่มีพื้นฐานการฝึกตนอยู่ที่ขั้น 2 ของก่อเมล็ดลมปราณ..

"..โชคดีบ้านเตี่ยเจ้าสิ..นี่มันหายนะชัดๆ!" สวี่หยุนสบทคำด่าตัวเองออกมาก่อนจะยกมือขวาขึ้นอีกครั้งทำให้ลูกแก้ววารีอัคคีอีกลูกมาปรากฏขึ้นบนมือของสวี่หยุน..สวี่หยุนขว้างมันออกไปในทันทีก่อนจะใช้เหยียบวารีท่องนภาถอยหลังสุดกำลังอย่างรวดเร็ว..พยัคฆ์สีครามเห็นดังนั้นมันก็มีท่าทีโกรธเกรี๊ยวขึ้นมาก่อนจะขยับตัวไล่ตามสวี่หยุนด้วยความเร็วที่เหนือกว่าค่อนข้างมาก..แต่ทันทีที่มันขยับตัวสวี่หยุนก็กำมือแน่นในทันทีก่อนจะลูกแก้ววารีอัคคีจะแตกกระจายออกอีกครั้งและกลายเป็นลูกแก้วนํ้าขนาดยักษ์พุ่งเข้าใส่พยัคฆ์สีครามด้วยแรงกดดันที่สามารถสังหารผู้ฝึกตนขั้น 8 ของรวบรวมลมปราณระดับตํ่าได้อย่างง่ายดาย..

บึ้ม!!

เมื่อพยัคฆ์สีครามเห็นลูกแก้วนํ้าขนาดยักษ์ก็ไม่ได้มีท่าทีตื่นกลัวแต่อย่างใด..พยัคฆ์สีครามแค่ยกอุ้งเท้าของมันขึ้นมาก่อนจะตบไปที่ลูกแก้วนํ้าขนาดยักษ์อย่างง่ายดายราวกับการบี้มดปลวกเพียงเท่านั้น..ทันทีที่อุ้งเท้าของพยัคฆ์สีครามสัมผัสกับลูกแก้วนํ้าขนาดยักษ์ตัวลูกแก้วนํ้าขนาดยักษ์ก็แตกสลายไปในทันทีพร้อมกับเกิดการระเบิดอย่างรุนแรงจากการที่ลมปราณธาตุทั้งสองที่อยู่ภายในกระจายตัวออกมาข้างนอกอย่างรวดเร็ว..ถึงแม้ลูกแก้วนํ้าขนาดยักษ์จะไม่สามารถทำให้พยัคฆ์สีครามบาดเจ็บได้เลยแม้เพียงน้อยนิดแต่มันก็ช่วยลดความเร็วของพยัคฆ์สีครามได้บ้างจากแรงระเบิดของมัน..

"..ข้าควรจะทำเช่นไรดี..หลบหนีลงแม่นํ้าอีกครั้ง? ไม่..จากพลังของมันต้องเพียงพอที่จะตามลงมาในแม่นํ้าเป็นแน่..บัดซบ!!" สวี่หยุนกล่าวสิ่งที่คิดออกมาอย่างรีบร้อนก่อนจะกัดฟันแน่นมุ่งตรงไปยังแม่นํ้าที่เขาเคยใช้หลบหนีหมาป่าทมิฬทั้งห้าอีกครั้ง..พยัคฆ์สีครามที่หายจากการมึนงงเพราะแรงระเบิดแล้วก็เริ่มติดตามมาข้างหลังสวี่หยุนอย่างรวดเร็ว..

จากระยะทางของสวี่หยุนและพยัคฆ์สีครามแล้วก็สมควรที่สวี่หยุนจะถูกตามทันในเพียงไม่กี่อึดใจแต่สวี่หยุนมักใช้สิ่งของตามทางหลบเลี่ยงเสมอ..หากสวี่หยุนเจอต้นไม้ที่มีขนาดใหญ่เป็นอย่างยิ่งเขาก็จะปีนขึ้นไปอย่างไม่ลังเลก่อนจะใช้เหยียบวารีท่องนภากลางอากาศเพื่อมุ่งหน้าไปยังต้นไม้ต้นถัดไป..พยัคฆ์สีครามเคลื่อนที่ได้ยากลำบากเล็กน้อยเพราะสภาพภูมิประเทศทำให้สุดท้ายแล้วมันจึงเลือกทำลายต้นไม้ทุกต้นที่สวี่หยุนปึนขึ้นไป..สวี่หยุนมักจะใช้เหยียบวารีท่องนภากลางอากาศไปยังต้นไม้ต้นถัดไปได้อย่างเฉียดฉิวทุกครั้ง..

หนึ่งชั่วยามผ่านไป..ไม่รู้ว่ามีต้นไม้หรือก้อนหินจำนวนมากเท่าไหร่ที่ถูกพยัคฆ์สีครามทำลายไป..ในที่สุดเบื้องหน้าของสวี่หยุนก็กลายเป็นที่ราบกว้างไม่มีต้นไม้ให้เขาได้ใช้หลบหนีอีกแล้ว..สวี่หยุนหันไปด้านข้างทั้งซ้ายทั้งขวาอย่างรวดเร็วก็พบว่ามันเป็นเพียงที่ราบกว้างเช่นกันราวกับว่าเขาหลุดเข้ามาอยู่ในอีกมิติอย่างไรอย่างนั้น..

"..นี่มันวันบ้าอะไร! ไม่ใช่ว่านี่มันคือป่าหมื่นอสูรรึ? ขึ้นต้นด้วยคำว่าป่าจะมีที่ไหนเป็นที่ราบกว้างขนาดนี้กัน!!" สวี่หยุนสบทด่าทอออกมาอย่างหนักหน่วงเพราะความซวยของเขาเองก่อนจะกระโดดลงจากต้นไม้ต้นสุดท้ายพร้อมกับปล่อยลมปราณธาตุผสานวารีอัคคีออกมาพร้อมกับควบแน่นเป็นลูกแก้ววารีอัคคีอย่างรวดเร็ว..สวี่หยุนใช้ลูกแก้ววารีอัคคีไป 2 ลูกในเวลาสั้นๆทำให้ไม่สามารถฟื้นฟูลมปราณธาตุผสานได้ทัน..หากให้กล่าวอีกอย่างก็คือสวี่หยุนจะใช้ลูกแก้ววารีอัคคีได้มากที่สุดแค่ 5 ลูกหากไม่ฟื้นฟูลมปราณธาตุผสานกลับมาเลย..

"หากวันนี้ข้ารอดไปได้ในอนาคตข้าจะกลับมาสับสังหารเจ้าอย่างแน่นอน!!" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยความไม่พอใจก่อนจะขว้างลูกแก้ววารีอัคคีลูกที่สามไปที่พยัคฆ์สีครามตัวนั้น..สวี่หยุนกำมือแน่นในทันทีทำให้ลูกแก้ววารีอัคคีแตกสลายเช่นเดิมและกลายเป็นลูกแก้วนํ้าขนาดยักษ์..รอบนี้สวี่หยุนไม่ได้ใช้มันไปโจมตีพยัคฆ์สีครามตรงๆ..สวี่หยุนเลื่อนมือลงเล็กน้อยทำให้ลูกแก้วนํ้าขนาดยักษ์พุ่งไปโจมตีที่พื้นด้านล่างของพยัคฆ์สีครามในทันที..

บึ้ม!!

เมื่อลูกแก้วนํ้าตกกระทบกับพื้นเบื้องล่างของพยัคฆ์สีครามก็เกิดการระเบิดอย่างรุนแรงขึ้นทำให้พื้นดินด้านล่างของพยัคฆ์สีครามแตกกระจายกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ที่มีใจกลางเป็นพยัคฆ์สีคราม..สวี่หยุนกัดฟันแน่นและใช้ลมปราณธาตุผสานอีกครั้งทำให้ลูกแก้วลูกที่สี่มาปรากฏบนมือของสวี่หยุน..สวี่หยุนขว้างมันไปที่ด้านล่างสุดของหลุมอย่างรวดเร็วก่อนจะกำมือแน่นทำให้เกิดระเบิดขึ้นที่หลุมนั้นอีกครั้ง..หลุมนั้นลึกลงไปอีกจากเดิมทันทีที่เกิดการระเบิดขึ้น..

หลังจากนั้นสวี่หยุนก็หันหลังกลับและวิ่งหนีอย่างสุดกำลังเช่นเคย..การที่สวี่หยุนหลบหนีพยัคฆ์สีครามมาถึงหนึ่งชั่วยามเต็มๆทำให้เขารับรู้ได้ถึงจุดอ่อนบางประการของพยัคฆ์สีครามก็คือการที่มันไม่ถูกกับที่สูงเป็นอย่างยิ่ง..ถึงพยัคฆ์สีครามจะรวดเร็วเป็นอย่างมากแต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่ชื่นชอบการเสียสมดุลสักเท่าไหร่..พยัคฆ์สีครามมีสีหน้าดุร้ายมากขึ้นอย่างชัดเจนก่อนที่มันจะพยายามกระโดดขึ้นมาจากหลุมอย่างยากลำบาก..ถึงแม้หลุมจะลึกอย่างมากก็จริงเพราะสวี่หยุนพยายามใช้ลมปราณธาตุอัคคีและลมปราณธาตุวารีบังคับแรงระเบิดที่เกิดจากทั้งสองธาตุให้พุ่งไปด้านล่างด้วยสมาธิทั้งหมดของเขา..แต่มันก็ยังคงเป็นหลุมรูปร่างคล้ายครึ่งวงรีทำให้พยัคฆ์สีครามสามารถปีนขอบขึ้นมาได้อย่างช้าๆ..เวลาผ่านไปไม่นานมากนักพยัคฆ์สีครามก็ขึ้นมาจากหลุมลึกได้สำเร็จก่อนที่มันจะตามรอยของสวี่หยุนไปด้วยความโกรธเกรี้ยว..

"บัดซบ!! มันเป็นเจ้ากรรมนายเวรข้าหรืออย่างไรถึงได้ตามข้ามาอย่างไม่ย่อท้อเช่นนี้!?" สวี่หยุนที่อยู่ค่อนข้างห่างจากพยัคฆ์สีครามเป็นอย่างมากแล้วกล่าวขึ้นมาด้วยความไม่พอใจเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ส่งมาถึงเขาจากสถานที่ห่างไกล..สวี่หยุนกัดฟันแน่นก่อนจะมุ่งหน้าต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง..

เวลาผ่านไปเกือบถึง 1 เค่อสวี่หยุนก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพยัคฆ์สีครามที่อยู่ข้างหลังได้อย่างชัดเจน..หากยังหลบหนีเช่นนี้ต่อไปอีกแค่ประมาณห้าสิบลมหายใจมันต้องมาถึงตัวเขาเป็นแน่แท้..

"หากข้ารอดไปได้ในวันนี้..ไม่เพียงแต่ข้าจะกลับมาสับสังหารเจ้าเพียงเท่านั้น..ข้าจะเอาเนื้อของเจ้าไปทำอาหารเลี้ยงทุกคนที่ข้ารู้จักทุกคนในเมืองเซี่ยหลง! ไอตัวบัดซบ!!" สวี่หยุนกล่าวด่าทอออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ไม่แพ้พยัคฆ์สีครามแม้แต่น้อยก่อนจะยกมือขวาขึ้นมาอีกครั้งและเตรียมลูกแก้ววารีอัคคีไว้ในมือ..ในจังหวะที่สวี่หยุนด่าทออยู่นั้นเองหางตาของเขาก็ไปกระทบกับสถานที่บางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นซากพระราชวังเก่าแก่..ถึงมันจะเป็นเพียงแค่ซากไปแล้วแต่ก็ดูโอ่อาและงดงามเป็นอย่างยิ่งโดยที่แม้แต่สวี่หยุนเองก็อธิบายไม่ถูกเช่นกัน..แต่เมื่อสวี่หยุนมีความคิดที่จะเข้าไปในซากพระราชวังนั้นจู่ๆเขาก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ส่งออกมาจากซากพระราชวังนั้นโดยที่แรงกดดันของพยัคฆ์สีครามไม่สามารถเทียบได้แม้แต่น้อย..

แรงกดดันจากซากพระราชวังนั้นทำให้สวี่หยุนหายใจไม่ออกไปสามลมหายใจในทันที..สุดท้ายสวี่หยุนก็เลือกที่จะไม่เข้าไปยุ่งกับซากพระราชวังแห่งนั้นพร้อมกับมุ่งหน้าหลบหนีพยัคฆ์สีครามต่อไปดั่งเดิม..เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าจนในที่สุดก็มาถึงยี่สิบลมหายใจสุดท้าย..ในตอนนี้หากสวี่หยุนหันหลังไปเขาก็จะสามารถมองเห็นพยัคฆ์สีครามที่อยู่ไกลสุดสายตากำลังวิ่งมาทางเขาอย่างรวดเร็ว..ซึ่งแน่นอนว่าสวี่หยุนไม่คิดจะหันหลังกลับไปแต่อย่างใด..สมองของสวี่หยุนตอนนี้ราวกับกำลังจะระเบิดออกมาได้เพราะความคิดที่โลดแล่นอยู่ในหัวของสวี่หยุน..แต่ถึงแม้สวี่หยุนจะคิดมากเท่าใดเขาก็ยังไม่สามารถหาหนทางที่จะรอดพ้นจากพยัคฆ์สีครามได้แม้แต่น้อย..

เวลาผ่านไปจนเหลือเพียงสิบลมหายใจสุดท้ายสวี่หยุนที่กำลังหลบหนีอยู่อย่างสุดกำลังก็ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาในทันทีเพราะเขาเริ่มมองเห็นป่าอยู่เบื้องหน้าอีกครั้งในที่สุด..

"ฮะฮะ..สงสัยว่าโชคชะตาจะต้องไม่อยากให้ข้าตกตายลงเพียงแค่นี้เป็นแน่..มาเล่นกันอีกสักหนึ่งชั่วยามจะเป็นอะไรไป!" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเบาบางเมื่อมองเห็นต้นไม้จำนวนมากอยู่เบื้องหน้า..แต่สวี่หยุนไปถึงป่านั้นไม่ทันก่อนพยัคฆ์สีครามจะเข้าถึงตัวเขาอย่างแน่นอน..สวี่หยุนตัดสินใจที่จะโยนลูกแก้ววารีอัคคีลูกสุดท้ายออกไปในทันทีก่อนที่ลูกแก้วจะแตกกระจายออกมาเป็นลูกแก้วนํ้าขนาดยักษ์พุ่งเข้าไปโจมตีพยัคฆ์สีครามอีกครั้ง..

ด้วยความช่วยเหลือของลูกแก้ววารีอัคคีลูกสุดท้ายทำให้เขาสามารถไปถึงป่านั้นได้ในที่สุด..

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------