เรย์ลืมตาขึ้นมาบนเกาะปริศนาพร้อมกับเพื่อนสนิทอีกห้าคน—คิว เจน บอส ต้น และไนท์
นอกจากพวกเขาแล้ว ยังมีคนแปลกหน้าอีกหลายสิบชีวิต รวมทั้งหมดห้าสิบคน ไม่มีใครรู้ว่าถูกพามาที่นี่ได้อย่างไร และที่แปลกยิ่งกว่านั้นคือ ไม่มีใครจำได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากแยกย้ายกันกลับบ้านเมื่อคืนก่อน
ทุกคนมีสิ่งหนึ่งเหมือนกัน
อุปกรณ์สีดำที่ล็อกติดอยู่กับข้อมือซ้าย และตัวเลข 100 ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ
ไม่นานนัก พวกเขาก็ได้รู้ว่าตัวเลขนั้นไม่ใช่ของประดับ
ชายคนหนึ่งพยายามทำลายอุปกรณ์จน LIFE ลดเหลือ 99 ส่วนผู้เล่นอีกสองคนตัดสินใจว่ายน้ำหนีออกจากเกาะ แต่กลับชนเข้ากับกำแพงพลังงานที่มองไม่เห็นกลางทะเล
กระแสไฟฟ้าถูกปล่อยออกมา
หนึ่งในสองคนนั้นเสียชีวิตต่อหน้าทุกคน
แต่แทนที่อุปกรณ์บนข้อมือจะขึ้นคำว่า DEAD
มันกลับแสดงเพียงคำว่า
RETURNED
เวลา 18:00 น. หญิงสาวปริศนาที่เรียกตัวเองว่า EVE ปรากฏตัวขึ้นบนหอคอยกลางเกาะ และประกาศชื่อของสถานที่แห่งนี้
LAST RETURN
ผู้เล่นต้องผ่านเกมทั้งหมดเพื่อแลกกับสิทธิ์ในการกลับไปใช้ชีวิตเดิมอีกครั้ง
และหาก LIFE ลดเหลือศูนย์—
สิทธิ์ในการมีชีวิตของคนนั้นจะสิ้นสุดลงทันที
ก่อนประตูของเกมแรกจะเปิด EVE ทิ้งกฎเอาไว้เพียงข้อเดียว
ห้ามเป็คนสุดท้าย
ตัวเลขเหนือประตูเหล็กกำลังลดลง
00:47
00:46
00:45
เสียงพูดคุยบนชายหาดเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด
เหลือเพียงเสียงหายใจถี่ ๆ ของคนหลายสิบคน เสียงฝ่าเท้าขยับบนเม็ดทราย และเสียงกลไกหนักที่ดังลอดออกมาจากอีกด้านของประตู
แกร๊ก...
ครืด...
ไม่มีใครรู้ว่าข้างในมีอะไร
และนั่นยิ่งทำให้ไม่มีใครอยากเป็คนสุดท้าย
ผู้เล่นเกือบสามสิบคนเบียดกันอยู่หน้าประตู บางคนใช้ไหล่ดันคนข้าง ๆ ออก บางคนแทรกตัวขึ้นหน้าอย่างไม่สนใจว่าใครจะล้ม
เรย์กับเพื่อนอีกห้าคนยังยืนห่างออกมาราวสิบเมตร
คิวมองเวลาบนข้อมือ ก่อนหันมาหาเขา
“เหลือไม่ถึงนาทีแล้วนะ มึงยังจะยืนตรงนี้จริง ๆ เหรอวะ?”
“กูไม่ได้บอกว่าจะไม่เข้า”
“แล้ว?”
“กูแค่ไม่คิดจะแย่งกับพวกนั้น”
เรย์พยักหน้าไปทางหน้าประตู
ผู้ชายสองคนกำลังด่ากันเพราะต่างฝ่ายต่างพยายามเบียดขึ้นหน้า
คิวกัดริมฝีปาก
“ถ้าคนสุดท้ายที่เข้าไปตายล่ะ?”
“งั้นพวกเราก็เข้าไปพร้อมกัน”
“หกคนเนี่ยนะ?”
“เออ หกคน”
ไนท์ที่ยืนฟังอยู่เหลือบมองตัวเลข ก่อนพูดขึ้น
“จริง ๆ อาจใช้ได้”
คิวหันขวับ “อะไร?”
“ถ้าระบบต้องเลือกคนสุดท้ายจริง ๆ การผ่านประตูพร้อมกันหลายคนอาจทำให้มันตัดสินยาก”
“มึงแน่ใจ?”
“ไม่”
ไนท์ตอบทันทีจนคิวทำหน้าเซ็ง
“แต่กูว่าดีกว่าไปต่อยกับคนสามสิบคน ทั้งที่เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังแย่งอะไรกัน”
บอสขยับเข้ามาใกล้ต้น
“งั้นเกาะกลุ่มไว้”
เรย์พยักหน้า
“อย่าให้ใครแทรกกลาง”
ไม่ไกลจากพวกเขา ผู้หญิงที่บอสช่วยขึ้นมาจากพื้นก่อนหน้านี้กำลังนั่งกุมมือ เจนเพิ่งพันแผลให้เธอเสร็จ นิ้วสองนิ้วบวมจนเห็นได้ชัด
“ยังขยับได้ไหม?” เจนถาม
หญิงสาวลองขยับนิ้ว
แค่เพียงนิดเดียว ใบหน้าก็บิดด้วยความเจ็บ
“ได้...แต่เจ็บมาก”
“อย่าฝืน ถ้าเกมต้องใช้มือค่อยว่ากันอีกที”
หญิงสาวพยักหน้า ก่อนหันไปมองหน้าประตู
สีหน้าของเธอซีดลงเรื่อย ๆ
00:10
ทันทีที่ตัวเลขเหลือสิบวินาที คนที่ยืนอยู่หน้าประตูแทบทั้งหมดก้มตัวลงโดยไม่ได้นัดหมาย
เหมือนนักวิ่งหลายสิบคนกำลังรอสัญญาณปล่อยตัว
00:09
ชายร่างใหญ่คนหนึ่งยกศอกขึ้นกันคนข้าง ๆ
00:08
เสียงผู้หญิงร้องไห้ดังขึ้นจากกลางฝูงชน
00:07
“อย่ามาขวางกู!”
ใครบางคนะโ
00:06
คิวขยับเท้า
“เรย์...”
“อยู่กับกู”
00:05
เสียงกลไกหลังประตูดังขึ้น
แกร๊ก!
00:04
แกร๊ก!
00:03
หัวใจของเรย์เต้นแรงขึ้น
00:02
เสียงของ EVE ดังผ่านลำโพง
“GAME 01 เริ่มต้นค่ะ”
00:01
ประตูเหล็กเปิดออก
“ไป!!”
คนด้านหน้าพุ่งเข้าไปพร้อมกัน
เสียงร้อง เสียงด่า และเสียงร่างกายกระแทกกันดังระงม ชายคนหนึ่งถูกชนจนหน้าฟาดกับขอบประตู เืแตกเหนือคิ้ว แต่เขาเพียงยกมือปาดเืแล้วรีบวิ่งต่อ
ไม่มีใครคิดจะหยุดช่วย
“ไป!”
เรย์ออกวิ่ง
ทั้งหกเคลื่อนตัวไปพร้อมกัน บอสอยู่ท้ายกลุ่มคอยกันต้นไม่ให้โดนคนอื่นชน ส่วนเจนอยู่ตรงกลาง
คิวเกือบล้มเมื่อมีชายคนหนึ่งวิ่งตัดหน้า
“เชี่ย!”
เรย์คว้าแขนเขาไว้ทัน
“วิ่ง!”
ทั้งหกผ่านประตูเข้าไปได้สำเร็จ
แล้วทุกคนก็ชะลอฝีเท้า
ด้านในไม่ใช่ถ้ำ
แต่มันคือโถงโลหะขนาดมหึมา
เพดานสูงเกือบสิบเมตร ผนังสีเทาดำทอดยาวไปจนสุดสายตา แสงไฟสีขาวเรียงเป็่อยู่เหนือศีรษะ บางดวงกะพริบติด ๆ ดับ ๆ
เสียงรองเท้าหลายสิบคู่สะท้อนก้องอยู่ภายใน
ผู้เล่นที่วิ่งเข้ามาก่อนเริ่มหยุด
เพราะสองข้างของโถงเต็มไปด้วยประตู
01
02
03
04
คิวกวาดสายตานับอย่างรวดเร็ว
“เดี๋ยวนะ...”
ไนท์พูดขึ้นก่อน
“ยี่สิบห้าบาน”
เสียงรอบตัวเงียบลงทันที
ชายคนหนึ่งหันมา
“อะไรนะ?”
“มีประตูยี่สิบห้าบาน”
“แต่พวกเรามีสี่สิบเก้าคนนะเว้ย!”
ไม่ถึงสองวินาที—
ทุกอย่างก็ะเิ
“หนึ่งประตูสองคน!”
“ใครบอกว่าสองคน!”
“ก็แม่งมีแค่ยี่สิบห้าห้องไง!”
ชายร่างใหญ่คนหนึ่งกระโจนไปจับลูกบิดห้องหมายเลข 03
“ห้องนี้ของกู!”
อีกสองคนพุ่งตาม
“มึงจะเอาคนเดียวได้ไงวะ!”
“ไปหาห้องอื่น!”
มือหนึ่งผลักอก
อีกคนสวนหมัดทันที
ผัวะ!
หน้าของชายร่างใหญ่สะบัด
เขานิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนชกคืนเต็มแรง
ผัวะ!
ชายอีกคนล้มลงกับพื้น เืไหลจากมุมปาก
เหมือนหมัดนั้นเป็สัญญาณเริ่มต้น
ทั่วทั้งโถงกลายเป็ความวุ่นวายในพริบตา
บางคนแย่งลูกบิด
บางคนลากคนอื่นออกจากประตู
บางคนรวมกลุ่มกันยึดห้อง
ผู้หญิงคนหนึ่งถูกผลักล้ม แต่ไม่มีใครสนใจจะช่วย เพราะทุกคนกำลังมองหาประตูของตัวเอง
คิวมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา
“แม่งเอาจริงกันขนาดนี้เลยเหรอวะ...”
ต้นถอยเข้าหาบอส
เสียงของ EVE ดังขึ้น
“เหลือเวลาอีกหนึ่งนาทีค่ะ”
หน้าจอเหนือโถงสว่าง
00:59
00:58
แค่เห็นตัวเลข คนก็ยิ่งคลั่ง
ชายที่ยืนอยู่หน้าห้อง 11 ถูกคนด้านหลังล็อกคอแล้วกระชากออก
หมัดแรกกระแทกแก้ม
หมัดที่สองอัดเข้าจมูกจนเืพุ่ง
คนแย่งห้องได้รีบวิ่งเข้าไปแล้วดึงประตูปิด
เรย์ไม่ได้วิ่งตาม
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่บางอย่างข้างประตูหมายเลข 18
จอเล็ก ๆ
เขารีบเข้าไปดู
ROOM 18
STATUS : OPEN
แค่นั้น
ไม่มีจำนวนผู้เล่น
ไม่มีคำว่า 1 PERSON
ไม่มี 2 PERSONS
ไม่มีอะไรบอกเลยว่าห้องหนึ่งเข้าได้กี่คน
เรย์หันไปมองประตูอื่น
เหมือนกันทุกบาน
“ไนท์!”
ไนท์รีบเข้ามา
“ดูนี่”
ไนท์อ่านหน้าจอเพียงไม่กี่วินาที ก่อนหันกลับไปมองความวุ่นวายด้านหลัง
“มันไม่ได้บอกจำนวนคน...”
คิวตามมาถึง
“หมายความว่าไง?”
เรย์ชี้หน้าจอ
“เกมไม่เคยบอกว่าห้องหนึ่งเข้าได้กี่คน”
คิวเงียบ
เขาค่อย ๆ หันกลับไปมองคนที่กำลังต่อยกัน
“เชี่ย...”
เรย์สูดลมหายใจเต็มปอด
“หยุดแย่งกัน!!”
ไม่มีใครหยุด
“ประตูไม่ได้จำกัดจำนวนคน!”
ชายคนหนึ่งหันมาะโสวน
“มึงจะหลอกให้กูออกจากห้องเหรอ!”
“ดูหน้าจอข้างประตูสิวะ! มันไม่ได้เขียนว่าห้ามเข้าเกินกี่คน!”
“กูไม่เชื่อมึง!”
00:43
“เหลือเวลาอีกสี่สิบสามวินาทีค่ะ”
เสียง EVE ทำให้คำเตือนของเรย์แทบไม่มีความหมาย
คนส่วนใหญ่ยังเลือกเชื่อความกลัวของตัวเอง
ตรงห้องหมายเลข 07 ชายวัยกลางคนกำลังยื้อประตูกับชายหนุ่ม
เขาใช้ไหล่กระแทกอีกฝ่ายจนเซ ก่อนยกเข่าอัดเข้าท้อง
ชายหนุ่มทรุดฮวบ
“หยุด!” เจนร้อง
แต่ชายวัยกลางคนไม่สนใจ
เขาหันกลับไปจะเปิดประตู
มือของคนที่ล้มอยู่คว้าข้อเท้าเขาไว้
“มึงอย่าทิ้งกู!”
“ปล่อย!”
“ขอเข้าไปด้วย!”
ชายวัยกลางคนยกเท้า
แล้วกระทืบลงเต็มหน้า
ปึก!
เืกระเด็นออกจากปาก
ต้นหน้าซีด
บอสกำหมัดแล้วขยับตัว แต่เรย์ยกแขนขวาง
“อย่าเพิ่งไป”
“แต่มัน—”
“ตอนนี้เข้าไปมึงโดนรุมแน่!”
ปี๊บ!
เสียงจาก LIFE BAND ดังขึ้น
ทุกคนใกล้ ๆ หันไปมอง
ตัวเลขของชายหนุ่มที่นอนอยู่บนพื้นเปลี่ยนจาก
100
เป็
70
คิวถึงกับหลุดเสียง
“หายไปสามสิบเลยเหรอวะ!”
เ้าตัวเองก็ดูเหมือนยังไม่เข้าใจ
“อะไร...ทำไมของกูเหลือเจ็ดสิบ?”
หน้าจอเหนือโถงเปลี่ยนทันที
PHYSICAL DAMAGE DETECTED
LIFE -30
คราวนี้ไม่มีใครต้องอธิบาย
หลายคนที่กำลังจะต่อยกันชะงักมือ
ชายหนุ่มยังมีสติ
ยังหายใจ
แต่ LIFE ของเขาหายไปแล้วสามสิบหน่วย
“หยุดสู้กัน!” เรย์ะโ “มึงโดนต่อย LIFE ก็ลด!”
บางคนเริ่มถอย
บางคนยังไม่ยอมปล่อยประตู
เพราะเวลาบนหน้าจอเหลือเพียง
00:31
ชายคนหนึ่งวิ่งเข้าไปในห้อง 20 แล้วพยายามปิดประตู
ผู้หญิงสองคนรีบตาม
“เดี๋ยว! ให้เราเข้าไปด้วย!”
“ไม่ได้!”
“ทำไมจะไม่ได้!”
เขาดันประตู
หญิงคนหนึ่งรีบสอดแขนเข้าไป
ปึก!
ประตูหนีบแขนเธอ
“อ๊าก!”
“เอาแขนออก!”
“ก็เปิดก่อนสิ!”
เรย์หันไปมองจอข้างประตู
แม้ตอนนี้มีคนสามคนกำลังเบียดกันอยู่ตรงนั้น หน้าจอก็ยังขึ้นเพียง
STATUS : OPEN
ไม่มีเสียงเตือน
ไม่มีข้อความว่าเกินจำนวน
“บอส!”
“ว่าไง!”
“เปิดห้อง 18 ให้สุด!”
บอสกระชากประตูออก
ด้านในเป็ห้องโลหะกว้างประมาณห้าเมตรคูณห้าเมตร
คิวชะโงกหน้าเข้าไปมอง
“แม่งยืนได้เป็สิบเลยนี่หว่า!”
เรย์หันกลับไป
“ใครยังไม่มีห้อง มาห้อง 18! เข้าได้หลายคน!”
ไม่มีใครกล้ามาในทันที
จนชายหนุ่มสามคนวิ่งเข้ามา
“แน่ใจนะ?”
“เข้าไปก่อน!”
ทั้งสามผ่านประตู
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผู้หญิงอีกสองคนลองตามเข้าไป
เงียบ
ไม่มีสัญญาณเตือน
คิวโผล่หน้าออกมา
“เห็นยัง! เข้าได้หลายคนจริง ๆ!”
คราวนี้คนเริ่มเชื่อ
“ห้องเดียวเข้าได้หลายคน!”
“เปิดประตูไว้!”
“อย่าปิด!”
คนที่ก่อนหน้านี้ใช้ตัวขวางประตูเริ่มถอยให้กัน
แต่ชายวัยกลางคนตรงห้อง 07 ยังยืนกางแขนขวาง
“ห้องนี้ของกู!”
คิวหันไปด่า
“มึงจะหวงไว้ทำซากอะไรวะ!”
“กูไม่ไว้ใจใคร!”
“แต่มึงไม่ต้องไว้ใจก็ได้! แค่ให้เขาเข้าไปด้วย!”
“หุบปาก!”
00:19
เรย์มองไปรอบโถง
ยังเหลือคนข้างนอกอีกกว่าสิบคน
“ห้อง 18 ยังเข้าได้! มาเร็ว!”
หญิงสาวที่เจนพันมือให้ก่อนหน้านี้พยายามวิ่งมา แต่เธอช้ากว่าคนอื่นมาก
บอสเห็นเข้า
“เดี๋ยวกูไปเอามา!”
“บอส!”
ไม่ทันแล้ว
บอสวิ่งออกไป
00:14
เขาเข้าไปประคองหญิงสาว
คนอื่นทยอยวิ่งผ่านเรย์เข้าห้อง
ไนท์นับเสียงดัง
“สิบสอง!”
“ยังได้อีก!”
00:09
บอสกำลังกลับมา
หญิงสาวกะเผลกจนแทบวิ่งไม่ได้
“เร็ว!” คิวะโ
00:06
อีกสิบเมตร
00:05
เกือบถึงแล้ว
จู่ ๆ ผู้ชายคนหนึ่งพุ่งตัดหน้า
ไหล่ของเขาชนหญิงสาวเต็มแรง
เธอล้มลงทันที
บอสหยุด
“บอส! ปล่อยกู!” หญิงสาวะโ “มึงเข้าไปก่อน!”
“ไม่!”
00:04
บอสก้มลงดึงเธอขึ้น
เรย์พุ่งออกจากห้อง
เจนคว้าแขนเขาไว้
“มึงจะไปไหน!”
“ช่วยบอส!”
“เหลือสี่วิ!”
เรย์สะบัดมือออก
00:03
เขาวิ่งถึงตัวบอส
“จับอีกข้าง!”
สองคนช่วยกันพยุงหญิงสาว
00:02
เสียงจากในห้องดังลั่น
“เร็ว!!”
00:01
ทั้งสามพุ่งผ่านประตู
ปี๊บบบบ!
ไฟทั่วทั้งโถงเปลี่ยนเป็สีแดง
ประตูทุกบานกระแทกปิดพร้อมกัน
ปัง!
ภายในห้อง 18 เงียบสนิท
เรย์ก้มตัวหอบ มือยันเข่า
บอสยังประคองหญิงสาวไว้
คิวเดินเข้ามาหา สีหน้าเหมือนอยากต่อยเขามากกว่ากอด
“มึงบ้าหรือเปล่าวะ!?”
เรย์ยังหอบ
“อะไร...”
“เหลือสองวิ มึงยังวิ่งออกไปอีก!”
“ถ้ากูไม่ไป บอสอาจไม่ทัน”
“แล้วถ้ามึงไม่ทันล่ะ!”
เรย์เงยหน้าขึ้น
“กูก็ไม่ทัน”
คิวอ้าปากค้าง
“เออ! กูรู้! กูถึงถามมึงอยู่นี่ไง!”
ยังไม่ทันที่เรย์จะเถียง เสียงของ EVE ก็ดังขึ้นภายในห้อง
“สิ้นสุด่ที่หนึ่งค่ะ”
หน้าจอบนผนังสว่างขึ้น
ROOM 18
PLAYERS : 15
ไนท์เงยหน้ามอง
“สิบห้าคน”
คิวมองตัวเลขแล้วสบถเบา ๆ
“เมื่อกี้ข้างนอกต่อยกันแทบตาย...ห้องเดียวเข้าได้ตั้งสิบห้า”
แต่ไม่มีใครสนใจจะตอบ
เพราะหน้าจอกำลังเปลี่ยนภาพ
กล้องจากโถงด้านนอกปรากฏขึ้น
มีคนอยู่ข้างนอกเพียงคนเดียว
ชายวัยกลางคนจากห้องหมายเลข 07
คนที่ยืนขวางประตูและไม่ยอมให้ใครเข้า
ตอนนี้ประตูห้องของเขาปิดไปแล้ว
“เฮ้ย...”
ชายคนนั้นวิ่งไปกระแทกประตูหมายเลข 06
“เปิด!”
เขาทุบซ้ำ
“เปิดให้กู!”
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เหนือศีรษะของเขา หน้าจอขนาดใหญ่แสดงข้อความ
LAST PLAYER
คิวกลืนน้ำลาย
“คนสุดท้าย...”
ชายหมายเลข 17 เงยหน้าขึ้น
“ไม่...ไม่ใช่กู”
เขาส่ายหน้าแรง ๆ
เสียง EVE ดังขึ้น
“ผู้เล่นหมายเลข 17 เป็ผู้เล่นคนสุดท้ายค่ะ”
“เดี๋ยว!”
ชายคนนั้นะโจนเสียงแตก
“กูเข้ามาแล้ว! กูผ่านประตูเข้ามาแล้ว!”
EVE ไม่ตอบ
“กฎบอกว่าห้ามเป็คนสุดท้ายไม่ใช่เหรอ! กูไม่ได้เข้ามาคนสุดท้าย!”
เรย์ขมวดคิ้ว
จริงด้วย
เขาจำผู้ชายคนนี้ได้
หมายเลข 17 เข้ามาในโถงก่อนกลุ่มของพวกเขาเสียอีก
ถ้าอย่างนั้น...
ไนท์พูดขึ้นเบา ๆ
“ไม่ใช่คนสุดท้ายที่เข้าประตู”
เรย์หันไปหาเขา
ไนท์จ้องจอ
“มันหมายถึงคนสุดท้ายที่ยังไม่มีห้อง”
เสียง EVE ดังขึ้นอีกครั้ง
“บทลงโทษของ GAME 01 จะเริ่มในอีกสิบวินาที”
ชายหมายเลข 17 หน้าซีด
“ไม่...”
เขาวิ่งกระแทกประตู
“เปิดให้กู!”
00:10
“ได้ยินไหม! เปิด!”
00:09
เขาวิ่งไปอีกห้อง
“ช่วยกูด้วย!”
00:08
ไม่มีประตูไหนเปิด
และต่อให้คนข้างในอยากช่วย พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้
00:07
ชายหมายเลข 17 เริ่มร้องไห้
“กูไม่อยากตาย...”
00:06
เขาทรุดลงกับพื้น
00:05
“ได้โปรด...”
00:04
ตัวเลขบน LIFE BAND ยังเป็
100
00:03
เรย์กำมือแน่น
00:02
“EVE! หยุดเกม!”
ไม่มีเสียงตอบกลับ
00:01
ปี๊บบบบบบ!
ตัวเลขบนข้อมือหมายเลข 17 ลดลง
100
90
80
“อ๊ากกกก!”
เขากรีดร้องแล้วทรุดลง
70
เส้นเืบริเวณแขนปูดขึ้นใต้ิั ก่อนเริ่มเรืองแสงสีแดงตามแนวข้อมือ
60
50
เืไหลออกจากจมูก
เขาพยายามคลานไปหาประตู
40
30
เืเริ่มไหลออกจากหู
ต้นเบือนหน้าหนี
บอสยกมือจับไหล่เขาไว้
20
หมายเลข 17 เงยหน้าขึ้นมองกล้อง
มือข้างหนึ่งยื่นออกมา
10
“ช่วย...”
0
ร่างของเขากระตุก
ครั้งเดียว
แล้วหยุดนิ่ง
LIFE BAND ดับลง
ก่อนข้อความหนึ่งจะปรากฏขึ้น
RETURNED
ไม่มีเสียงใดดังขึ้นในห้อง 18
เรย์ยังมองจออยู่
ก่อนหน้านี้ชายคนนั้นพร้อมจะทำร้ายทุกคนเพื่อรักษาห้องไว้ให้ตัวเอง
ตอนนี้เขากลับนอนอยู่คนเดียวกลางโถง
ห่างจากประตูที่ช่วยชีวิตเขาได้ไม่กี่ก้าว
“GAME 01 สิ้นสุดค่ะ”
เสียงของ EVE ดังขึ้น
หน้าจอเปลี่ยน
START : 49
RETURNED : 1
SURVIVED : 48
คิวจ้องคำเดิมอีกครั้ง
“RETURNED...”
เรย์หันมองเขา
“เออ”
“ทำไมมันไม่พูดว่าตายวะ?”
ไนท์ยังคงมองหน้าจอ
“กูก็สงสัย”
เจนหันมาหา
“คิดว่ามันมีความหมายเหรอ?”
“ไม่รู้”
ไนท์ตอบ
“แต่ถ้ามันใช้คำนี้ทุกครั้ง กูว่าเราควรจำไว้”
เสียงกลไกปลดล็อกดังขึ้น
ประตูห้อง 18 เปิดออก
ทุกคนทยอยเดินกลับสู่โถง
ไม่มีใครรีบเหมือนตอนเข้ามา
ชายที่ LIFE เหลือ 70 ถูกคนอีกสองคนช่วยพยุง ใบหน้าของเขาบวมจนตาข้างหนึ่งแทบลืมไม่ขึ้น เืที่ริมฝีปากเริ่มแห้งติดผิว
คนที่เคยแย่งประตูกันเมื่อไม่กี่นาทีก่อนต่างหลบสายตา
หญิงสาวที่บอสช่วยไว้เดินกะเผลกออกมา
เธอหันกลับมาหาพวกเรย์
“ขอบคุณนะ”
บอสส่ายหน้า
“ไม่เป็ไร”
หญิงสาวเหลือบมองร่างของหมายเลข 17
“ถ้าพวกคุณไม่ช่วย...คนตรงนั้นอาจเป็ฉัน”
บอสเงียบไป
ทันใดนั้นพื้นใต้ร่างหมายเลข 17 แยกออก
ร่างไร้ชีวิตตกลงไปด้านล่าง
ครืด...
พื้นเลื่อนกลับเข้าที่
ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในไม่กี่วินาที
ไม่มีใครมาเก็บศพ
ไม่มีใครพูดถึงชื่อของเขา
แม้แต่ EVE ก็ไม่กล่าวอะไร
เรย์มองพื้นที่ว่างตรงนั้นอยู่พักหนึ่ง
จากนั้นหน้าจอหลักก็สว่างขึ้น
ใบหน้าของ EVE ปรากฏ
“ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นทั้งสี่สิบแปดคนค่ะ”
เงียบ
“พวกคุณผ่าน GAME 01 แล้ว”
“ถ้าห้องเข้าได้หลายคน ทำไมไม่บอกั้แ่แรกวะ!”
ชายคนหนึ่งะโขึ้น
EVE มองตรงมาจากหน้าจอ
“เพราะไม่มีข้อกำหนดใดระบุว่าห้องหนึ่งรองรับผู้เล่นเพียงคนเดียวค่ะ”
ชายคนนั้นนิ่งไป ก่อนกัดฟัน
“แต่มึงก็ไม่ได้บอกว่าเข้าได้หลายคน!”
“ถูกต้องค่ะ”
เสียงสบถดังขึ้นทั่วโถง
เรย์กลับยืนนิ่ง
เขานึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดเกม
EVE ไม่เคยบอกให้พวกเขาแย่งประตู
ไม่เคยบอกว่าหนึ่งห้องเข้าได้คนเดียว
และไม่เคยสั่งให้ใครทำร้ายกัน
สิ่งที่เธอพูดมีเพียง—
ห้ามเป็คนสุดท้าย
ที่เหลือ พวกเขาคิดกันไปเองทั้งหมด
หน้าจอเปลี่ยน
GAME 01 CLEAR
REWARD : LIFE +5
ปี๊บ
ตัวเลขบนข้อมือเรย์เปลี่ยนจาก 100 เป็
105
คิวยกข้อมือขึ้นมอง
“เกินร้อยได้ด้วยว่ะ”
ไนท์พยักหน้า
“งั้น LIFE ก็สะสมได้”
อีกด้านหนึ่ง ชายที่ถูกทำร้ายก่อนหน้านี้ก้มมองข้อมือตัวเอง
75
เขาไม่ได้พูดอะไร
แค่ตัวเลขเดียวก็พอแล้ว
คนอื่นผ่านเกมแรกด้วย LIFE 105
แต่เขาเหลือเพียง 75
“ผู้เล่นจะได้รับเวลาพักสิบสองชั่วโมงก่อน GAME 02 ค่ะ”
เสียงถอนหายใจดังขึ้นรอบโถง
อย่างน้อยพวกเขาก็ยังมีเวลาพัก
แต่ EVE ยังพูดไม่จบ
“อย่างไรก็ตาม โปรดระวัง LIFE ของพวกคุณให้ดี”
เรย์เงยหน้าขึ้น
EVE ยิ้มบาง ๆ
“เพราะั้แ่เกมต่อไปเป็ต้นไป...”
หน้าจอเปลี่ยน
48 PLAYERS
ตัวเลขอีกชุดปรากฏตามมา
TOTAL LIFE : 4,965
ไนท์ขมวดคิ้ว
“มันรวม LIFE ของทุกคน...”
“บางเกมไม่ได้เดิมพันเพียงชีวิตของตัวเองค่ะ”
คิวหันมาหาเรย์
“หมายความว่าไงวะ?”
EVE ตอบแทนเขา
“บางครั้ง การอยู่รอดของคุณอาจต้องใช้ LIFE ของคนอื่น”
หน้าจอดับ
คราวนี้ไม่มีใครพูดอะไรอยู่หลายวินาที
เรย์ได้ยินเสียงใครบางคนขยับถอยออกจากคนข้าง ๆ
อีกด้านหนึ่ง ผู้เล่นสองคนกำลังกระซิบกันพร้อมเหลือบมอง LIFE BAND ของชายที่เหลือ 75
เรย์เห็นแล้วรู้สึกไม่ดี
เกมแรกเพิ่งสอนพวกเขาว่าความกลัวทำให้คนฆ่ากันเองได้
แต่เกมต่อไปกำลังทำอะไรที่แย่กว่านั้น
มันกำลังทำให้ทุกคนเริ่มมองตัวเลขบนข้อมือของคนอื่น
แทนที่จะมองหน้า
เรย์ก้มมอง LIFE ของตัวเอง
105
จากนั้นหันกลับมาหาเพื่อน
คิว เจน บอส ต้น ไนท์
ยังอยู่ครบ
อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังครบหกคน
“เราต้องอยู่ด้วยกัน”
เรย์พูดขึ้น
คิวมองหน้าเขา
“เออ กูไม่เถียงมึงเื่นี้”
“ไม่ว่าเกมหน้าจะให้ทำอะไร อย่าเพิ่งเชื่อสิ่งที่มันทำให้เราคิด”
ไนท์พยักหน้า
“อ่านกฎก่อน แล้วดูว่ามันไม่ได้พูดอะไร”
เรย์กำลังจะตอบ
แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับใครบางคน
ตรงมุมโถง
ชายคนหนึ่งยืนอยู่คนเดียว
เรย์จำไม่ได้ว่าเคยได้ยินเขาพูดกับใครั้แ่มาถึงเกาะ
ชายคนนั้นกำลังมองมาทางนี้
พอสายตาสบกัน เขากลับยิ้ม
เรย์ขมวดคิ้ว
อีกฝ่ายยกแขนซ้ายขึ้น
แล้วใช้นิ้วแตะ LIFE BAND ของตัวเองเบา ๆ
เรย์มองตาม
ตัวเลขบนข้อมือชายคนนั้นคือ
140
เรย์นิ่งไป
“เดี๋ยวนะ...”
คิวหันมา
“อะไร?”
เรย์ไม่ได้ตอบ
สายตายังจับอยู่ที่เลข 140
ทุกคนเริ่มต้นที่ 100
รางวัลจากเกมแรกคือ 5
ต่อให้ชายคนนั้นไม่เคยเสีย LIFE เลย ตัวเลขของเขาก็ควรเป็ 105
แล้วอีกสามสิบห้าหน่วยมาจากไหน?
ชายปริศนายกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปาก
ก่อนยิ้มให้เรย์อีกครั้ง
จากนั้นเขาก็เดินแทรกเข้าไปในกลุ่มผู้เล่น
“เฮ้ย เดี๋ยว!”
เรย์รีบเดินตาม
พรึ่บ!
ไฟทั้งโถงดับพร้อมกัน
“เชี่ย!”
เสียงคิวดังมาจากด้านหลัง
ความมืดกลืนทุกอย่างจนเรย์มองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง
เสียงของ EVE ดังขึ้นเป็ครั้งสุดท้าย
“่พักเริ่มต้นแล้วค่ะ”
“ขอให้ทุกคนรักษาชีวิตของตัวเองให้ดี”
เงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนเสียงเดิมจะดังขึ้นอีกครั้ง
“เพราะ GAME 02...”
“พวกคุณจะต้องตัดสินใจว่า ชีวิตหนึ่งชีวิตมีค่าเท่าไร”
— จบ EP.2 —ติดตามต่อ EP.3 — ราคาของชีวิต
170
![[จบ] หวนมาเป็นสาวอ้วนของนายทหารใหญ่จอมคลั่งรักยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737009046_32054801.webp)
