ภาพสุดท้ายที่คำอินทร์มองเห็น คือคมเล็บสีดำทมิฬของฤาษีเกตุที่กำลังพุ่งเข้ามาหาลำคอของเขา
จากนั้นทุกอย่างก็ดับวูบลง
ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสจากบาดแผลทั่วร่างและความอ่อนล้าจากการใช้พลังจนหมดสิ้นได้ฉุดกระชากสติของคำอินทร์ให้จมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความมืดมิด
ความคิดสุดท้ายของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความล้มเหลว เขาทำให้ทุกคนต้องผิดหวัง เขาทำให้การเสียสละของจอนต้องสูญเปล่าและเขา...กำลังจะตาย...โดยที่ยังไม่สามารถทำสิ่งใดให้สำเร็จได้เลย
ร่างของอสุราน้อยล้มฟุบลงไปกองกับพื้นหินที่เย็นเฉียบ ดาบคู่กายกระเด็นหลุดออกจากมือ
ลมหายใจของเขาอ่อนแรงและรวยรินเต็มที...
ฤาษีเกตุยืนมองร่างที่ไร้การป้องกันของคำอินทร์แล้วมันก็หัวเราะออกมาด้วยความพึงพอใจ เสียงหัวเราะของมันแหบพร่าและน่าขนลุก ก้องกังวานไปทั่วทั้งโถงถ้ำ
"ในที่สุดพลังแห่งบริสุทธิ์และสมบูรณ์แบบก็กำลังจะเป็นของข้า!" มันกล่าวอย่างผู้มีชัย
มันค่อยๆ เดินเข้าไปหาร่างของคำอินทร์ เตรียมที่จะทำพิธีสูบพลังชีวิตและแก่นอาคมแผ่นดินออกมา
แล้วมันก็หันดวงตาสีแดงก่ำที่ลุกโชนของตน ไปยังสิ่งมีชีวิตสุดท้ายที่ยังคงยืนอยู่
"ทีนี้ก็ถึงตาของแกแล้วไอ้เฒ่าไร้ค่า" มันพูดกับลุงมีที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่ไม่ไกล "จงขอบใจเจ้าหนูนี่เถิดที่ทำให้แกได้มีชีวิตยืนยาวขึ้นมาอีกหลายนาที แต่ตอนนี้การแสดงของพวกแกมันจบแล้ว"
เสือมายาที่เหลืออยู่คำรามลั่นแล้วค่อยๆ เดินย่างสามขุมเข้ามาหาลุงมี
มันกำลังจะขย้ำชายชราผู้ดูไร้ทางสู้คนนี้ให้แหลกละเอียด
แต่แล้ว...เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันที่สุดก็ได้เกิดขึ้น
ลุงมี ผู้ซึ่งเมื่อครู่ยังคงมีท่าทีหวาดกลัวจนตัวสั่น บัดนี้กลับหยุดสั่น
แกค่อยๆ ยืดแผ่นหลังที่เคยงองุ้มให้เหยียดตรง
แกปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเก่าๆ ของตนเองอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน
แล้วแกก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เป็นเสียงถอนหายใจที่เต็มไปด้วยความ "เบื่อหน่าย" และ "รำคาญใจ"
"เฮ้อ" เสียงของแกดังขึ้น เป็นเสียงที่ไม่ได้สั่นเครืออีกต่อไปแต่กลับทุ้มและทรงอำนาจอย่างน่าประหลาดใจ
"อุตส่าห์จะปล่อยให้พ่อหนุ่มอสุราได้ฝึกปรือฝีมือ ได้เรียนรู้บทเรียนราคาแพงด้วยตนเองเสียหน่อย แต่เจ้ากลับเล่นแรงเกินไป ทำเอาเด็กของข้าเกือบจะตายจริงๆ ทำให้แผนการสอนของข้าต้องเปลี่ยนไปหมด ช่างน่ารำคาญเสียจริง"
ฤาษีเกตุชะงักกึก! มันจ้องมองลุงมีด้วยความประหลาดใจ! ท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของชายชราผู้นี้ทำให้มันรู้สึกถึงความผิดปกติ!
"แก...พูดอะไรของแก"
ลุงมีไม่ตอบ แต่แววตาที่เคยขี้เล่นและกะล่อนของแก บัดนี้กลับหายไปโดยสิ้นเชิง
แววตาถูกแทนที่ด้วยประกายตาที่สงบนิ่ง เยือกเย็นและลึกล้ำราวกับมหาสมุทร
มันคือแววตาของผู้ที่ผ่านโลกมาโชกโชน….คือแววตาของ "ยอดฝีมือ" ที่แท้จริง!
"เจ้าเสือมายาตัวนี้น่ะรึ" ลุงมีเหลือบมองไปยังเสือดำที่กำลังแยกเขี้ยวใส่แก "ของเล่นเด็กสิ้นดี"
พูดจบ...แกก็ยกมือขึ้นแล้วดีดนิ้วหนึ่งครั้ง!
เป๊าะ!
ไม่มีแสงสว่างจ้า ไม่มีเสียงระเบิด มีเพียงคลื่นพลังงานที่มองไม่เห็นพุ่งออกไป!
เสือมายาที่เคยดูน่าเกรงขามพลันหยุดชะงัก ร่างโปร่งแสงของมันสั่นไหวอย่างรุนแรงแล้วก็สลายหายไปในอากาศราวกับกลุ่มควัน โดยที่ยังไม่ได้ทันจะทำอะไรเลยด้วยซ้ำ!
"!!! " ฤาษีเกตุเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด! "มะ...มนต์สลายมายา! แก...แกเป็นใครกันแน่!"
มันรีบแผ่จิตสัมผัสของตนเองออกไปสำรวจพลังของลุงมีอีกครั้ง และครั้งนี้สิ่งที่มันสัมผัสได้...ก็ทำให้มันต้องผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว!
พลังอาคมที่เคยดูจืดจางและอ่อนแอราวกับคนธรรมดา บัดนี้กลับแผ่พุ่งออกมาอย่างรุนแรง! มันคือมหาสมุทรแห่งพลังที่ทั้งกว้างใหญ่และลึกล้ำ! เป็นพลังของจอมอาคมระดับเจ็ดแต่เป็นระดับเจ็ด "ขั้นปลาย"! ที่กำลังจะก้าวข้ามไปสู่ระดับที่แปดในไม่ช้า!
มันแข็งแกร่งกว่าพลังของฤาษีเกตุผู้เป็นเพียงจอมอาคมระดับเจ็ด "ขั้นต้น" อย่างเทียบกันไม่ได้!
"ข้าคือใคร...ไม่สำคัญหรอก" ลุงมีกล่าวพลางยืดเส้นยืดสาย "แต่ที่สำคัญคือเจ้าดันมาทำร้ายเด็กในความดูแลของข้า นั่นแหละคือความผิดพลาดที่ใหญ่หลวงที่สุดในชีวิตของเจ้า"
ฤาษีเกตุเมื่อรู้ว่าตนเองประเมินศัตรูผิดพลาดไปอย่างมหันต์ มันก็ไม่ลังเลที่จะลงมือก่อน!
"เถาวัลย์อเวจี!"
มันใช้มนต์เดิมที่เคยจัดการกับคำอินทร์! เถาวัลย์หนามสีดำทมิฬจำนวนมากพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินหมายจะพันธนาการลุงมี!
แต่ลุงมีกลับเพียงแค่กระทืบเท้าลงบนพื้นเบาๆ หนึ่งครั้ง...
"ปฐพีแข็ง!"
พื้นดินศิลาแลงรอบตัวแกพลันแข็งตัวขึ้นราวกับเหล็กกล้า! เถาวัลย์หนามที่พุ่งขึ้นมาเมื่อปะทะเข้ากับพื้นดินที่แข็งแกร่งก็แตกหักกระจายเป็นชิ้นๆ อย่างง่ายดาย!
"โอ้โห...มนต์คุณไสยดินรึ" ลุงมีกล่าวพลางทำหน้าเบื่อหน่าย "พื้นฐานดีแต่ยังขาดความพลิกแพลงเหมือนเด็กหัดเขียน...น่าเบื่อชะมัด"
ฤาษีเกตุหน้าเขียวด้วยความโกรธ! มันร่ายมนต์บทต่อไปทันที! มันอัญเชิญดวงวิญญาณร้ายที่สิงสถิตอยู่ในถ้ำออกมาเป็นกลุ่มควันสีดำพุ่งเข้าใส่ลุงมี!
"เรียกภูตพรายรึ" ลุงมีแค่นหัวเราะ "เรียกมาได้แต่พวกชั้นต่ำ ดูสิ...พอเจอของจริงเข้าไปหน่อยก็หนีกระเจิงเลย"
แกล้วงเข้าไปในอกเสื้อหยิบเอา "เขี้ยวหมูตัน" ที่เคยดูเหมือนของปลอมออกมา! แต่บัดนี้มันกลับส่องแสงสีทองอร่าม! พลังพุทธคุณอันศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่ออกมานั้นทำให้เหล่าวิญญาณร้ายต้องกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแล้วสลายไปในทันที!
การต่อสู้กลายเป็นการแสดงพลังข้างเดียวอย่างสมบูรณ์แบบ!
ฤาษีเกตุใช้มนต์ดำทุกบทที่ตนเองมี แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรชายชราที่ดูเหมือนจะรู้ทันทุกอย่างไปเสียหมดได้ ทุกอาคมของมันถูกทำลายลงอย่างง่ายดายพร้อมกับคำวิจารณ์ที่แสบถึงทรวงจากลุงมี
"พลังของเจ้าน่ะมันใหญ่โตแต่ไร้ความละเอียดอ่อน...เหมือนเอาไม้ซุงมาแกะสลัก...เสียของหมด"
"การควบคุมพลังก็ย่ำแย่ กระแสพลังติดขัดไม่ลื่นไหล นี่เจ้าไม่เคยทำสมาธิชำระพลังของตนเองเลยหรืออย่างไร"
"น่าผิดหวัง...น่าผิดหวังจริงๆ จอมอาคมระดับเจ็ดที่ทำได้แค่นี้ อย่าไปบอกใครเขานะว่าเป็นระดับเดียวกับข้า ข้าอายเขา"
คำพูดที่ดูเหมือนจะคุยโม้โอ้อวดแต่กลับแทงใจดำของฤาษีเกตุจนพรุน! มันโกรธแค้นจนตัวสั่น! ความเยือกเย็นที่เคยมีหายไปหมดสิ้น!
มันรู้แล้วว่า...มันไม่มีทางที่จะเอาชนะจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ตนนี้ได้เลย!
เมื่อรู้ว่าตนเองกำลังจะพ่ายแพ้ ความบ้าคลั่งและความชั่วร้ายในใจของมันก็ได้ปะทุขึ้นมาเป็นครั้งสุดท้าย!
มันตัดสินใจที่จะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง!
ฤาษีเกตุไม่สนใจจะสู้กับลุงมีอีกต่อไป! แต่มันกลับหันไปที่บ่อโลหิตแล้วเริ่มสวดมนต์บทสุดท้าย
บทที่ทรงพลังและอันตรายที่สุด! มันคือพิธีกรรม "ปลุกกองทัพอมตะ"!
"ถ้าข้าต้องตาย...พวกแกก็ต้องตายไปกับข้า!" มันคำรามลั่น "ข้าจะปลุกกองทัพทั้งหมดขึ้นมาเดี๋ยวนี้! แล้วให้พวกมันออกไปถล่มเมืองของพวกแกให้ราบเป็นหน้ากลอง!"
ทั้งโถงถ้ำเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! บ่อโลหิตเดือดพล่านขึ้นราวกับน้ำในกระทะทองแดง! ร่างไร้วิญญาณของชาวบ้านที่นอนอยู่รอบๆ บัดนี้เริ่มกระตุกและขยับตัว! ดวงตาที่เคยกลวงโบ๋ เริ่มมีแสงสีแดงลุกวาบขึ้นมา!
ลุงมีเห็นดังนั้น รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าก็หายไปในทันที! ถูกแทนที่ด้วยแววตาที่จริงจังและเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธเป็นครั้งแรก!
"หนอย...ไอ้เฒ่าบ้าเอ๊ย! คิดจะเล่นสกปรกถึงขั้นนี้เลยเรอะ!"
103K
