บทที่ 19 ตักน้ำ
แต่เช้าตรู่ ซูจงจวินเมื่อเห็นซ่งเฉียวก็จะเดินเลี่ยงไปทางอื่นทันที สีหน้าของเขาดูกระอักกระอ่วน
ความฝันเมื่อคืนของเขาช่างเกินจริงเหลือเกิน เขายอมรับว่าการที่คนหนุ่มจะฝันแบบนี้บ้างก็ไม่แปลก แต่นางเอกในฝันเมื่อคืนกลับมีใบหน้าที่ชัดเจน พอเห็นหน้าเขาก็สะดุ้งตื่นทันที หัวใจที่เต้นรัวในอกเตือนว่าเขาตื่นขึ้นมาแล้ว
มองดูเพดานที่มีรอยด่างพร้อย เขาก็หัวเราะแห้ง ๆ แต่กลับนอนไม่หลับหลังจากนั้น
ตอนนี้เขามองซ่งเฉียวด้วยดวงตาที่มีรอยคล้ำใต้ตา ร่างกายพลันสั่นสะท้านเมื่อนึกถึงความฝันเมื่อคืน
"แค่ล้อเล่นเอง ทำไมต้องมีปฏิกิริยาขนาดนี้ด้วย?" ซ่งเฉียวพึมพำประโยคหนึ่งเพื่อทำลายความกระอักกระอ่วนระหว่างทั้งสอง
เมื่อคืนเธอเองก็ฝันว่าตัวเองพูดคุยซูจงจวินในเื่ความรัก! แต่เธอไม่เคยรู้สึกเหงาเลยนะ ทำไมถึงฝันแบบนั้นก็ไม่รู้ วันนี้พอเห็นซูจงจวินก็นึกถึงความฝันเมื่อคืน ถ้าเป็แบบนี้ต่อไป จะอยู่กันอย่างไร หลังจากตีกับตัวเองอยู่พักใหญ่ก็รวบรวมความกล้าพูดออกไป
"ผู้หญิงคนนี้..." ซูจงจวินพูดไม่ทันจบ ก็กัดฟันเดินเข้าครัวไปทำอาหารเช้าทันที ตอนนี้พอเห็นซ่งเฉียว ภาพในหัวเขาก็ไม่ค่อยสะอาดเท่าไหร่
ซ่งเฉียวไม่รู้ความคิดของเขา เห็นเขาเหมือนจะกลับมาต่อปากต่อคำกับเธอตามปกติ ในใจก็โล่งขึ้น หันหลังไปล้างหน้า พอถึงประตูเห็นถังน้ำที่เหลือครึ่งเดียว เมื่อวานมัวแต่ยุ่งอยู่กับการสืบเื่น้องสาวของหลิวเยว่ จนลืมเื่ตักน้ำไปสนิท
"คุณไปช่วยฉันตักน้ำหน่อยได้ไหม" ซ่งเฉียวยืนอยู่ที่ประตูพลางถามซูจงจวินไปด้วย
ซูจงจวินโผล่หน้าออกมาตอบอย่างจนใจ "ไม่ได้หรอก วันนี้มีการฝึก ผมออกไปไหนไม่ได้"
ซ่งเฉียวโกรธจนขว้างกระบวยน้ำลงในโอ่ง ช่างเถอะ! สิ่งที่ควรทำก็ต้องทำอยู่ดี
ตอนที่ทั้งสองคนกินอาหารเช้าด้วยกัน เธอก็ดูหมดเรี่ยวแรง เมื่อคิดว่าเดี๋ยวต้องเดินไปตักน้ำที่โรงงานประปา ก็รู้สึกหมดกำลังใจทันที
"เกาะของเรานับว่าดีแล้วนะ มีโรงงานประปา บางเกาะมีแค่บ่อน้ำดื่มบ่อเดียว ต้องต่อแถวตักน้ำ ถ้าเจอคนเยอะ ๆ ครึ่งวันถึงจะตักน้ำได้แค่สองถัง"
ซ่งเฉียวฉีกหมั่นโถวในมือจนละเอียด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมมีโรงงานประปาแล้วยังต้องตักน้ำอีก นึกถึงคำที่ซูจงจวินพูดครั้งก่อน "คุณมีแบบแปลนโรงงานประปาไหม? ฉันอยากดูหน่อย"
ซูจงจวินทำหน้าเหมือนกับจะบอกว่าอย่ามาล้อเล่น
"คุณดูเป็เหรอ?"
ทำไมเธอถึงจะดูไม่เป็? แม้จะเป็ผู้จัดการฝ่ายโยธา แต่เมื่อเป็ผู้นำมาหลายปี การดูแบบแปลนและการก่อสร้างระบบประปาก็ไม่ใช่ปัญหา
เธอเชิดคางชี้ไปที่ซูจงจวิน แล้วถามเขาว่า "อยากพนันไหม?"
ซูจงจวินหัวเราะเยาะ คิดว่าซ่งเฉียวแค่อยากรักษาหน้า เขากระแอมไอเล็กน้อยเพื่อเป็กลยุทธ์ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า "เื่นี้ไม่ใช่เื่ล้อเล่นนะ จะมาโกรธเคืองกันด้วยเื่ความเชี่ยวชาญไปทำไม"
การยั่วยุล้มเหลว
แต่ซ่งเฉียวไม่สามารถเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงได้ แค่ทำให้ซูจงจวินใก็พอได้ แต่ถ้าถูกจับโยนลงทะเลเพราะคิดว่าเป็ปีศาจจะทำยังไง
เธอกัดหมั่นโถวพลางคิดหาวิธีพูดแบบอื่น
"ตอนเด็ก ๆ ฉันชอบเล่นดินใช่ไหม?"
เมื่อเห็นเธอพูดถึงความทรงจำวัยเด็กอย่างกะทันหัน ซูจงจวินก็ชะงัก แต่เมื่อเห็นว่าเธอถามด้วยความจริงใจ เขาก็พยายามนึกย้อนกลับไป เด็กผู้หญิงคนนี้สมัยเด็ก ๆ ชอบเล่นแต่กับเด็กผู้ชายจริง ๆ พวกเขาเล่นกันแค่สองอย่าง จับนกกระจอกกับเล่นดิน
ภายหลังเมื่อพบกับหวังจื้อ เด็กสาวคนนี้จึงกลับมาเป็ปกติ ไม่ต่างจากเด็กผู้หญิงทั่วไป
ซูจงจวินไม่คิดว่าตัวเองจะจำได้ชัดเจนขนาดนี้ ซ่งเฉียวเห็นใบหน้าที่แดงเรื่อของเขา จึงถาม "คุณยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะ?"
เขากระแอมสองครั้งเพื่อตั้งสติ แกล้งทำเสียงเ็าพูดว่า "ใช่ แต่มันเกี่ยวอะไรกับเื่นี้ด้วย"
การเล่นดินโคลนจะทำให้เข้าใจเื่การก่อสร้างได้ยังไง? แต่กลัวซ่งเฉียวจะทำหน้าบึ้งอีก เขาจึงไม่กล้าพูดประโยคนี้ออกไป
"ก่อนหน้านี้ฉันตั้งใจจะสอบเข้าสาขาเทคนิคการก่อสร้างที่วิทยาลัยเทคนิคเหยียนเฉิง"
"ก็สอบไม่ติดไม่ใช่เหรอ?" คำตอบรวดเร็วของซูจงจวินทำให้ซ่งเฉียวไม่พอใจมาก เธอจึงชำเลืองมองเขาแล้วถามว่า "จะรอให้ฉันพูดจบก่อนได้ไหม"
ซูจงจวินหลบสายตา พยักหน้าอย่างเก้อเขิน ให้เธอพูดต่อ
"ก็จริงที่ฉันสอบไม่ติด แต่เพราะมีความสนใจอย่างลึกซึ้ง ่ปิดเทอมฉันเลยไปเรียนหลักสูตรพื้นฐานด้านเทคนิคการก่อสร้าง และยังหาครูพี่เลี้ยงมาสอน หวังว่าในอนาคตจะได้ทำงานด้านนี้ แต่ทางบ้านไม่เห็นด้วย"
ซูจงจวินอยากถามว่าครูพี่เลี้ยงที่ว่าคงเป็ช่างก่ออิฐฉาบปูนที่สร้างบ้านใช่ไหม ไม่ใช่ว่าเขาดูถูกช่างพื้นบ้าน พวกเขามีประสบการณ์มากมายก็จริง แต่ในแง่ทฤษฎีก็สู้คนที่เรียนจบมาโดยตรงไม่ได้ เขาเชื่อในคำพูดของซ่งเฉียว แต่ไม่เชื่อในทักษะของเธอ
"คุณเคยทำงานแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?" เขาถามอีกครั้ง
"คุณไม่เชื่อฉันเหรอ?" ตอนนี้ซ่งเฉียวเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว ไม่ใช่เพราะคำถามของซูจงจวิน แต่ถ้าเขาถามต่อไปอีก เธอก็ไม่รู้จะแต่งเื่อะไรแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับซูจงจวิน ยิ่งพูดมากก็ยิ่งมีช่องโหว่มาก
"ทำไมโมโหอีกแล้วล่ะ" ซูจงจวินมองเธอด้วยสายตาไม่พอใจ แต่พอคิดอีกที บางทีซ่งเฉียวอาจจะเบื่อที่จะอยู่เฉย ๆ บนเกาะก็ได้
สะใภ้คนอื่น ๆ พอมาถึงเกาะก็จะได้สอนที่โรงเรียนประถมทันที เื่นี้เขาพูดกับผู้อำนวยการหลายครั้งแล้ว แต่พอฝ่ายนั้นรู้วุฒิการศึกษาของซ่งเฉียว ก็บอกว่าตอนนี้โรงเรียนไม่ขาดครู นี่ก็แค่ดูถูกวุฒิการศึกษาของซ่งเฉียวไม่ใช่หรือ?
พี่สะใภ้คนอื่น ๆ ที่อายุมากกว่า ก็คุยกับซ่งเฉียวไม่ค่อยรู้เื่
"ได้ วันนี้ฉันจะไปถามที่ศูนย์บัญชาการดู ถ้ามีแบบแปลนก็พาเธอไปดูได้" แม้จะไม่ใช่ความลับทางทหาร แต่ซ่งเฉียวก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้ การพาเธอไปเลยอาจถูกวิพากษ์วิจารณ์ได้ง่าย แค่หาอะไรให้เธอทำ ให้เธอได้ออกไปข้างนอกบ้าง
ซ่งเฉียวไม่คิดว่าซูจงจวินจะตกลงง่าย ๆ แบบนี้ จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าอารมณ์โมโหของตัวเองเมื่อครู่รุนแรงเกินไป เธอจึงก้มหน้ากินข้าวโดยไม่กล้าพูดอะไร
หลังกินอาหารเช้าเสร็จ ซูจงจวินออกไปทำงาน ซ่งเฉียวเทเศษแป้งในชามลงในรางอาหาร ล้างชามตะเกียบเสร็จแล้วก็หิ้วถังไม้เตรียมออกไปข้างนอก
พี่สะใภ้ต้วนที่กำลังให้อาหารไก่อยู่ในลานบ้าน เห็นเธอในชุดทำงานแบบนี้จึงเรียกเธอไว้
"เสี่ยวซ่ง จะไปตักน้ำเหรอ?"
ซ่งเฉียวพยักหน้าอย่างจนใจ เธอไม่เคยปิดบังอะไรต่อหน้าพี่สะใภ้ต้วน ในเมื่อเธอเป็เด็กในเมืองมาั้แ่เกิด จะเคยปลูกผักหรือเลี้ยงไก่ที่ไหนกัน? ตอนนี้ยังต้องหัดไปตักน้ำอีก
พี่สะใภ้ต้วนเห็นท่าทางที่เธอเบ้ปากอย่างน่าสงสารก็หัวเราะออกมา "เธอรอให้เสี่ยวจางว่างแล้วมาช่วยซิ คนอื่น ๆ เขาก็ทำแบบนี้กัน"
คนที่ระดับไม่ถึงขั้นที่จะมีคนขับรถประจำตัว ก็จะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคนขับรถบางคนในแผนกขนส่ง รอให้พวกเขาว่างแล้วขนน้ำมาเติมโอ่งให้เต็มในคราวเดียว ดังนั้นบ้านทุกหลังที่นี่จึงมีโอ่งน้ำสองใบ มีแต่บ้านของซูจงจวินเท่านั้นที่ไม่ได้เตรียมไว้
"ช่างเถอะค่ะ จะไปรบกวนคนอื่นบ่อย ๆ ได้ยังไง" พอคิดว่าต้องไปรบกวนคนอื่น ซ่งเฉียวก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว แค่คำว่ารบกวนก็ต้องกังวลไปตั้งครึ่งวัน สู้ไปเองแล้วค่อย ๆ เดินกลับมาดีกว่า
พี่สะใภ้ต้วนรู้ว่าเด็กคนนี้ซื่อตรง จึงไม่เกลี้ยกล่อมอีกแค่บอกว่า "เธอเอาผ้าขนหนูไปด้วย รองไว้ที่บ่าตอนหาบน้ำจะสบายกว่า"
เมื่อเดินมาใกล้ถึงโรงงานประปา เห็นหลิวเยว่ก็กำลังตักน้ำอยู่ที่นี่เช่นกัน ข้าง ๆ มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ด้วย พอผู้หญิงคนนั้นเห็นซ่งเฉียวเดินมา ก็รีบวิ่งหนีไปตามทางเล็ก ๆ อย่างรวดเร็ว
"นั่นน้องสาวของคุณหรือ?" ซ่งเฉียวเดินเข้าไปทักทาย สายตาจับจ้องมองตามหญิงสาวที่วิ่งจากไป
"อืม เธอบอกว่าปวดท้อง ฉันเลยบอกให้เธอไปห้องน้ำสาธารณะที่อยู่ข้างหน้านั่น" หลิวเยว่ขยับให้ซ่งเฉียวนั่งอย่างเป็ธรรมชาติ สีหน้าของเธอไม่ได้ดูตื่นตระหนกเหมือนก่อนหน้านี้ ทำให้ซ่งเฉียวคิดว่าสีหน้าที่เห็นวันนั้นคงเป็แค่ภาพลวงตาของตัวเองเท่านั้น
390
