บทที่18: กลิ่นคาวเืในหุบเขาลี้ลับ
หุบเขาเห็ดหลินจือเป็สถานที่ที่งดงามราวกับดินแดนในฝันอากาศภายในหุบเขาอบอวลไปด้วยไอพลังปราณที่หนาแน่นและบริสุทธิ์ต้นไม้โบราณแผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมไปทั่ว มอสเรืองแสงสีฟ้าอ่อนเกาะอยู่ตามโขดหินและบนขอนไม้ที่ล้มลง มี "เห็ดหลินจือเจ็ดสี" งอกงามอยู่เป็หย่อมๆกลีบของมันสะท้อนแสงเป็สีรุ้งจางๆ งดงามและลี้ลับ
"แยกกันเป็กลุ่มย่อย!"หลิวเฉินสั่งการ "เก็บเกี่ยวอย่างระมัดระวังที่สุดอย่าให้รากของมันเสียหายแม้แต่น้อย คนงานคอยช่วยเหลือศิษย์แต่ละกลุ่ม!"
โชคชะตาเล่นตลกหรืออย่างไรไม่ทราบได้เฟยชินถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มเดียวกับหลิวชิงอีโดยมีพ่อบ้านเมิ่งเป็ผู้มอบหมายงานด้วยตัวเองบางทีเขาอาจจะ้าใช้ความรู้ของเฟยชินให้เป็ประโยชน์ที่สุดและที่แย่ไปกว่านั้น หลิวจู ศิษย์จอมอวดดีก็ถูกส่งมาอยู่ในกลุ่มนี้เช่นกันในฐานะคนงานที่คอยถือตะกร้า
บรรยากาศในกลุ่มเล็กๆนี้จึงเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน
เฟยชินก้มหน้าก้มตาทำงานของตนเขาใช้มีดเล่มเล็กที่พกติดตัวมา ค่อยๆแซะเห็ดหลินจือออกจากขอนไม้อย่างเบามือและชำนาญ ท่วงท่าของเขานุ่มนวลจนน่าประหลาดใจส่วนหลิวชิงอีทำหน้าที่คุ้มกันอยู่ข้างๆ แต่สายตาของนางกลับไม่ได้มองไปรอบกายกลับจับจ้องอยู่ที่ทุกการเคลื่อนไหวของเฟยชิน นางเฝ้าสังเกตทุกรายละเอียด...ั้แ่วิธีที่เขาหายใจ ไปจนถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งตัวใต้เสื้อผ้าเก่าๆ ของเขา
ขณะที่กลุ่มของพวกเขากำลังเคลื่อนลึกเข้าไปในหุบเขาซึ่งค่อนข้างห่างจากกลุ่มหลัก ทันใดนั้น เฟยชินก็หยุดชะงักลงกะทันหัน
จมูกของเขาได้กลิ่นบางอย่างที่ปะปนมากับไอพลังปราณอันบริสุทธิ์...
มันคือกลิ่นคาวเืที่จางมากๆ
"มีอะไร?" หลิวชิงอีถามขึ้นทันทีที่เห็นท่าทีของเขาเปลี่ยนไปมือของนางขยับไปกุมด้ามกระบี่โดยอัตโนมัติ
"กลิ่นเื..."เฟยชินพึมพำเสียงเบา ก่อนจะรีบเสริมท้ายอย่างรวดเร็ว "...ขอรับ"
เขากลับสู่ท่าทีของทาสผู้หวาดกลัวอีกครั้งแต่ก็สายไปเสียแล้วหลิวชิงอีสังเกตเห็นแววตาที่คมปลาบราวกับสัตว์ร้ายของเขาเมื่อครู่ได้อย่างชัดเจน
ยังไม่ทันที่นางจะได้ซักไซ้ต่อเสียงร้องโหยหวนที่ถูกกดให้แ่เบาก็ดังมาจากอีกฟากหนึ่งของเนินเขาเตี้ยๆที่อยู่เบื้องหน้า
"เกิดเื่แล้ว!"หลิวชิงอีตัดสินใจทันที "หลิวจู เ้าอยู่ที่นี่ คอยระวังตัว"
นางหันไปทางเฟยชิน "ส่วนเ้า...ตามข้ามา"
หลิวชิงอีค่อยๆย่องขึ้นไปบนสันเขาอย่างเงียบเชียบ เฟยชินเดินตามหลังไปในฐานะผู้ติดตามพวกเขาทรุดตัวลงและแอบมองภาพที่เกิดขึ้นเบื้องล่าง
ภาพที่พวกเขาเห็นทำให้ทั้งคู่แทบหยุดหายใจ!
เบื้องล่างนั้นมีร่างของนักสู้กลุ่มหนึ่งนอนจมกองเือยู่ พวกเขาสวมใส่อาภรณ์ที่แตกต่างกันไปแสดงว่าไม่ได้มาจากตระกูลเดียวกัน และเหนือร่างเ่าั้คือกลุ่มคนชุดดำแดงที่กำลังยืนค้ำอยู่ บนอกเสื้อของพวกเขามีสัญลักษณ์รูป"แมงป่องโลหิต" ปักอยู่ด้วยด้ายสีทองกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากคนกลุ่มนี้เต็มไปด้วยจิตสังหารอันโเี้
ผู้นำของกลุ่มแมงป่องโลหิตกำลังใช้เท้าเหยียบอกของนักสู้คนสุดท้ายที่ยังหายใจรวยรินอยู่
"ข้าจะถามเป็ครั้งสุดท้าย...เห็ดหลินจือเจ็ดสีที่พวกเ้าเก็บได้อยู่ที่ไหน!"
นักสู้คนนั้นถ่มน้ำลายที่ปนเืใส่รองเท้าของมัน"ไอ้พวกเดนคน... ข้าไม่บอกเ้าหรอก!"
"งั้นก็ไปตายซะ!" ผู้นำกลุ่มแมงป่องโลหิตกระทืบเท้าลงไปอย่างแรงเสียงกระดูกซี่โครงหักดังลั่น นักสู้คนนั้นก็แน่นิ่งไป
"เจอแล้ว หัวหน้า!"ลูกน้องคนหนึ่งร้องขึ้น พร้อมกับชูกระเช้าที่เต็มไปด้วยเห็ดหลินจือเจ็ดสีขึ้นมา
ขณะที่เฟยชินและหลิวชิงอีกำลังตกตะลึงกับความโเี้นั้นเองหลิวจูที่กลัวจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ก็แอบย่องตามขึ้นมาอย่างเงอะงะเท้าของเขาก้าวพลาดไปเหยียบก้อนหินเล็กๆ ก้อนหนึ่ง...
กึก... กลิ้ง...
เสียงก้อนหินที่กลิ้งลงไปตามเนินไม่ได้ดังมากนักแต่ในความเงียบสงัดหลังจากเหตุการณ์สังหารนั้น มันกลับดังก้องราวกับเสียงฟ้าร้อง!
"ใคร!?"
ผู้นำกลุ่มแมงป่องโลหิตและลูกน้องทั้งหมดหันขวับมายังทิศทางของเสียงในทันทีสายตาอันเ็าและกระหายเืของพวกมันจับจ้องมายังที่ซ่อนของเฟยชินและหลิวชิงอีอย่างแม่นยำ
"หึ...ดูเหมือนว่าเราจะมีหนูตัวน้อยๆ สองสามตัวแอบดูอยู่ด้วยนะ"ผู้นำคนนั้นแสยะยิ้มอย่างโเี้ "ออกมาดีๆหรือจะให้ข้าลากพวกเ้าออกมา!"
เฟยชินและหลิวชิงอีถูกพบตัวแล้วพวกเขาอยู่ห่างจากกลุ่มหลักและกำลังเผชิญหน้ากับกลุ่มนักฆ่าที่เพิ่งจะลงมือสังหารคนมาหมาดๆสถานการณ์เลวร้ายถึงขีดสุดแล้ว!
111
![นักบินคนนั้นคือเด็กปี1คลาสฉัน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775039493_1213146.webp)
