เพื่อนผมมันไม่สบายอีกแล้วโรคเดิมๆที่หมอรักษาก็ไม่หายถ้าสภาพจิตใจคนไข้ไม่แข็งแรงพอผมจำไม่ได้แล้วว่าเพื่อนผมเจอเหตุการณ์ตอนนั้นยังไงและอาการมันเป็ยังไงบางแต่ที่รู้แน่นอนคือมันเข้าออกโรงพยายามพบจิตแพทย์บ่อยแค่ไหน จะโทษว่าเป็ความผิดไอ้แทนก็ใช่ทีในเมื่อไอ้หยกมันเดินเข้าไปเองแต่ก็นั้นแหละครอบครัวบ้านไหนบ่อยให้ลูกเลี้ยงงูมากมายขนาดนั้นไว้ในบ้านตัวเองกันวะไม่กลัวกันบางหรือไงวะ ผมคิดแล้วก็ปวดหัว ปวดสมองกับเื่ของพวกมันสองคน เื่ของตัวเองยังเอาตัวไม่รอดเลยและนับภาษาอะไรกับเื่....ปล่อยไว้ละในฐานที่เข้าใจละกันอย่าถามผมเลยผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันแล้วสรุปมันเื่ของใครก็เื่ของผมแล้วไงละใครแคร่ยังเถอะปล่อยมันไว้ก่อน
องค์อินนาคาผมมองดูแล้วเขาคงเป็ห่วงเพื่อนผมมากแน่ๆผมก็ไม่เข้าใจเขาคิดจะเป็โรคจิตหรือยังไงถึงชอบหาเื่ไอ้หยกอยู่ได้ทุกวี่ทุกวันวันละสามอาหาร ไม่มีวันไหนหรอกที่องค์อินนาคาไม่หลอกกินเต้าหู้ไอ้หยกมันเขาคงไม่เห็นเพือนผมเป็พวกสายมาโซหรอกนะ อีกคนรับบทเป็ Sอีกคนรับบทเป็ M คิดแล้วก็สยองพิกลสลับหน้าที่กันมันหยดคิดแล้วก็อยากลองบางจังเลยไอ้เสือของหมดมันจะเล่นด้วยหรือเปล่านะแค่คิดก็สนุกแล้ว
หันมามองคนข้างตัว คนอะไรดูดีมีชาติตระกูลหน้าตาขอบอกเลยหล่อมาก รูปร่างอืม....น่ากิน แล้วกูจะเลียปากทำไหม ผมขยี้ตาแรงๆอยู่สองสามครั้งให้เลิกคิดถึงหุ่นว่าที่สวามีอย่างเป็ทางการคนนี้อืม...ขอบอกกล้ามเป็กล้ามนมเป็นมตูดอย่างแน่น อี้ๆอิๆอืม...แม่อยากฟัดเหลือเกินอดใจไม่ไว้แล้ว
“เ้ามองเรา”แล้วไง มองหน้าไม่ได้เหรอไม่ให้มองหน้าให้มอง....... ไอ้พิมมึงจะมองลงต่ำทำไมวะเนียเดียวเขาก็รู้หรอกว่ามึงอยากกินเขามึงขนาดไหน
“แล้วไง”ผมตอบกลับ กลบสายตาหื่นกามของตัวเองมือไม่วายลูบไล้หน้าอกของเขา หน้าเสียดายไม่น่ามีเสื้อกั้นเลย อด..
“เ้าอยากรึ”
พูดอะไร ใครอยากกัน อย่าเขินสิบ้าจริง ทำหน้าเฉไฉไปเรื่อยกลบเกลื่อนอาการที่แสดงออกมา
“บ้า.”
“แม่คนใช้”อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นนะถ้าไม่อยากเป็ผัวไอ้พิมคนนี้
“อะไร”
“เปลี่ยนจากเมียไปเป็คนใช้เราว่ามันไม่เปลืองดี ใช้คุ้มค่ามากกว่าเมียเสียอีก”
“ห่า พ..พูดว่าไรนะ”
“เป็คนใช้เหมือนเดิมดีหรือไหมเราชอบ”กูไม่ชอบโว้ยไอ้.....ผัวบ้า
“อยากตายเหรอ ใช่สิได้ข้าแล้วนิไม่ต้องมาจับ ไม่ต้องเลย”ไอ้ผัวบ้า ไม่ต้องมาจับเลย กูโกธรมึงแล้วสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง
“หึหึหึ”ยังมีหน้ามาหัวเราะคนอื่นเขาอย่าให้ถึงที่ไอ้พิมบาง แม่จะทำให้หัวเราะไม่ออกเลยค่อยดู
“ไม่ต้องมาหัวเราะเลย”
“ดีกันนะ”สามียื่นหน้าเข้ามาใกล้ข้างแก้มเอาค้างไว้บนไหล่แขนสองข้างกอดเอวของผม
“รึ...กอดทำไหมละปล่อยนะ”ผมขอเล่นตัวหน่อยเถอะ ทำมาง้อเขา พูดมาได้ให้เป็คนใช้ บ้าปะเนีย เขิน....
“อืม..หอมจัง แก้มของเ้า”ไม่ว่าเปล่าเขาหอมแก้มของผมจริงๆผมแอบยิ้มมุมปากเล็กน้อย
บ้า อย่ามาหอมแก้มเขานะอีนี้ก็ใจง่ายยื่นหน้าให้เขาหอมแก้ม บ้าจริง เขินทำไม่เนี้ย….
“ใจง่าย”ให้หอมแล้วยังมาด่า
“แล้วชอบปะละ ถ้าไม่ชอบข้าจะทำอีกอิอิ”อ่อยไปอีก...
“ชอบ อย่าน่ารักไปมากกว่านี้เลยเราไม่อยากเอาเ้าไปเก็บในห้องเก็บของ วังของเราของเยอะแล้ว”
บ้าจริง เขินแต่..แต่เดียวประโยคหลังนี้อะไร จะเอาไปเก็บในห้องเก็บของทำไหม
“เอาไปเก็บทำไหม”ผมย้อนถาม
“หึหึหึ”ไม่ตอบแล้วหัวเราะ หึนี้หมายความว่าอะไรวะ มึงอยากลองดีเหรอ
“หัวเราะทำไหม”ผมถามหันข้างไปถามเขาที่กอดผมอยู่
“ไม่ไปดูพี่ชายของเ้าแล้วหรือระวังองค์อินนาคาพาพี่เ้าหายไปนะ”
อะ จริงด้วย ไอ้หยก ลืมมันจนได้สินะ
“ปล่อยสิ”ผมไม่ว่าเปล่าพยายามแกะแขนของว่าทีสามีอย่างไม่เป็ทางการคนนี้ออกไปแต่เขาไม่ยอมปล่อย
“ต้องทำอะไรก่อน”ผมมองหน้าเขาอย่างงงๆต้องทำอะไรด้วยเหรอ กับอีแค่ปล่อยอะ
“อะไร”ผมถาม เขาไม่ตอบยื่นแก้มให้ผมอ้อ หึ...
“ฟอด ฟอด”มุมตัวหันร่างกายไปเผชิญหน้ากับเขาหอมแก้มซ้ายขวา
“จุ๊บ”จูบปากเบาๆหนึ่งครั้งถอยหน้าออกมามองเขายิ้มๆ
“เด็กดี”เขายิ้มให้ผมจูงมือผมไปทางองค์อินนาคาและไอ้หยกจากนั้นผมก็ออกคำสั่งกับองค์อินนาคาให้พาไอ้หยกไปที่ห้องพักของไอ้หยก
วันนี้เหนื่อยจังหวังว่าจะไม่มีอะไรให้เหนื่อยไปมากกว่านี้ละกัน
ทางด้านแทน
ทางด้านของแทนหลังจากทำความสะอาดในส่วนต่างๆของวันนี้ ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่ว่าวันนี้ลงมือทำเองหรือเปล่าขอบอกเลยว่าไม่ ถามทำไมเหรอ มีคนคอยรับใช้ แต่ติดที่ว่าตามอย่างกะปลิงตามทุกวันตามมาคลอเคลียร์ไม่เลิก ตามยันห้องน้ำ ก็ไม่เข้าใจว่าพิศวาสอะไรขนาดนั้น ค่อนข้างที่จะรำคาญอยู่เหมือนกันแต่อย่างน้อยต้องปล่อยมันไปก่อน ทำดีกับมันก่อนค่อยหลอกใช้มันวันหลังก็ยังไม่สายแต่ที่แน่ๆกูก็หลอกมันอยู่นิแต่ขอแกล้งมันสักนิดคงไม่เป็อะไรละมั่ง
“รำคาญโว้ย”
“โครม”ปากผมนะบอกว่ารำคาญแต่ตีนผมนะไปไหวยิ่งกว่าความคิดของผมซะอีก
อย่างน้อยไอ้หมาบ้านี้ก็สะดวกดีเป็ทั้งที่รองมือรองตีน แต่ถ้าต้องให้กระทืบมันทุกวันก็เมื่อยขาแย่บางครั้งยังรู้สึกเหมือนโดนลวมลามอย่างบอกไม่ถูก ่จังหวะการยกขาเตะก้านคอคนหน้าหมาให้ความรู้สึกเหมือนโดนลูบขาเบาๆเป็แบบนี้อยู่หลายครั้งจนเขาก็เริ่มรู้สึกไม่ดีกับการกระทืบอีกคนไปซะอย่างนั้น
ความรู้สึกตอนนี้เหมือนขึ้นรถไฟฟ้าแล้วโดนพวกโรคจิตแต๊ะอั๋งให้ความรู้สึกขยะแขยง อย่างเช่นตอนนี้ ความรู้สึกขยะแขยงตีตื้นขึ้นมาถึงคอหอยสายตาพันสังเกตหน้าของอีกคน่จังหวะขาขวาอยู่บริเวรลำคอของอีกคนสังเกตสีหน้าว่ามันแสดงออกถึงความสุขริมฝีปากอมอิ้มอย่างมีเลศนัยสายตาบ่งบอกถึงความสุขอยากได้อยากจับอย่าบอกเขานะว่ามันมีความสุขทุกครั้งที่เขาทำร้ายร่างกายมันมันเป็มาโซแล้วยังเป็โรคจิตอีกเหรอวะเนีย ให้ตายเถอะ
“บัดซบ” กระชากขาขวากลับ
“เ้าอย่ารีบดึงกลับนักสิ ข้ายังเลีย..ยังดมขาเ้ายังไม่พอ”
“ห่า”มันพูดบ้าอะไรของมัน โคตรพ่อโคตรแม่น่ารังเกียจเป็ที่สุดใครมันจะซวยได้มากว่าผมอีกไหมเนียให้ตายเถอะ
มันจับขาขวาของผมไวไม่ปล่อยแถมมือมันยังลูบไล่เรียวขาของเขาอย่างมีความสุข
ยี้ๆๆขยะแขยง
“ปล่อยขากู”ผมะโขาเดียว พยายามดิ้นให้หลุดจากการจับคุมของอีกฝ่าย
“เราไม่ปล่อยเ้าหรอก ขาเ้านุ่นนิมหน้าจับ หน้าเลียเหลือเกิน”
“ห่า”มันไม่พูดเปล่า มันกับทำตามคำพูดมันทุกอย่า
“ปล่อยขากู อย่า....เลีย...อ่า...ไอ้...เหี้ย..สัด”
“อืม...หอม...น่ากิน แม่พันธ์ของข้า”
“น่ากินนักใช่หรือไหม ได้สิ ข้าจะให้เ้ากิน ไอ้โรคจิต” แทนตั้งหลักขาซ้ายะโเทคตัวไปข้างหน้าถีบยอดอกของไอ้หมาบ้าเต็มรักด้วยความที่ขาขวาโดนจับอยู่ทำให้ร่างกายลอยตามไอ้หมาบ้าตามไปด้วยจะด้วยสาเหตุใดก็แล้วแต่่จังหวะไอ้หมาบ้าเผลอปล่อยมือที่จับขาของแทนอยู่แทนะโตีหลังกาไปข้างหลัง หลุดจากการจับคุมตัวจากไอ้หมาบ้า
องค์อัศวินใกับการะโถีบยอดอกขององค์ชายจันทาจึงเผลอปล่อยขาอันเรียวยาวนุ่นนิม หอมหวานแม่พันธ์ของข้า
“โอ๊ย”
ไม่ทันได้ตั้งตัวทำให้องค์อัศวินเสียหลักล้มหงายหลังด้วยความไม่ระวังหลังกระแทกโคกหินอย่างจัง
“สมควร ตายไปได้ก็ดี”แทนไม่ว่าเปล่า แทนที่จะช่วยองค์อัศวินแทนกลับทำตรงกันข้ามคือกระทืบเขาที่ท้องน้อยขององค์อัศวินอย่างแรงไม่ยังไม่เลยสักนิด
“ตุบ ตุบ ไปตายสะ”
“โอ้ย โอ้ย แม่พันธ์เราเจ็บ”
“เจ็บสิดี ใครเป็แม่พันธ์มึง ให้ตายกูก็ไม่เป็ไอ้สัดหมา”หลังกระทืบจนพอใจ แทนได้ที่ด่าท่อองค์อัศวินด้วยคำหยาบคล้ายมากมาย
“ตายหรือยังวะ ช่างแม่งตายไปได้ก็ดีชิ..”แทนรีบวิ่งหนีเข้าตำหนักที่พัก ทิ้งองค์อัศวินให้นอนสลับอยู่ตรงนั้นแทนคิดว่ามันคงไม่ตายง่ายดายเพียงนั้นหรอกจึงไม่สนใจ มันเคยเจอมากกว่านี้ไม่เห็นว่าจะเป็อะไรมากเลยปล่อยแม่งไว้ตรงนั้นนั้นแหละดีแล้วอย่าได้คิดเป็ห่วงคนโรคจิตอย่างมันเลยจะดีว่าน่าไม่อยากให้ตัวเองซวยไปมากกว่านี้
หลังจากองค์ชายจันทาวิ่งหนีหายไปข้าที่ซุ่มแอบดูเ้านายเหนือหัวโดนองค์ชายจันทาทำร้ายร่างกาย หากเป็ข้าไม่ทำเพียงกระทืบเบาๆไม่กี่ครั้งนั้นหรอกมันเสียเวลาหนังหนาจะตายไปนายเหนือหัวของข้าหากฟันด้วยดาบสักทีสองทียังจะทำให้เจ็บคันๆบางสักหน่อย ที่นอนสลบเช่นนั้นก็แค่พวกเรียกร้องความสนใจหวังให้องค์อัศวินเห็นใจข้าควรจะเห็นใจผู้ใดดีระหว่างนายเหนือหัวกับว่าที่นายเหนือหัวใหญ่ยิ่งว่านายเหนือหัวเห็นคำตอบของข้าใช่หรือไม่ แน่นอนข้าเลือกอย่างหลัก อิอิ
“ฝ่าาทรงเจ็บหรือไม่พะยะค่ะ”เกกิรีบออกจากที่ซ่อนตัวรีบเดินเข้าไปพยุงนายเหนือหัวของตน
“ไม่ตาย.. ข้อเท้าขาว ขาเรียยวยาว ผิวพรรณดี นุ่นนิมเหลือเกิน หอมมากแม่พันธ์ของข้า”
“อะ..อืม..พะยะค่ะ”เป็เอามาก ข้าควรทำตัวอย่างไร หากพูดมากไปกว่านี้ข้าจะตายก่อนหรือไม่
“เ้ามีปัญหาอย่างนั้นหรือ”
“ปะ..เปล่าพะยะค่ะ กระหม่อมไม่มีปัญหาพะยะค่ะแต่ว่าองคืชายจันทาคงจะไม่ชอบใจที่ฝ่าาล่วงเกินองค์ชายเช่นนั้น”
“ใครสนใจ เราชอบก็พอแล้ว”
ข้าละเพลียใจ ก็แล้วแต่พระองค์เถอะ กระหม่อมหมดปัญญาจะพูดด้วยแล้วข้าคงปล่อยให้องค์อัศวินคำครวญเช่นนี้ต่อไปส่วนข้ารับใช้อย่างข้าคงต้องแอบดูอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ
-----------------------------------------------
16K
![[นิยายแปล] ดินแดนลึกลับอันเป็นตำนาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1599018788_87246398.webp)
