ระบบเปลี่ยนชีวิต

กำปั้นที่เด็ดขาด
ไป๋เฉินที่ถูกหนึ่งในคนจากแก๊งเสือขาวผลัก จนแทบจะสะดุดล้มนั้น เขาได้แต่ยิ้มออกมา
ในตอนนี้เขากำลังทำตัวเหมือนหมูที่กำลังจะรอกินเสือ
ความจริงหากเขาจะหลบมือที่ผลักใส่หลังของเขาจากคนของแก๊งเสือขาวเมื่อครู่นั้น มันก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลยแม้แต่น้อย
ปากวนที่หยุดยืนรออยู่ก่อน ได้ยิ้มออกมาอย่างเย็นชาให้กับไป๋เฉิน
เขามองไปที่ไป๋เฉินด้วยความพึงพอใจ ตั้งแต่ถูกไป๋เฉินเล่นงานถึงสองครั้ง เขาก็ได้แต่เจ็บใจ ไม่สามารถหาที่ระบายออกมาได้
แต่วันนี้มันต่างกัน เนื่องจากเขามาด้วยกันกับคนของแก๊งเสือขาวสองคนที่ชื่อถงโกวและหลุนเหอ ยิ่งไปกว่านั้นทั้งสองคนนี้ยังมีปืนเก็บเสียงมาด้วย
เรียกได้ว่าต่อให้ไป๋เฉินเป็นพระเจ้าแห่งการต่อสู้ เขาก็ยังจะต้องตายเพราะลูกปืนอยู่ดี!
“คุกเข่าลงและเลียรองเท้าของฉัน ถ้าแกทำ ฉันจะยอมปล่อยแกไปก็ได้” ปากวนพูด น้ำเสียงของเขาฟังได้ชัดว่าเย็นชา
แน่นอนว่าไม่ใช่เพียงน้ำเสียงของเขาที่เย็นชา สายตาของเขาก็เย็นชาด้วย
ในสิ่งที่เขาเพิ่งจะพูดออกไปนั้น ไม่ใช่ว่าเขาจะปล่อยไป๋เฉินไปจริงๆ เขาเพียงแค่อยากจะให้ไป๋เฉินเสียศักดิ์ศรีก่อนที่จะฆ่าทิ้งก็เท่านั้น
เห็นได้ชัดว่าตั้งแต่วันที่ถูกไป๋เฉินเล่นงาน ปากวนก็มีความแค้นที่ลึกล้ำกับไป๋เฉิน จนถึงขั้นต้องฆ่าทิ้ง เขียนชื่อลงในบัญชีแห่งความตายที่ต้องฆ่าในใจไปแล้ว
ถงโกวกับหลุนเหอ ผ่านประสบการณ์ชีวิตในถนนสายใต้ดินมามากมาย ไหนเลยจะไม่รู้ว่าปากวนกำลังคิดอะไรอยู่
พวกเขาได้แต่ยิ้มชอบใจกับวิธีการของปากวน แม้ว่าภายในใจพวกเขาจะยังคงไม่ชอบปากวนอยู่ก็ตาม
ไป๋เฉินไม่ได้ทำตามที่ปากวนพูด ประสบการณ์ที่ได้จากเรือนจำถึง 12 ปีเต็ม ทำให้เขารู้อะไรมากมายกว่าปากวนหรือถงโกวกับหลุนเหอเสียอีก
มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่รู้ว่าที่ปากวนพูดออกมา ก็เพียงเพื่ออยากจะทำให้เขาเสียศักดิ์ศรี ก่อนที่จะลงมือฆ่าก็เท่านั้น
“ถ้าฉันไม่ทำ?” เขาพูดออกมา รอยยิ้มค่อยๆ เผยให้เห็นบนมุมปากของเขา
เขาแทบไม่รู้สึกกดกันอะไรในสถานการณ์ในตอนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว
“ถ้าแกไม่ทำก็มีแต่ต้องตายอยู่ที่นี่เท่านั้น!” ถงโกวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่โหดเหี้ยม
เขาพลันขยับมือไปที่หลังเอว ดึงเสื้อขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหยิบเอาปืนเก็บเสียงออกมา
“อยู่เฉยๆ อย่าขยับ ถ้าแกขยับ ฉันยิงแกไส้แตกแน่!”
เมื่อเอาปืนเก็บเสียงออกมาแล้ว ถงโกวก็เริ่มที่จะข่มขู่ไป๋เฉินในทันที
ไป๋เฉินรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา เมื่อเห็นปืนเก็บเสียงในมือของถงโกว เขาไม่คิดว่าพวกนี้ถึงกับพกพาอาวุธปืนมาด้วย
แต่เขาก็รีบสงบใจลงอย่างรวดเร็ว เขายังคงเชื่อว่าด้วยทักษะการต่อสู้ระดับต่ำที่เขามี จะทำให้เขาจัดการถงโกว ก่อนที่อีกฝ่ายจะลั่นไกปืนยิงเขาได้
หลุนเหอมองถงโกวเล็กน้อย พร้อมกับพยักหน้าให้ด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะหันไปมองที่ปากวน
“น้องกวน รออะไรอยู่รีบซ้อมมันให้หายแค้น จากนั้นพวกเราจะได้ฆ่ามันและเอาศพของมันไปโยนลงทะเลให้ฉลามกิน!”
เห็นได้ชัดว่าทั้งถงโกวและหลุนเหอ ต่างมีความคิดที่จะให้ปากวนลงมือซ้อมไป๋เฉินก่อนที่จะลงมือฆ่าเขา
ปากวนคิดไม่ถึงว่ามีวิธีนี้อยู่ เขาอดไม่ได้ที่ยิ้มออกมาขอบคุณต่อถงโกวและหลุนเหอ
“พี่ถง พี่หลุน ผมขอบคุณพวกพี่มาก ครั้งนี้ได้พวกพี่ช่วยไว้จริงๆ ผมจะบอกลูกพี่หม่าให้ว่าพวกพี่ดีกับผมขนาดไหน”
“ดีๆ” ถงโกวกับหลุนเหอคิดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะได้ยินคำพูดอะไรแบบนี้จากปากวน
แต่พวกเขาก็รู้สึกมีความสุข หากว่าหม่าจงเห็นว่าพวกเขาทำงานได้ดี ตำแหน่งในแก๊งของพวกคงจะต้องเลื่อนสูงขึ้นอย่างแน่นอน
ปากวนไม่ได้พูดอะไรต่อ เขามองไปที่ไป๋เฉินด้วยสายตาดุร้าย
ทันใดนั้นเขาก็วิ่งเข้าไป กระโดดยกขาขึ้นเพื่อถีบไปที่ใบหน้าของไป๋เฉิน เขาคิดว่าไป๋เฉินคงจะไม่ตอบโต้อย่างแน่นอน เพราะถงโกวเล็งปืนเก็บเสียงใส่เขาอยู่
แต่ความคิดของปากวนนั้น ช่างเป็นความคิดที่โง่เขลา นี่เป็นโอกาสที่ดีมากสำหรับไป๋เฉินเลยก็ว่าได้ เขาคว้าจับไปที่ขาของปากวน จากนั้นก็เหวี่ยงร่างของปากวนใส่ร่างของถงโกวที่เล็งปืนมาที่เขาอยู่
ปั้ก!
ถงโกวไม่สามารถที่จะตอบสนองอะไรได้ทัน ถูกร่างของปากวนพุ่งเข้ามาใส่จนกระเด็น ปืนเก็บเสียงในมือล้วนหลุดออกจากมือตกลงพื้น
หลุนเหอจะยังไงก็เป็นคนของโลกใต้ดิน เขามีสายตาที่ดีอยู่มาก สามารถมองเห็นได้ว่าเกิดอะไรขึ้น สีหน้าของเขาเผยความตกตะลึงออกมาให้เห็น
แต่พริบตาเดียว เขาก็สงบความตกตะลึงลง ก่อนจะพุ่งไปที่ปืนเก็บเสียงที่ตกอยู่ที่พื้นใกล้ๆ กับเขา
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะไปถึง ไป๋เฉินก็เตะสวนเข้าใส่หน้าอกของเขา ส่งเขากระเด็นออกไป
ไม่รู้ว่าลูกเตะของไป๋เฉินศักดิ์สิทธิ์มาจากไหน กระดูกซี่โครองของเขาถึงกับหักไปสองซี่!
ตุบ!
ร่างของหลุนเหอหล่นตุบลงข้างๆ พุ่มไม้ ใบหน้าบิดเบี้ยว เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก เจ็บจนแทบจะหายใจไม่ออก ส่งเสียงออกมาอย่างเจ็บปวด
“แก!” ถงโกวไม่รู้ว่าลุกขึ้นมายืนตอนไหน ได้พุ่งเข้าใส่ไป๋เฉินที่ยืนอยู่ โดยไม่สนใจที่จะเก็บปืนเก็บเสียงที่ตกอยู่ตรงหน้าของไป๋เฉินขึ้นมา
ไป๋เฉินหันมองถงโกวด้วยสายตาคมกริบ เขาไม่ได้สนใจปืนเหมือนกัน เขาเชื่อในกำปั้นของตัวเอง พลันเหยียบพื้นพุ่งเข้าใส่ถงโกวเหมือนกัน
ถงโกวที่เห็นไป๋เฉินวิ่งเข้ามา มุมปากต้องกระตุก ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้เป็นใครมาจากไหน ทำไมถึงได้ไม่กลัวที่จะต่อสู้กับเขา
แต่เขาก็ไม่ได้มีเวลาไปสนใจมาก พอวิ่งเข้ามาถึงไป๋เฉิน เขาก็กำหมัดแน่นและชกออกไปที่ใบหน้าของไป๋เฉิน
ไป๋เฉินกระพริบตา รู้สึกได้คำเดียวว่า ‘ช้ามาก’ เขาชกหมัดสวนกลับไปอย่างไม่ได้กังวลอะไรมาก
ปั้ก!
ราวกับเป็นภาพที่น่าหวาดกลัว ฟันมากกว่าหกซี่ของถงโกวได้กระเด็นออกมา พร้อมกับเลือดที่กบปากเขาไปแล้ว
ร่างของเขาเองก็กระเด็นออกไปตกทับร่างของหลุนเหอ ที่นอนร้องโอดครวญอย่างเจ็บปวดอยู่
“อ้ากกก!”
เหมือนกับซ้ำเติมคนเจ็บ หลุนเหอได้ร้องออกมาอย่างเจ็บปวดมากขึ้น เพราะกำปั้นที่เด็ดขาดของไป๋เฉินที่ชกถงโกวกระเด็นมาหล่นทับเขา!
จบบทที่ 35

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 35 : กำปั้นที่เด็ดขาด

คล้ายกับเรื่องระบบเปลี่ยนชีวิต ที่คุณอ่าน

ระบบเปลี่ยนชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 35 : กำปั้นที่เด็ดขาด

คล้ายกับเรื่องระบบเปลี่ยนชีวิต ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้