Beyond the journey end เมื่อตำนานรักอวสาน

ตอนที่สามสิบสอง  หาญท้าชะตาฟ้า 6

เมื่อเรามีสายฟ้ามหาศาลอยู่ในร่างกายสิ่งที่เราต้องทำเพื่อไม่ให้มันสังหารเราคือ

ปล่อยมันออกมา

บางครั้งการกักเก็บเอาไว้ทำให้เราตายเสียเอง

แต่ผลจากการที่ผมควบคุมสายฟ้าในร่างกายและถ่วงเวลาด้วยวิชาสลายพลังให้ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย

ทำให้ผมค่อยๆทำความเข้าใจเกี่ยวกับพลังสายฟ้าในที่สุด

ว่าการที่จะกลืนกินพลังทั้งหมดแบบพระเอกปราณยุทธก็คงจะเสียสติเกินไป...ไม่สิด้วยคุณสมบัติของเย่ชิวน่าจะทำได้คงเป็นสไตล์ตัวร้ายที่พยายามจะควบคุมพลังจนสำเร็จวิชามาและผมหงอกขาวทั้งศีรษะ

ก่อนที่จะถูกพระเอกสังหารตัวระเบิดตายไปเอง

แต่อย่างน้อยก็คงจะเรียกได้ว่าฝึกสำเร็จส่วนสำเร็จแล้วตายทีหลังนั้นคนละเรื่องกัน

ปึง

ผมชูมือขึ้น วัว ม้าที่หวาดกลัวนั้นลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

“เดินทางกันต่อไปได้ เส้นทางสู่ฉู่ยังอีกแสนไกล”

แต่ละคนก็ได้รีบเก็บของด้วยความรวดเร็วคล่องแคล่ว

พวกเราค่อยๆเดินทางส่วนผมนั้นเรียกว่าค่อยๆเดินไปกับทุกผู้คนเพราะยังไว้ทุกข์ยังไม่สามารถนั่งยานพาหนะ

แต่เรียกว่าเคลื่อนไหวร่างกายแบบคาบุโตะของนารุโตะ

โดยการใช้ลมปราณในร่างกายควบคุมการเคลื่อนไหวของตนเองทุกส่วน

ค่อยๆเดินไปอย่างช้าๆและระมัดระวัง

เปิดโลกอีกอย่างหนึ่งของพลังฝีมือ

ใช้ปราณจากสวรรค์ทำเรื่องที่ธรรมดาสามัญอย่างการบังคับร่างกายให้เดินและเคลื่อนไหว

รู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อที่เคลื่อนไหวหลอดเลือดที่สูบฉีด ลมหายใจสีเหลืองที่ปล่อยเข้าและออก

เหงื่อไหลออกมาเป็นสีดำไม่ขาดสายจนเสื้อสีขาวกลายเป็นสีดำจนหมดสิ้น

ยิ่งเดินก้าวหนึ่ง ลมหายใจก้าวหนึ่ง เหมือนเดินขึ้นภูเขาหนึ่งลูก

แต่ทว่าก็ยิ่งทำให้เข้าใจกับพลังลมปราณมากขึ้น

เมื่อบ่ายคล้อยก็ตั้งค่ายพักแรมกันอีกครั้ง

แต่ร่างกายของเขาเรียกว่าไม่เหนื่อยเลยแม้แต่น้อย

เรียกว่าร่างกายกำลังจะปริแตกเพราะพลังที่มากเกินไปจะตรงความเป็นจริงกว่า