item monster ไอเทมมอนสเตอร์

ตอนที่ 98ความโกรธแค้นของหญิงสาวช่างน่ากลัวจริง ๆ

บนถนนที่เต็มไปด้วยซากรถและอาคารที่ถล่มลงมาขวางทางเรทเจอร์พากลุ่มคนลงเพื่อย้ายเอาสิ่งที่ขว้างเส้นทางออกขณะที่บางคนก็ถือโอกาสนี้ในการแวะไปทำธุระส่วนตัว

“รองผู้นำกิลด์ครับ มันเหลือแต่เขต 5 แล้วพวกนั้นอาจจะมากันถึงที่นี่ก็ได้” เหนือมนุษย์ชายระดับ E ช่วงต้นคนหนึ่งเดินเข้ามาพูดกับเรทเจอร์

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี ที่นี่ไกลมากจะได้ลงมือสะดวก”เรทเจอร์พูดด้วยแววตาโกรธแค้น

“สองสามวันที่ผ่านมาพวกมันอาจจะช่วยผู้รอดชีวิตไว้ เราจะทำยังไงถ้าพวกนั้นเห็นเราลงมือกับมัน”

“ใครบอกว่ามีคนรอดกัน ดูซากเมืองพวกนี้สิมันโดนมอนสเตอร์กินไปหมดแล้ว” เรทเจอร์กล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

คำตอบของเรทเจอร์ชัดเจนมาก เหนือมนุษย์คนนั้นเข้าใจในทันที

“ฮี่ ๆ ไม่มีใครรอดหรอก”

“ไปบอกพี่น้องเราเตรียมตัวเราน่าจะอยู่ไม่ไกลจากมันหลังจากฉันซ้อมมันจนหมดสภาพพวกนายจะได้แล่เนื้อเฉือนกระดูกมันแก้แค้นให้ครอบครัวที่ตายไปของพวกนาย”

“ได้ครับ ว่าแต่แล้วหลังจากนั้นคุณจะทำอะไร”

“ฉันจะเล่นกับหญิงที่มากับมัน” เรทเจอร์นึกไปถึงนิโคล สาวสวยดอกไม้น้ำแข็งคนนั้นเขาหมายตาเธอมานาน แต่จนตอนนี้ยังไม่ได้แม้แต่ต้องตัวเธอแถมพอเขาไปทวงถามกับทางป้าของเธอหญิงแก่นั้นก็เอาแต่บอกว่าจะช่วยเกลี้ยกล่อมพ่อแม่เธอให้ แต่ก็ไม่เคยทำสำเร็จ

‘คอยดูเถอะฉันจะเล่นกันเธอให้พอใจเลย ส่วนป้าแก่ ๆของเธอที่รู้จักแต่ประจบฉันจะเขี่ยทิ้งไปไม่ต้องไปสนใจอีกแล้ว’เรทเจอร์เผยสายตาอันตราย

แต่ว่าในตอนนั้นเอง อยู่ ๆ ก็มีคนตะโกนขึ้นมา

“มีคนเดินมาทางนี้”

“มันจะมีใครมาทางนี้ได้ยังไง พวกแกบ้าไปแล้วเหรอ”เรทเจอร์ตะโกนใส่กลุ่มเหนือมนุษย์ที่มากับพวกเขาแต่พอมองไปที่ถนนด้านหน้ากลับมีจริง ๆ มีชายคนหนึ่งเดินมาตัวคนเดียว

“ใครกัน ทำไมถึงมาเดินบนถนนแบบนี้ หรือว่าจะเป็นพวกผู้รอดชีวิต”

“ไม่ใช่ เดี๋ยว ๆ นั้นไม่ใช่เป้าหมายของพวกเราเหรอ”

พวกเขาเห็นหน้าคนที่เดินมาอย่างชัดเจน เป็นลุค ซันเดอร์พี่ชายของเด็กสาวหายนะที่ทำให้ครอบครัวพวกเขาต้องตาย

“ลุค แกนั้นเอง” เรทเจอร์กัดฟันแน่น เขาพยายามมองหาคนอื่น ๆแต่ไม่เจอ

“ระวังตัวด้วย พวกมันหายไป” เรทเจอร์ไม่ประมาทเขาหันไปบอกกับคนในกลุ่ม

‘ก็ไม่เยอะ’ ลุคกวาดตามองดู มีกันอยู่ 10 คน 4 คนเป็นระดับ E คลื่นพลังอยู่ที่ 150-300 หน่วยและ 6คนที่เหลือเป็นแค่ระดับ F เท่านั้น

ถ้าเดินทางด้านนอกศูนย์ช่วยเหลือพวกเขาสามารถจัดการกับมอนสเตอร์ที่เจอได้อย่างง่ายดาย

ลุคเดินเข้าไปหาคนพวกนี้อย่างใจเย็นกลุ่มของเรทเจอร์พากันหยิบเอาอาวุธปืนออกมาอาวุธปืนพวกนี้ใช้กระสุนพิเศษที่ทำร้ายมอนสเตอร์ได้ดังนั้นก็สามารถทำร้ายเหนือมนุษย์ได้ด้วย

ปืนทุกกระบอกจ่อเล็งมาทางเขา แต่ลุคไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวแม้แต่น้อย

เขาหยุดยืนห่างจากพวกเรทเจอร์ประมาณ 20 เมตร

“แกกล้ามากที่โผล่หัวมา” เรทเจอร์เดินออกมา เพื่อพูดกับลุค

“พวกแกอยากฆ่าฉันเหรอ” ลุคถามหน้านิ่ง

“แน่นอน เมืองนี้เป็นแบบนี้เพราะแกถ้ายังสำนึกต่อบาปที่ทำลงไปก็มัดแขนขาส่งตัวเองมาให้พวกเราฆ่าซะ”เรทเจอร์อ้างถึงความชอบธรรมในการมาฆ่าลุคในทันที

“แกไม่กลัวว่าจะเป็นอาชญากรหรือยังไง” ลุคถามกลับเสียงแข็ง

“ฮ่า ๆ จะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อจะไม่มีใครบอกเรื่องที่พวกเราฆ่าแกเมืองแถวนี้พังไปหมดแล้ว ไม่มีกล้องไม่มีไฟฟ้าสนับสนุนก็ไม่มีระบบตรวจสอบอะไรอีกถ้าแกและกลุ่มตายไปก็ไม่มีใครมาเอะใจกว่าจะรู้ตัวก็หาเบาะแสไม่เจอแล้ว”เรทเจอร์พูดด้วยความมั่นใจ

“อ้อ...” ลุคลากเสียงยาว

แต่แล้วในพริบตานั้นเหนือมนุษย์ระดับ E 4 คนก็ลงมือโจมตีลุคอย่างไม่ทันตั้งตัวกระสุนสาดเข้าใส่เขาไม่ยั้ง ลุคยกแขนที่มีชุดเกราะขึ้นมากัน จึงไม่เป็นอะไร

เขาเคลื่อนไหวหลบในทันที

“อย่าคิดว่าจะหนีได้” เรทเจอร์ใช้พลังพรสวรรค์ ปีกเหล็กและมันไม่ได้มีแค่ข้างเดียว แต่หลังจากเรทเจอร์กลายเป็นเหนือมนุษย์ระดับ E พรสวรรค์ปีกเหล็กของเขาก็พัฒนาเป็นสองปีก

เรทเจอร์บินตามลุคและใช้การโจมตีด้วยขนนกเหล็กที่คมราวกับมีด

ลุคใช้เคียวขึ้นมาหมุดด้วยความเร็วสูงสกัดการโจมตีทั้งหมดทิ้งไปก่อนจะใช้ชุดเกราะด้วงทมิฬบินขึ้นไปปะทะกับเรทเจอร์

“เร็วมาก!” เรทเจอร์ตกใจกับความเร็วในการเคลื่อนไหวของลุค

“ช่วยฉันเร็ว” เรทเจอร์ร้องขอความช่วยเหลือ เหนือมนุษย์ระดับ Eอีก3 คนพากันเปิดใช้งานเจ็ทแพ็คด้านหลังของพวกเขาตรงเข้ามาจัดการกับลุค

“พวกนี้ลงทุนใช้เจ็ทแพ็ค”

ลุคกวาดตามองเจ็ทแพ็คด้านหลังเหนือมนุษย์ระดับ E ทั้ง 3 ที่เข้ารวมการต่อสู้เจ็ทแพ็คบนหลังพวกเขาไม่ได้ใหญ่ มันขนาดประมาณกระเป๋าใบเล็กสีดำเท่านั้นแต่มีกำลังขับเคลื่อนที่สูงมากซึ่งเป็นผลมาจากการผสานเทคโนโลยีของโลกต่างมิติเข้าไปด้วย

เจ็ทแพ็คหนึ่งชิ้นราคาไม่ต่ำกว่า 10 ล้านเครดิต

“ตาย!” เหนือมนุษย์ระดับ E คนหนึ่งพุ่งเข้ามาหาลุค

“หึ” ลุคแสยะยิ้มมือปรากฏปืนตาข่ายข้างละกระบอก

ปัง! ปัง!

ปืนตาข่ายยิงเข้าไปจับตัวของเหนือมนุษย์ระดับ E ที่ใช้เจ็ทแพ็คสองคนทำให้ทั้งสองเสียสมดุลและเกือบจะตกไปพวกเขาพยายามเอาตาข่ายที่พันตัวเองออก

แต่นั้นก็สร้างจังหวะลงให้กับลุค เขาบินตรงเข้าไปหาเหนือมนุษย์ระดับ Eอีกคนที่ยังตื่นตกใจแต่กว่าจะตอบสนองเคียวยมทูตก็ฟันมาถึงด้านหน้าแล้ว

หัวของเหนือมนุษย์คนนั้นโดนตัดขาดทันทีลุคพยายามไม่ผ่าร่างออกเป็นสองส่วนเพื่อป้องกันไม่ให้เจ็ทแพ็คเสียหายทันทีที่ตายซากก็สลายเข้ามาในตัวลุค ส่วนเจ็ทแพ็คที่ไม่มีคนควบคุมก็ตกลงไปที่พื้น

ลุคเข้าไปจัดการอีกสองคนที่พยายามแก้ตาข่ายออกจากตัวและบินไปมาราวกับแมลงวันไร้หัวสุดท้ายสองคนนั้นก็ไม่รอดอยู่ดี

“เวรเอ๊ย!...ใช้สิ่งนั้นเลย”

เรทเจอร์ที่เหลือเพียงคนเดียวแล้วก็รีบวิทยุบอกคนที่อยู่ด้านล่าง

ในตอนนี้ระยะพวกเขาบินสูงเกินไป ปืนธรรมดายิ่งขึ้นมาไม่ถึงต่อให้ถึงก็ไม่มีความสามารถสร้างความเสียหายให้กับลุคแล้ว

เรทเจอร์รู้ว่าเขาได้แต่อาศัยความเร็วบินถ่วงเวลาแต่ว่าพอผ่านไปหลายสิบวินาทีก็ไม่มีการตอบสนองกับคนที่อยู่ด้านล่าง

“เชี่ยไม่ได้ยินหรือไงวะ...บอกให้ใช้สิ่งนั้นยิงมัน”เรทเจอร์ตะคอกใส่วิทยุสื่อสาร

“แย่แล้วพวกเราโดนโจมตี” เสียงตอบกลับมาในวิทยุ ก่อนจะมีเสียงกรีดร้องออกมา

“อ้า...”

แววตาเรทเจอร์ตื่นตกใจรีบหันไปมองดูด้านล่างก็พบว่ามีเหนือมนุษย์ระดับ E สองคนกำลังจัดการกับคนของเขาอยู่

“นังสารเลว”เรทเจอร์จำได้ทันทีว่าหนึ่งในสองเหนือมนุษย์ที่โจมตีเป็นนิโคล เขาโกรธมาก

“แกมองทางไหนอยู่”

แต่แล้วก็มีเสียงดังขึ้นมาด้านหน้าพอเรทเจอร์หันไปก็พบว่าเป็นลุคที่ขวางทางด้านหน้าเขาอยู่พร้อมกับปืนตาข่าย

“!...” เรทเจอร์กระพือปีกเหล็กเปลี่ยนเส้นทางแต่ไม่ทันแล้วปืนตาข่ายยิงเข้าใส่ตัวเขา มันพันแน่นไปทั้งตัวเมื่อไม่สามารถกางปีกบินได้เรทเจอร์ก็ร่วงตกลงมาจากท้องฟ้า

“ไม่นะ!” เรทเจอร์พยายามกางปีกอย่างสุดกำลังและก่อนที่จะตกลงไปถึงพื้นปีกเหล็กที่คมมากของเรทเจอร์ก็ตัดตาข่ายและดิ้นจนหมด

พรึบ!

เรทเจอร์รีบกางปีกต้านลมไม่ให้ตัวเองตกลงไปกระแทกพื้นมันทันอย่างฉิวเฉียดเขาหยุดไม่ให้ตัวเองตกลงไปได้หลังจากอยู่ห่างจากพื้นแค่ 2เมตรเท่านั้น

แต่เสี้ยววินาทีต่อมาเท้าทั้งสองของลุคที่พึ่งลงมาจากบนท้องฟ้าเหยียบเข้าไปที่กลางทรวงอกของเรทเจอร์จนตัวของเรทเจอร์ตกลงไปอัดกับพื้น

ตูม!

ฝุ่นฟุ้งกระจายเสียงดังราวกับมีระเบิดตกใส่พื้นดินแตกกระจายเป็นหลุมลึกอย่างน้อย 1.5 เมตรร่างของเรทเจอร์ในสภาพปีกหักนอนหมอนสภาพสำลักเลือดอยู่บนพื้น

ขณะเดียวกันด้านเหนือมนุษย์ระดับ F ที่เหลืออีก 6 คนก็โดนนิโคลเล่นงานด้วยในมือทั้งสองข้างของนิโคลมีปืนยิงตะขออยู่เธอยิงปืนยิงตะขอออกมาทะลุขาของเหนือมนุษย์ระดับ F

“อ้า!” เหนือมนุษย์คนนั้นร้องออกมาเพราะโดนความสามารถในการควบคุมเชือกผสานกับไอเทมอย่างปืนยิงตะขอทั้งสองกระบอกจับมัดจนดิ้นไม่หลุดและต่อให้ดิ้นก็มีแต่จะโดนเส้นใยจากปืนบาดร่างกายอย่างร้ายแรง

บอสตันนั้นลงมือง่ายกว่าเขาเข้าไปต่อยพวกนั้นตรง ๆ

“แก” เหนือมนุษย์ระดับ F ตอบสนองได้เพียงหันไปดูบอสตันก็เข้ามาประชิดตัวและต่อยหมัดเข้าที่กลางหน้าอกแล้ว

หมัดที่หุ้มด้วยชุดเกราะด้วงทมิฬระดับ E เหนือมนุษย์ที่โดนต่อยถึงกับตัวกระเด็นไปกระแทกใส่รถพังยุบเสียหายและสลบทันที

“ไม่ ๆ อย่าทำผม...อ้า”

“อย่า...แม่จ๋า”

เหนือมนุษย์ระดับ F สองคนคิดจะวิ่งหนีบอสตันแต่บอสตันมีการสนับสนุนจากชุดเกราะด้วงทมิฬที่ทำให้บินได้เร็วแถมยังมีรองเท้าสายฟ้าจากลุคด้วยความเร็วเขาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าลุค

พริบตาก็พุ่งชนทั้งสองคนจนร่างกายกระเด็นไปกระแทกคนละทิศทางทั้งสองคนพยายามไม่ฆ่า เพราะลุคสั่งเอาไว้

ลุคลากเรทเจอร์กลับมาโยนให้ต่อหน้านิโคลที่พึ่งจะเก็บปืนยิงตะขอสองกระบอกเข้าซองปืนข้างเอว

“ให้เธอจัดการเขา แล้วถ้าจะฆ่าก็บอกฉันจะลงมือเอง” ลุคกล่าวกับนิโคลเขารู้ว่านิโคลไม่ชอบหน้าชายคนนี้และดูเหมือนทั้งสองจะมีความแค้นกันอยู่

“หญิงสาวเลวเธอปล่อยฉันไปเดียวนี้นะไม่อย่างนั้นกิลด์กะโหลกดำไม่ปล่อยแกไปแน่ ผู้นำกิลด์ของเราเป็นระดับ D เลยนะ”เรทเจอร์ในสภาพสะบักสะบอมพยายามข่มขู่นิโคล

ใบหน้าของนิโคลเยือกเย็นมากเมื่อมองชายที่นอนอยู่บนพื้นในสภาพบาดเจ็บสาหัสเธอไม่สนใจคำพูดของเรทเจอร์แม้แต่น้อยเธอเดินเข้ามาใกล้เรทเจอร์ทีละก้าวและปลดปล่อยออร่าความโกรธแค้นของหญิงสาวออกมา

เรทเจอร์เริ่มหวาดกลัวต่อสายตาของนิโคลเขาพยายามคลานถอยหลังด้วยมือทั้งสองข้าง

“แก ๆ คิดจะทำอะไร อย่าลืมฉันรู้จักครอบครัวเธอ ถ้าฉันเป็นอะไรกิลด์กะโหลกดำต้องจัดการ ไม่สิ จะฆ่าพ่อแม่เธอด้วย...ถอย ๆ ไป อย่าตามมา...”

“แกรวมหัวกับพวกนั้นเกือบจะข่มขืนฉันในชิ้นส่วนโลกต่างมิติได้สำเร็จตอนนี้แกเคยคิดไหมว่าจะมีวันนี้”

นิโคลมีใบหน้าโกรธแค้นมาก

เธอนึกถึงเรื่องราวในตอนนั้นกิลด์กะโหลกดำเข้าไปในชิ้นส่วนโลกต่างมิติระดับE เป็นวันที่เธอปฏิเสธไปภารกิจกับลุค

และนั้นก็ทำให้เธอต้องพบความอันตรายของมนุษย์ เธอไม่คิดว่าพอแยกกับกลุ่มใหญ่ที่เข้าไปในชิ้นส่วนโลกต่างมิตินิโคลที่ไปพร้อมกับเรทเจอร์กลับโดนเรทเจอร์ที่รวมหัวกับระดับ E 1 คนและระดับ F อีก 2 คนพยายามจะจับเธอข่มขืนรุมโทรมเธอ

หญิงสาวต่อสู้ด้วยแรงทั้งหมดที่มีอย่างสิ้นหวัง แต่ตอนนั้นเป็นแค่ระดับF ที่โดนชายฉกรรจ์ซึ่งมีพลังเท่ากับเธอและอาจจะมากกว่าด้วยพวกมันจับกดและล็อกตัวเธอไว้ จนเกือบจะโดนพวกมันข่มขืนสำเร็จ แต่มีมอนสเตอร์ระดับE กลุ่มหนึ่งโผล่ออกมาโจมตีก่อนทำให้ทุกคนพากันหาทางหนี

นิโคลถูกทิ้งไว้ด้านหลัง เพื่อล่อมอนสเตอร์ แต่เธอไม่ตายเพราะความโชคดีแถวนั้นมีช่องตามเขาหินด้วยร่างของผู้หญิงจึงลงไปหลบได้ พวกมอนสเตอร์ไม่สนใจเยื่อที่อ่อนแอและกินยากมันไล่ตามระดับ E ไปหลังจากนิโคลออกมาได้ก็ไปรายงานกับคนระดับสูงของกิลด์กะโหลกหวังว่าจะช่วยทวงความยุติธรรม

แต่คนพวกนั้นกลับไม่สนใจต่อการร้องเรียนของนิโคล เพราะพวกคนระดับสูงในกิลด์คิดว่าเธอไม่มีค่าพอให้ต้องลงโทษระดับE เพื่อหญิงสาวเพียงคนเดียวแถมถ้าข่าวหลุดออกไปกิลด์จะเสียชื่อเสียงด้วย พวกนั้นจึงเรื่องนี้มาขู่เธอว่าห้ามบอกหรือแจ้งความกับใคร อิทธิพลของกิลด์กะโหลกดำมีมากพอจะเล่นงานครอบครัวเธอได้

นิโคลโกรธแค้นพวกมันมากโดยเฉพาะเรทเจอร์ที่ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังพยายามคุกคามเธออีกหลายครั้งเธอสัญญาว่าสักวันจะแก้แค้นและทำลายกิลด์กะโหลกดำให้ได้

จนกระทั้งเห็นโอกาสและความสามารถของลุค เธอจึงขอให้ลุคช่วยทำลายกิลด์กะโหลกดำแน่นอนว่าพวกที่เคยจะข่มขืนเธอตายไปแล้ว เหลือก็แต่เรทเจอร์ เข้าตัวต้นเรื่อง

“ถอยไปซะe*” เรทเจอร์กำลังจะพูดออกมาแต่นิโคลก็ไปถึงตัวเรทเจอร์ ก่อนจะยกเท้าและกระทืบเข้าไปที่หว่างขาของเรทเจอร์ตรงๆ

ปัก!

เสียงเท้ากระทืบลงไปอย่างรุนแรงพร้อมกับสายฟ้าที่ช็อตเข้าไปซ้ำ ๆจนตรงนั้นไหม้เกรียม

“อ้า!!!”เรทเจอร์กรีดร้องอย่างหมดสภาพน้ำลายฟูมปากตาแหลกขณะที่หว่างขามีเลือดไหลออกมา

“เชี่ย!”

ลุคผงะและตกตะลึง เขารู้สึกหวาดเสียวตรงหว่างขาก่อนจะก้มดูเป้าตัวเองพลางถอนหายใจโล่งอก ของเขายังอยู่

แต่เรทเจอร์ไม่โชคดีแบบนั้น จากแรงกระทืบเมื่อกี้เหมือนมีอะไรแตกคาเท้าของนิโคลไปแล้วแถมยังโดนสายฟ้าจากรองเท้าสายฟ้าเผาจนไหม้ยันตออีกด้วย หมดสิทธิ์ฟื้นฟูโดยสมบูรณ์

นิโคลเหมือนจะได้ระบายความแค้นแล้วแววตาเธอมองเรทเจอร์โดยไม่สนใจว่าเขาจะอยู่หรือตายอีก

“ฉันเสร็จธุระแล้ว ขอบใจนะที่ช่วยตามที่เคยบอก” นิโคลเดินมาพูดกับลุคแต่เธอเห็นว่าเขากุมเป้าตัวเองไว้ ก็อดถามไม่ได้ “นายเป็นอะไรหรือเปล่า?”

“เปล่า ๆ ไม่ต้องขอบคุณหรอกที่จริงฉันบอกจะช่วยเธอทำลายกิลด์กะโหลกดำดังนั้นเรื่องแค่นี้เล็กน้อยมาก” ลุคกล่าวกับนิโคล

จากนั้นก็เดินไปหาเรทเจอร์ที่นอนน้ำตาไหลน้ำลายฟูมปากแววตาสิ้นหวังอยู่บนพื้นแต่ยังไม่ตาย

“ความโกรธแค้นของหญิงสาวช่างน่ากลัวจริง ๆ”ลุคพึมพำเสียงเบาเมื่อดูเรทเจอร์

สภาพของเรทเจอร์ในตอนนี้ช่างห่างไกลกับชายหนุ่มผู้หล่อเหลาบนดาดฟ้าของร้านอาหารที่โรงแรมในเขต4 มาก

“ฉันช่วยสงเคราะห์ให้แล้วกันในเมื่อเสียไอ้นั่นไปแล้วก็ให้มันจบแค่นี้เถอะ” ลุคยกเคียวยมทูตขึ้นมาเล็งไปที่หัวของเรทเจอร์ แต่ก่อนจะฟันลงไปลุคก็ชะงักเล็กน้อยและกล่าวเสริมว่า“แต่แกสมควรโดนแล้ว”

ฉับ!