ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]

“ฉินลู่ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” หม่าเสี่ยวเวยพูดพลางยิ้มอย่างดูแคลน

        ฉินลู่พยักหน้า“นั่นสินะวันนี้ช่างดวงซวยจริงๆ”

        “แก!” หม่าเสี่ยวเวยเดินเข้ามาหนึ่งก้าว แต่กลับถูกชุยฮุ่ยฮุ่ยยืนบังไว้ก่อน“นายจะทำอะไร จะใช้กำลังตีคนอื่นเหรอ”

        “เหอะๆ” หม่าเสี่ยวเวยพูดดูถูกฉินลู่ว่า “นายก็แค่ไอ้ขยะที่เก่งแต่หลบอยู่หลังผู้หญิง น่าขายหน้าชะมัด”

        ชุยฮุ่ยฮุ่ยมองหม่าเสี่ยวเวยด้วยสายตาที่มองคนปัญญาอ่อนและพูดว่า“นายเข้าอะไรผิดหรือเปล่าฉันกำลังช่วยนายต่างหาก”

        “ช่วยอะไรฉันกัน” หม่าเสี่ยวเวยขมวดคิ้ว

        “เขาคือคนไร้สมองสินะ ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพ่อแม่เธอคิดะไรอยู่ถึงได้แนะนำคนแบบนี้ให้”ชุยฮุ่ยฮุ่ยมองหม่าเสี่ยวเวยด้วยสายตาดูถูก ก่อนจูงมือซุนอิงเดินจากไป

        “ฉินลู่ ตามมาสิ!”

        ฉินลู่ลูบจมูกเบาๆแล้วเดินตามทั้งคู่ไป

        หม่าเสี่ยวเวยก็คิดจะเดินตามไปด้วยแต่เห็นชุยฮุ่ยฮุ่ยถลึงตาใส่และพูดว่า “ไส! หัว!ไป!”

        “บ้าเอ๊ย!” หม่าเสี่ยวเวยโมโหจนแทบปรี๊ดแตก

        แต่ว่าหม่าเสี่ยวเวยกลัวชุยฮุ่ยฮุ่ยมากเขาจึงทำได้แค่ยืนนิ่งอยู่กับที่ และมองแผ่นหลังของฉินลู่ด้วยสายตาอันชั่วราย

        ทั้ง3 คนพากันเดินออกจากโซนภาพอักษรจีน ชุยฮุ่ยฮุ่ยพูดแขวะ “หม่าเสี่ยวเวยคนนี้เหมือนคนโง่ชัดๆ ไม่รู้จริงๆ ว่าเธอทนไปได้อย่างไร”

        ซุนอิงพูดอย่างจำใจ“ฉันเองก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกันกลุ้มจนจะบ้าตายอยู่แล้วเนี่ย เอาแต่ตามตื๊อฉันอย่างหน้าไม่อาย ฉันก็ทำอะไรไม่ได้จะลงไม้ลงมือกับเขาก็ไม่ได้อีกใช่ไหมล่ะ”

        “อีกไม่นาน เขาคงไม่มีเวลามาตามตื๊อเธอแล้วล่ะ” ฉินลู่ที่เดินตามทั้งคู่มาด้วยตลอดพูดยิ้มๆ

        ชุยฮุ่ยฮุ่ยหันขวับมามองฉินลู่และพูดด้วยความสงสัยออกมาว่า“นายจะทำอะไร”

        “ไม่ได้จะทำอะไรนี่” ฉินลู่พูดด้วยสีหน้าบริสุทธิ์ใจ

        “ถ้าไม่ได้คิดจะทำอะไร แล้วทำไมเมื่อกี้ถึงพูดแบบนั้นล่ะ” ชุยฮุ่ยฮุ่ยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “นายจะไปหาเรื่องหม่าเสี่ยวเวยใช่ไหมอย่าบุ่มบ่ามทำอะไรไม่คิดนะที่บ้านของหม่าเสี่ยวเวยก็พอมีอำนาจอยู่บ้างในเมืองจิงเฉิงนี้”

        ฉินลู่ยักไหล่เบาๆ“ไม่ทำหรอกฉันไม่ไปหาเรื่องเขาแน่นอน”

        ฉันจะเอาชีวิตเขาต่างหาก...

        ฉินลู่พูดต่อในใจ

        ฉินลู่ไม่ใช่คนที่จะยอมเป็นวัวให้ใครเชือดอยู่แล้ว

        มันชัดเจนมากว่าหม่าเสี่ยวเวยกำลังมีความคิดที่อยากจะทำร้ายเขาแม้ว่าฉินลู่จะไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอะไร แต่เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาเขาจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายลงมือก่อน

        ทั้ง3 คนเดินดูของ พูดคุยกันพลางหัวเราะคิดคัก จากการเดินนำและชักชวนที่กึ่งๆตั้งใจของฉินลู่ ทั้ง 3 คนก็เดินมาถึงโซนหินหยก

        ฉินลู่สายตาเป็นประกายทันทีจากนั้นก็เริ่มสังเกตเครื่องหยกและหินหยกที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ

        “นี่คือ...” ฉินลู่เห็นว่าที่มุมโต๊ะมีหินหยกถูกวางอยู่ลำพังชิ้นหนึ่ง

        เห็นได้ชัดว่าเจ้าของร้านไม่เห็นค่าของหินหยกชิ้นนี้เลยเขาจึงวางเอาไว้ไกลๆ อย่างไม่สนใจ

        “เถ้าแก่ หยกชิ้นนี้ราคาเท่าไร” ฉินลู่รีบวิ่งเข้าไปชี้ที่หินหยกชิ้นนั้นพร้อมถามคนขาย

        “ฉินลู่ มีของชิ้นไหนเข้าตานายแล้วเหรอ” ซุนอิงกับชุยฮุ่ยฮุ่ยที่เดินตามมาถามขึ้นอย่างงุนงง

        “อืม” ฉินลู่พยักหน้าพลางชี้ไปที่หินหยกชิ้นนั้นและพูดว่า“ฉันว่าชิ้นนี้ไม่เลวเลย ฉันชอบมาก เลยอยากซื้อสักชิ้น”

        ซุนอิงเดินเข้ามาดูก่อนพูดด้วยสีหน้างวยงงว่า “นี่เป็นแค่หยกธรรมดาทั่วไปนะแถมยังมีสิ่งเจือปนอีกด้วย ไม่ใช่หยกบริสุทธิ์ชั้นดี นายจะซื้อไปทำอะไรเหรอ”

        เถ้าแก่ที่ขายหยกเป็นชายวัยกลางคนพอได้ยินสิ่งที่ซุนอิงพูดก็พยักหน้าเห็นด้วย “แม่หนูคนนี้พูดถูกหินหยกที่นายชอบเป็นเพียงหยกธรรมดาเท่านั้นฉันเอามาวางไว้ตรงนี้ก็เพื่อให้มันดูเยอะก็เท่านั้นเองนายลองดูหินหยกชิ้นนี้ดีกว่า นี่คือหยกมันแพะของแท้ คุณภาพสูงมากด้วย ถ้านายชอบฉันขายให้เลยในราคา 20,000 หยวน”

        ฉินลู่มองดูหินหยกมันแพะที่เถ้าแก่แนะนำคุณภาพไม่เลวจริงๆ แต่เขากลับส่ายหน้าและพูดว่า “ฉันอยากได้ชิ้นนี้มากกว่า เถ้าแก่เสนอราคามาเถอะ”

        เถ้าแก่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็พูดว่า “งั้นจ่ายมา 1,000 หยวน หยกนี้ก็จะเป็นของนาย”

        “1,000หยวนเหรอ” ซุนอิงพูดอย่างไม่พอใจว่า “เถ้าแก่ อย่าเสนอราคามั่วสิ หยกคุณภาพแย่ชิ้นนี้จะไปมีราคาถึง 1,000หยวนได้อย่างไร”

        ฉินลู่ทำหน้าเหมือนจะยิ้มก็มิเชิงเขามองเถ้าแก่และพูดว่า “เถ้าแก่ อย่ารังแกกันเพราะเห็นฉันเรียนมาน้อยสิ”

        เถ้าแก่หัวเราะทำตัวไม่ถูกและพูดว่า“การค้าขายมันก็แบบนี้แหละลองเสนอดูก่อนเผื่อได้ งั้นพวกเธอก็ลองเสนอราคามาดูสิ ฉันจะลองคิดดูอีกที”

        ฉินลู่ชูสองนิ้วขึ้นมาและพูดว่า“สองร้อย”

        “สองร้อย?!” ซุนอิงกับชุยฮุ่ยฮุ่ยต่างก็อึ้งงัน

        ต่อราคาโหดเกินไปแล้วมั้ง

        “สองร้อยเหรอ!” เถ้าแก่ก็อึ้งด้วยก่อนมองฉินลู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นก็พยักหน้าและพูดว่า “ตกลง นายเอาไปสิ”

        “ขอบคุณ”

        ซุนอิง“...”

        ชุยฮุ่ยฮุ่ย“...”

        ฉินลู่ล้วงเงิน200 หยวนออกมาจากกระเป๋ากางเกง จากนั้นก็หยิบหินหยกชิ้นนั้นขึ้นมาจากโต๊ะเขาเก็บความรู้สึกดีใจเอาไว้แล้วพาซุนอิงกับชุยฮุ่ยฮุ่ยเดินออกมาอย่างรวดเร็ว

        จนกระทั่งเดินออกจากโซนหินหยกแล้วฉินลู่จึงค่อยๆ ลดความเร็วในการเดินลง

        “ฉินลู่ ด้วยประสบการณ์ระดับนายแล้ว หินหยกนี่ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน ใช่ไหม”ซุนอิงเดาออกแต่ต้นแล้วว่าหินหยกที่จะเข้าตาฉินลู่ได้ต้องไม่ใช่หยกธรรมดาทั่วไปแน่นอนไม่อย่างนั้น ด้วยลักษณะนิสัยกับประสบการณ์ระดับฉินลู่เขาไม่มีทางตื่นเต้นดีใจขนาดนี้แน่

        แต่ใครจะไปคาดคิดว่าฉินลู่จะส่ายหน้าไปมาและพูดว่า“นี่เป็นแค่หยกธรรมดาน่ะ”

        “แค่หยกธรรมดางั้นเหรอ” ซุนอิงประหลาดใจ “แล้วนายซื้อมาทำไมล่ะ”

        “ถ้าจะเอาหยกชิ้นนี้ไปขาย อย่างมากก็ได้ราคาไม่เกิน 300-400 หยวน แต่ว่า...” ฉินลู่ยิ้มออกมาอย่างลึกลับและพูดว่า“ฉันกับหยกนี้มีวาสนาต่อกัน”

        “มีวาสนางั้นเหรอ” ซุนอิงทำหน้าไม่ถูก “นี่มันเหตุผลอะไรเนี่ย”

        คนนอกไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าเพราะอะไรฉินลู่ถึงได้ชอบหินหยกชิ้นนี้มาก

        ฉินลู่ไม่ได้โกหกราคาของหยกนี้ไม่มีทางสูงไปกว่านั้นแล้ว แต่นั่นก็เป็นแค่ราคาตอนขายให้คนทั่วไป

        แต่สำหรับผู้ฝึกตนนั้น พอเห็นหยกชิ้นนี้จะต้องบ้าคลั่งแน่นอนต่อให้มีเงินเป็นพันล้านหมื่นล้านก็ซื้อไม่ได้

        เพราะสิ่งเจือปนที่อยู่ในหยกนี้ไม่ใช่สิ่งเจือปนน่ะสิ!

        แต่มันคือพลังวิญญาณความเข้มข้นสูงที่จับตัวกันจนกลายเป็นคริสตัลต่างหาก!

        พลังวิญญาณมีอยู่3 สถานะ นั่นก็คือก๊าซ ของเหลวและของแข็ง

        พลังวิญญาณในหยกนี้จับตัวกันจนกลายเป็นของแข็งในรูปหินคริสตัลคงจะพอนึกออกกันบ้างแล้วใช่ไหมว่าหินหยกนี้มีคุณค่าต่อผู้ฝึกตนขนาดไหน

        เมื่อมีหินหยกนี้แล้วฉินลู่ก็สามารถพูดได้อย่างมั่นใจว่า เขาสามารถดูดซับพลังวิญญาณจากหินหยกนี้ได้ประมาณ1 ปี อีกอย่าง คุณภาพพลังวิญญาณในหินหยกนี้ก็สูงมันจะช่วยให้เขาฝึกวิชาได้ไวกว่าเดิมได้อีกขั้น

        ฉินลู่กำลังจับหินหยกในมือเล่นจู่ๆ ก็รู้สึกได้ถึงสายตาโหดเหี้ยมกำลังจับจ้องมาที่ตัวเองฉินลู่จึงเงยหน้าขึ้นทันที พบว่ามีชายหัวโล้นคนหนึ่งกำลังจ้องหินหยกในมือฉินลู่ด้วยความละโมบและอยากแย่งชิง

        ชายหัวโล้นเห็นว่าฉินลู่รู้ตัวแล้วว่าตัวเองกำลังจับจ้องหินหยกชิ้นนั้นเขาจึงรีบก้มหน้า แกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น