เทพสงครามหวนคืน [จบ]

หลังจากที่หยางเฉินแยกกับฮูเหวี่ยงที่ห้องอาหารเมื่อวานเขาก็มาที่ห้องนอนตามที่คิดเอาไว้ตอนแรก แล้วหลังจากที่หลับไปประมาณ 10 ชั่วโมง เขาก็ลุกขึ้นมาแล้วกวาดสายตามองรอบห้องที่ตัวเองนอนอยู่ด้วยความรู้สึกไม่ชอบใจนัก ‘ทำไมเราต้องแยกห้องนอนกับนางด้วยนะ ชิ’ที่หยางเฉินกำลังอารมณ์เสียอยู่ตอนนี้ก็เป็นเพราะเรื่องของฮูเหวี่ยง แต่ทว่า หลังจากพยามอารมณ์เย็นลงสักพักเขาก็ค่อยๆ พยุงตัวเองลุกจากที่นอน แล้วตรงไปที่ห้องอาหาร ส่วนเรื่องของฮูเหวี่ยงก็ยังคาใจอยู่แต่ถึงแบบนั้นการไปบังคับเธอให้มานอนด้วยมันก็ไม่ใช่เรื่อง ถึงเมื่อชาติก่อนหยางเฉินจะเคยปกครองแบบเผล็จการก็ตาม แต่คนที่ไม่เคยโดนบังคับก็คือฮูเหวี่ยงคนเดียว…….…..เมื่อเดินมาถึงห้องอาหารหยางเฉินก็พบกับอาหารจำนวนมาก วางเอาไว้เต็มโต๊ะแบบเมื่อวาน แต่ที่ไม่เหมือนคือไม่เห็นตัวฮูเหวี่ยงว่าเธอหายไปไหน ถึงแบบนั้นหยางเฉินก็ไม่ได้สนใจอะไรแล้วเดินไปที่โต๊ะอาการตักข้าวและเริ่มกินที่หยางเฉินไม่สนใจว่าฮูเหวี่ยงหายไปไหนนั้นเพราะเขารู้ดีว่าตอนนี้มันไม่ใช้เวลาเช้าอะไรขนาดนั้น แถมเขายังรู้ดีแก่ใจอีกด้วยวฮูเหวี่ยงเธอเกลียดการโดนบังคับ หรือการให้ทำตามคำสั่งเป็นที่สุด แล้วเรื่องตำแหน่งของงเธอหยางเฉินก็ตรวจสอบเพียงแปบเดียวก็รู้แล้วว่าอยู่ตรงไหนหลังจากกินอาหารเสร็จหยางเฉินก็ตรงไปยังจุดที่ฮูเหวี่ยงอยู่ เมื่อเขาเดินออกมาที่หน้าตำหนักก็เป็นแบบที่คิดเอาไว้เพราะทันทีที่ออกมาก็เจอกับฮูเหวี่ยงที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่ในศาลากลางน้ำที่แม่ของเธอเหลือเอาไว้ให้ แถมยังทำหน้าเศร้ามองลงไปในน้ำด้านหน้าด้วยสีหน้าหนักใจอีกด้วยบรรยากาศภายในตำหนักเวลานี้เป็นท้องฟ้าสีครามสดใส มีเมฆมากแต่ก็ไม่มากจนรำคาญสายตา บวกกับตำหนักที่ฮูเหวี่ยงอยู่มันเต็มไปด้วยต้นไม้และพืชหลาชนิดทำให้อากาศยิ่งเย็นสบายเข้าไปอีก‘ท่าทางแบบนั้นคงกังวลอะไรอยู่แน่ๆ’ หยางเฉินที่เห็นฮูเหวี่ยงหลังจากเดินออกมาจากตำหนักก็เข้าใจทันทีกับท่าทางของเธอ ที่เขาสามารถเข้าใจได้แบบนี้เป็นเพราะเมื่อชาติก่อนถ้าเธอไม่สบายใจ หรือไม่พอใจอะไรก็จะมานั่งทำหน้าเศร้าบนศาลากลางน้ำแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้มองดูฮูเหวี่ยงได้สักพักหยางเฉินก็เดินเขาไปหาเธอ โดยระหว่างเดินก็ลบพลังและทำตัวให้เงียบที่สุดเท่าที่จะเงียบได้ เพื่อไม่ให้ฮูเหวี่ยงได้รู้ตัว…….…..บนศาลากลางน้ำฮูเหวี่ยงก็กำลังคิดอย่างหนักใจ ‘เฮ้อ~ ทำไมเรื่องมันถึงได้เป็นแบบนี้กันนะ’ ในใจของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความหนักใจหลายเรื่อง ทั้งเรื่องพ่อของเธอที่จะส่งตัวเธอออกไป ทั้งเรื่องกำไรหยกไฟเย็นที่ทำให้เธอหนักใจ สำหรับผู้หญิงตัวน้อยๆ ที่อายุยังไม่ถึง 20 ปี เช่นเธอมันเป็นอะไรที่ลำบากมาก อีกอย่าง ถึงตอนนี้เธอยังปฏิเสธพ่อของเธอเรื่องออกนอกเมืองได้แต่เมื่อโม่เว่ยเอาจริง ต่อให้เธอจะปฏิเสธยังไงทางเลือกก็เหลือเพียงทางเดียวคือต้องทำตามเท่านั้น“เฮ้อ~”“เป็นอะไรทำไมถึงถอนหายใจแบบนั้น หรือกังวลเรื่องอาหารอีก!”ฮูเหวี่ยงสะดุ้งตกใจทันทีหลังเสียงหยางเฉินดังขึ้นจากด้านหลังของเธอ“จะ เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่”“เมื่อไม่นานหรอก ก็ประมาณ 10 นาที” หยางเฉินยิ้มอ่อนๆ ระหว่างตอบ “ตามจริงข้าก็ว่าจะพูดตั้งนานแล้วแต่เห็นเจ้ามองแม่น้ำแบบไม่สนใจอะไรเลยเงียบเอาไว้”“ชิ! …แต่เจ้ามาก็ได้แล้วข้ามีเรื่องอยากถามนิดหน่อยเกี่ยวกับสิ่งนี้”ระหว่างกล่าวฮูเหวี่ยงก็ยกมือที่สวมกำไรขึ้น‘รู้ตัวแล้วสินะ’ เมื่อโดนถามเพียงเล็กน้อยหยางเฉินก็เข้าใจดีว่าตอนนี้เธอจะถามอะไรออกมาต่อ เพราะสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายของเธอมันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อมาก ส่วนสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ การเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันของพลัง!สำหรับร่างกายของฮูเหวี่ยงนั่นการถูกเรียกว่าร่างพิเศษมันก็มีทั้งดีและไม่มีไปด้วยเช่นกัน อย่างเรื่องที่ชัดเจนที่ว่าไม่ดีเลยก็คือ การฝึกที่ช้ากว่าปกติ สาเหตุที่เธอฝึกช้าก็เพราะพลังในร่างของเธอมันเอาไปเก็บไว้หมดจะระเบิดออกมาคราวจำเป็น หรือไม่ก็ตอนที่ชีวิตตกอยู่ในอันตรายจริงๆแต่ทว่าเมื่อเธอได้รับกำไรหยกไฟเย็นไปแล้วมันก็ช่วยดึงพลังส่วนนั้นออกมาจากจุดที่เก็บพลังเอาไว้ทีละน้อย ด้วยสาเหตุนั้น มันเลยทำให้พลังของเธอขึ้นมามากกว่าปกติแบบที่เป็นอยู่“เจ้ากำลังจะถามว่าทำไมพลังถึงเพิ่มขึ้นใช่ไหม”“อื้ม! ตั้งแต่ที่ข้าได้มาไม่กี่วันพลังของข้าก็เพิ่มขึ้นจนหน้าเหลือเชื่อ แต่สมัยก่อนกว่าพลังจะขึ้นแต่ละระดับมันเป็นเรื่องที่ยากมาก ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น”“มันเป็นเพราะกำไรนั่นแหละ”“ยังไง???”หลังโดนถามหยางเฉินก็เริ่มอธิบายเรื่องที่รู้เกี่ยวกับกำไรหยกไฟเย็นให้ฮูเหวี่ยงฟัง…….…..“ออ~ แบบนี้ก็แปลว่าข้าจะฝึกง่ายขึ้นสินะ” เมื่อฟังเรื่องทั้งหมดฮูเหวี่ยงก็สรุปเรื่องทั้งหมดกับหยางเฉินในแบบที่เธอเข้าใจง่ายๆ ‘แบบนี้ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเราถึงฝึกยากฝึกเย็นกว่าคนอื่นแบบนั้น มันเป็นแบบนี้นี่เอง’“ถูกต้อง แต่มันก็ไม่ง่ายแบบนั้นหรอก เพราะร่างของเจ้ามันเป็นร่างแบบพิเศษต่อไปนี้ถ้าจะฝึกอะไรก็ต้องเป็นวิชา หรือเคล็ดวิชาที่เกี่ยวกับไฟเท่านั้น ถ้าไม่งั้นร่างกายจะปฏิเสธแล้วจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่ต้องพูดถึง เพราะเจ้าเองก็น่าจะเคยเห็นมาบ้างว่าการที่ร่างกายปฏิเสธพลังมันจะเป็นยังไง”“ขะ เข้าใจแล้ว”ฮูเหวี่ยงตอบเสียงเบาๆ เหมือนกับว่าผิดหวังอะไรบางอย่างส่วนสิ่งที่หยางเฉินพูดกับเธอมันก็ไม่ใช่เรื่องโกหกเพราะเมื่อชาติก่อนเขาได้เห็นกับตาว่ามันเป็นยังไงเวลาที่เธอพยามฝึกพลังแบบอื่น แต่กลับกัน เวลาฝึกอะไรเกี่ยวกับไฟเธอก็ทำสำเร็จง่ายๆ มากกว่าคนที่ฝึกเป็นอย่างมาก‘สีหน้าแบบนั้นมันอะไร’ หยางเฉินเริ่มสงสัยกับท่าทางของเธอที่แสดงออกมา เพราะเมื่อบอกเรื่องการฝึกไปฮูเหวี่งไม่ได้เพียงตอบเสียงเบาๆ เท่านั้น แต่ยังมีสีหน้าที่เหมือนกับผิดหวังอะไรมากๆ ออกมาด้วย“เป็นอะไรไปทำไมถึงทำหน้าผิดหวังแบบนั้น?”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 190 ข้องใจ

คล้ายกับเรื่องเทพสงครามหวนคืน [จบ] ที่คุณอ่าน

เทพสงครามหวนคืน [จบ]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 190 ข้องใจ

คล้ายกับเรื่องเทพสงครามหวนคืน [จบ] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้