ตอนที่ 13 หลบหนี
“คนรับใช้พวกนั้น ถ้าเ้า้า ก็ยกให้เ้าไปเลย!”
“ข้ามีเ้าคนเดียวคอยรับใช้ข้าก็พอแล้ว! ส่วนคนอื่นๆ ในเมื่อไม่ได้ทำงานภายใต้การดูแลของจวนอ๋องข้า ก็รีบออกไปจากจวนอ๋องซะ!”
“ส่วนโล่วชิเจี่ย ก็รับผิดชอบงานทุกอย่างในจวนอ๋องแทนทุกคน!”
เ่ิูริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อย เขาเน้นทีละคำ สะบัดแขนเสื้อ หันหลังเดินจากไป
เด็กน้อย! ต่อให้เ้ามีวิชาเทพเซียนแล้วอย่างไร ข้าจะรอดูว่าเ้าจะทำอะไรได้อีก!
โล่วชิเจี่ยตัวแข็งทื่อ ยืนหัวโด่อยู่คนเดียว!
ส่วนคนรับใช้ในจวนอ๋อง พวกเขาต่างก็รู้จักเอาตัวรอด คนรับใช้หลายคนที่อยู่ข้างหลังมีไหวพริบ เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของท่านอ๋อง พากันโยนไม้กวาดทิ้ง ะโบอกสาวใช้คนอื่นๆ ว่า “รีบไปกันเถิด ท่านอ๋องประกาศว่าพวกเราออกจากจวนอ๋องได้แล้ว! สัญญาทาสของพวกเราเป็อันสิ้นสุด รีบไปรับเงินเดือนที่ห้องบัญชีเถอะ!”
“จริงรึ!” สาวใช้หลายคนพูดด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ
“อืม! อืม!” คนนั้นพยักหน้าแรงๆ
หลังจากนั้น ทุกคนต่างดีใจ โยนเครื่องไม้เครื่องมือใส่โล่วชิเจี่ย แล้ววิ่งหนีกันไปคนละทิศคนละทาง วิ่งออกไปพร้อมกับเสียงร้องอย่างมีความสุข
โล่วชิเจี่ยยังคงยืนแข็งทื่อ
คนฉลาดมีแผนการ แต่สุดท้ายก็ถูกคนเ้าเล่ห์ซ้อนแผน!
คำพูดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของโล่วชิเจี่ย
คนรับใช้พวกนั้นยังคงเป็ลูกน้องของนางก็จริง แต่พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในจวนอ๋อง ซึ่งหมายความว่า ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป งานทั้งหมดในจวนอ๋อง ต้องตกเป็ของโล่วชิเจี่ยหรือนางคนเดียว!
บัดซบ! นี่เ้ากะไม่เหลือทางรอดให้ข้าเลยรึ!
นางหันหลังกลับ โล่วชิเจี่ยโยนเครื่องมือทั้งหมดบนตัวลงพื้น ะโบอกสาวใช้หลายคนว่า “ใบสัญญาของพวกเ้ายังอยู่ในมือข้า รีบกลับมา!! ไม่งั้นพวกเ้าต้องชดใช้เงิน!”
โล่วชิเจี่ยะโเสียงดัง แต่ไม่มีใครสนใจ คนรับใช้ที่นี่ ต่างก็ฉลาดแกมโกง เห็นได้ชัดว่าโล่วชิเจี่ยกำลังต่อต้านท่านอ๋อง พวกเขาจึงไม่กล้าคบค้าสมาคมกับนาง ส่วนใบสัญญาทาส?
มีท่านอ๋องหนุนหลัง ทำไมต้องกลัวใบสัญญาเล็กๆพวกนี้อีก?
ดังนั้น ทุกคนไม่เพียงแต่ไม่หยุด แต่กลับวิ่งเร็วขึ้น โล่วชิเจี่ยยืนแข็งทื่ออีกครั้ง!
ไม่มีคนรับใช้แล้ว นั่นเท่ากับงานทั้งหมดในจวนอ๋องจึงตกเป็ของโล่วชิเจี่ย
เสื้อผ้าั้แ่ของท่านอ๋องจนถึงแม่บ้าน ห้องพักั้แ่ของลั่วจิ่วยันยามเฝ้าประตู โล่วชิเจี่ยต้องนั่งขัดนั่งเช็ดถูคนเดียวทั้งหมด! นางเหมือนลูกข่างที่หมุนไปมาอย่างรวดเร็ว ไม่มีเวลาพัก บางวันถึงขั้นต้องซักผ้าจนดึกดื่น บางครั้งก็โดนแม่บ้านตำหนิ
เนื่องจากงานล้นมือเกินไป แม่บ้านจึงไม่มีทางเลือก ถูกบีบให้ช่วยงานโล่วชิเจี่ย แต่มันก็เหมือนเอาน้ำหนึ่งแก้วไปดับไฟทั้งป่า แทบไม่มีอะไรดีขึ้นอยู่ดี
อีกทั้งโล่วชิเจี่ยยังเกิดความสงสัย ว่าแม่บ้านใช่แอบกลั่นแกล้งนางหรือไม่ ตัวอย่างเช่น พื้นที่เพิ่งกวาดสะอาด จู่ๆก็มีวัชพืชขึ้นเต็มไปหมด หรือเสื้อผ้าที่เพิ่งซักเสร็จ ก็มีรอยเปื้อนอีก
ยิ่งไปกว่านั้น เ่ิูก็จู้จี้จุกจิก ทำให้โล่วชิเจี่ยแทบจะกระอักเืทุกวัน
นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไม นางจึงตัดสินใจว่าจะไม่อยู่ในจวนอ๋องอีกต่อไป เมื่ออยู่ไม่ได้ก็ต้องหาที่ใหม่!
ดังนั้น แผนการหลบหนีที่วางแผนไว้นานจึงเริ่มต้นขึ้น
ในคืนนั้น แสงจันทร์ส่องสว่าง ในยามค่ำคืนที่เงียบสงัดของจวนอ๋อง เงาดำเล็กๆ แอบย่องออกจากห้องคนรับใช้อย่างรวดเร็ว เคลื่อนไหวอย่างปราดเปรียวเหมือนแมว หลบเลี่ยงองครักษ์อย่างว่องไว ค่อยๆ เดินบนกระเบื้องเคลือบมันวาว
รอบจวนอ๋องไร้เสียงพูดคุยใด จะมีก็แต่เสียงจักจั่นดังขึ้นเป็ครั้งคราว
กระนั้นเนื่องจากไม่มีเสียงพูดคุยของพวกคนรับใช้ จึงยิ่งทำให้เสียงต่างๆ ชัดเจนยิ่งขึ้น โล่วชิเจี่ยจำเป็ต้องเดินอย่างระมัดระวัง ย่องออกไปโดยมีแค่ปลายเท้าที่แตะพื้น
การหลบหนีก็เป็ทักษะที่จำเป็ในยุคปัจจุบันของนาง เคล็ดลับของการหลบหนี ไม่เพียงแต่ต้องรู้เส้นทาง แต่ต้องเงียบเชียบ โล่วชิเจี่ยเข้าใจเื่นี้เป็อย่างดี
ใน่ไม่กี่วันที่ผ่านมา โล่วชิเจี่ยได้สำรวจเส้นทางในจวนอ๋องจนรู้แจ้ง นางทราบว่าจวนอ๋องมีการป้องกันที่เข้มงวด เมื่อถึงเวลาที่กำหนด ประตูทั้งสี่ของจวนอ๋องจะปิดพร้อมกัน กำแพงสูงตระหง่าน แ่าราวกับป้อมปราการ
ทว่าไม่มีกำแพงใดที่ไม่มีรูรั่ว จวนอ๋องก็เช่นกัน ถึงแม้จะมีการป้องกันที่เข้มงวด แต่ก็ยังมีจุดบอด นั่นคือที่ประตูตะวันตกของจวนอ๋อง มีรูสำหรับสุนัขลอดอยู่
ถึงแม้ว่ารูนั้นจะเล็กมาก แต่โล่วชิเจี่ยที่ตัวเล็ก สามารถคลานผ่านไปได้อย่างง่ายดาย หลายครั้งที่นางไปตักน้ำ ก็มักเดินผ่านตรงนั้น! ในใจ นางอยากจะลองดู
เพราะว่าถ้าหนีออกไปได้ ก็จะหลุดพ้นจากความทุกข์ กลับไปใช้ชีวิตอิสระอีกครั้ง!
นางสืบหาเส้นทางอย่างรอบคอบ หลบเลี่ยงองครักษ์ที่เดินไปมา คลานไปตามพุ่มไม้
จวนอ๋องมีการป้องกันอย่างแ่า ตลอดทาง หน้าผากของโล่วชิเจี่ยมีเหงื่อซึมออกมา
เมื่อมาถึงประตูตะวันตก นางค่อยๆ ปีนขึ้นไปบนต้นไม้ แล้วซ่อนตัว ใช้กิ่งก้านและใบของมันอำพรางกาย รอโอกาสตอนที่องครักษ์เปลี่ยนเวร เมื่อพบจังหวะที่้า โล่วชิเจี่ยก็รีบมุดเข้าไปในรูหมาทันที!
2K
