ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์รัก(แท้)

          “ไปตามคุณเงาะที่ห้องสิดวงดาว บอกว่าได้เวลากินข้าวแล้ว ทุกคนกำลังรออยู่”  

        นางรจนาบอกกับเด็กสาวที่มารดาสามีนำมาเลี้ยงไว้ให้ช่วยรับใช้งานในบ้าน

          “บอกให้ลงมาเร็วๆน่ะ  เหลวไหลจริงเด็กคนนี้”   

        คุณโกสุมสำทับมาอีกคน

          ดวงดาวรับคำและเดินออกไปแล้ว  ลุฟก็จึงได้ถามขึ้น

          “ใครกันครับ”

          “หลานของป้ารจเขา ลุงเอามาเลี้ยงเป็๲ลูกบุญธรรมซึ่งก็นับได้ว่าเป็๲น้องของลุฟ”   

         นายณรงค์ชัยเป็๞คนตอบตอบ

          ข้างฝ่ายดวงดาวเมื่อเดินไปถึงห้องของบุญทิวาก็ยกมือขึ้นเคาะประตูเบาๆแต่มันก็มีผลทำให้คนที่นั่งไส้แขวนด้วยความหิวอยู่ถึงกับสะดุ้ง เด็กสาวจงใจไม่ลงไปทานอาหารพร้อมกับคนอื่นๆก็เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับหลานของคุณย่า  เพราะกลัวว่าเขาจะฟ้องถึงสิ่งที่เธอได้ทำไว้กับเขา  แล้วเธอก็จะถูกดุนั้นเอง

          “คุณเงาะ  คุณเงาะ”   

        เสียงดวงดาวเรียกจากหน้าประตู

          “มีอะไร”   

        บุญทิวาทนไม่ได้จำต้องถามออกไป

          “ป้ารจให้มาตามคุณเงาะไปทานข้าวค่ะ  คุณย่าบอกว่าให้เร็วๆด้วยเพราะทุกคนหิวจะแย่แล้ว” 

        ดวงดาวเพิ่มเติมข้อความอีกเล็กน้อยเพื่อบีบบังคับให้บุญทิวาต้องลุกขึ้นมาแง้มประตูออก

          “มีใครอยู่บ้าง”  

        เด็กสาวพูดเสียงกระซิบอย่างไม่จำเป็๲เลยสักนิด

          “ก็  ทุกคนละค่ะ  และคุณรูปหล่อนั้นด้วย”   

        ดวงดาวหน้าระรื่นเมื่อกล่าวถึงคนที่ตนแอบชื่นชมความรูปงามของเขา   แต่บุญทิวาหน้าเสีย

          “แล้ว...เขาคุยอะไรกันอยู่บ้าง”

          “ทำไมต้องพูดแบบกระซิบๆละคะคุณเงาะ ดาวไม่เห็นมีใครอยู่แถวนี้เลยซักคน”   

        ดวงดาวทักท้วงท่าทางของหลานสาวบุญธรรมของเ๯้าของไร่ด้วยความแปลกใจ

          “เออ  นั้นสิน่ะ”   บุญทิวายักไหล่แก้เก้อ แล้วกล่าวเสียงดังเป็๲ปกติ    “ ฉันถามว่ารู้ไหมว่าเขาคุยอะไรกันอยู่บ้าง”

           “ไม่รู้ค่ะ  ไม่ได้แอบฟัง  ดาวว่ารีบลงไปกันเถอะค่ะ  เดี๋ยวก็โดนดุกันทั้งคู่หรอก”

          คุณโกสุมแม้ท่านจะเป็๲คนใจดีมีเมตตาแต่ส่วนหนึ่งท่านก็เป็๲คนเข้มงวดและเ๽้าระเบียบ  บุญทิวาจึงไม่กล้าดื้อดึงกับท่าน เด็กสาวจำต้องเดินออกจากห้องลงไปที่ชั้นล่างแล้วตรงไปที่ห้องสำหรับรับประทานอาหารอย่างไม่กล้าหลีกเลี่ยง

          “นั่งสิเ๯้าเงาะ  ลืมเวลาหรือไง” 

         เสียงเข้มๆของคุณย่าดังขึ้นเมื่อเธอเดินมาถึง  เด็กสาวเอาแต่ก้มหน้างุดเพราะไม่อยากให้หลานชายลูกครึ่งของคุณย่าเห็นหน้า และช่างเ๽้ากรรมจริงๆที่โต๊ะตัวว่างที่เธอต้องเข้าไปนั่งดันอยู่ตรงข้ามกับเขาเสียนี่  แล้วจะหลบหน้ากันยังไงละทีนี้

          “เอ้า  ไปนั่งเสียทีสิ  ทุกคนหิวกันแล้วน่ะ ให้ผู้ใหญ่ต้องรอนานๆเป็๞การเสียมารยาทมากรู้ไหม”   

        ไม่ทันไรคุณย่าก็ใส่เป็๲ชุดเสียแล้ว บุญทิวาจึงจำต้องเข้าไปนั่งโต๊ะตัวที่ว่างโดยที่พยายามไม่เงยหน้าเด็ดขาด

          “ไหว้พี่เขาเสียสิลูก  พี่ลุฟหลานคุณย่าพึ่งมาจากต่างประเทศ”  

        นางรจนาบอก  บุญทิวานับเป็๞หลานข้างนายณรงค์ชัยซึ่งเป็๞บุตรชายของคุณโกสุม  จึงได้เรียกท่านว่าคุณย่า ในขณะที่ลุฟเป็๞บุตรชายของบุตรสาวของคุณโกสุม  จึงได้เรียกท่านว่าคุณยาย