[จบ]Psychokinesis พลังจิตเหนือเทพยุทธ์

“นายน้อยลู่ มันน่าจะพุ่งตกแถวๆนี้” ผู้คุ้มกันนายน้อยลู่บอกจุดที่เขาเห็นผลน้ำพุแห่งวิญญาณร่วงตกหลังจากมันบินออกจากต้น ทันใดนั้นกลุ่มของนายน้อยหานที่ตามมาก็กระโจนเข้าโจมตี ไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ค้นหาผลน้ำพุแห่งวิญญาณที่หล่นอยู่แถวนี้ แม้ว่ามันจะมีเพียงแค่ 1 ลูกบริเวณนี้ มันกลับเป็นสิ่งที่มีค่ามาก จนไม่สามารถปล่อยให้ใครครอบครองได้

ไม่ใช่แค่นายน้อยลู่และนายน้อยหานที่ต่อสู้แย่งกัน กลุ่มอื่นๆที่แยกกันหาผลน้ำพุแห่งพลังวิญญาณต่างก็เข้าสู้กันในบริเวณจุดตกที่พวกเขาเห็น อย่างไรก็ตามเจ้าของพลังที่สร้างจุดตกผลน้ำพุแห่งพลังวิญญาณกลับใช้พลังจิตของเขาควบคุมสิ่งที่เขากระจายออกไปมาไว้กับตัวหมดแล้ว ตอนนี้ทั่วทั้งป่าไม่มีผลน้ำพุแห่งพลังวิญญาณเหลืออยู่เลยสักผล

พรึ่บ~!

ท้องฟ้าที่มืดมิดเป็นสิ่งปกปิดตัวตนของเขาได้เป็นอย่างดี ตงฟางที่หลบมาตลอดจนคิดว่ามันมืดพอแล้วจึงเปิดใช้งานพลังจิตพาตัวเองบินทะลุขึ้นไปจนถึงก้อนเมฆจากนั้นก็บินหนีจากพื้นที่แห่งนี้ทันที โดยไม่คิดจะกลับมาให้ใครเห็นตัวเขาอีก

—--------------------------------

 ปึง~!

ประตูบ้านถูกเปิดและปิดลงอย่างเร็วไวพร้อมกับตงฟางพยายามวิ่งเข้าไปในบ้านหลับตาตรวจสอบดูรอบๆบ้านของเขา ว่ามีใครตามมาไหม หรือว่ามีคนแอบมองเขาอยู่หรือเปล่า เมื่อรู้ว่าไม่มีใครแอบส่องตงฟางก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก กับการขโมยผลน้ำพุแห่งพลังวิญญาณมาโดยไม่มีใครเห็น แล้วก็ไม่มีปัญหาตามมาด้วย

“ฮ่าๆๆ อยากจะได้ทำยังไงก็หาไม่ได้ แต่พอเลิกหวังกลับได้มาง่ายๆเลยนะ โชคของเรานี่มันดีจริงๆ”

ตงฟางนำผลน้ำพุแห่งวิญญาณออกมาถือในมือ รูปร่างของมันเหมือนกับสาลี่ไม่มีผิดแต่กลิ่นของมันกลับคล้ายลูกพลับเพียงแค่หอมกว่าแล้วก็สดชื่นกว่าทุกครั้งที่สูดดมเข้าไป ภายใต้การสำรวจผลไม้สีชมพูอ่อนตงฟางก็เริ่มอ้าปากกัดมันไปคำใหญ่เพื่อซึมซับมันทันที

ในหัวของเขาไม่มีข้อมูลสมุนไพรลูกนี้อยู่เลย ในวิธีหลอมยาของเขาก็ไม่มีเช่นเดียวกัน ทางเดียวที่เขาจะได้รับประโยชน์จากมันคือกินสดๆเข้าไปทั้งลูก

ทันทีที่ลิ้นของเขาสัมผัสกับผลน้ำพุแห่งพลังวิญญาณ น้ำอันหวานฉ่ำก็ทะลักเต็มปากของเขาแผ่กระจายความสดชื่นไปทั่วปาก หลังจากเขากลืนมันลงไปนั้นท้องของเขาก็รู้สึกร้อนวูบวาบเหมือนมีพลังงานรวมอยู่บริเวณท้อง

กร๊วบ~!

ผลน้ำพุแห่งพลังวิญญาณลูกแรกถูกกินไปจนหมดไม่เหลือแม้กระทั่งเมล็ด ทันใดนั้นวิญญาณยุทธ์ของตงฟางก็เริ่มสั่นเหมือนปลาติดเบ็ดเขาจึงเรียกมันออกมาตรวจสอบด้วยความสงสัย ภายใต้ดวงตาที่มองจ้องไปยังวิญญาณยุทธ์ที่แตกกระจายออกจากกันทั้ง 8 ชิ้นจู่ๆมันก็มีการรวมกันของเศษเล็กๆจนเตาหลอมของเขาเหลืออยู่แค่ 7 ชิ้นเท่านั้น

“โหว เหลืออีกตั้ง 99 ลูก แบบนี้ทำให้พวกมันรวมกันเป็นชิ้นเดียวได้แน่”

ตงฟางฉีกยิ้มกว้างพลางกัดผลน้ำพุแห่งพลังวิญญาณลูกแล้วลูกเล่าลงไปด้วยความอร่อยและความดีใจที่วิญญาณยุทธ์ของเขากำลังลอยเข้ามาชิดติดกัน แต่เขากลับอ้าปากกว้าง เพราะยิ่งกินผลน้ำพุแห่งวิญญาณมันก็ยิ่งส่งผลต่อเขาน้อยลง จนเขากลัวว่ามันจะไม่สามารถฟื้นฟูได้ ยิ่งเศษเหลือน้อยเท่าไหร่ ความสามารถในการฟื้นฟูของผลน้ำพุแห่งพลังวิญญาณก็ลดน้อยลงไป กระทั่งเขาเหลือ 10 ผลสุดท้ายตงฟางจึงเลิกกินมัน

“ให้ตายเหอะ เหลือตั้ง 6 ชิ้น แต่ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรล่ะนะ”

ตงฟางถอนหายใจออกมาด้วยความหนักอก แต่ก็เปลี่ยนมาดีใจด้วยความรวดเร็วเพราะเขาคิดว่าตัวเองอาจจะมีโชคไปเจออาวุธหรือไม่ก็สมุนไพรสำหรับฟื้นฟูวิญญาณยุทธ์ของเขาอีกแน่ ตอนนี้พวกมันก็เหลือ 6 ชิ้นแล้ว ตงฟางคิดว่าไม่น่าจะเกินอายุ 20 เขาน่าจะใช้งานวิญญาณยุทธ์ได้เหมือนคนอื่นๆ ถ้าเขายังโชคดีอยู่แบบนี้

“ให้พวกนั้น 4 ผลไปลองกินก็แล้วกัน น่าเสียนายที่เรารับพลังงานวิญญาณจากพวกมันไม่ได้”

หากกลุ่มคนที่ตามหาผลน้ำพุแห่งพลังวิญญาณรู้ว่าตงฟางกินมันไปถึง 90 ลูกพวกเขาจะต้องบ้าตายอย่างแน่นอน เนื่องจากว่าผลน้ำพุแห่งพลังวิญญาณมันสามารถทำให้ผู้ที่กลืนกินลงไปนั้น บ่มเพาะพลังได้เร็วกว่าเดิมถึง 5 เท่าเป็นเวลา 1 วันแล้วยังมอบพลังวิญญาณมหาศาลให้กับผู้กินมันด้วย 

หากใช้ในพื้นที่อัดแน่นไปด้วยพลังวิญญาณจะทำให้ดูดซับได้ดียิ่งขึ้น เขากลับกินมันไปถึง 90 ผลแล้วพลังวิญญาณในผลน้ำพุแห่งพลังวิญญาณทั้ง 90 กลับสลายหายไป ไม่ถูกนำมาสะสมในตันเถียนของเขาเลยสักหยดเดียว

“นี่ ลู่จิว ฉาน จ้าน เป่า พวกแกนอนหรือยัง”

ด้วยระยะห่างที่ยังไม่เกิน 2 กิโลเมตร ตงฟางจึงสามารถส่งเสียงโทรจิตพูดคุยกับคนของเขาทั้ง 4 คน 

“ลูกพี่ ลูกพี่ใช้พลังอีกแล้ว” ท่าทางตื่นตกใจจากเป่าทำเอาตงฟางกุมขมับ เขารู้ได้ในทันทีเลยว่าตอนนี้มันจะต้องวิ่งออกมาจากห้องไล่ปลุก ลู่จิว ฉาน และจ้านอย่างแน่นอน แล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงเพราะทุกคนที่ได้ยินเสียงของเป่า กำลังถามมันว่าปลุกทำไม จนตงฟางพูดย้ำผ่านพลังจิตทุกคนจึงรู้ว่าเขาติดต่อไป

“ว่างไหม ฉันจะไปหา มีบางอย่างอยากให้ลอง”

“ลูกพี่ พวกเราว่าง ลูกพี่มีอะไรจะให้เราอย่างนั้นเหรอ”

“รออยู่นั่นแหละไอ้เป่า ฉันคิดดูแล้วการที่พวกแกมาหาฉันยุ่งยากไป ฉันไปหาน่าจะดีกว่า”

ตงฟางกระโดดออกจากบ้านแล้ววิ่งด้วยกำลังขาไปยังเขตที่พักของศิษย์ทั่วไป กระทั่งเขามาถึงก็พบกับ 4 สหายกำลังนั่งรอเขาด้วยสภาพอ่อนแรง

“ตงฟาง มีอะไรดึกๆดื่นๆ”

“มีของจะให้ แต่พวกแกต้องกินตอนนี้เลย”

“อะไรเหรอ”

ลู่จิวทำหน้าสงสัย ทันใดนั้นตงฟางก็โยนผลน้ำพุแห่งวิญญาณเข้าไปในห้องของคนทั้ง 4 จนพวกเขาต้องคลานเข้าไปดูว่าตงฟางโยนอะไรเข้าไป ถึงมีค่ามากจนไม่สามารถให้ใครเห็นได้

“กินมันซะ อาจจะมีผลดีกับวิญญาณยุทธ์ของพวกแก”

“หวาน~!” ตงฟางยังพูดไม่จบเป่ากลับเป็นคนแรกที่กินผลน้ำพุแห่งวิญญาณเข้าไปจนหมด หากเขาใส่พิษมันคงจะตายเป็นคนแรกไปแล้ว

“เอาล่ะ ดูดซับมันซะ ฉันจะเฝ้าให้ พรุ่งนี้ฉันจะไม่อยู่เพราะต้องเข้าไปในหออาวุธเฟยเทียน”

ตงฟางยืนนิ่งหน้าห้องของ 4 สหายปล่อยให้พวกเขาพยายามดูดซับพลังของผลน้ำพุแห่งวิญญาณ หลังจากผ่านมาราวๆ 2 ชั่วโมงเท่านั้นตงฟางก็ได้ยินเสียงคนทั้ง 4 พูดออกมาด้วยความตื่นเต้น

“ลูกพี่ ผลนี่มันอะไรกัน ผมเลื่อนขั้นได้ถึง 2 ไม่เพียงเท่านั้น วิญญาณยุทธ์ของผมก็เลื่อนระดับได้อีก 1 ขั้น”

ตงฟางเบิกตากว้าง เมื่อเขารู้ว่าสิ่งที่ทำให้ระดับวิญญาณยุทธ์เลื่อนระดับ ถูกเขาใช้ไม่ต่างจากผลไม้ธรรมดาเท่านั้น อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถนำพวกมันกลับมาได้แล้วจึงถอนหายใจ

“เอาล่ะ งั้นฉันไปก่อน ส่วนลู่จิว พรุ่งนี้เช้าแกต้องไปรับยาที่ตีนเขาใช่ไหม”

“ใช่ต้องนำเงินที่ขายยาไปให้คนของหอประมูลสวรรค์เก้าชั้นฟ้าและรับยามาขาย มีอะไรเหรอ”

“พรุ่งนี้เช้าแกพาไอ้เป่าไปด้วย มันจะทำหน้าที่รับยาแทนแก ส่วนแกต้องเดินทางไปยังหอประมูลสวรรค์เก้าชั้นฟ้า แล้วเอาของที่อยู่ในแหวนไปให้พี่สาวที่ชอบสวมใส่ชุดสีแดง”

“แล้วถ้ามีคนสวมใส่ชุดแดงมากกว่า 1 คนล่ะ”

“ถามหาคนชื่อซิงเยียน จากนั้นก็บอกว่าฉันมีของจะให้ ถ้าหญิงสาวคนนั้นแสดงท่าทางเฉยชาแสดงว่าแกไปหาผิดคน แต่ถ้าผู้หญิงคนนั้นแสดงท่าทางตื่นเต้นกับของที่ฉันให้ นั่นแหละพี่สาวซิงเยียนตัวจริง แกให้แหวนวงนี่กับเธอไป แล้วก็ห้ามดูด้วยว่าข้างในมีอะไร”

“ได้ๆ แล้วฉันจะกลับเขายังไง”

“ไม่ต้องห่วง พี่ซิงเยียนจะให้คนมาส่งแกเอง ย้ำนะว่าต้องให้พี่ซิงเยียนกับมือ”

“ได้”

ตงฟางเดินจากไป การที่เขาให้ลู่จิวเดินทางไปพบพี่ซิงเยียนก็เพราะว่าการทำธุรกิจซิงเยียนยังไม่เคยเห็นหน้าคนของเขา ตงฟางจึงอยากให้พี่ซิงเยียนเห็นหน้าลู่จิวสักครั้ง หากวันใดที่เขาไม่อยู่แล้วเกิดปัญหา จะได้ขอให้พี่ซิงเยียนช่วยด้วย แล้วสิ่งที่เขาให้ลู่จิวไปมอบให้เป็นสิ่งที่ทำให้เธอช่วยเขามากยิ่งขึ้น 

ซึ่งสิ่งที่เขามอบให้เป็นหนึ่งในผลน้ำพุแห่งวิญญาณ พร้อมกับจดหมายที่บอกว่าห้ามให้ใครเห็นมันแล้วยังมีวิธีกิน  ตงฟางกลับคิดว่าเธอคงไม่กล้ากินหากให้ไปเพียงแค่ 1 ผลเธอจะต้องนำมันไปประมูลแน่นอน เขาจึงให้ไป 2 ผล เธอจะได้กิน 1 แล้วอีก 1 นำออกมาประมูล หรือไม่เธอก็กินมันไปสองผลก็ได้ เขาไม่ได้คิดอะไรมาก

—---------------------------------------

กริ๊ง~!

เข็มยาว 2 นิ้วหลอมมาจากแร่ระดับ 4 ถูกดีดจนเกิดเสียงกังวาล ตงฟางที่กลับมาถึงบ้านเขาก็เริ่มจัดอาวุธไว้ใช้งานในการเข้าไปยังหออาวุธเฟยเทียน เขารู้ว่าวันพรุ่งนี้เช้าที่กำลังจะมาถึง จงชางจะต้องหาทางฆ่าเขาอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงต้องเตรียมพร้อมด้วยอาวุธระดับ 4 ที่เตรียมไว้รับมือกับพวกมัน

“เข็ม 100 เล่ม มีดสั้น 5 เล่ม ดาบ 5 เล่ม ชุดเกราะอีก 2 แผ่นยันต์ระดับ 3 อีก 100 แผ่น ยารักษาระดับ 3 โอเค พร้อมแล้ว”

แม้ตงฟางจะใช้ยันต์ได้เชี่ยวชาญ หากเขาพลังวิญญาณหมดต่อให้เขาจะเป็นผู้ใช้ยันต์ระดับ 3 ก็ไม่สามารถใช้พลังยันต์ได้ เขาจึงซื้อกระดาษยันต์มาเขียนยันต์ลงไป หากเขาไม่เหลือพลังจิตหรือพลังวิญญาณมันจะเป็นอีกหนึ่งตัวเลือกให้เขาใช้หนีศัตรูที่คิดจะฆ่าเขา ทันทีที่เขาสวมชุดเกราะและเหน็บมีดสั้น 1 เล่มพร้อมกับสะพายดาบไว้ด้านหลัง ตงฟางก็เริ่มเดินออกจากบ้านในตอนที่พระอาทิตย์เริ่มโผล่พ้นขอบฟ้าทันทีเพราะเช้านี้ หออาวุธเฟยเทียนจะเปิดแล้ว

“นั่น…ตงฟาง” เสียงของหนึ่งในศิษย์สายในพูดขึ้น หลังจากพวกเขาเห็นตงฟางเดินเข้ามาในลานกว้างหน้าหออาวุธเฟยเทียน ด้วยเสียงพูดทำให้ศิษย์สายในมากมายล้วนมองจ้องมายังเขาที่สวมใส่เข็มขัดสีขาวห้อยป้ายนักหลอมยา นักยันต์ และนักเล่นแร่แปรธาตุเอาไว้ข้างเอว

“โหว สุดยอดแหล่งพลังวิญญาณ” ตงฟางอ้าปากมองไปยังตึกสูงใหญ่ตรงหน้า มันดูเก่าเป็นอย่างมาก พลังวิญญาณที่ตึกตรงหน้าปลดปล่อยออกมายังมากมายมหาศาลกว่าสถานที่ไหนๆที่เขาเคยไปมา

หลังจากเขาเดินทางมายังเกาะลอยฟ้าที่เปิดให้ศิษย์เดินทางมาได้ทุก 3 ปีตงฟางไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างที่พูดถึงเขาเลยสักนิด เพราะตอนนี้เขากำลังขนลุกกับความรู้สึกลึกลับที่หออาวุธเฟยเทียนปลดปล่อยออกมา 

นอกจากความเย็นสบายจากพลังวิญญาณ ยังมีจิตสังหารและความกดดันมากมายปะทุออกมาจากตึกด้วยเช่นกัน ไม่เพียงเท่านั้นเขายังเห็นพื้นที่รอบอๆที่ถูกสร้างมาจากหิน เต็มไปด้วยรอยฟันของอาวุธต่างๆ ที่ตกค้างมาเป็นระยะเวลาหลายร้อยปี แม้จะมีบางรอยที่ยังใหม่ แต่มันก็ยังไม่ลึกเท่ารอยเก่าๆที่ฝากเอาไว้ในสถานที่แห่งนี้

จากข่าวที่ตงฟางแอบฟังมาก พื้นที่แห่งนี้มีชื่อเรียกว่าหออาวุธเฟยเทียน เป็นสถานที่ผู้นำนิกายรุ่นแรกอาศัยอยู่ แล้วมันก็เป็นจุดต่อสู้ของผู้ใช้จิตวิญญาณที่เข้ามาท้าทายผู้นำนิกาย จนทิ้งชีวิตและรอยการต่อสู้ต่างๆเอาไว้จนถึงทุกวันนี้