Pioneer Era

***พ่อหนุ่มปากหวาน [ไพไรต์]

"ตำแหน่งของหอคอย ดันอยู่ใต้ฐานพอดีเลยเนอะไพไรต์"

"ดวงดีเวอร์จริง ๆ นั่นละ"

ผมกำลังคุยเรื่องไร้สาระกับเจ้าซุนไกท์อยู่บนยอดปลายสุดของดินแดนทะเลสาปไข่มุข

ที่จุดยอดสุดของดินแดนทะเลสาปไข่มุข แท้จริงแล้วมันคือศูนย์กลางของเตาสุริยะเบอร์ 5

ผมได้ยินจากโนอาร์ ว่ามันคือหัวใจของระบบยานอพยพอะไรที่ว่านั่นละ

เลยทำให้พวกเราห้าคน ผม ซุนไกท์ วานาดิไนต์ ไพรด์ กับโนอาร์ กลายเป็นคนกลุ่มแรกที่พิชิตดินแดนลอยฟ้าแสนลึกลับแห่งนี้ได้สำเร็จ

"เปิดระบบเตาสุริยะที่ 5 สำเร็จแล้วค่ะนายท่านไพไรต์"

หุ่นยนเมดรูปร่างชนเผ่าเสือผมสีครามคนหนึ่ง กำลังโค้งตัวต่ำแสดงความเคารพให้กับผม

ถึงจะบอกว่าเป็นตัวตนเหมือนพวกโนอาร์ แต่ผมว่าเธอคนนี้ออกจะแตกต่างจากคนอื่นอยู่สักหน่อย

เธอสวมชุดเมดที่ออกจะดูเย้ายวน เนื้อผ้าน้อยชิ้น และเน้นขับเสน่ห์ทางเพศของตนเองออกมาให้ดูเด่นชัด

มีขนาดหน้าอกที่ยิ่งใหญ่

อาจจะใหญ่กว่าคนที่ชื่อว่าดิวซ์ที่มีขนาดหน้าอกใหญ่ที่สุดของกลุ่มลี่

ไม่สิ…

มันอาจจะมีขนาดใหญ่ที่สุดทีผมเคยพบเห็นในชีวิตนี้เลยเสียด้วยซ้ำ

แถมยังตัวสูงใหญ่เกือบสองเมตร มีก้นทรงลูกท้อที่แน่นสวยงดงาม เอวคดบางได้รูป

ที่สำคัญ คือเธอมีกลิ่นกายที่เร้าอารมณ์เป็นอย่างมาก

เรียกว่าเป็นคนทรงเสน่ห์ที่เหล่าผู้ชายเห็นแล้วจำต้องกล้ำกลืนน้ำลายลงคอไป

สุดยอด…

"... สติค่ะนายท่านไพไรต์"

"เหวอ!? โนอาร์มายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร! "

โนอาร์กำลังยืนบังตรงหน้าผมด้วยรอยยิ้มที่พร้อมจะฆ่าคนได้

นะ… น่ากลัว!

"ตั้งแต่ที่นายท่านจ้องเรือนร่างของ [ลัซ] ตาไม่วางลงค่ะ ไม่ใช่ว่าตอนนี้ต้องรีบลงไปช่วยพรรคพวกของท่านก่อนหรอกหรือคะ? "

โนอาร์ใช้นิ้วที่เรียวบางน่ารักชี้ลงไปด้านล่าง ผ่านผนังโปร่งแสงสามร้อยหกสิบองศาที่พวกเรากำลังยืนอยู่

ตรงลงไปข้างล่าง ใต้หมู่เมฆลงไป มีร่างสีแดงเล็ก ๆ จำนวนมาก กำลังลอยตัวอยู่ที่รอบผิวของหอคอยแห่งนี้

เนื่องจากอยู่ไกลมาก เลยทำให้แยกไม่ออกว่ามีใครเป็นใคร

คงมีแต่ต้องให้โนอาร์ช่วยพาบินลงไปข้างล่าง เพื่อคัดแยกศัตรูกับมิตรด้วยตัวเอง

"ว่าแต่ ถึงกับสามารถทำให้คนจำนวนมากลอยตัวได้ สมกับเป็นพลังของเทพเจ้าจริง ๆ มา! รีบออกไปช่วยตัวประกันกลับมากันเร็ว! "

เจ้าหมีวานาดิไนต์กล่าวอย่างชื่นชม แล้วเริ่มทำท่าจะพุ่งออกไปข้างนอกหอคอยเป็นคนแรก

ใจร้อนจริงนะหมอนี่---

"เรียนท่านวานาดิไนต์ พื้นที่ใต้การควบคุมของเตาสุริยะที่ 5 ของฉัน คือแหล่งเริงรมย์ขนาดใหญ่ของยาน ดังนั้นจึงไม่แปลกที่จะมีความสามารถเช่นนี้ค่ะ"

"? "

ในตอนนั้นเองที่ลัซพูดแทรกขึ้นมา

"เพราะมีลูกค้าบางคนต้องการความเริงรมย์กลางเวหา หรือท่ามกลางหมู่ดวงดาราที่ไร้แรงโน้มถ่วง กลุ่มผู้สร้างจึงสร้างให้ตัวยานของเตาที่ห้า มีความสามารถในการควบคุมสร้างม่านแม่เหล็กควบคุมวัตถุ รวมไปถึงสร้างยานทรงกลมจำนวนมากคอยบินรายรอบตัวยานตามที่เห็นค่ะ"

เธอชี้ไปที่ไข่มุกยักษ์ซึ่งกำลังร่วงหล่นไหลไปตามทะเลสาปทางตั้งที่อยู่ด้านล่างของห้องนี้

ไข่มุขจำนวนมากเหล่านั้น มีต้นกำเนิดมาจากที่นี่

พวกมันจะทิ้งตัวลงไป แล้วลอยกลับขึ้นมาตามกระแสน้ำสู่ห้องอะไรสักอย่างที่มีเสียงดังข้างใต้ ก่อนจะปล่อยไข่มุขทิ้งลงไปข้างล่างอีกครั้ง

".. "

จะบอกว่าที่ดินแดนแห่งนี้กลายเป็นแผ่นดินลอยฟ้า และเต็มไปด้วยไข่มุขประหลาด มันเป็นเพราะเตาสุริยะอะไรที่ว่าอย่างงั้นเรอะ?

"พวกท่านสนใจจะลองใช้บริการสักหน่อยไหมละคะ~? "

ลัซพูดด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่หยาดเยิ้ม แล้วถกเสื้อโชว์เนินอกที่ขาวรางหิมะออกมาให้เห็น

ใบหูกับหางที่ฟูนุ่มนิ่ม กำลังกวัดแกว่งอย่างเร้าอารมณ์อยู่ตรงลำคอของผมกับพรรคพวก

กลิ่นเรือนร่างที่หอมกรุ่น เริ่มลอยมาแตะจมูก

อู้ววววว… เจอแบบนี้ ใครมันจะทน---

" นายท่านคะ? "

" เจี๊ยก! "

โนอาร์กระทืบเท้าของเธอเต็มแรงใส่เท้าของผม

ดวงตาของเธอกำลังจับจ้องมาที่ผม

มันเป็นดวงตาที่น่ากลัวมากทีเดียว

สำนึกผิดแล้วครับ!

"ระ… รีบไปช่วยพรรคพวกกันก่อนเถอะ! ส่วนลัซรออยู่ที่นี่นั่นละ! "

ผมรีบสลัดยัยลัซ แล้วกระโดดตามโนอาร์ออกไปที่นอกหอคอย

พวกเราทั้งห้าคนวิ่งผ่านม่านโปร่งแสงออกไปข้างนอก

แสงสว่างสีแดงเข้าปกคลุมพวกเรา แล้วเริ่มลอยตัวอยู่ใจกลางอากาศ

ถึงจะไม่เข้าใจระบบการทำงาน แต่เห็นโนอาร์บอก ว่ามันจะเคลื่อนไหวตามความนึกคิดของเรา

ข้อจำกัดของมัน มีเพียงแค่ไม่สามารถออกห่างจากหอคอยไปได้ไกลเท่าไหร---

"นายท่านต้องการให้ดิฉันมาให้บริการใจกลางอากาศสินะคะ? "

แล้วยัยลัซจะตามมาเพื่อ!?

" ไม่ใช่ว่าสั่งให้รออยู่ข้างบนหรอกหรือยังไง! "

" แหม่ ๆ มาอายอะไรกันค่ะนายท่าน? "

พูดอะไรของยัยนี่กันเนี่ย?

ลัซกำลังพูดด้วยใบหน้าที่หยาดเยิ้มราวกับคนบ้าอยู่ตรงหน้าผม

"อร้าง~ นายท่านที่รอมาถึงหลายร้อยปี~ ทำไมถึงเป็นนายท่านที่ขี้อายเช่นนี้~ ยิ่งกระตุ้นให้ดิฉัน [อยากหม่ำ] มากกว่าเดิมอีกค่ะ~ อร้างงง~"

แถมยังเริ่มบิดตัวไปมาใจกลางอากาศอย่างรุนแรง…

"เออ… โนอาร์ครับ คือยัยนี่จะไหวหรือเปล่าครับ? "

" คิดว่าไม่ค่ะ… "

ดูท่าจะได้เพื่อนร่วมทางสุดเพี้ยนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนเสียแล้วสิเนี่ย...

***หลังจากนั้นราวสิบนาที

" อะไรกันค่ะเนี่ย? "

ว่าที่ราชินีแห่งเผ่ามดกำลังยืนอยู่บนซากหินขนาดใหญ่ด้วยความสับสน

เธอนำทีมตัวประกันทั้งหกร้อยชีวิต ใช้แผนการหลอกล่อ ใช้ความสามารถในการขุดดินของเผ่ามนุษย์มด นำผู้คนหลบเลี่ยงสายตาผู้คุม สืบค้นหาที่หมาย จนกระทั้งมาถึง [คุกริมผา] ได้ในท้ายที่สุด

เธอต้องเสียผู้คนไปมาก และเสียเพิ่มมากขึ้น จนมียอดรวมทั้งสิ้นถึงหกสิบชีวิตในระหว่างการเดินทางมาถึงที่นี่

ทั้งหมดนี้ ก็เพื่อเพิ่มพันธมิตรในการแหกคุกนั่นเอง

แต่ทว่า

"ใหญ่จัง ปิ้ว.! "

กลับมีสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่เหนือความคาดหมาย รอเธออยู่ที่ปลายเส้นทางแทน

ที่แห่งนั้นไม่มีคุกตั้งปรากฏอยู่

สิ่งที่มีนั้น มีเพียงแค่หอคอยเหยียดท้องฟ้า กับเศษซากที่พังทลายเท่านั้น

"ดูข้างบนสิ! ปิ้ว! "

ชายเผ่าภูติคนหนึ่งชี้ขึ้นไปที่บนท้องฟ้า

ที่ตรงนั้น มีร่างของผู้คนจำนวนมากลอยอยู่ใจกลางอากาศ

ร่างของพวกเขาถูกหุ้มไปด้วยแสงสีแดงที่สุกสว่างเจิดจ้าราวกับเป็นดวงดาราบนฟากฟ้า

"... ผอ. บานา? "

ท่ามกลางแสงสีแดงขนาดเล็ก มีคนที่พวกเขารู้จักรวมอยู่ในนั้นด้วย

เผ่ายักษ์ผู้มีผิวกายสีเลือดหมู ผมสีส้มเปลวเพลิง

ผู้อำนวยการของโรงเรียนไพโอเนียร์ กำลังลอยอยู่บนท้องฟ้าเหนือขึ้นไปข้างบนนั้น

"เยี่ยม! "

สตรีเผ่ามนุษย์มดรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

เพราะเธอทราบถึงความแข็งแกร่งของบุรุษเผ่ายักษ์คนนั้นเป็นอย่างดี

เขาเพียงคนเดียว อาจเทียบเท่ากับกำลังรบนับพันคนได้

เธอเชื่อเช่นนั้น

"รีบหาทางช่วย--"

"หยุดอยู่ตรงนั้น! "

แต่กลับมีคนมาหยุดเอาไว้ก่อนที่เธอจะได้ทันออกคำสั่ง

เพราะมัวแต่ตื่นเต้นกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เธอเลยเผลอลดการระวังรอบตัวเองไป

"เราถูกล้อมเอาไว้แล้วครับท่านแฟต! "

พวกเขา เหล่าตัวประกันที่เหลือห้าร้อยกว่าชีวิต กำลังถูกเหล่านักรบสีขาวจำนวนมากเข้าปิดล้อม

" ทำแสบนักนะพวกแก! "

บุรุษหมาป่าที่ควรถูกกักขังอยู่ในคุกใต้ดิน กำลังมายืนประจันอยู่ตรงหน้าของเธอ

เขาถือดาบทรงพระจันทร์เสี้ยวขนาดยักษ์ด้วยสองมือ สวมชุดคลุมป้องกันสีขาวเปื้อนดินทับเสื้อเกราะหนังสัตว์ แล้วยืนคำรามด้วยความโกรธแค้น

"พวกแกจงสังหารพวกมันครึ่งหนึ่งเป็นการสังสอนซะ! "

เขาชูดาบขึ้นสูง แล้ววิ่งพากองทัพออกมาจากอุโมงค์ที่อยู่รายรอบของหอคอย

คลื่นสีขาวเริ่มโถมเข้าใส่ฝูงชนที่ไร้อาวุธ

"แย่แล้ว! "

แฟตคิดว่าบุรุษหมาป่าคงหลุดออกมาได้ เพราะแผ่นดินไหวที่เกิดขึ้น

แค่จะมาคาดเดาตอนนี้ มันก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา

ที่ต้องทำ คือการรีบคิดหาแผนการรับมือต่างหาก

"... ทุกคน รีบมารวมกันที่ฐานของหอคอย ตรงที่แสงจันทร์ลอดผ่านลงมาตรงนั้นด่วนค่ะ! "

ไม่มีทั้งอาวุธ นักรบ หรือคนที่มีประสบการณ์ต่อสู้

ไม่มีแม้แต่เวลา ดังนั้นจึงใช้แผนที่เรียบง่ายที่สุดแทน

นั่นคือการทำให้เส้นทางหนีหมดไป แล้วบีบให้พวกเขาจนตรอกจนต้องยอมเข้าต่อสู้

รวมตัวหันหลังให้กับกำแพงสูงชันของหอคอย แล้วตั้งแนวกำแพงหน้ากระดานต่อสู้ประชันกับศัตรูเพียงแค่ด้านหน้า

หันหลังชนผิวผนังอันเย็นเฉียบ แล้วยืนประจันหน้ากองทัพติดอาวุธที่กำลังวิ่งโถมเข้าใส่

หัวใจสั่นไหวอย่างขลาดเขลา หวั่นเกรงต่อความตาย

แต่ทว่าพวกเขาไม่มีสถานที่ให้หนีอีกต่อไป

ไม่สู้ก็คือ [ตาย]

ถูกบีบให้เหลือตัวเลือกเพียงเท่านั้น พวกเขาจึงต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด

แม้นจะเป็นหนู แต่หากถูกต้อนจนมุมก็สามารถแว้งกัดแมวให้ดิ้นตายได้เช่นกัน

แต่พวกนักรบชุดขาวเองก็ไม่ได้โง่

พวกเขามองออกทันที ว่าสตรีเผ่ามนุษย์มดกำลังเล็งจะใช้แผนการที่ว่า

เพราะมันไม่เหลือหนทางอื่นให้ใช้ ในวิกฤตที่กำลังเผชิญนี้แล้ว

"ทางหนีไม่เหลืออีกแล้ว”

สตรีเผ่ามนุษย์มดลุกขึ้นยืนตรงฐานของหอคอยในตำแหน่งที่สูงกว่าจนเห็นถนัดตา

“พวกเราต้องตายกันตรงนี้ค่ะ”

ต่อหน้าคลื่นสีขาวที่ยิ่งใหญ่ที่กำลังวิ่งโถมเข้ามานั้น พวกเขาไม่รู้สึกถึงแสงแห่งความหวังที่จะรอดชีวิตกลับไปได้

ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะพูดออกไปตามความจริง

“ดังนั้นพวกเรามาต่อสู้ เพื่อให้เผ่าภูติกับมุนษย์นกบินหนีไปเถอะค่ะ”

เพราะรูกว้างที่ถูกเปิดออกเหนือพื้นที่คุกริมผา เลยทำให้มีเส้นทางหนีออกสู่โลกภายนอก

รู้กว้างตรงเพดานที่ทำท่าจะพังทลายลงมานั้น ถึงจะมีหมอกสีชมพูลงต่ำบดบังแสงจันทร์ แต่ก็สามารถเห็นได้ชัดเจนว่านั่นคือเส้นทางสู่อิสระภาพของพวกเขา

“พวกมันพูดว่าจะฆ่าพวกเราทิ้งครึ่งหนึ่ง ดังนั้น ไหน ๆ จะต้องตายทั้งที มาตายโดยที่มอบชีวิตให้กับคนอื่นได้มีชีวิตอยู่ต่อไปกันเถอะค่ะ”

คำพูดของเธอนั้น มันไปปลุกกระตุ้นไฟต่อสู้ของพวกเขาที่กำลังจะดับ โหมลุกโชติช่วงขึ้นมา

ใช่แล้ว ถ้าจะต้องตาย งั้นขอตายอย่างมีประโยชน์ ดีกว่าจะมาตายอย่างไร้ค่า

“โอ๊วววววววว! ”

พวกเขากรีดเสียงดัง แล้วยืนประสานเป็นแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่ง

เผ่ามนุษย์ เผ่ายักษ์ เผ่ามนุษย์มด

พวกเขาต่างพร้อมใจที่จะสละชีวิต เพื่อสร้างเวลาให้เผ่ามนุษย์นก กับเผ่าภูติโบยบินหนีขึ้นไปสู่อิสระภาพ

“ใจสู้ดีนี่! ”

บุรุษหมาป่าของฝั่งนักรบขาวรู้สึกประทับใจในความเสียสละของศัตรู

แต่เขาไม่คิดที่จะเมตตาต่อคนที่หลั่งเลือดพวกพ้องของเขาเป็นอันขาด

“สังหารพวกมัน! ”

เลือดต้องล้างด้วยเลือด

เขาจะขอสังหารศัตรู เพื่อเป็นการแก้แค้นให้กับเหล่านักรบที่เสียชีวิตไปในวันนี้!

อีกเพียงแค่ห้าสิบเมตร การปะทะก็จะเริ่มต้นขึ้น

หอกและดาบถูกชูขึ้นสูงสะท้อนแสง

เสียงกระทบของโลหะดังกึกก้องโสตประสาท

นี่คงเป็นสุสานของพวกตัวประกันเป็นแน่แท้…

“กำลังคิดเช่นนั้นกันอยู่สินะคะ? ”

แต่ทันใดนั้นเองที่สตรีเผ่ามนุษย์มดเริ่มส่งรอยยิ้มที่ชั่วร้ายออกมาให้เห็น

“ไม่เห็นหรือยังไงค่ะ ว่าเพดานถ้ำของคุก มันทำท่าจะพังลงมาแล้วนะคะ? ”

แฟตจงใจพูดด้วยภาษาของเผ่ามนุษย์สัตว์ แล้วใช้มือหนึ่งชี้ไปที่เพดานของถ้ำ

ทำไมถึงยังกล้าส่งยิ้มมาให้?

แล้วเพดานถ้ำที่ว่า มีความหมายว่าอย่างไรกัน?

เพราะท่าทีที่คาดไม่ถึงของศัตรู เลยทำให้บุรุษหมาป่าต้องหยุดชะงักเพื่อดูท่าที

และนั่น… คือสิ่งที่แฟตกำลังต้องการ

“โจมตี ปิ้ว! ”

ภูติน้อยคนหนึ่งกำลังตะโกนเสียงดังขึ้นมาจากข้างบนท้องฟ้า

เผ่าภูติกับเผ่ามนุษย์นกที่คิดว่าบินหนีไปแล้ว แท้ที่จริงกำลังเริ่มโจมตีไปที่เพดานของถ้ำอยู่

กระสุนลมจำนวนมาก กับกรงเล็บเหยี่ยวที่โหมกระแทกเข้าใส่ กำลังทำให้ผิวดินอันเปราะบางเริ่มปริแตกแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง

"อะไรกันเนี่ย!? "

แม้แต่พรรคพวกของสตรีเผ่ามนุษย์มดก็ยังมองขึ้นไปด้วยความสงสัย

ดูเหมือนว่าแผนการนี้ จะทราบเพียงแค่เธอกับภูติน้อยหัวเงินที่กำลังนำทัพอากาศอยู่ข้างบนเท่านั้น

“ยะ--- แย่แล้ว! รีบหนีไปยืนตรงที่มีแสงสว่างส่องถึงเร็ว! ”

บุรุษหมาป่าเริ่มรู้ตัวแล้วว่ากำลังจะเจอสิ่งใดในเวลาต่อมา

แผ่นดินเหนือหัวขึ้นไปข้างบน มันกำลังจะถล่มลงมาทับใส่พวกเขาแล้ว

ทับใส่กองกำลังที่มีมากล้นฟ้าของเขา ให้จมอยู่ใต้ผิวดินนี้ไปตลอดกาล

"ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการค่ะ"

สตรีมนุษย์มดพูดด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย

"พวกเรารอดแล้วค่ะ"

นั่นคือสิ่งที่เธอกำลังคิด

แต่เธอไม่รู้เลย

*กร๊อกกกก! *

ว่าเหนือผิวดินขึ้นไปนั้น---

"นั่น… มันคือเสียงของตัวอะไรกันคะ? "

---กำลังมีเหล่าเจ้าป่าอยู่อาศัยกันเป็นจำนวนมาก