หลายวันต่อมายามเย็นหลังกิจกรรมที่ชมรมเชียร์ของมหาวิทยาลัยสิ้นสุดลงบรรยากาศรอบตึกกิจกรรมที่เคยคึกคักก็ค่อยๆ ถูกความมืดสลัวยามโพล้เพล้กลืนกินผู้คนแยกย้ายกันกลับบ้านจนหมด เหลือเพียง เรน ที่เดินกลับเข้ามาในห้องเก็บอุปกรณ์หลังเวทีเพียงลำพังเพื่อจัดเก็บอุปกรณ์และเช็กความเรียบร้อยเป็คนสุดท้าย
ทว่าในความมืดสลัวภายในห้องพักอุปกรณ์ที่ตัดขาดจากโลกภายนอกเงาร่างหนึ่งก็ก้าวเข้ามาทางประตูพร้อมกับเสียงล็อกลงกลอนประตูอย่างแ่เบา... บาสนั่นเอง
สภาพของบาสดูซูบซีดั์ตาฉายแววเครียดขึงและอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกมากมายนับั้แ่เหตุการณ์เลิกราหน้าบ้านวันนั้นเขานอนไม่หลับและทำใจไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว ความทรงจำเกี่ยวกับเรือนร่างรอยยิ้ม และััหวานซาบซ่านของเรนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เขาไม่อาจยอมรับได้ว่าแฟนสาวที่คบหากันมาหลายปีจะตัดขาดจากเขาได้อย่างเยือกเย็นขนาดนี้
"บาส?!"เรนชะงักกึกถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความใ "มาทำอะไรที่นี่? เข้ามาได้ยังไง!"
"เรน...บาสขอร้องล่ะ" น้ำเสียงของบาสแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอ้อนวอนเขาก้าวเข้ามาหาอย่างรวดเร็วแล้วคว้ามือเรียวของเธอไว้แน่น"บาสทำใจไม่ได้จริงๆ เรน... เรากลับมาเป็เหมือนเดิมไม่ได้เหรอบาสคิดถึงเรนใจจะขาดแล้ว คิดถึงััของเรา คิดถึงทุกอย่างที่เป็เรน"
"ปล่อยนะบาส!เรนพูดชัดเจนไปแล้วนะ ทุกอย่างมันจบไปแล้ว!"เรนพยายามดึงมือกลับด้วยความอึดอัดและตื่นใ
ทว่าคำปฏิเสธอย่างเ็าของเธอกลับจุดชนวนความอัดอั้นและความแค้นเคืองในใจของบาสให้พุ่งสูงขึ้น
บาสสิ้นสติและขาดความยั้งคิดเขากระชากร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น แขนแกร่งรวบเอวคอดของเธอเข้าหาตัวจนไร้ระยะห่างดันร่างของเรนไปชิดติดกับโต๊ะวางอุปกรณ์ตัวใหญ่
"บาสปล่อยนะ! อย่าทำแบบนี้!" เรนพยายามเบี่ยงหน้าหนีและยกมือขึ้นดันแผงอกเขาไว้
แต่บาสไม่ฟังเสียงประท้วงเขานำเอาความคุ้นเคยในเรือนร่างของเธอที่เคยคบหากันมานานมาใช้บาสสอดฝ่ามือร้อนผ่าวเข้าใต้ชายเสื้อเชิ้ตนักศึกษาที่หลุดลุ่ยขึ้นมาััผิวกายเนียนนุ่มทันทีฝ่ามือใหญ่ลากผ่านหน้าท้องแบนราบไล่สูงขึ้นอย่างรวดเร็วละเมียดละไมสอดเลื่อนเข้าไปใต้ขอบบราเชียร์ตัวจิ๋วโดยที่เรนไม่ทันตั้งตัว
"บาส...อย่า... อื้อ!" เสียงประท้วงของเรนถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อปลายนิ้วเรียวยาวของบาสกอบกุมและเฟ้นบีบเนินอกอวบอิ่มนุ่มนิ่มหนักเบาตามจังหวะชำนาญ
ฝ่ามือร้อนผ่าวขย้ำและเคล้นคลึงความอวบอิ่มชูชันอย่างถือสิทธิ์ปลายนิ้วสะกิดหยอกเย้ายอดอกสีหวานที่ชูชันตึงเกร็งผ่านเนื้อผ้าชั้นในเบาๆััอันเร่าร้อนและรู้จุดอ่อนไหวดีที่สุดส่งกระแสความเสียวซ่านแล่นริ้วจี๊ดขึ้นสู่สมองอย่างรุนแรงเรนรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ร่างกายบางเกร็งสะท้านและแอ่นอกรับััสยิวอย่างลืมตัวลมหายใจของเธอสะดุดติดขัดและหอบถี่ด้วยความปั่นป่วนเบื้องต่ำที่พุ่งสูงขึ้นกะทันหัน
บาสไม่รอช้าโน้มใบหน้าลงมาขบเม้มซอกคอระหงลากลิ้นร้อนละเลียดชิมผิวกายหอมกรุ่นลงมาจนถึงไหปลาร้าขณะที่มืออีกข้างก็ไม่ปล่อยให้เอวคอดว่างเปล่าเขาสอดไล่ลงไปบีบเฟ้นสะโพกมนและบั้นท้ายอวบอิ่ม ดันสะโพกหนาของตนเข้าบดเบียดชิดติดกับส่วนอ่อนไหวของหญิงสาวความเร่าร้อนอบอุ่นที่บดเบียดและัับีบเคล้นอกอวบอย่างหนักหน่วงมอมเมาสติสัมปชัญญะของเรนจนพร่ามัว
เคมีทางร่างกายที่คุ้นเคยกันมานานบวกกับการเล้าโลมหนักหน่วงจนเสียวซ่านไปทั้งตัวทำให้เรนเผลอเชิดหน้าขึ้น แหงนคอรับจูบละเลียดของเขาอย่างเคลิบเคลิ้มั์ตาคู่สวยเชื่อมปรือและฉ่ำเยิ้มไปด้วยไฟราคะที่ถูกปลุกขึ้นมา
บาสประกบปิดริมฝีปากลงบนเรียวปากอวบอิ่มของเธอทันทีรสจูบดุดัน หิวกระหาย และเนิ่นนานแทรกซึมสอดลิ้นเข้าไปตักตวงความหวานละมุนและในนาทีที่ความเสียวซ่านจากการถูกขย้ำบีบเฟ้นยอดอกทวีความรุนแรงจนหญิงสาวเผลอไผลขาดสติเธอเผลอเกี่ยวกระหวัดแขนรอบคอหนา พร้อมกับยื่นหน้าตอบรับและจูบตอบเขากลับไปอย่างเร่าร้อนดูดดื่ม และลุ่มหลงเสียงครางหวานผะแ่สอดประสานกับเสียงลมหายใจหอบกระเส่าของทั้งคู่
"อ๊ะ...บาส... อื้อ..."
เรนครางระงมร่างกายบดเบียดตอบรับจังหวะการโลมเล้าอันเสียวซ่านบาสยิ้มเยือกเย็นด้วยความพึงพอใจรู้สึกได้ถึงความฉ่ำชื้นและอารมณ์รักที่พุ่งสูงของคนตรงหน้าเขารีบขยับมือหมายจะปลดกระดุมกางเกงของเธอออกเพื่อพาความสัมพันธ์กลับไปสู่จุดที่เคยสมรักกันบนโต๊ะไม้ตัวใหญ่...
ทว่าในวินาทีที่อารมณ์รักกำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดและทั้งคู่กำลังจะเลยเถิดไปไกลเกินกว่าจะถอยหลังกลับ...
ก๊อก! ก๊อก!ก๊อก!
เสียงเคาะประตูห้องพักอุปกรณ์ดังหนักแน่นขึ้นอย่างกะทันหัน!
"ยัยเรน!อยู่ในห้องนี้หรือเปล่า? ทำไมเก็บของนานจังชักช้าจริง!"
เสียงเรียกของเพื่อนสาวร่วมกลุ่มดังแว่วะเิผ่านความเงียบเข้ามาพร้อมกับเสียงพยายามหมุนลูกบิดประตู
แกร๊กๆ
เสียงนั้นเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่ราดลงบนกองไฟแห่งอารมณ์ราคะ!เรนเบิ่งตาโพลงขึ้นทันที สติสัมปชัญญะทั้งหมดกลับคืนมาอย่างรวดเร็วเธอได้สติว่าตัวเองกำลังทำอะไรลงไป ใบหน้าหวานร้อนผ่าวด้วยความอับอายและใสุดขีดเรนรีบดันแผงอกของบาสออกสุดแรงเกิดจนชายหนุ่มผงะถอยหลังไป
"กุญแจอยู่ไหนเนี่ย...ยัยเรน! ล็อกประตูทำไมเนี่ย?" เสียงเพื่อนสาวด้านนอกยังคงโวยวายพร้อมเสียงเดินไปมา
บาสยืนหอบหายใจถี่ั์ตาฉายแววขัดใจและอารมณ์ค้างอย่างหนักความปรารถนาที่พุ่งสูงจนแทบทะลักถูกขัดจังหวะลงกลางคันอย่างน่าเสียดายเขามองหน้าเรนด้วยสายตาเสียดายและหงุดหงิดสุดขีด
เรนสั่นหัวด้วยความตระหนกมือไม้สั่นขณะรีบดึงชายเสื้อเชิ้ตลงมาปกปิดเรือนร่างและจัดกระดุมให้เข้าที่ลูบผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงให้เป็ทรงอย่างลนลานใบหน้าหวานยังคงขึ้นสีแดงระเรื่อและหอบหายใจถี่จากคลื่นอารมณ์ที่ยังคงค้างอยู่ภายใน
"จำไว้นะบาส...อย่าทำแบบนี้อีก!" เรนกระซิบเสียงแข็ง ั์ตาเต็มไปด้วยความสับสน โกรธตัวเองและผิดหวัง
บาสมองร่างบางที่ยังคงมีร่องรอยอารมณ์รัญจวนซ่อนอยู่เขาขบฟันแน่นด้วยความปรารถนาที่ยังคงค้างคา แต่รู้ดีว่าหมดโอกาสแล้ว บาสจึงตัดสินใจรีบปลดล็อกประตูหลังของห้องพักอุปกรณ์แล้วหมุนตัวเดินเลี่ยงหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว
เรนสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามปรับน้ำเสียงและสีหน้าให้เป็ปกติที่สุดก่อนจะเดินไปปลดล็อกประตูหน้าห้องเปิดออกเผชิญหน้ากับเพื่อนสาวที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ด้านนอกทิ้งไว้เพียงความรู้สึกปั่นป่วนและอารมณ์วาบหวามที่ยังคงวูบไหวอยู่ภายในกายของเธอ...