22:00 น
นี่สี่ทุ่มแล้วเหรอ ผมทำงานเกินเวลาอีกแล้ว มีแฟ้มเอกสารมากมายจากแผนกต่างๆมาส่งไว้รอให้ผมพิจารณา วันนี้ผมอนุมัติไปได้แค่สี่แฟ้มเอง ไหนจะต้องเข้าไปกับผู้จัดการในโรงงานผลิตอีก ผมว่าต้องมีเลขาส่วนตัวจริงๆมาช่วยงานแล้ว
ผมรู้สึกว่ามีคนเดินตามผมตลอด ั้แ่ทางออกมายังลานจอดรถ คนที่ตามผมเป็ผู้หญิงซะด้วย ผมมองจากเงานะ ผมยังคงเดินมาเรื่อยๆจนถึงรถของตัวเอง
ผมหันไปเห็นคนกำลังวิ่งหลบไปที่หลังเสาของลานจอดรถ ผมลองเดินตามไปดูว่าเธอเป็ใคร ดึกป่านนี้แล้วมาทำอะไรในสถานที่ของคนอื่นแบบนี้
"ออกมาเดี๋ยวนี้เลย ไม่เดินออกมา ผมโทรแจ้งตำรวจนะ "
ฉันโดนเขาจับได้แล้ว นี่ฉันคิดแผนอะไรไม่เนียนเลยเหรอเนี่ย .. ฉันเดินออกมาจากหลังเสา
"แหะๆ ฉันเอง จำฉันได้ไหม" ฉันทำเป็ยิ้มกลบเกลื่อน
"เราเคยเจอกันหรือไง" ว่าไปแล้วเธอก็หน้าคุ้นอยู่นะ
"ใช่ ฉันกลับก่อนนะ"
"เดี๋ยว" ผมวิ่งไปดักหน้าเธอ มาเดินตามคนอื่นให้กลัวแล้วมาคิดหนีแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ผมต้องจัดการเธอขั้นเด็ดขาด
"ฉันแค่หลงทางน่ะ"
"อ่อ ฉันจำเธอได้แล้ว หลงทางได้ยังไง "
"ฉันอาจจะนอนละเมอก็ได้"
"หึหึ คิดว่าฉันจะเชื่อเธอเหรอ"
"ไม่ได้บอกให้นายเชื่อ"
"บอกมา ว่าใครจ้างเธอให้แอบสะกดรอยตามฉัน" คนร้ายมักจะปากแข็งเสมอ ต่อให้เธอดูไม่มีพิษไม่มีภัยก็ตาม
"ฉันหลงทางน่ะ นายมีรถใช่ไหม ขับพาฉันออกไปส่งที่หน้าบริษัทหน่อย" เพี้ยง ! ขอให้เขาเชื่อฉันเถอะ ..สาธุ
"ไม่ล่ะ เข้ามาได้ก็ออกไปแล้วกัน"
"อือ บาย "
...
ในที่สุดเขาก็ใจอ่อน วนรถมารับฉันพาไปส่งยังป้ายรถเมล เขาก็ใจดีอยู่นะ ฉันแอบดีใจมากๆเลยนะที่เขาวนรถมารับฉันน่ะ
วันต่อมา
ฉันยังมาหาเขาที่ลานจอดรถ ครั้งนี้ฉันมารอตอนห้าโมงกว่า ฉันเดาเอานะว่าเขาจะเลิกงานกี่โมง .. ฉันต้องหาวิธีจุ๊บแก้มเขาให้ได้
อย่างว่าล่ะนะ จะจุ๊บเขาได้ยังไง แม้แต่หน้าฉันเขายังไม่อยากมองเลย
สงสัยบุญวาสนาของฉันยังส่งมาไม่ถึงแน่ๆ ถึงอยู่เป็โสดมานานสามสิบปี
.
.
เรย์
หลังเลิกงาน ผมมาดักรอเจอเธอที่ลาดจอดรถ อยากรู้เหมือนกันว่าเธอหลงทางจริงๆ ไหม ทำไมถึงมาหาผมที่บริษัทเกือบทุกวัน
นั่งรอเธออยู่ในรถ มองว่าจะมาไหม...ถ้าเจอผมจะพาเธอขึ้นรถและทำการสอบสวนทันที
เธอเดินมาแล้ว รู้ด้วยว่าผมจอดตรงไหน ..แบบนี้เรียกว่ามิจฉาชีพได้ไหมเนี่ย
"ว่าไง หลงทางอีกแล้วเหรอ" เธอยืนหันหลังให้ผมอยู่
"เฮ้ยย นายมาอยู่นี่ได้ไง" ฉันแกล้งทำเป็ใ แต่ใจจริงคิดว่าเขาน่าจะรู้แล้ว
"เธอมาทำอะไรที่นี่" ผมลองถามเธออีกครั้ง
"ฉัน..คือว่า"
"คือว่า ?"
"ฉันหลงทาง" เขาจับผิดฉันได้แล้วสินะ ทำไงดี แผนหลงทางไม่ได้ผล
"ผมอยากรู้จุดประสงค์ของเธอจริงๆว่าที่รอผมทุกวัน ้าอะไร หรือ เธอแอบชอบผม ไม่น่าจะใช่ เพราะผมเพิ่งเจอเธอเป็ครั้งแรกเอง "หรือว่าเธอจะข่มขืนฉัน ห๊ะ "
"บ้า นายอย่ามาคิดอะไรบ้าๆแบบนี้นะ"
"ตอบฉันมาได้ยัง ว่าเธอมาดักรอฉัน้าอะไร"
"ไม่มีอะไร ฉันไปก่อนนะ"
"เดี๋ยวก่อนสิ"
"ฉันจะกลับบ้านแล้วไง ไม่มาตามนายอีกแล้ว"
"ให้ฉันไปส่งไหม"
"ก็ดีเหมือนกัน"
ส่งเธอเสร็จแล้ว ผมก็วนรถไปบ้าน ไอซ์ เ้าของธุรกิจร้านทอง เพื่อนผมคนนี้หล่อมาก ตอนเรียนมีแต่สาวๆมาขอมันเป็แฟน เพราะความเล่นตัวของมันทำให้มันโสดมาถึงทุกวันนี้
ไปหามันที่บ้านและนอนบ้านมันเลย
"มาๆ ฉันซื้อเบียร์มารอแกโดยเฉพาะเลย"
"ฉันไม่อยากดื่มว่ะ" พรุ่งนี้ผมต้องไปทำงานเลยต้องปฎิเสธการดื่มไปก่อน
"ฉันดื่มคนเดียวก็ได้ งานเป็ไงบ้างวะ"
"เรื่อยๆน่ะ "
"อืม "
"ไอซ์ ฉันมีอะไรจะถามแก"
"ว่า"
"่นี้มีผู้หญิงมาตาม มาดักรอฉันตลอด นายคิดว่าเธอชอบฉันหรือเปล่าวะ"
"นายไปทำเธอท้องหรือเปล่า"
"บ้า แกเมาแล้วล่ะมั้งเนี่ย"
"ฮ่าๆ ฉันพูดเล่น นายก็ลองถามเธอดูสิ"
"ช่างเถอะ ส่วนนายน่ะ เมาแล้ว ไปนอนไป"
--
ชามีน
ฉันเดินรอบห้องไปมา คิดว่าจะใช้มุกอะไรไปเจอเขาดี มุกหลงทางใช้กับเขาไม่ได้ซะด้วย ทำไงดี.. ฉันให้ยัยเมษาช่วยคิด เธอกลับให้ฉันสารภาพรักกับเขาไป ... นี่ฉันคงต้องไปหาหมอดูใหม่แล้วล่ะ
ไม่นานก็มาถึงบ้านอาจารย์หวัง
"อาจารย์คะ บอกมาเลยดีกว่า ว่าหนูจะได้เขาเป็แฟนไหม เมื่อไหร่เขาจะสนใจหนู หนูยังจุ๊บเขาไม่ได้สักทีเลยค่ะ" ฉันมาถึงก็โวยวายทันที โดยไม่ฟังอาจารย์อธิเบายใดๆทั้งสิ้น
"ยัยหนู ใจเย็นก่อนนะ "
"ไม่ใจเย็นแล้วค่ะ หนูไม่ไปหาเขาแล้วค่ะ" ขอตัวก่อนนะคะ
ฉันรีบเดินออกมาจากบ้านอาจารย์ เรียกรถแท็กซี่กลับบ้านทันที ต่อไปนี้ฉันไม่ไปหาหรือไปรอเขาอีกเลย
ถึงคอนโดปุ๊บฉันลงไปนอน จะได้ไม่ต้องคิดถึงเื่การดูดวงบ้าๆนั่นอีก
.
.
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา
เรย์
่นี้ผมไม่เห็นเธอมารอผมที่ลานจอดรถเลยนะ หรือว่าเธอได้งานทำ ทำให้ไม่มีเวลามาเจอผม ทุกวันหลังเลิกงานผมยังมารอเธอที่ลานจอดรถ ผมยังเลือกจอดรถที่เดิมเพื่อเธอได้เจอผมง่ายขึ้น
ไม่รู้ทำไมนะ ผมยังขับรถไปรอเธอที่ป้ายรถเมล ที่ผมเคยจอดให้เธอลงประจำ ไม่นานผมเห็นเธอกำลังเดินมายังป้ายรถเมล ผมไม่รอช้าลงจากรถไปหาเธอ
"เธอ"
"กรี๊ดดด นายตามฉันมาเหรอ"
"เปล่า ฉันเห็นเธอไม่ได้ไปรอฉันที่ลานจอดรถ ลองมาดักเจอเธอแถวนี้"
"นายมาหาฉันทำไม"
"ฉันหลงทาง เธอช่วยนั่งรถเป็เพื่อนฉันได้ไหม" สีหน้าของเธอเหมือนจะไม่เชื่อผมเลย
"ก็ได้ ฉันกำลังจะไปซื้อของที่ห้างพอดีเลย"
"เยี่ยม งั้นเราไปหาอะไรกินด้วยกันนะ"
"ค่ะ "
นี่อยากบอกนะ ว่าเริ่มชอบฉันแล้วอ่ะ ..อั๊ย ! หรือว่าเขาเริ่มมีใจนะ การจุ๊บกับเขาก็จะเป็ไปได้สินะ
"ฮ่าๆๆๆ"
"นายหัวเราอะไรเนี่ย"
"ขำเธอนั่งยิ้มอยู่คนเดียว"
"จอดห้างนี้แหละ"
"เราไปด้วยกันสิ"
การเปิดใจให้ใครสักคนก็เป็เื่ที่ดีเหมือนกันนะครับ หลายปีที่ผ่านมานอกจาก โดนัท แล้วผมก็ไม่เคยมองผู้หญิงคนไหนอีกเลย
"เธอชื่ออะไรนะ" ผมถามเธอในขณะที่เรากำลังนั่งกินก๊วยเตี๋ยวกันอยู่
"ชามีน"
"ผมชื่อ เรย์ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ"
"ฉันจำชื่อนายได้ "
"รู้จักชื่อฉันได้ไง"
"จากเลขานายไง"
"ว่าแต่เธอตามจีบฉันแบบนี้ แฟนเธอไม่ว่าเหรอ "
"ไม่ว่า..เพราะฉันไม่มีแฟน"
"โสดเหรอ"
"ใช่"
"ฉันถามอายุได้ไหม"
"อายุสามสิบปี"
"เราเป็เพื่อนกันสินะ"
"นายเชื่อเื่การดูดวงไหม"
"ก็นิดนึงนะ"
"เรามาเป็แฟนกันไหม" ฉันพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ถ้าได้เป็แฟนกับเขาฉันคงได้จุ๊บเขาและดูเขาก็น่าจะชอบฉันด้วย
"หือ เล่นแบบนี้เลยเหรอ.." ผมใช้เวลานั่งคิดอยู่นาน .. ถึงผมจะเปิดใจกับผู้หญิงคนใหม่แล้ว แต่ผมยังไม่สามารถทิ้ง โดนัท ผู้หญิงในใจผมคนเดียวไปไม่ได้