(นิยายลงทุกวัน)Ghost CEO:ผีสร้างฉันให้เป็นเศรษฐี ฮาเร็ม

ตอนที่ 48 หมายหัวพีท

นี้คือการลูบคมที่ไม่จำเป็นต้องมีถ้อยคำที่หยาบคาย หรือการใช้น้ำเสียงที่พยายามกดข่มผู้อื่นด้วยวัยวุฒิ หากแต่คำพูดนี้กลับเชือดเฉือนไปถึงกระดูกดำของประธานวรชัย จนสั่นสะท้านไปทั่วทั้งตัว

แน่นอนประธานวรชัยไม่สามารถที่จะระเบิดอารมณ์ใส่นักธุรกิจสาวได้ เหมือนกับที่เคยทำกับนักศึกษาหนุ่มอย่างพีท

เนื่องจากความยิ่งใหญ่ของอีกฝ่ายที่เป็นถึงบริษัทระดับมหาชนกับตัวเองที่เป็นเพียงแค่บริษัทจำกัด เพียงเท่านี้ก็บอกได้แล้วว่าทั้งสองฝ่ายแตกต่างกันแค่ไหน

กระนั้นแม้ตัวของประธานวรชัยจะไม่คิดเปรียบเทียบกับความยิ่งใหญ่ของอีกฝ่าย แต่นั่นไม่ใช่กับนักศึกษาและเหล่าคณะอาจารย์ที่อยู่ในห้องนี้

บริษัท สยามโนวากรุปกับบริษัทวิคตอรี แค่ชื่อชั้นก็แตกต่างราวฟ้ากับเหวแล้ว ฝ่ายหนึ่งทำธุรกิจส่งออกนอกประเทศ แต่ฝ่ายหลังลำพังแค่ขยายอิทธิพลออกจากจังหวัดธาราบุรี ยังเป็นเรื่องยากเลย

ถ้าหากสิ่งที่ประธานวรชัยได้ทำการต่อว่าแนวคิดการทำธุรกิจของพีท ที่ดันไปสอดคล้องกับแนวคิดของบริษัท สยามโนวากรุปโดยบังเอิญ มันไม่ใช่ว่าประธานวรชัยกำลังสั่งสอนบริษัทยักษ์ใหญ่อยู่หรอกเหรอ?

คำถามก็คือประธานวรชัยมีสิทธิ์อะไรมาต่อว่าบริษัทยักษ์ใหญ่ที่แม้แต่ตัวเอง ยังกระหายอยากที่จะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเรือสำราญลำนี้ของสยามโนวากรุป?!

สิ่งที่รดาทำลงไป นี้ถือเป็นจุดจบของประธานวรชัยที่คิดจะสานสัมพันธ์กับตระกูลนี้ไปแล้ว

ไม่แปลกเลยที่ประธานวรชัย จะยืนแข็งค้าง ยืนช็อกอยู่บนเวที ด้วยหน้าตาที่ซีดเผือดแบบนั้น

‘ถ้าเป็นฉันโดนคุณรดา พูดใส่แบบนี้บริษัทของฉันคงจบเห่แน่ๆ’

‘คุณรดาช่างเยือกเย็นจริงๆ ขนาดอีกฝ่ายเป็นถึงประธานบริษัทรุ่นพ่อ ก็ยังแสดงออกถึงความเหนือกว่าได้อย่างชัดเจน’

‘ถ้าฉันเป็นคุณรดา แล้วถูกคนอื่นต่อว่าถึงแนวทางการทำงานของบริษัทแบบนี้ แม้จะเป็นเพียงแค่การเปรียบเปรยยกตัวอย่างสั่งสอนก็เถอะ ฉันก็คงจะโกรธอยู่ไม่น้อย’

เหล่าวิทยากรที่ได้รับเชิญมาต่างจับกลุ่มคุยกันอย่างออกรส พวกเขาต่างพูดถึงเรื่องของประธานวรชัยกับรดากันอย่างออกรส แต่ด้วยความที่ประธานวรชัยกำลังจะลงมาจากเวทีแล้ว พวกเขาจึงได้เปลี่ยนหัวข้อมาพูดกันถึงเรื่องของนักศึกษาที่ถูกไล่ออกจากห้องบรรยายไป หรือก็คือเรื่องของพีทนั่นเอง

‘พูดถึงตรงนี้ นักศึกษาคนนั้นก็ใจเด็ดอยู่เหมือนกันนะ กล้าเผชิญหน้ากับประธานวรชัย ทั้งๆ ที่อายุยังน้อยถ้าเป็นฉันคงจะกลัวหัวหดไปแล้ว’

‘ไม่โง่ก็บ้าต่างหาก ทำแบบนี้เหมือนตัดอนาคตของตัวเอง จากที่ได้ยินมานักศึกษาคนนี้ไม่ได้เข้าเกณฑ์ได้รับเกียรตินิยมอันดับ 1-2 ของทางมหาลัยเลย ที่เขาเข้าร่วมได้ก็เพราะมีอาจารย์บางคนได้เสนอชื่อให้เขาเข้าร่วมเป็นกรณีพิเศษ’

‘น่าจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ ฉันไม่เห็นนักศึกษาคนนั้นมาเข้าร่วมรับประทานอาหารเหมือนกับนักศึกษาคนอื่นๆ เลยด้วยซ้ำ สงสัยสิทธิ์พิเศษของเขามีแค่สามารถเข้าร่วมฟังการบรรยายเท่านั้น ไม่มีสิทธิ์ในกิจกรรมอื่นล่ะมั้ง’

เหล่าวิทยากรได้ลองแอบถามเรื่องของพีทจากนักศึกษาคนอื่นๆ มาบ้างแล้ว ก่อนจะรู้ว่านักศึกษาที่ได้เข้าร่วมงานนี้ ต่างก็ไม่พอใจที่พีทได้เข้าร่วมงานเหมือนกับพวกเขา แต่กระนั้นก็ยังดีที่พีทยังทำประโยชน์ให้กับงานในครั้งนี้อยู่บ้าง จากการที่นำไก่ทอดจากร้านของตัวเอง มาเสิร์ฟที่งานเลี้ยง

นักศึกษาคนอื่นๆ จึงทำเป็นมองข้ามเรื่องนี้ไปนั่นเอง “ไก่ทอดที่อร่อยๆ พวกนั้นในตอนเที่ยง เป็นไก่ทอดที่นักศึกษาคนนั้นทำเหรอ?” หลังจากได้ไต่ถามถึงเรื่องราวของพีทแล้ว ย่อมไม่อาจจะพลาดเรื่องไก่ทอดที่เป็นอาหารในงานเลี้ยงที่ได้รับคำชื่นชมจากบรรดาแขกเหรื่อมากที่สุดไปได้

พอเหล่าวิทยากรได้ยินว่า ไก่ทอดที่พวกเขากินไปคนละหลายชิ้น เป็นฝีมือของพีท มันก็ทำให้พวกเขาต่างรู้สึกประหลาดใจ ป่นระคนวางแผนบางอย่างขึ้นมาในใจของแต่ละคนแล้ว

ใช่แล้ว!

พวกเขาหมายปองที่จะซื้อสูตรไก่ทอดจากพีทนั่นเอง อันที่จริงพวกเขาก็อยากที่จะไปสอบถามกับคณะอาจารย์ถึงไก่ทอดในตอนเที่ยง หลังจากจบงานบรรยายนี้อยู่เหมือนกัน อนึ่งเพราะกลัวว่านักธุรกิจคนอื่นๆ จะสนใจในเรื่องเดียวกับตน พวกเขาจึงตั้งใจที่จะสอบถามอย่างลับๆ นั่นเอง

“ครับ/ค่ะ ไก่ทอดในงานเลี้ยงวันนี้ เป็นของนักศึกษาคนนั้นที่ถูกไล่ออกจากห้องค่ะ” นักศึกษาทั้งชายหญิงรีบตอบ เมื่อเห็นว่าวิทยากรได้เอ่ยถามกับพวกตน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อที่จะสร้างความประทับใจให้กับเหล่าวิทยากรและประโยชน์ของตัวเองในอนาคต

และในชั่วพริบตานั้น หลังจากที่เหล่าวิทยากรได้ยินคำตอบจากนักศึกษาที่บอกว่าไก่ทอดทั้งหมดเป็นของพีท

3 ใน 5 จากวิทยากรที่นั่งอยู่ก็พลันกระโจนออกไปจากห้องบรรยายด้วยความร้อนรน อันที่จริงเหล่าวิทยากรทั้ง 5 ก็อยากที่จะลุกออกไปทั้งหมดเหมือนกัน แต่ติดที่ว่า 2 คนที่เหลือ บริษัทของพวกเขาไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับอาหาร

ถึงไก่ทอดของพีทจะมีศักยภาพที่ทำให้พวกเขาสนใจ แต่ก็ไม่มากพอที่จะทำให้บริษัทของพวกเขา ต้องยอมปรับเปลี่ยนการดำเนินงานของธุรกิจเพื่อไก่ทอดเพียงอย่างเดียว

“พวกนั้นไปไหนกัน? เดี๋ยวนี้คนหนุ่มสาวเป็นอะไรกันไปหมด ไม่รู้จักมารยาทกันบ้างหรือไง” ประธานวรชัยเอ่ยถาม เมื่อเห็นวิทยากรสามคนพากันวิ่งออกจากห้องบรรยายด้วยความรีบร้อน

กอปรกับด้วยความที่อารมณ์ยังคงคุกรุ่นจากการที่ถูกรดาตอกหน้าเข้าอย่างจังเลยทำให้ประธานวรชัยใช้โอกาสนี้ลอบบ่น ระบายความโกรธเสียหน่อย และตั้งใจที่จะสั่งสอนพีทที่เป็นชนวนต้นเหตุที่ทำให้ตัวเองเสียหน้า

ด้วยการเรียนหาอาจารย์จากสาขาการจัดการ ที่เป็นลูกศิษย์ของตัวเองมาคุยถึงเรื่องของการลงโทษพีทนั่นเอง

“นักศึกษาคนนั้น เธอสามารถลงโทษอะไรเขาได้หรือไม่” ประธานวรชัยถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเต็มไปด้วยความโกรธ

“ถ้าเป็นลงโทษโดยตรงอาจจะไม่ได้ค่ะ เพราะเท่าที่ทราบมานักศึกษาคนนั้นเหลือเพียงแค่การสอบวัดผลเท่านั้น ซึ่งตรงนี้ดิฉันไม่สามารถแทรกแซงได้ แต่ยังมีอีกอย่างหนึ่งที่ดิฉันพอจะทำได้นั้นก็คือ การส่งโปรเจกต์จบของนักศึกษาคนนั้น” อาจารย์จากสาขาการจัดการได้พูดถึงการส่งโปรเจกต์ของนักศึกษาสาขาคอมพิวเตอร์ธุรกิจที่เป็นสาขาของพีท

โดยการให้คะแนนและการตัดเกรดของโปรเจกต์ ขึ้นอยู่กับอาจารย์ในสาขาที่จะให้คะแนนทั้งหมด 5 คน

ซึ่งตรงจุดนี้ อาจารย์สาขาการจัดการแนะนำว่า สามารถใช้วิธีการล็อบบี้อาจารย์ทั้ง 5 คนได้นั่นเอง

*การล็อบบี้คือการใช้วิธีการจูงใจผู้มีสิทธิ์ตัดสิน ให้คล้อยตามไปในทิศทางเดียวกัน พบได้บ่อยในการออกเสียงโหวตต่างๆ ในบริษัท

“เธอลองไปจูงใจอาจารย์พวกนั้นมาให้กับฉันหน่อย อาจจะเสนอเป็นเงินหรือเสนอเป็นผลประโยชน์ก็ได้ทั้งนั้น ขอเพียงแค่ให้นักศึกษาคนนั้น จบช้าไปสักเทอมก็น่าจะเพียงพอ” ประธานวรชัยยิ้มเยาะ

ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเหล่าวิทยากรคนที่เหลือ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น โดยวิทยากรทั้งสองที่นั่งอยู่ก็ทำเหมือนเอาหูไปนา เอาตาไปไร่ ไม่ได้สนใจเรื่องที่ประธานวรชัยคิดจะทำลายอนาคตของเด็กคนหนึ่ง

เนื่องจากการทำลายอนาคตของใครสักคน เพื่อผลประโยชน์ของตัวเองมันมีเห็นได้บ่อยๆ ในวงการธุรกิจนั่นเอง

แต่กระนั้นการที่กลั่นแกล้งเด็กคนหนึ่ง เพื่อทำลายอนาคตของนักศึกษาคนนั้น มันสมควรแล้วจริงๆ เหรอ? ประธานอาวุโสคนหนึ่งลงมารังแกเด็กแบบนี้ มันใช่เรื่องที่เหมาะสมแล้วจริงๆ เหรอ?!

ติ้ด~!

วิทยากรคนหนึ่งที่แสร้งทำเป็นไม่สนใจ ได้แอบกดปุ่มลับๆ ในมือถือของตัวเอง พลางซ้อนมันไว้ด้านหลังเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ก่อนที่ในระหว่างที่กำลังนั่งฟัง คณะอาจารย์มาปิดงานสัมมนาในครั้งนี้ ตัวของเขาก็ได้แอบส่งข้อความไปหารดา ผ่านมือถือของเขา รวมถึงคลิปเสียงสนทนาของประธานวรชัยที่หวังจะกลั่นแกล้งนักศึกษาคนหนึ่งไปด้วย

นี้แหละคือธาตุแท้ของวงการธุรกิจ ทั้งหมดพร้อมซ้อนมีดไว้คอยแทงข้างหลังกันอยู่เสมอๆ ขอเพียงแค่มีผลประโยชน์ให้กับตัวเอง

‘เจอกันที่ ร้านกาแฟข้างซอยมหาลัย’ ไม่ทันไร ข้อความตอบกลับจากรดาก็พลันส่งมาถึงนักธุรกิจคนนั้นที่แอบส่งข้อความหารดา เพื่อส่งคลิปเสียงของประธานวรชัย

งานสัมมนาได้จบลงไปแล้ว ท่ามกลางเสียงพูดคุยของเหล่านักศึกษาที่ได้เข้าร่วมในวันนี้และแน่นอนหัวข้อส่วนใหญ่ที่พวกเขาพูดถึงก็คือเรื่องของพีท ที่กล้าต่อปากต่อคำกับประธานวรชัย เจ้าของบริษัทวิคตอรีในจังหวัดธาราบุรี

เรื่องนี้แผ่กระจายออกไปเร็วมาก มันได้กระจายไปตามกลุ่มแชทต่างๆ ของมหาลัยและเพียงแค่ไม่กี่นาที เรื่องทั้งหมดมันก็ได้ดังมาถึงยังร้านขายไก่ทอดของพีทแล้ว

พีทต้องตอบคำถามของเพื่อนนักศึกษากันเป็นจำนวนมาก โดยที่เขาก็ได้แต่ตอบว่า เขาไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากพูดไปตามสิ่งที่เขาคิด

ชายหนุ่มต้องเจอกับคำถามที่ประดังประเดเข้ามา จนร้านนั้นเนืองแน่นไปด้วยผู้คนจำนวนมาก ฝ้ายที่เห็นท่าไม่ดี กลัวว่าร้านจะวุ่นวายไปมากกว่าจึงได้สั่งให้พีทขึ้นไปพักด้านบนหวังให้เรื่องเงียบลงเสียก่อน

พีทเองก็ยอมทำตามคำขอของฝ้าย เขากลับขึ้นไปบนห้องพักด้านบน ก่อนจะงีบหลับไปโดยไม่สนใจเลยว่า ด้านนอกตอนนี้กำลังวุ่นวายมากแค่ไหน

“คุณรดา ทำไมถึงนัดผมมาเจอที่นี่เหรอครับ…ในเมื่อมีโอกาสที่พวกเราสองคนได้ร่วมโต๊ะกันแบบนี้ ผมขออนุญาตเลี้ยงอาหารหรูๆ ให้กับคุณรดาสักมื้อจะได้ไหมครับ” ร้านกาแฟที่อยู่ในซอยมหาลัย ได้มีสองนักธุรกิจกำลังพูดคุยกันอยู่ที่โต๊ะกาแฟ

ร้านกาแฟข้างมหาลัย แต่เดิมก็ไม่ใช่ร้านที่หรูหราอะไรอยู่แล้ว เมนูทั้งหมดล้วนเป็นเมนูง่ายๆ อย่าง ลาเต้ มอคค่า อเมริกาโน่ ฯลฯ ที่มีราคาแก้วละไม่กี่บาทเท่านั้น ซึ่งนักธุรกิจหนุ่มที่ถูกเรียกมาที่นี่ ก็ดูจะให้ความรังเกียจกับร้านกาแฟราคาถูกนี้อยู่ไม่น้อย

จึงคิดหวังที่จะเชื้อเชิญนักธุรกิจหญิงสาวไปเลี้ยงอาหารหรูๆ ที่ภัตตาคารดีๆ สักมื้อนั่นเอง

“อย่าเสียเวลาพูดเลยค่ะ คุณต้องการอะไรจากฉัน คุณมีเวลา 5 นาที รีบเสนอมาได้เลย” รดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นๆ โดยมีแว่นดำของเธอที่ใส่อยู่ตลอด กำลังมองข้ามหัวนักธุรกิจหนุ่มคนนี้ไป

“แม้คุณรดาผมจะไปมีความต้องการอะไรกัน…ผมก็แค่อยากจะสานสัมพันธ์เป็นเพื่อนกับคุณก็เท่านั้นเอง” นักธุรกิจหนุ่มยังคงไม่ยอมแพ้ ที่จะจีบรดา แต่เมื่อเห็นรดาไม่ได้ว่อกแว่กหรือตอบคำถามของเขาเลย ในที่สุดนักธุรกิจหนุ่มก็ต้องยอมแพ้ไป

“ผมอยากให้บริษัทของผมได้รับสิทธิ์ในการเป็นตัวแทนของสยามโนวากรุป ในจังหวัดธาราบุรีครับ” นักธุรกิจหนุ่มยอมแพ้ที่จะจีบรดาแล้ว เขารู้ตัวเองดีว่าสิ่งที่ตัวเองแอบอัดเสียงของประธานวรชัยไม่ได้มีค่ามากพอที่จะทำให้รดาต้องหันมาสนใจตนเองมากนัก

อันที่จริงนักธุรกิจหนุ่มก็แอบแปลกใจเช่นเดียวกัน ที่รดานัดตัวเองมาพูดคุยกันที่นี่ และดูจะให้ความสนใจในคลิปเสียงลับของตน

แต่ถึงกระนั้นในเมื่อนี้เป็นโอกาสอันดี เขาจึงได้เสนอที่ขอสิทธิ์ในการเป็นตัวแทนของกับสยามโนวากรุปไปเสียเลย

“ตกลง! พรุ่งนี้คุณเข้าไปคุยรายละเอียดกับตัวแทนในบริษัทของฉันได้เลย…ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เชิญกลับได้เลยค่ะ” รดายังคงสงบนิ่งและยังคงมองข้ามนักธุรกิจหนุ่มคนนั้นอย่างไม่ไยดี

ซึ่งก็ดูเหมือนว่านักธุรกิจหนุ่มเองก็พอใจแล้ว การได้รับสิทธิ์เป็นตัวแทนของสยามโนวากรุป เขารีบลุกขึ้นและโค้งขอบคุณรดาอยู่หลายที แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสานักธุรกิจ

นักธุรกิจหนุ่มจึงอดไม่ได้ที่จะถามรดา ว่าทำไมเขาถึงต้องสนใจคลิปเสียงลับของประธานวรชัยด้วย เพราะโดยปกติแล้ว ตามที่นักธุรกิจหนุ่มได้รู้จักถึงนิสัยใจคอของอีกฝ่ายมา

รดาไม่เคยให้ความสำคัญหรือคิดที่จะช่วยเหลือใครมาก่อน หากอีกฝ่ายไม่มีผลประโยชน์ที่เท่าเทียมกัน อีกทั้งเธอก็ไม่ได้ความสนใจกับบริษัทเล็กอย่างวิคตอรีจำกัดของประธานวรชัยมาก่อน

ฉะนั้นจึงเป็นเรื่องแปลกที่เห็นรดา ให้ความสนใจกับคลิปเสียงโง่ๆ นี้ของประธานวรชัย

“คุณรดา หรือว่าคุณโกรธประธานวรชัย ที่ดูแคลนแนวทางการทำงานของคุณในงานบรรยายหรือเปล่าครับ?” ถ้าเป็นที่เขาคิดจริงๆ นักธุรกิจหนุ่มก็รู้สึกหวาดกลัวรดาขึ้นมาจับใจ ลำพังแค่เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ ถึงกับจะกำจัดอีกฝ่ายเลย…และเมื่อครู่ที่ตัวเองใช้คลิปเสียงลับ มาแลกเปลี่ยนในการได้สิทธิ์เป็นตัวแทนกับสยามโนวากรุป จะไม่ถูกรดาจัดการเชือดทิ้งในภายหลังหรอกเหรอ

“คุณคิดมากเกินไปหรือเปล่าคะ? ฉันไม่ได้ทำเพื่อเรื่องส่วนตัวหรอกค่ะ ที่ฉันสนใจคลิปนี้ก็เพื่อผลประโยชน์ของบริษัทของฉันเท่านั้น” รดาตอบพลางเลิกแว่นกันแดดสีดำของเธอขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่กลมใส กำลังมองไปยังฝั่งตรงข้ามนั้นก็คือร้านไก่ทอดของพีทที่มีลูกค้ายืนเต็มอยู่หน้าร้านนั่นเอง

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

นิยายลงทุกวันเวลา 18.00 นะครับ

สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ

www.facebook.com/WritelazyV2

นามปากกา.Writelazy