จอมยุทธ์ซุปตาร์

        เช้าวันรุ่งขึ้นไป่ฉีขึ้นรถทีเมิ่งชิงชิงขับมารับไปโรงเรียน  ระหว่าางทางเมิ่งชิงชิงเริ่มอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับรายการให้ไป่ฉีฟังระหว่างทางไปโรงเรียน

        “นายต้องจำไว้นะ  รายการแอดเวนเจอร์ เป็นรายการที่มีเงินรางวัลตั้งแต่ 1 พันถึง 1 ล้านหยวน  ที่บอกแบบนั้นเพราะรายการนี้เป็นรายการเกมโชว์ที่จะให้ผู้เข้าแข่งขันผ่านด่านทั้ง 5 ด่าน  ประกอบด้วยด่านไม้  ไฟ  ดิน  ทอง  น้ำ  มีเวลาในการผ่านด่าน 10 นาที  โดยทุก ๆ 1 นาทีที่เหลือ  ทางรายการจะจ่ายให้ 1 แสนหยวน  แต่ตั้งแต่ทำรายการมาแม้ทุกคนใช้เวลาไปจนหมดก็ไม่สามารถผ่านด่านน้ำไปได้สักคน  ส่วนเงินที่แต่ละคนจะได้นั้นจะได้จากการสุ่มหยิบลูกบอลที่อยู่ในจุดรับรางวัลของแต่ละด่าน  ที่นั่นจะมีลูกบอลจำนวนมากอยู่รวมกัน (เหมือนลูกบอลที่ออกสลากกินแบ่งฯ นะครับ  เราจะไม่สามารถเห็นเลขข้างในได้) และมีกฎห้ามไม่ให้เปิดออกดูอีกด้วยไม่งั้นถือว่าผิดกฎ  หากมองภายนอกไม่มีทางรู้เลยว่าข้างในจะมีจำนวนเงินเท่าไหร่  ถ้ามัวแต่ลังเลก็จะเสียเวลา  ฉันขอบอกเลยว่าเป็นรายการที่ได้เงินรางวัลยากรายการหนึ่ง  แต่เรตติงกลับสูงมาก นอกจากนี้ยังเป็นรายการถ่ายทอดสดอีกด้วย  โดยลูกบอลรางวัลในแต่ละด่านนั้น  จะมี 1 ลูกที่มีเงินรางวัลสูงถึง 2 แสนหยวน  หากสามารถผ่าน 5 ด่านและลูกบอลที่หยิบเป็น 2 แสนหยวนทั้งหมด  นายถึงจะได้เงินรางวัล 1 ล้านหยวน” เมิ่งชิงชิงร่ายรายละเอียดรายการให้ไป่ฉีฟัง

        “นั่นแหละครับ  ผมยังคงยืนยันคำเดิมว่ารายการที่ผมไปออกจะต้องมีเรตติงสูงที่สุดเท่าที่รายการเคยทำมาเลย” ไป่ฉีกล่าว

        “อย่าโม้ไปหน่อยเลย  ถึงฉันจะรู้ว่านายแข็งแรงก็เถอะ  แต่ว่าด่านแต่ละสัปดาห์จะไม่เหมือนกัน  มีการเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ” เมิ่งชิงชิงกล่าว

        “มันไม่ได้เปลี่ยนหรอกครับ  ทั้ง 5 ด่านนั้นจะมีรูปแบบด่านหลัก ๆ ด่านละ 5 รูปแบบ  อย่างเช่นด่านดินมี 5 รูปแบบ  ทางรายการก็แค่นำ 5 แบบของธาตุดินมาสลับด่านย่อยซึ่งกันและกัน  มันก็จะมีรูปแบบเพิ่มขึ้นได้อีกหลายร้อยรูปแบบเลยครับ  เรื่องนั้นคงต้องทำใจอย่างเดียว” ไป่ฉีกล่าว

        “เข้าใจก็ดีแล้ว  อ่ะนี่ใบลากิจ  ทางบริษัทออกมาให้แล้ว  เอาไปยื่นให้อาจารย์ประจำชั้นนายด้วยล่ะ” เมิ่งชิงชิงกล่าวพร้อมกับหยิบซองจดหมายข้างตัวให้กับไป่ฉี  ไป่ฉีรับมาแล้วพับเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อทันที

        “ผมมองว่าความยากมันอยู่ตรงที่การตัดสินใจหยิบลูกบอลรางวัลมากกว่า  ผมสังเกตเห็นว่าหลายคนใช้เวลาในการเลือกนานพอสมควร  ถึงบางคนจะเลือกหยิบอย่างรวดเร็ว  แต่มันก็ไม่ง่ายเลย  อย่างด่านไฟ  รอบ ๆ พื้นที่วางลูกบอลมีแต่เปลวไฟล้อมรอบ  อากาศร้อนขนาดนั้นผมว่าเป็นใครก็ไม่อยากอยู่นานหรอกครับ  มันหายใจลำบาก  แถมยังร้อนอีกด้วย  ลูกบอลรางวัลเท่าที่ผมดูรายการย้อนหลังแล้ว  มันมีเงินรางวัลในลูกบอลตั้งแต่ 1 หยวนถึง 1 แสนหยวน  ส่วน 2 แสนหยวนจะมีเพียงลูกเดียวจากลูกบอลนับร้อยลูก  ผู้เข้าแข่งขันที่ได้เงินรางวัลเยอะสุดได้ไปแค่ 256,031 หยวน  เพราะเขาดันโชคดีหยิบบอล 2 แสนขึ้นมาได้  แต่นั่นมันก็นานมากแล้ว” ไป่ฉีวิเคราะห์ให้เมิ่งชิงชิงฟัง

        หลังจากที่ไป่ฉีถึงโรงเรียนแล้ว  เขาเดินมาที่ห้องและได้ทักทายเพื่อน ๆ ในห้อง  ทุกคนต่างยินดีกับไป่ฉีที่สามารถผ่านรอบคัดเลือกจนเป็นตัวแทนของเมืองหลวงได้ในรายการราชานักกิน  ไป่ฉีไม่ได้แปลกใจที่เพื่อน ๆ ในห้องส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าเขาแข่งเสร็จไปแล้ว  เพราะเทปรายการเพิ่งฉายถึงตอนที่เขาสามารถคว้าตำแหน่งตัวแทนของเมืองหลวงได้  ไป่ฉีไม่ได้บอกว่าเขาเป็นแชมป์ด้วยสัญญาที่เซ็นไว้กับทางรายการ

        “ไงสหายไป่ เดี๋ยวนี้ดังขึ้นทุกวันแล้วนะ” มู่ซื่อเฉิงยังคงติดนิสัยเข้ามากอดคอเขาเหมือนเดิม

        “คนเราก็ต้องมีความก้าวหน้าบ้างสิ  ฉันอยากให้พ่อกับแม่สบายน่ะ” ไป่ฉีกล่าว

        “ไป่ฉี  ฉันตัดสินใจเข้าที่มิดการ์ดนะ  ชมรมบาสที่นั่นน่าสนใจดี  แต่เพราะมัวแต่ทำตัวเหลวแหลกมาจนถึงตอนที่นายช่วยพวกฉันเอาไว้  ผลงานด้านกีฬาก็ไม่มีสักอย่าง  หากจะเข้าด้วยโควต้านักกีฬาคงจะไม่ได้  มีทางเดียวคือต้องทำเกรดให้ถึง  เลยอยากให้นายช่วยติวให้หน่อย” ต้าถงกล่าว

        “ได้สิ  นายจะติวด้วยไหมซื่อเฉิง” ไป่ฉีถาม

        “ของมันแน่อยู่แล้ว” มู่ซื่อเฉิงตอบ

        “งั้นขอพวกเราร่วมวงด้วยสิ” หัวหน้าห้องเดินเข้ามาพร้อมกับกลุ่มผู้หญิงที่เป็นกลุ่มเด็กเรียน  แต่ไป่ฉีสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างจากพวกเธอ  ปกติพวกของหัวหน้าห้องจะใส่แว่นหนา  ผมฟู ๆ ยุ่ง ๆ  วันนี้กลับหวีผมเรียบร้อย  บางคนดัดเป็นลอนหน่อย ๆ ดูน่ารักทีเดียว

        “พวกเธอดูเปลี่ยนไปนะ” ไป่ฉีทักขึ้น

        “งะ...งั้นเหรอ  คือช่วงที่นายไม่อยู่พวกฉันกับพวกต้าถงมีข้อแลกเปลี่ยนกันนิดหน่อยน่ะ” หัวหน้าห้องกล่าว

        “ยังไงเหรอ” ไป่ฉีถาม  เขามีท่าทีสนใจในข้อแลกเปลี่ยนของทั้ง 2 กลุ่ม

        “พวกฉันติวหนังสือให้พวกเขา  ส่วนพวกเขาก็ช่วยพวกฉันปรับบุคลิกภาพการแต่งตัว  ทรงผม แล้วก็การแต่งหน้าน่ะ  ต้าถงแนะนำช่างแต่งหน้ามืออาชีพที่เขารู้จักให้ด้วย  พวกเราก็เลยไปเรียนแต่งหน้ากันมา” หัวหน้าห้องกล่าว

        “เห งั้นเหรอเนี่ย” ไป่ฉีรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย  ต้าถงไม่เห็นเคยบอกว่าเขารู้จักช่างแต่งหน้ามืออาชีพด้วย

        “เห็นฝีมือพวกฉันไหมล่ะ  นอกจากนี้พวกเรายังพาสาว ๆ ไปเลือกซื้อเสื้อผ้าด้วยนะ  ดูนี่สิ” ต้าถงหยิบสมาร์ทโฟนแล้วเปิดรูปที่พวกเขาถ่ายกลุ่มของหัวหน้าห้องตอนลองเสื้อแบบต่าง ๆ ในร้านเสื้อเอาไว้

        “เอ๋ ต้าถง  นายอย่าเอาให้ไป่ฉีดูสิมันน่าอายนะ” หัวหน้าห้องกล่าว

        “ไม่เห็นน่าอายเลย” ต้าถงกล่าวพร้อมกับหน้าขึ้นสี  เขามองไปทางอื่นพร้อมกับพูดประโยคที่ทำให้หัวหน้าห้องถึงกับหน้าแดง

        “นะ...น่ารักดีออก” เท่านั้นแหละหัวหน้าห้องถึงกับหน้าแดงไปถึงใบหูเลยทีเดียว  ไม่ใช่แค่หัวหน้าห้องแต่ทั้งกลุ่มต้าถงกับกลุ่มของหัวหน้าห้องต่างก็หน้าขึ้นสีเหมือนกันหมด

        “สรุป คบกันอยู่สินะ  ทั้ง 2 กลุ่มเลย” มู่ซื่อเฉิงพูดทำลายบรรยากาศทันที  จากนั้นทั้ง 2 กลุ่มต่างก็ปฏิเสธกันพัลวัน  แต่ไป่ฉีพอจะดูออกว่าสาว ๆ เริ่มที่จะมองพวกต้าถงใหม่แล้ว  สายตาที่พวกเธอมองต้าถง  เหมือนกับที่ไป๋กุ้ยอิงมองเขา  ใช่แล้วพวกเธอกำลังมีความรัก  เพียงแต่ทั้ง 2 ฝ่ายยังไม่มีใครกล้าพูดเท่านั้น

        “เอาล่ะ จบเรื่องแล้ว  มาติวหนังสือกันดีกว่า  หัวหน้า  ผมฝากพวกต้าถงด้วยนะครับ  พรุ่งนี้มีต้องไปถ่ายรายการอีกรายการหนึ่ง” ไป่ฉีกล่าว

        “เอ๋ ไป่ฉีนายจะไปถ่ายรายการอีกแล้วเหรอ” มู่ซื่อเฉิงถาม

        “ใช่  แถมวันศุกร์นี้ฉันมีถ่ายละครด้วย” ไป่ฉีกล่าว

        การพูดคุยในช่วงเช้าพร้อมกับติวหนังสือเป็นไปอย่างสนุกสนาน  ไป่ฉีคิดว่าดีแล้วที่ตัวเองได้โอกาสกลับมาเกิดใหม่ในช่วงวัยรุ่น  ในโลกเดิมตอนอายุเท่านี้เขาถูกเหล่าอาจารย์ส่งเข้าสำนักให้ฝึกฝนการเข้าสังคม  มันทำให้เขาพบการแก่งแย่งชิงดีกันภายใน  แถมยังมีการแบ่งพรรคแบ่งฝ่ายอีกด้วย  ตอนนั้นยังโชคดีที่เขาสามารถทำให้คนในสำนักกลับมาสามัคคีกันได้  แต่เขาก็รู้ว่ามีหลายคนเข้าหาเขาเพื่อหวังผลประโยชน์จำนวนมาก

        ช่วงเย็นเมิ่งชิงชิงก็มารับไป่ฉีไปที่ศูนย์ฝึกอบรมของ LSA ซึ่งในคลาสเรียนของอาจารย์หลิว  ไป่ฉียังคงทำให้อาจารย์หลิวต้องแปลกใจ  เพราะทุกครั้งที่เข้าเรียน  ไป่ฉีแสดงให้เห็นถึงพัฒนาการทุกครั้งที่เขาเข้าเรียน  หลังเลิกคลาสอาจารย์หลิวได้เรียกให้ไป่ฉีอยู่คุยกับเขาก่อน

        “อาจารย์หลิวมีอะไรรึเปล่าครับ” ไป่ฉีถาม

        “ไป่ฉี หากเธอเข้าเรียนอีก 2-3 คลาสที่เหลือ  ฉันก็ไม่มีอะไรจะสอนเธอแล้วนะ  ที่เหลือเธอต้องเรียนรู้ด้วยตัวเองแล้ว  จำเอาไว้  การแสดงไม่มีวันเรียนจบ  ต้องเรียนรู้ตลอดชีวิต  หากเธอหยุดเรียนรู้  คนอื่นจะเอาบทของเธอไป” อาจารย์หลิวกล่าวเตือนไป่ฉี

        “ผมเข้าใจแล้วครับอาจารย์หลิว” ไป่ฉีตอบ

        “หลังจากผ่านคลาสของฉัน  เธอวางแผนจะเรียนอะไรต่อรึเปล่า  การเป็นดาราเธอไม่ควรมีความสามารถด้านเดียวนะ” อาจารย์หลิวกล่าว

        “ที่จริงตอนนี้ผมอยากเรียนทำอาหารน่ะครับ  แต่ที่ศูนย์ของ LSA ไม่มีเปิดสอนด้วย  ส่วนอีกอย่างที่ผมอยากเรียนคือดนตรี  การร้องกับการเต้น  ผมกะว่าจะลงเรียนดนตรีก่อน  เพราะมันน่าจะเป็นพื้นฐานของการร้องกับการเต้น” ไป่ฉีกล่าว

        “งั้นเหรอ  ถ้างั้นฉันแนะนำให้เธอบอกผู้จัดการของเธอให้ยื่นเรื่องขออบรมความรู้ภาคทฤษฎีของดนตรีก่อน  แน่นอนว่าเป็นคลาสระยะยาวกินเวลานานเลยล่ะ” อาจารย์หลิวแนะนำ

        “มีการแบ่งเป็นคลาสเหมือนการแสดงไหมครับ” ไป่ฉีถาม

        “มีการแบ่งเป็นภาคทฤษฎีกับปฏิบัติน่ะ  ปกติพวกที่เป็นเด็กฝึกในบริษัทจะเรียนทั้งทฤษฎีและปฏิบัติไปพร้อมกัน  เพราะพวกเขาส่วนใหญ่ไม่ได้ไปโรงเรียนเหมือนคนทั่วไป  แต่อยู่ในโรงเรียนที่ทาง LSA เปิดขึ้นเพื่อความสะดวกในการศึกษาของดาราเด็กและดาราวัยรุ่นในสังกัดน่ะ” อาจารย์หลิวกล่าว

        “ครับ  ผมขอบคุณสำหรับข้อมูลและคำแนะนำครับอาจารย์หลิว” ไป่ฉีกล่าว

        “ไม่เป็นไร  เรื่องที่จะพูดมีแค่นี้แหละ  ฉันไปก่อนล่ะ” อาจารย์หลิวเดินออกจากห้องไป

        ไป่ฉีเดินลงมาหาเมิ่งชิงชิงที่รอเขาอยู่ข้างล่าง และได้บอกเรื่องที่อาจารย์หลิวแนะนำให้เขายื่นเรื่องขอเรียนคลาสดนตรีภาคทฤษฎีไว้ก่อน  ซึ่งเมิ่งชิงชิงก็ไม่ได้ว่าอะไร  ดีซะอีกหากไป่ฉีมีความสามารถมากขึ้น  เธอก็สามารถรับงานได้หลากหลายมากขึ้นตามไปด้วย

        เมิ่งชิงชิงพาไป่ฉีมาส่งที่อะพาร์ตเมนต์  ก่อนจะขับรถออกไป  ส่วนไป่ฉีเดินเข้าไปในห้อง  หลังจัดการกิจวัตรของตัวเองเรียบร้อยแล้ว  เขาก็รอเวลาให้พ่อกับแม่ของเขาหลับ  เพื่อไปยังถ้ำที่เขาปลูกสมุนไพรเอาไว้

        ถ้ำที่ไป่ฉีใช้ปลูกสมุนไพร

        “อืม สมุนไพรโตได้ดี  แต่ยังไม่เร็วพอ  วันนี้ต้องทะลวงระดับให้ได้  อุตส่าห์ได้ปราณจากนางมารปิงโหย่วมาทั้งที  แต่ว่าสกปรกชะมัด  ปราณพวกนี้  ถ้าทำให้บริสุทธิ์ก่อนคงทำได้อย่างมากก็แค่บรรลุระดับจักรพรรดิล่ะนะ” ไป่ฉีเริ่มนั่งขัดสมาธิทันที  เขานำกระบี่กลืนดารามาวางไว้บนตักของเขา และเริ่มทำให้ปราณที่ถูกเก็บไว้ในดาบนั้นบริสุทธิ์สำหรับการดูดซับ  ก่อนจะดูดซับเข้าไปในตันเถียนของเขา

        เวลาล่วงเลยจนถึงตี 3 ไป่ฉีสามารถทะลวงขั้นพลังปราณถึงชั้นราชันย์ได้สำเร็จ  แม้พลังปราณในกระบี่กลืนดารายังคงเหลืออีกมาก  แต่เขาก็ต้องหยุดเอาไว้ก่อนเพราะเวลาไม่เอื้อต่อการทะลวงสู่ชั้นปราณถัดไป

        แต่อาจเป็นเพราะพลังปราณที่ไป่ฉีดูดซับคราวนี้มีพลังปราณหยางจากชายหนุ่มจำนวนมาก  ทำให้ร่างกายของเขาร้อนขึ้นอย่างมาก  เขาจึงรีบไปยังน้ำตกกลางป่าเพื่อแช่ตัวและดูดซับปราณหยินที่แฝงอยู่ในน้ำเพื่อปรับสมดุลพลังปราณในร่างกาย

        “หืม” หลังปรับสมดุลพลังเรียบร้อย  ไป่ฉีพบว่าร่างกายของเขามีการพัฒนาแบบก้าวกระโดด  ความแข็งแกร่งของร่างกายเขาตอนนี้สามารถรับการโจมตีจากผู้ฝึกยุทธ์ระดับราชันย์ด้วยกันได้โดยไม่ต้องใช้พลังปราณมาคุ้มกันแม้แต่น้อย  สำหรับไป่ฉีแล้วนี่มันน่าทึ่งมาก

        “หรือจะเป็นเพราะพลังหยางที่แฝงอยู่ในปราณของนางมารปิงโหย่วกันนะ  คงต้องหาคนมาทดลองดูซะแล้ว” ไป่ฉียิ้ม  พร้อมกับขึ้นจากน้ำ และมุ่งหน้ากลับบ้านเพื่อเตรียมตัวสำหรับถ่ายรายการ แอดเวนเจอร์

        __________________________________

อ่านกันไปยาว ๆ เลยครับ ^^