จอมยุทธ์ซุปตาร์

        “แล้วเราจะไปกันวันไหนดีล่ะไป่ฉี” มู่ซื่อเฉิงถามถึงวันที่ไป่ฉีจะนัดไปเข้าค่ายฝึกฝนร่างกาย

        “วันมะรืนนี้ทุกคนว่างรึเปล่า” ไป่ฉีถาม

        “มันก็ว่างอยู่นะ  ว่าแต่มันกระชั้นชิดเกินไปไหม” หัวหน้าห้องถาม

        “พรุ่งนี้ฉันมีไปถ่ายรายการแอดเวนเจอร์  จากนั้นก็ว่าง 6 วัน  วันถัดไปก็ต้องไปลองชุดสำหรับงานแฟชั่นโชว์ที่รับเอาไว้อีกครั้งน่ะ” เหตุผลของไป่ฉีทำให้ทุกคนเข้าใจ  เพราะงานไป่ฉีค่อนข้างรัดตัวมากขึ้น  ทำให้เขามีวันหยุดติดต่อกันน้อยลง

        “เดี๋ยวฉันขอโทรหาพี่ต้ากวนก่อน  ไม่รู้ว่าจะอนุญาตรึเปล่า” ต้าถงหยิบสมาร์ทโฟนของตนขึ้นมา  เพื่อโทรหาพี่ชายของเขา

        “ฉันด้วย” หลี่ซีหยาน โทรหาพ่อกับแม่เขาเช่นกัน

        “งั้นฉันโทรบอกด้วยดีกว่า  ถึงจะรู้ว่าพ่อกับแม่อนุญาตแน่นอน  แค่อ้างชื่อพี่อ่ะนะ” ไป๋หู่กล่าว  ก่อนจะกดโทรหาพ่อของเขาเหมือนกัน

        “ฉันด้วย ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่จะอนุญาตรึเปล่า” หัวหน้าห้องดูหนักใจอยู่

        “บอกว่าไปกับฉัน  พ่อกับแม่ของฉัน แล้วก็ผู้จัดการส่วนตัวที่เป็นผู้หญิงก็ไปด้วย  มีรถบ้าน 2 คัน  หัวหน้าห้องนอนกับพี่ชิงชิงก็ได้  ไม่มีปัญหาแน่นอน” ไป่ฉีกล่าว  หัวหน้าห้องได้ยินแบบนั้นก็ไม่รอช้ากดโทรบอกพ่อกับแม่เรื่องจะไปเข้าค่ายกันในป่า  ยังไม่ทันได้บอกรายละเอียด  พวกท่านไม่อนุญาต  ทำให้เธอคอตกไปเลย  ไป่ฉีเลยคว้าสมาร์ทโฟนในมือเธอไปคุยสักพัก  ก่อนจะยื่นมันคืนกลับมาให้เธอคุยอีกรอบ

        “เอ๋  ได้เหรอคะ  ขอบคุณมากค่ะ” หัวหน้าห้องกดวางสายไปแล้วหันมามองไป่ฉี

        “นายไปพูดยังไงให้พ่อกับแม่ฉันอนุญาตเนี่ย  ปกติไม่ยอมให้ฉันไปหรอกนะ” หัวหน้าห้องถาม

        “นั่นสิ  ขนาดฉันไปส่งที่บ้าน.....อุ๊บ อื้อ ๆ ๆ” ต้าถงเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง  แต่หัวหน้าห้องเอามือปิดไว้แบบสุดชีวิต  แล้วหันมาหัวเราะ แหะ ๆ ให้กับเพื่อน ๆ

        “เห ไปมาหาสู่กันแล้วเหรอเนี่ย” มู่ซื่อเฉิงหรี่ตามองต้าถงกับหัวหน้าห้อง

        “ไม่ใช่ซะหน่อย  เหม่ยเอ๋อ เรียนพิเศษกลับดึกทุกวัน  ฉันเลยรอเธอหน้าโรงเรียนกวดวิชาแล้วไปส่งเธอกลับบ้านน่ะ” ต้าถงกล่าว  เขาเอานิ้วเกาแก้มแก้เขิน

        “นะ...นั่นแหละ  ไม่มีอะไรหรอก” หัวหน้าห้อง (เหมยเหม่ย) กล่าว  ใบหน้าแดงน้อย ๆ ยิ่งทำให้เธอดูน่ารัก  ไป๋หู่กับหลี่ซีหยานเผลอจ้องนานไปหน่อย  ต้าถงจึงเอาตัวเข้ามาบังหัวหน้าห้องทันที

        “พวกนายอย่ามองแฟนคนอื่นแบบนี้เฟ้ย  ไม่งั้นฉันเอาเรื่องแน่” ต้าถงหวงแฟนออกหน้าออกตาทันที

        'หึ แค่ไป๋หู่กับซีหยาน คนใดคนหนึ่งลงมือ  นายนั่นแหละที่จะเจ็บตัว' ไป่ฉีคิด

        การขออนุญาตผู้ปกครองเพื่อนของไป่ฉีทุกคน ได้รับอนุญาตทั้งหมด  ต้าถงได้โทรคุยกับกลุ่มเพื่อนของตน และบอกว่าทางกลุ่มเพื่อนของเขาก็จะไปเข้าค่ายด้วย  เมื่อได้จำนวนคนที่แน่นอนแล้วไป่ฉีก็บอกให้ทุกคนแยกย้ายกันกลับได้

        หลังจากทุกคนกลับไปหมดแล้ว  ไป๋หู่กับหลี่ซีหยานยังคงอยู่เพื่อรอคุยเรื่องย้ายไปอยู่บ้านที่ไป่ฉีซื้อไว้ไม่ไกลจากโรงเรียนนี้มากนัก  ขณะที่กำลังคุยถึงวันที่จะย้ายไปอยู่บ้านหลังนั้นก็มีเสียงทักไป่ฉีมาจากด้านหลัง

        “ไม่เจอกันนานนะไป่ฉี” เสียงที่ไป่ฉีไม่ได้ยินมาเสียนานดังขึ้นมาจากข้างหลังของเขา  ไป่ฉีจึงหันไปทางทิศนั้น  ก็เห็นอี้หานเดินออกมาจากตัวอาคารเรียนที่ใช้สอบสัมภาษณ์

“นายก็มาสอบเข้าที่นี่ด้วยเหรอ  ผลเป็นยังไงบ้าง” ไป่ฉีพูดคุยกับอี้หานตามปกติ  เพราะเรื่องบาดหมางระหว่างเขากับอี้หานไม่ได้ร้ายแรงมาก  มันก็แค่ความเข้าใจผิด

        “อย่างฉันมันต้องผ่านอยู่แล้ว” อี้หานไหวไหล่เล็กน้อย  เขายังคงมาดกวนประสาทไว้ได้เหมือนเดิม

        “อ๊ะ นายใช่ลูกศิษย์ของเหลาเหล่ารึเปล่า” ไป๋หู่ถาม

        “ไม่ใช่” อี้หานตอบ

        “เอ๋ ข้อมูลฉันผิดเหรอเนี่ย” ไป๋หู่อดแปลกใจไม่ได้  เขาเคยคุยกับไป่ฉีเรื่องอี้หานครั้งนึง  ก็เลยรู้ว่าอี้หานไปเป็นศิษย์ของเหลาเหล่า

        “นายไม่ได้อยู่ในสำนักเหลาเหล่าแล้วเหรอ” หลี่ซีหยานถาม

        “ฉันไม่ใช่ศิษย์ของเหล่าเอ๋อ  แต่เป็นผัวตะหาก” อี้หานพูดด้วยน้ำเสียงปกติ

        ไป่ฉีที่ได้ยินก็ตาเบิกกว้าง  เขาไม่อยากเชื่อหูตัวเอง  ส่วนหลี่ซีหยานกับไป๋หู่ปากอ้าตาโตเมื่อได้ยินสิ่งที่อี้หานพูดเมื่อกี้  อี้หานที่เห็นแบบนั้นอดหงุดหงิดไม่ได้  แต่ก็มีเสียงคนคนหนึ่งพูดขึ้น  เสียงนี้ทำให้อี้หานที่หงุดหงิดอารมณ์ดีขึ้นทันที

        “ใช่แล้ว หานหาน เป็นสามีฉันเอง  มีปัญหาอะไรไหมคุณชายไป๋  คุณชายหลี่” ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินมาทางพวกไป่ฉี  เขามีรูปร่างราวกับนายแบบ  ผิวพรรณเรียบเนียนราวหยกเนื้อดี  เพียงแต่ว่า  ไอ้ท่าเดินเหมือนคนเพิ่งโดน.... มานั่นมันขัดกับรูปลักษณ์ภายนอกเหลือเกิน

        “เหล่าเอ๋อ  บอกแล้วว่าไม่ต้องมา  มันจะลำบากเปล่า ๆ” อี้หานเข้าไปอุ้มชายหนุ่มคนนั้นในท่าอุ้มเจ้าหญิง  สายตาหวานของทั้งคู่จ้องกันและกัน  บรรยากาศสีชมพูลอยออกมารอบ ๆ ทั้งคู่

        “เหลาเหล่า  สินะ” ไป่ฉีทำหน้าแหยง ๆ  เขาคิดว่าเหลาเหล่าดูหนุ่มขึ้นมาก หรือจะไปทำสิ่งที่คนในโลกนี้เรียกว่าศัลยกรรมกันนะ

        “จะอ้วก  เลี่ยนเกิน” ไป๋หู่หันหน้าไปทางอื่น

        “ฉันควรจะดีใจสินะ  ที่จากนี้ไม่ต้องระวังตัวแล้ว” หลี่ซีหยานกล่าว สีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่เวลาที่เขานึกถึงเหลาเหล่าสมัยก่อน

        “ไป่ฉี จากนี้ไปนายกับฉันเรามาแข่งกัน  ไม่ว่าการเรียนหรือกีฬา  ตกลงไหม” อี้หานกล่าว

        “แข่งกันเพื่ออะไรล่ะ” ไป่ฉีถาม

        “เพื่อให้ฉันได้ผลักดันพัฒนาตัวเองยิ่งขึ้นไปอีก” อี้หานตอบ

        “เข้าใจแล้ว  นายต้องการใช้ฉันเป็นเป้าหมายสินะ  เอาสิ  ถ้ามันทำให้นายเป็นชายที่มีความสามารถพอที่จะดูแลคนในอ้อมแขนนายตอนนี้ได้” ไป่ฉีตอบตกลง

        “ขอบใจ  เป็นอันว่าตกลงแล้วนะ  ขอตัวก่อน” อี้หานยิ้มก่อนจะเตรียมพาเหลาเหล่ากลับ

        “หานหาน ทำไมรีบกลับล่ะ  นาน ๆ ฉันจะได้เจอหนุ่มแซบหลายคนแบบนี้  ให้ฉันได้แทะ  เอ้ย ได้ดูเป็นอาหารตาหน่อยนะ” เหลาเหล่าอ้อนอี้หาน  ส่งสายตาอ้อนวอน  แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสายตาแสดงความหึงหวง จากอี้หาน  ทำให้เหลาเหล่ารีบหุบปากทันที

        “ผมยังป้อนไส้กรอกชีสให้ไม่อิ่มสินะครับ งั้นกลับไปผมจะให้คุณกินจนไม่อยากไปกินไส้กรอกชีสของใครอีกเลยดีไหมเหล่าเอ๋อ” อี้หานยิ้ม  แต่ในดวงตาของเขาไม่ได้ยิ้มไปด้วยเลย

        “ไม่นะหานหาน  ที่ทำเมื่อวานยังระบมอยู่เลย  ไม่เอานะ  ม่ายยยยย” เหลาเหล่าร้องโอดครวญ  พยายามจะดิ้น  แต่พอโดนอี้หานบดจูบไปทีเดียว  ร่างกายของเหลาเหล่าก็อ่อนยวบราวกับคนไม่มีแรงทันที

        พวกไป่ฉีได้แต่มองอี้หานอุ้มเหลาเหล่าไป  ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือสงสารเหลาเหล่าดี  ชื่อเสียงของเหลาเหล่าคือพวกที่ชอบลองลิ้มชิมรสเด็กหนุ่มที่เข้ามาเป็นลูกศิษย์ หรือชายหนุ่มหน้าตาดีที่ตนเองพบเจอ  แต่ใครจะคิดว่าลูกศิษย์อย่างอี้หานจะจัดการเหลาเหล่าซะอยู่หมัดแบบนี้

        “ซีหยาน  ไป๋หู่  พวกเหลาเหล่าไปตั้งนานแล้ว  เอามือที่ปิดก้นออกดีกว่าไหม  มันดูตลก” ไป่ฉีกล่าว  ทำให้คนทั้ง 2 คน รีบเอามือที่ปิดก้นออกทันที

        “โธ่  พี่ไป่ฉี  ไม่เห็นสายตาที่เหลาเหล่ามองมาทางพวกเราเหรอ  ถึงพลังปราณจะไม่สูง  แต่จิตประสงค์ต่อประตูหลังมันรุนแรงกว่าจิตสังหารที่ผมเคยเจอซะอีก” ไป๋หู่กล่าว

        “นายยังดี  ฉันนี้เคยเกือบเสียครั้งแรกให้ไอ้เฒ่านั่นมาแล้ว  ดีที่ตอนนั้นมีคนมาช่วย  แต่มันก็ยังเป็นแผลใจอยู่จนถึงทุกวันนี้” หลี่ซีหยานกล่าว

        “พวกนายเลิกกังวลได้แล้ว  เหลาเหล่าคงไม่สามารถไปทำรุ่มร่ามกับใครได้อีก  สามีเขาหึงซะขนาดนั้น” ไป่ฉีกล่าว  ไป๋หู่กับหลี่ซีหยานพยักหน้าก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

        “หลังจากนี้จะให้ผมย้ายมาอยู่ที่บ้านของพี่ตอนไหนอ่ะ” ไป๋หู่ถาม

        “สิ้นเดือนนี้ก็ได้  ฉันจะได้ใช้นายให้ขนของที่บ้านฉันด้วย” ไป่ฉีกล่าว

        “ได้ครับ  ผมจะทำถวายหัวเลย” ไป๋หู่กล่าว

        “ได้  ฉันจะย้ายไปช่วงสิ้นเดือนตามที่นายบอกแล้วกัน  เสร็จเรื่องแล้วฉันขอตัวกลับก่อนนะ” หลี่ซีหยานกล่าวก่อนจะเดินแยกออกไป

        “ผมเองก็ต้องกลับเหมือนกัน  ไปก่อนนะพี่” ไป๋หู่กล่าวลาแล้วก็วิ่งจากไป

        ส่วนไป่ฉีก็กลับเช่นกัน  เมื่อมาถึงห้องเช่า  เขาเริ่มไล่รายการสิ่งของที่ต้องใช้ทันที  พ่อกับแม่ของไป่ฉีที่รู้เรื่องค่ายฝึกฝนร่างกายก็ดูกระตือรือร้น  เพราะพวกเขาไม่ได้ไปเที่ยวป่านานมากแล้วตั้งแต่.......จนทำให้แม่ของไป่ฉีตั้งท้องไป่ฉีขึ้นมา  จึงรีบจัดของใช้กับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าทันที

        “พี่ชิงชิง  รบกวนติดต่อเช่ารถบ้านสัก 2 คันพร้อมคนขับผู้หญิงให้ได้ไหมครับ  เช่าสัก 6 วัน” ไป่ฉีกล่าว  พร้อมกับยื่นแผนที่ที่เขาวงไว้ว่าเป็นจุดหมายปลายทางที่จะไปกัน

        “ได้  เดี๋ยวพี่ติดต่อให้  วันมะรืนนี้ใช่ไหม” เมิ่งชิงชิงถาม

        “ครับ  วันมะรืนนี้” ไป่ฉีตอบ

        “ไอ้ลูกชาย  รายการซื้อของเยอะเลย  พ่อกับแม่อยากจะออกไปข้างนอกพอดีเดี๋ยวจะไปซื้อให้” ไป่ชิงหยุนยื่นมือมาฉกเอากระดาษรายการสิ่งของที่ต้องซื้อไป  โดยไม่รอให้ลูกชายของเขาได้พูดอะไรสักคำ

        “คุณพ่อกับคุณแม่  ใช้รถหนูก็ได้ค่ะ” เมิ่งชิงชิงรีบเสนอตัวทันที

        “แล้วเรื่องรถบ้านติดต่อเสร็จแล้วเหรอจ๊ะ” ไป่เหลียนฮวาถาม

        “เรียบร้อยแล้วค่ะ  ไป่ฉี  ฉันออกเงินค่ามัดจำไปก่อนแล้วนะ” เมิ่งชิงชิงกล่าว  ไม่นานก็มีข้อความแจ้งมาว่ามีเงินโอนเข้าบัญชีของเธอ

        “โอนให้แล้วครับ  เป็นค่ารถทั้งหมดเลย  ฝากพี่จ่ายให้ด้วยนะครับ” ไป่ฉีกล่าว

        “ควักเงินไวไปไหมนายน่ะ” เมิ่งชิงชิงถอนหายใจกับการใช้จ่ายเงินของไป่ฉี  แม้ไป่ฉีจะเป็นคนที่ซื้อเฉพาะของที่จำเป็นเท่านั้น  แต่เรื่องอาหารสำหรับไปฝากทีมงาน หรืออาหารแต่ละมื้อของเธอที่ต้องกินข้างนอก  ไป่ฉีจ่ายมันโดยไม่ตระหนี่แม้แต่น้อย  ลึก ๆ เธอก็เกรงใจ  แต่ความเกรงใจก็สู้ความงกของเธอไม่ได้อยู่ดี

        “จัดการให้จบเป็นเรื่อง ๆ ไป  จะได้ทำอย่างอื่นต่อไงครับ” ไป่ฉีกล่าว

        “งั้นฉันไปเตรียมรถก่อนนะ  เดี๋ยวคุณพ่อกับคุณแม่ตามมานะคะ” เมิ่งชิงชิงกล่าวจบก็ออกไปจากห้องไปทันที

        “พ่อ  เดี๋ยวผมจัดของเสร็จจะออกไปทำธุระหน่อย  อาจจะกลับดึกนะครับ  ไม่ต้องรอ  เข้านอนได้เลย” ไป่ฉีกล่าว

        “ได้  แต่อย่าให้รู้นะว่าแอบไปเดทกับสาวคนอื่นนอกจากหนูชิงชิง  ไม่งั้นพ่อเอาแกตายแน่” ไป่ชิงหยุนพูดขู่ไป่ฉี

        “ไม่มีหรอกน่า  ถ้ามีผมมีไปนานแล้ว” ไป่ฉีกล่าว  ส่วนพ่อกับแม่ของเขาก็เปลี่ยนชุดและออกไปจากห้องแล้ว

        ‘ไม่มีใครอยู่แล้ว  เราออกไปเตรียมสถานที่ดีกว่า’ ไป่ฉีลุกขึ้นแล้วเปิดประตูมิติไปยังภูเขาที่เป็นที่ตั้งของถ้ำที่เขาใช้เป็นห้องฝึกฝนและปลูกสมุนไพร

        มาถึงก็ไม่รอช้า  เขาเริ่มสร้างอาคมเขตแดนขึ้นมาทันที  ในระหว่างที่พวกเขาใช้พื้นที่ในภูเขานี้อยู่  สัตว์นักล่าหรือสัตว์มีพิษที่สามารถทำอันตรายคนได้จะถูกเขตอาคมผลักดันออกไป  คนที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเขาจะไม่สามารถเข้ามาที่ภูเขาลูกนี้ได้  เวลาภายในเขตอาคมนั้นจะเดินเร็วกว่าภายนอกหลายเท่า  แต่พระอาทิตย์ในเขตแดนจะขึ้นช้าตกช้า  เพื่อบิดเบือนเวลาของพวกเพื่อน ๆ และพ่อกับแม่ของเขา  นอกจากนี้เขายังสร้างอาคมเพื่อบิดเบือนความทรงจำด้านเวลาและนาฬิกาที่เข้ามาอยู่ในเขตแดนอีกด้วย

        ระยะเวลาเดินทางจากเมืองที่ไป่ฉีอยู่มาถึงที่ภูเขาลูกนี้ประมาณครึ่งวัน  กลับอีกครึ่งวัน  ดังนั้นช่วงเวลา 5 วันภายนอกจะเทียบเท่ากับ 50 วันในเขตแดน  เรื่องอาหารการกินนั้นไป่ฉีจะกลับไปเตรียมอีกที  โดยจะทำการผสานอาหารลมปราณขั้นสูงลงไปในของสดที่ซื้อมา  ซึ่งมันจะทำให้คนกินอิ่มนาน และมีพลังงานมากพอที่จะรับการฝึกนรกจากเขาได้โดยไม่รู้สึกหิว

        กว่าทุกอย่างจะเสร็จ  เวลาก็ล่วงเลยมาถึง 5 ทุ่มกว่าแล้ว  ไป่ฉีจึงกลับไปที่ห้องเช่า  เมื่อเขาเปิดเข้าไปก็พบว่าเมิ่งชิงชิงนั่งจัดของที่ซื้อมาอยู่  สีหน้าเธอดูหนักใจมากทีเดียว  แถมยังมีกล่องโฟมกับน้ำแข็งจำนวนมากกองอยู่เต็มไปหมด

        “พี่ชิงชิง  กลุ้มใจเรื่องอะไรเหรอครับ” ไป่ฉีถาม

        “ก็ของสดที่นายจดมาน่ะสิ  มันเยอะจนใส่ตู้ไม่หมดน่ะ  ต้องขนมาตั้ง 2 เที่ยว  นี่พี่ออกไปซื้อกล่องโฟมกับน้ำแข็งอีกรอบเพื่อเอามาแช่พวกมัน  ส่วนคุณพ่อกับคุณแม่ของนายฉันให้ท่านไปนอนแล้วล่ะ” เมิ่งชิงชิงกล่าว

        “พี่ไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวที่เหลือผมจัดการเอง” ไป่ฉีกล่าว

        “ได้ ๆ งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ” เมิ่งชิงชิงเห็นว่าไป่ฉีจะทำต่อ  เธอจึงลุกขึ้นไปหยิบผ้าขนหนูเพื่อเข้าไปอาบน้ำ

        หลังจากเมิ่งชิงชิงเดินเข้าไปแล้ว  ไป่ฉีใช้พลังปราณหยิบจับและแยกของสดเก็บเข้ากล่องโฟมพร้อมกับน้ำแข็ง  เขาลงอักขระลมปราณ [คงสภาพ] ไว้ที่กล่องทุกใบ  เพื่อให้น้ำแข็งไม่ละลายและของสดยังคงสภาพเหมือนตอนที่ซื้อมา  ไม่งั้นพรุ่งนี้พี่ชิงชิงต้องมาเทน้ำออก แล้วใส่น้ำแข็งใหม่อีกรอบหนึ่ง

        เขาทำทุกอย่างทำเสร็จภายในเวลาไม่ถึง 5 นาที  ไป่ฉีเห็นว่าเมิ่งชิงชิงยังไม่ออกมาจากห้องน้ำ  เขาก็ยกยิ้มขึ้น  ก่อนจะถอดเสื้อผ้าตัวเองออกแล้วนุ่งผ้าขนหนูเดินไปที่ห้องน้ำ

_______________________________

+ฝากเพจนิยายด้วยครับ+