Pioneer Era

*----! *

ราธถูกแสงสว่างสีแดงของหอคอยโนอาร์กลืนกินไปทั้งร่างกาย

ถึงจะเป็นวิธีที่ขี้ขลาด แต่มันเป็นความประมาทของราธเอง

ประมาท… ที่ไม่คิดว่าโนอาร์จะละเมิดคำสั่งเมื่อหกร้อยปีก่อน แล้วสั่งอาวุธหลักให้โจมตีใส่เธอโดยตรง

ราธพยายามกางม่านพลังงานอย่างสุดความสามารถ เพื่อปกป้องตัวเอง

แต่ทว่าขอบเขตของพลังงานภายในร่างกายอันเล็กจ้อยนั้น มันมีอยู่อย่างจำกัดน้อยนิด

ราธไม่อาจต่อต้านการโจมตีจากลำแสงมรณะสีแดงนี้ได้

แขน ขา และร่างกายของราธกำลังถูกหลอมละลาย จนเหลือเพียงแค่ส่วนหัว

หรือถ้าหากจะพูดให้ถูก คือศัตรูของเธอจงใจปล่อยให้เหลือเพียงแค่ส่วนหัวเท่านั้น

“แย่แล้ว! ”

มันเป็นเพียงช่วงเวลาไม่กี่วินาทีหลังจากที่ถูกโจมตี

โนอาร์ร่นระยะเข้าประชิด แล้วใช้มือขวาของเธอ จับเข้าไปที่ใบหน้าของราธ

ปลายนิ้วทั้งห้าของโนอาร์ มีแสงสีแดงพุ่งตรงทะลุเชื่อมเข้าไปในสมองของราธ

ราธกำลังจะถูกโนอาร์กลืนกินตัวตนแล้ว

“ (ต้องรีบตัดช่องการสื่อสารกับระบบหลักทั้งหมด!) ”

ราธคิดเช่นนั้น

แต่เธอกลับไม่สามารถตัดการเชื่อมต่อกับระบบหลักของตัวเองได้

เพราะสิ่งแรกที่โนอาร์ลงมือทำทันทีที่จับหัวราธได้ คือการเขียนโปรแกรมทับระบบการเชื่อมต่อทุกอย่างของราธ

สิทธิ์ในการเข้าระบบและเชื่อมต่อของเธอ ได้ถูกโนอาร์แย่งชิงไปจนสิ้น

การแฮกระบบของโนอาร์นั้นรวดเร็วมาก เพราะมีระบบช่วยทำงานวิเคราะห์คำนวณที่เหนือกว่าราธอย่างทาบไม่ติด

อีกไม่นานตัวตนของเธอคงจะลบหายไปจากโลกใบนี้แน่

“อึ๊ก...”

ภาพของบุรุษชนเผ่าหมีที่เป็นผู้สร้างของเธอ กำลังเผยปรากฏขึ้นมาในส่วนลึกของระบบความทรงจำ

มันเป็นความทรงจำที่เปี่ยมสุขของเธอ

เป็นความทรงจำในสมัยที่เธอได้ใช้ชีวิตร่วมกับผู้สร้าง

ในสมัยที่เธอมีความสุขมากที่สุด

ในสมัยที่… ราธได้รู้จักกับคำว่า [ความรัก]

ภาพของผู้สร้างที่ราธเก็บเอาไว้ในส่วนลึกของระบบความจำ กำลังถูกโนอาร์รุกราน

ถูกรุกรานเพื่อเขียนความทรงจำจอมปลอมอันโหดร้ายทับลงไป

“ไม่! ”

แทนที่จะลบตัวตนของราธให้จากไปอย่างสงบ แต่โนอาร์กลับเลือกที่จะค่อย ๆ ใส่ความทรงจำอันโหดร้ายลงไปแทน

ภาพของผู้สร้างที่พูดจาโหดร้ายใส่ราธ

ภาพของผู้สร้างที่ใช้งานเยี่ยงทาสประดุจสิ่งของไร้ค่า

ภาพของผู้สร้าง--- ที่กำลังไปพล๊อตรักกับสตรีคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวของเธอเอง

“ไม่จริง! ภาพพวกนี้ไม่ใช่ความจริง! ท่าน [บาวล์] ไม่เคยโหดร้ายแบบนี้กับฉัน! ท่านรักฉัน! ท่าน---”

“ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่ให้เธอตายดีนะราธ~”

โนอาร์ส่งรอยยิ้มที่เปี่ยมสุขให้ราธ

ในตอนนั้นเองที่ราธเริ่มรู้ตัวแล้วคงจะไม่มีทางรอด

ถ้าเป็นเช่นนั้นละก็ คงต้องรีบชิงลงมือฆ่าตัวเองไปก่อน

ฆ่าตัวตาย เพื่อรอวันที่จะคืนชีพกลับมาอีกครั้งหนึ่ง

“คิดที่จะก๊อปปี้ข้อมูลตัวเอง แล้วกระจายข้อมูลฝังลงมาในระบบหลักในฐานะไวรัส เพื่อรอวันคืนชีพหรือคะ? คิดว่าฉันจะโง่พอปล่อยให้ทำแบบนั้นได้หรือคะ? ”

“!?! ”

แต่ทว่าแผนการสุดท้ายของเธอกลับโดนมองออกเสียก่อน

ราธพ่ายแพ้ในสงครามสงครามไซเบอร์อย่างสิ้นเชิง

“...ท่านบาวล์”

เธอรำพึงถึงชื่อของเจ้านายผู้สร้างที่เธอรักยิ่งออกมาเป็นครั้งสุดท้าย

เธอพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง

แต่เธอไม่คิดที่จะจากไปอย่างง่ายดายเช่นนี้

ถ้าจะต้องตาย งั้นขอจักตายจากไปโดยฝากรอยแผลเป็นเอาไว้

ราธชำเลืองสายตาไปที่ [สล็อต] กับ [เอนวี่] พี่น้องของเธอ

ราธยังคงมองว่าทั้งสองคนเป็นคนทรยศที่หันไปเข้าพวกกับโนอาร์

แต่ตอนนี้เธอกำลังจนตรอกและไร้ที่พึ่ง

ดังนั้นเธอจึงอยากฝากความหวังสุดท้ายเอาไว้กับพวกเธอ

ฝากความหวัง… เอาไว้กับพี่น้องที่มาจากผู้สร้างคนเดียวกันกับเธอ ว่าจะช่วยทำตามคำขอร้องสุดท้ายของเธอ ณ ตอนนี้---

“ลาก่อน ราธ”

ความทรงจำจอมปลอมของโนอาร์ได้ถูกเขียนทับลงไปในตัวราธจนเสร็จสมบูรณ์ พร้อมกับที่ราธส่งคำขอร้องสุดท้ายออกไปที่สล๊อตกับเอนวี่

ตัวตนของราธได้สูญหายไปจากโลกใบนี้แล้ว

วันต่อมา

***ลูกแห่งราชสีห์ [ไพไรต์]

ความวุ่นวายทั้งหมดจบลงอย่างรวดเร็วราวกับเรื่องราวเมื่อวานนั้น มันเป็นความฝัน

หลังจากที่ท่านโนอาร์กำหราบสาวกแห่งเทพผู้บ้าคลั่งที่ชื่อ [ราธ] ได้สำเร็จ

หอคอยแห่งเทพเจ้าก็จักผุดขึ้นเหนือปากปล่องภูเขาไฟที่กำลังปะทุตรงหน้า

หอคอยแห่งเทพเจ้าได้แผ่ม่านแสงออกมาหุ้มปากปล่องภูเขาไฟเอาไว้ จนไม่มีเปลวไฟหรือลาวาเล็ดลอดออกมาได้อีก

ด้วยเหตุนี้ การปะทุของภูเขาไฟจึงเกิดขึ้นอยู่แต่ภายในกำแพงแสง จนกระทั้งมันสงบตัวลงไปเองตามธรรมชาติ

ราวกับความพิโรธของราธได้ถูกเทพเจ้าโนอาร์สยบให้สงบลงในท้ายที่สุด

สุดท้ายจึงเหลือเพียงแค่รอประเมินความเสียหายจากเมืองหลวงเท่านั้น

ถึงจะยังไม่รู้ว่าสัตว์ยักษ์ที่เป่าทำลายเอาชีวิตผู้คนตัวนั้นหายไปไหน แต่เนื่องจากร้อนรนไปก็ไม่ได้อะไร จึงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกนักรบจัดการไปแทน

ส่วนสัตว์ยักษ์สีดำที่มาพร้อมกับยัยอสูรกายนกแปลกหน้าตัวนั้น… คือ… จะว่ายังไงดีละ?

"ตอนแรกคิดจะให้คุณที่นอนช่วยตามหาดิวซ์นะคะ เพราะเห็นว่าตัวใหญ่ คงจะตามตัวง่าย แต่ตอนนี้เจอแล้ว เพราะงั้นเค้าขอไปส่งคุณที่นอนก่อนนะทุกคน~"

เธอเล่น พูดเอง เออเอง กับคนที่ชื่อดิวซ์ แล้วจากไปแบบมึน ๆ เช่นนั้นไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

เห็นบอกว่าชื่อ [เปอร์-] อะไรสักอย่างนี่แหละ

แอบสงสัยอยู่เหมือนกัน ว่าเจ้าตัวสีดำที่ยัยนั่นพาไปด้วย มันคือคนร้ายที่เป่าเมืองหลวงของพวกเราไปหรือเปล่า?

แต่พอเห็นมันเชื่องกับคุณนกตัวเล็กที่ดูไร้เดียงสาแล้ว… เลยพลานคิดว่าคงไม่ใช่ฝีมือของมันหรอก

สุดท้าย เรื่องทุกอย่างจึงจบลงแบบมึนงงชวนสงสัย

ว่าตกลงผมกับพรรคพวกไปทำบ้าอะไรที่ภูเขาไฟเมื่อวานกันแน่…

ก็อย่างที่ว่ามาทั้งหมด วันนี้เลยไม่มีอะไรทำ นอกจากนอนพักผ่อนอยู่ในห้องของหอพัก

วันนี้ท่านโนอาร์ขอตัวออกไปทำธุระบางอย่าง

ส่วนยัยโทแพชกำลังออกไปเล่นสนุกกับยัยลี่

เจ้าหมีคนนั้นคงออกไปจีบยัยพรุนอยู่ละมั้ง?

ส่วนเจ้าซุนไกท์… เห็นว่าโดนคนที่ชื่อกรีดบังคับลากคอออกไปอบรมบางอย่างอยู่

เพราะแบบนี้ เลยทำให้ผมต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในห้องทรงสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ อย่างน่าเบื่อเพียงคนเดียว

"แต่ว่า… เป็นแบบนี้จะดีจริง ๆ นะหรือ? "

ผมพึมพำกับตัวเองแล้วหันออกไปมองที่นอกหน้าต่าง

หอคอยแห่งเทพเจ้า บททดสอบที่ท่านโนอาร์มอบมาให้ เพื่อการถือครองพลังของเทพเจ้า

ตกลงแล้วผมยังมีความจำเป็นต้องลงมือทำต่อไปอีกหรือเปล่า?

เพราะบางบททดสอบ ท่านโนอาร์ยอมให้ผ่านมาได้อย่างน่ากังขานัก

จากแปดบททดสอบ ตอนนี้ผ่านไปได้แล้วถึงห้าบททดสอบ

แต่ทว่ามีสามในห้าของบททดสอบ ที่ผมผ่านมาได้โดยไม่ต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง

หนึ่งคือหอคอยในดินแดน [ป่าเส้นด้ายดำ]

สองคือหอคอยของดินแดน [บึงมรกต]

และสาม หอคอยตรงภูเขาไฟ ณ ดินแดน [มหาตาปนมหานรก]

ทั้งสามหอคอยนี้ ผมไม่ได้ทำอะไรที่เรียกได้ว่าเหมาะสมกับการทดสอบ นอกจากวิ่งพล่านไปมาเท่านั้น

แต่ท่านโนอาร์กลับมาบอกว่า "ผ่านบททดสอบแล้ว" เสียอย่างงั้น

มันก็ดีใจอยู่หรอก

แต่ลึก ๆ มันทำให้รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหรนัก

อย่างเหตุการณ์ในคราวนี้ แทนที่จะได้ตอบแทนบุญคุณท่านโนอาร์ แต่กลับกลายเป็นติดหนี้บุญคุณเพิ่มขึ้นแทนซะได้

"... จะว่าไป [เอนวี่] เองก็เป็นสาวกของเทพเจ้าเหมือนท่านโนอาร์สินะ? "

พอนึกถึงความใจดีของท่านโนอาร์ ผมก็นึกเรื่องของสาวกที่ท่านโนอาร์พามาแนะนำให้รู้จักเมื่อไม่กี่วันก่อน

เอนวี่คือสาวกของท่านโนอาร์ เป็นตัวตนที่ดูแลดินแดนของบึงมรกต

"ดิฉัน-ผู้ดูแลระบบ-เตาสุริยะที่ 4-หนึ่งในระบบสนับสนุน-ของท่านโนอาร์-ค่ะ"

นั่นคือคำพูดแนะนำตัวแรกของเธอในตอนที่พบกัน

เธอเป็นชนเผ่าแรคคูนที่มีรูปลักษณ์ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าท่านโนอาร์ ตัวสูงใหญ่นมใหญ่ ดวงตาสีแดง และมีผมตัดสั้นปล่อยกระเซิงสีครามน่ารัก

เธอมาด้วยชุดเมดสีดำที่ไม่ต่างไปจากท่านโนอาร์

ถึงจะปรากฏตัวแบบกะทันหัน แต่เธอก็สามารถเข้ากับทุกคนได้อย่างรวดเร็ว

ไม่สิ

ต้องบอกว่าพูดน้อยจนถูกคนอื่นกลืนลากไปตามกระแสมากกว่า

เธอเป็นคนพูดน้อย ไร้อารมณ์ความรู้สึก ราวกับเป็นตุ๊กตาที่ว่างเปล่าจนน่าตกใจ

"..."

เงียบจนน่าเป็นห่วง เพราะผมไม่รู้เลยว่าภายในหัวของเธอคนนั้นกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่…

เอนวี่ กลัทโทนี่ย์ สล็อต กรีด แล้วก็ราธ

อืม… มีสาวกแห่งเทพจำนวนห้าคนแล้วหรือเนี่ย…

"บททดสอบทั้งแปด คงไม่ใช่ว่าสุดท้ายจะมีสาวกแปดคนหรอกนะ? ฮะ ฮะ ฮะ… "

ถ้าเป็นแบบนั้นคงวุ่นวายน่า---

"... นั่นใคร? "

"... รู้ตัวด้วยหรือเจ้าคะ? สมแล้วที่เป็นถึงลูกชายของท่านแบไรต์คนนั้น"

เสียงนั้นดังมาจากผ้าเพดานของห้อง

แผ่นกระดานสีขาวทรงสี่เหลี่ยมแผ่นหนึ่งถูกเปิดออก พร้อมกับที่มีร่างของสตรีเผ่ากระต่ายกระโดดลงมายืนอยู่ภายในห้อง

เธอเป็นชนเผ่ากระต่ายที่สวมชุดเกราะหน้าตาประหลาดรัดเข้ารูป

ชุดเกราะของเธอ มันทำให้ผมนึกถึงชุดเกราะแห่งเทพเจ้าที่พึ่งโดนทำพังไปเมื่อวานนี้

เนื่องจากชุดมีลักษณะปิดบังทั้งร่างกาย เลยมีแต่ส่วนใบหูสีดำอมเทาที่ปรากฏออกมาให้เห็น

"เพกมาไทต์หรือ? "

คนที่มีใบหูลักษณะนี้ คงไม่ใช่ใครคนอื่น นอกจากแม่สาวกระต่ายนักเรียนใหม่คนนั้น

"ใช่ค่ะ ข้าน้อยคือเพกมาไทต์ ที่ต้องมาพบท่านในลักษณะเสียมารยาทเช่นนี้ เพราะบังเอิญมีข้อมูลลับบางอย่างที่ได้มาจากสล็อต… ข้อมูลนี้ ข้าน้อยลองวิเคราะห์ดูแล้ว คิดว่าสมควรต้องบอกให้ท่านไพไรต์รับรู้เอาไว้เจ้าค่ะ"

"ให้ผมรับรู้? "

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ"

สตรีกระต่ายตรงหน้าทิ้งช่วงไปชั่วขณะราวกับเพื่อตรวจสอบว่ายังมีใครคนอื่นอยู่ในละแวกนี้อีกหรือไม่

"มันคือความลับในอดีตของ [โนอาร์] เจ้าค่ะ"

ก่อนจะทิ้งระเบิดแห่งความสงสัยลูกใหญ่ใส่ผมเช่นนั้น ออกมาจากริมฝีปากที่น่ารักของเธอ