ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

         ครั้นเมื่อเข้าใกล้ วันประมูล นครแห่งการศึกษา ก็พลันครึกครื้นขึ้นเป็นอย่างมาก เหล่าอนุชนเผ่าพันธุ์ ต่างๆ ที่จะเข้าร่วมสงคราม เทพพันปี ต่างก็หลั่งไหลเข้ามาภายในงานประมูลในครานี้ จนมืดฟ้ามัวดิน แม้แต่บรรพบุรุษชรา ที่มีอยู่ไม่มากภายในดินแดนเทพ ยังต้องออกจากการปิดขั้นพลัง นำพาเหล่าอนุชนเผ่าพันธุ์ ตนเองมาเยือนยังทวีปโพ้นทะเลแห่งนี้ มันจึงทำให้เมืองหลวงในยามนี้เต็มไปด้วยผู้คนเดินกันขวักไขว่
 

        ด้านอี้เฉิน เขาเองก็ออกจากการปิดขั้นพลังเฉกเช่นเดียวกันในยามนี้ เขาที่มีผลึกน้ำแข็งล้ำค่า ระดับสูง อยู่ไม่น้อย เกรงว่าต้องเป็นที่ต้องการของเหล่าอนุชนเป็นแน่ จึงคิดจะไปยังงานประมูล ครานี้ แลกเปลี่ยนสิ่งของล้ำค่า ใช้ในการบ่มเพาะขั้นพลัง

       ทว่าเมื่ออี้เฉิน เห็นซีเผิง กับซีเยว่ ออกจากยอดเขาสวรรค์ มาในช่วงเวลาที่ไล่ๆ กับอี้เฉิน เช่นกัน เขาเดินเข้าไป ทักทายไต่ถามในทันที "ท่านทั้งสองจะไปงานประมูลที่จัดขึ้นภายในเมืองหลวงงั้นหรือ"

"อืมๆ ข้าพอจะมีหินเซียนอยู่นิดหน่อย พวกข้าสองคนจึงคิดจะหาซื้อสมุนไพร เตรียมพร้อมสำหรับสงคราม เทพพันปี แล้วเจ้าเล่าอี้เฉิน"

"ข้าก็คิดเช่นพวกท่าน พวกท่านหน้าจะมีผลึกน้ำแข็ง ระดับสูงแล้วสินะ"

         "อืมๆ" ทว่าเมื่อซีเผิง ซีเยว่ เห็นหญิงสาวเดินสืบเท้าเข้ามาหาอี้เฉิน มันก็ทำให้พวกเขาทั้งสองอดที่จะยิ้มขึ้นมาไม่ได้ เมื่อเห็นใบหน้างามล่มเมืองของหลินเฟย ทว่าก็แฝงด้วยความร้ายกาจดื้อรั้น ของนาง
"สตรีผู้นี้ นางเป็นใครอย่างนั้นหรืออี้เฉิน เหตุใดเจ้าไม่เล่าเรื่องของนางให้พวกข้าฟังบ้างเล่า"

          อี้เฉินยกฝ่ามือเกาหัว ไม่รู้จะอธิบายเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับนาง อย่างไรดีในยามนี้ "ท่านทั้งสองเรื่องมันยาว หากข้ามีเวลาจะเล่ารายละเอียดให้ฟังอย่างแน่นอน นางเองก็เป็นคนดินแดนเบื้องล่างเฉกเช่นเดียวกับพวกเรา นามว่า หลินเฟย ชะตาของข้าผูกไว้กับนางไม่น้อย ได้นางช่วยชีวิตไว้อยู่หลายครั้งหลายครา"

         หลินเฟย พยักหน้าลงเล็กน้อย ทักทายไปที่ซีเผิง กับ ซีเยว่ นางรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นคนดินแดนเบื้องล่าง เฉกเช่นตัวนาง ก่อนนางจะเดินตามอี้เฉิน ไปไม่ห่างไม่ได้เอ่ยพูดสิ่งใดออกมาแม้แต่น้อย แต่ในใจลึกๆ ไม่สบอารมณ์กับอี้เฉินเท่าใดนัก เมื่อเห็นความลังเลใจของเขา

        ซีเผิง กับ ซีเยว่ ที่เห็นได้แต่ส่ายหัว ครั้นเดินตามอี้เฉินไปด้วยบรรยากาศที่อึมครึม ทว่าเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของหลายคนจับจ้องไปที่กลุ่มของพวกเขา มันก็ทำให้บรรยากาศยิ่งน่าอึดอัด พวกเขายังไม่ทันจะเดินออกจากสถาบันยอดเขาสวรรค์ รอบๆ ก็เต็มไปด้วยจิตสังหารเล็ดลอดออกมาไม่ขาด ไม่คิดว่าอี้เฉินจะทำให้หมู่ชนเดือดดาลได้ถึงเพียงนี้

ทว่าอี้เฉินกลับไม่ได้สนใจหมู่ชนเหล่านั้น สืบเท้าก้าวเดินต่อไปราวกับ เด็กน้อย ใสซื่อไม่รู้ร้อนรู้หนาว ออกไปยังด้านหน้าสถาบันยอดเขาสวรรค์

      เมื่อสุดสายปรายตาอี้เฉิน เห็นกลุ่มของเยว่ชิงเซียน ถูกองค์ชายใหญ่ทั้งสองราชวงศ์ เชื้อเชิญ เข้าร่วมงานประมูล มันก็ทำให้อี้เฉินขมวดคิ้วมุ่น สืบเท้าเดินเข้าไปอย่างไม่หวาดเกรง ไม่มีท่าทีสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เมื่อเห็น เยว่ชิงเซียน ใบหน้างดงามเย็นชานาง เต็มไปด้วยความลำบากใจ ในยามนี้

        องค์ชายชิงไป๋ยี่ ยืนมือไพล่หลัง กล่าวคำพูดออกมาด้วยรอยยิ้มทอประกาย "ข้ารอคำตอบของท่านอยู่ สตรีศักดิ์สิทธิ์ เยว่ชิงเซียน คนของข้าจัดที่นั่งภายในงานประมูลไว้สำหรับพวกเราแล้ว"

"ราชวงศ์ซือของข้าก็จัดเตรียมที่ไว้สำหรับ เจ้าแล้วเช่นกันเยว่ชิงเซียน โปรดเจ้าให้คำตอบพวกเราด้วย"

         สององค์ชายกล่าวพูดขึ้นด้วยความพร้อมเพรียง เกี้ยวพาราสี เยว่ชิงเซียน อย่างไม่มีปิดบัง จนลืมไปเสียสนิทว่ากำลังทำให้ สตรีตัวน้อยๆ ลำบากใจ แบกรับกับแรงกดดันของ สองราชวงศ์ใหญ่ หากเลือกทางใดทางหนึ่ง จะเป็นตัวนางที่วางตัวลำบาก

        ครั้นกลุ่มคนของสองราชวงศ์ใหญ่ เห็นกลุ่มของอี้เฉินเดินสืบเท้า เข้ามาใกล้ จิตสังหารจึงเล็ดลอดออกมาอย่างรุนแรง ชนิดไม่เก็บออม จนทำให้กลุ่มของพวกอี้เฉิน หรี่ตาลงเล็กน้อย เมื่อรับรู้ถึงจิตสังหารที่ ปลดปล่อยออกมาอย่างไม่มีปิดบัง

       ก่อนอี้เฉินจะยกยิ้มบาง กล่าวคำพูดออกไปหา สตรีศักดิ์สิทธิ์ เยว่ชิงเซียน ทว่ารอยยิ้มนั้นกับทำให้หางตาของหญิงสาวกระตุก น้อยๆ "แม่นางหากท่านไม่รังเกียจคนต่ำต้อยเยี่ยง ข้า ข้าบังอาจ เชื้อเชิญท่าน ไปเดินเล่นภายในงานประมูลเป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่?"

คำพูดของอี้เฉิน มันก็ราวกับเป็นระเบิดลูกใหญ่ ตกใจกลางหมู่ชน อายสังหารลอยตลบอบอวลในฉับพลัน

         ทว่าก็มี หนึ่งบุรุษ หนึ่งสตรีในยามนี้ หัวใจสั่นสะท้านตกตะลึงสุดแสน เมื่อเห็นใบหน้างามล่มเมือง ที่เหมือนกับเยว่ฉาน อย่างไม่มีผิดเพี้ยน มันก็ทำให้ดวงตาของพวกซีเผิง ซีเยว่เบิกโพลงสั่นไหวน้อยๆ จ้องมองหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าอย่างไม่วางตา ทว่าเมื่อเห็นแววตาที่นางจ้องมองมา มันก็ทำให้พวกเขา รับรู้ได้ว่าเป็นคนละคนกัน อย่างแน่นอน

        เยว่ชิงเซียน นางขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันเป็นปม เมื่อได้ยินน้ำเสียงของอี้เฉิน จ้องมองบุรุษ ที่อยู่เบื้องหน้าอยู่ชั่วครู่ ทว่าเมื่อปรายตามองเห็น ชายหนุ่มหญิงสาว ที่อยู่ด้านหลังอี้เฉินที่ไม่คุ้นตา จับจ้องสายตามาที่ตัวนางอย่างไม่วางตา มันก็ทำให้นาง ครุ่นคิดอยู่ไม่น้อย

        'มันก็ดีอยู่หรอกที่มีคนมาช่วยเหลือตัวข้า ในยามนี้ ทว่ามันดันมาเป็นอี้เฉินเสียนี่' ฝ่ามือน้อย เยว่ชิงเซียนจึงกำหมัดไว้จนแน่น ทว่าหากไม่ใช่อี้เฉินจะมีใครในที่นี้ กล้ากล่าวเชื้อเชิญ ตัวนาง ต่อหน้าสองราชวงศ์ ใหญ่ก่อนเยว่ชิงเซียน นางจะผ่อนลมหายใจ ริมฝีปากน้อยกล่าวพูดขึ้นมาด้วยความยากลำบาก "ได้ๆ ข้าตอบรับข้อเสนอของเจ้า อี้เฉิน โปรดเจ้านำทาง"

        องค์ชาย ชิงไป๋ยี่ องค์ชายซือจงเทียน พวกเขาทั้งสอง ถึงกับปากแยกเขี้ยว เคี้ยวฟัน จ้องมองอี้เฉิน ราวกับจะดื่มเลือดกินเนื้อ เมื่อเห็นกลุ่มของอี้เฉินกำลังจะเดินจากไป ในใจเต็มไปด้วยความไม่จำยอม "อี้เฉิน เจ้าคิดจะเป็นแมวขโมยปลาของข้าไปหรืออย่างไร หากไม่เป็นเพราะนางตอบรับ ข้าจะสับเจ้าให้เป็นหมื่นๆ ชิ้น"

คนอื่นๆ เองก็ตกใจเช่นกันไม่คิด นางฟ้าเยว่ชิงเซียนจะตอบรับข้อเสนอของ สามัญชนคนธรรมดาเฉกเช่นนี้

      เหล่าบุรุษไม่น้อยต่างก็เดือดดาล เป็นโทสะ สบถด่าออกมาอย่างไม่เกรงใจ "มันช่างใจกล้าห่อฟ้าจริงๆ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ถึงกับกล้าเอ่ยชวนนางฟ้าในใจของพวกเราไป"

       เหล่าองค์หญิง องค์ชายได้แต่ส่ายหัว พอจะรับรู้ได้ เหตุใด สตรีศักดิ์สิทธิ์ เยว่ชิงเซียน ถึงตอบรับคำของชายหนุ่มนามว่าอี้เฉิน ได้แต่ถอนหายใจออกมาน้อยๆ มองว่าองค์ชายใหญ่ บีบคั้น นางมากเกินไป

อี้เฉินที่เดินสืบเท้าเข้าไปภายในเมือง มีหญิงงามเพริศพริ้งขนาบสองฟากข้าง ไม่ห่างกาย ทว่าใบหน้าของพวกนางทั้งสอง บูดบึ้งกันอยู่ไม่น้อย

        ซีเยว่ กับ ซีเผิง ยังต้องละเหี่ยใจ ไม่คิดอี้เฉินเด็กหนุ่มหน้าตาใสซื่อ ที่พวกเขารู้จัก จะจับปลาสองมือเฉกเช่นนี้ ก่อนซีเยว่ จะกล่าวพูดด้วยน้ำเสียงใสกังวาน คิดจะปลีกตัวออกจากสถานการณ์ ที่น่าอึดอัดของอี้เฉิน ให้พวกเขาพูดคุยกันเอง "เช่นนั้นพวกข้าสองคนขอตัวก่อน …เหมือนว่าพวกเจ้าควรต้องพูดคุยตกลงกัน ว่าใครจะเป็นหมายเลขหนึ่ง" หลังจากหญิงสาวเอ่ยพูดเสร็จสิ้น นางก็ยกยิ้มกว้าง จากไปพร้อมกับ ท่านพี่ของนางในทันที

       คำพูดใสกังวานทำให้ เยว่ชิงเซียน กับหลินเฟย ที่เดินสืบเท้าไปพร้อมกับอี้เฉิน มองค้อนไปที่สตรีที่กำลังจะพลิ้วกายาจากไปในทันที ทว่าใบหน้าก็แดงน้อยๆ ขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

     อี้เฉินที่เห็น จำใจเป็นต้องกลบเกลื่อน เดินเข้าไปซื้อซาลาเปา ข้างทางอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทว่าเมื่อหลินเฟย กับ เยว่ชิงเซียน เห็นว่าอี้เฉิน คิดจะหลบเลี่ยงใบหน้า พวกนางจึงไม่จำยอม อี้เฉินอีกต่อไป อยากจะรู้คำตอบชายหนุ่มเสียเดียวนี้

เยว่ชิงเซียน นางกล่าวพูดออกมาในทันที "ข้าต้องการจะคุยกับเจ้าอี้เฉิน"

"ข้าเองก็เช่นกันอี้เฉิน" ทั้งสองใจตรงกันไม่น้อยกล่าวคำพูดออกมาอย่างพร้อมเพรียง

อี้เฉิน ยื่นฝ่ามือที่มี ซาลาเปา ไปให้พวกนางทั้งสอง "พวกเจ้ากินก่อน แล้วข้าจะทำตามที่พวกเจ้าบอกกล่าว"

สองสาวมองค้อนอี้เฉินอย่างไม่พอใจ ทว่าเมื่อเห็นความยึดมั่นของอี้เฉิน มันก็ทำให้พวกนางต้องจำใจ ทำตามคำขอของอี้เฉินอย่างเลี่ยงไม่ได้ ยกฝ่ามือ หยิบซาลาเปาเข้าปากแดงน้อย ด้วยความเร่งรีบ

     อี้เฉินอมยิ้มน้อยๆ ครั้นที่เห็นเยว่ชิงเซียน หลินเฟยรีบกินจนแก้มบวมตุ่ย เอ่ยพูดทั้งๆ ที่ยังกลืนซาลาเปาเข้าไปไม่หมดคำ "เจ้าทำตามสัญญาด้วยล่ะอี้เฉิน" เมื่อทั้งสองกินเสร็จ เช็ดริมฝีปากแดงน้อยได้ก็จ้องมองอี้เฉินอย่างไม่วางตา