บทที่ 5
โลกหมุนช้าลง
ข้างนอกท้องฟ้ามืดสลัวแล้ว มีคนเดินเท้าไปมา และยานพาหนะมากมายบนถนน ผู้คนที่สัญจรไปมากำลังคุยเื่ราวต่าง ๆ นานา ที่เกิดขึ้นในวันนี้ บ้างก็พูดคุยกันเื่ไฟฟ้าดับครั้งใหญ่ทั่วทั้งเมืองเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา บางคนก็มองไปรอบ ๆ ตัวห้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หลี่ิเองก็มีความอยากรู้อยากเห็นบ้างเล็กน้อยว่าผู้คนกำลังพูดเื่อะไรกัน ตอนนี้ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติแล้ว
“ เมื่อกี้นี้เกิดอะไรขึ้น?”
"มีบางอย่างผิดปกติไป"
หลี่ิไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน แม้ว่าจะไม่ได้รู้จักกันก็ตามหลี่ิพยายามทำความเข้าใจเื่ที่พวกเขาพูดกัน น่าจะเกี่ยวกับเื่ไฟฟ้าขัดข้องนี้แหละ อย่างไรก็ตามหลี่ิไม่ได้คิดว่าไฟที่ดับทั้งเมืองนั้นจะมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับตัวเขาเอง เขาเพียงแค่ยืนอยู่ข้างฟุตบาทริมถนนมองไปที่ไฟแดงข้างหน้าอย่างใจลอยระหว่างที่ฟังคำพูดของผู้คนมากมาย
บางอย่างก็สะดุดสายตาเขาเข้าให้ มีหญิงสาวอายุราว ๆ ยี่สิบอ่อน ๆ เดินออกมาจากประตูชุมชนฝั่งตรงข้ามกับเขา ในท้องฟ้ายามเย็นนี้หลี่ิสามารถมองเห็นใบหน้าที่บอบบางนั้นได้อย่างชัดเจน ผมยาวสีเหลืองอ่อนของเธอปลิวไสวตามสายลม จั๊มสูทกางเกงยีนสีน้ำเงินของเธอแสดงให้เห็นถึงสรีระของอีกฝ่ายได้อย่างสมบูรณ์แบบ ในเวลานี้ผู้หญิงคนนั้นถือโทรศัพท์มือถือไว้ในมือข้างหนึ่งและมืออีกข้างหนึ่งมีเชือกอยู่ และปลายเชือกนั้นคือสุนัขสีขาวตัวน้อยหนึ่งตัว
สายตาของหลี่ิอดไม่ได้ที่จะมองไปที่สุนัขสีขาวราวกับหิมะ เขาไม่รู้ว่ามันเป็สุนัขพันธุ์อะไร แต่มันน่ารักมาก ทันทีที่สุนัขสังเกตเห็นหลี่ิมันกลับเห่าออกมาสองสามครั้งแทน
หลี่ิไม่สนใจ เขาเพียงแค่ยิ้มให้ สุนัขยังคงเห่าต่อไป ทันใดนั้นมันก็ะโอย่างแรงออกมา ทำให้เชือกที่หญิงสาวผมบลอนถือเอาไว้หลุดออกจากมือของเธอ มันวิ่งตรงไปที่หลี่ิทันที
ผู้หญิงผมยาวที่กำลังดูโทรศัพท์มือถืออย่างตั้งใจอยู่ รู้สึกว่ามือของเธอว่างเปล่า เธอจึงรีบร้องเรียกสุนัขของเธอทันที: "เหมาเหมา, เหมาเหมามานี่!... "
ในขณะเดียวกันผู้หญิงก็จะรีบวิ่งเข้าไปในถนนเพื่อเอาสุนัขของเธอคืนมา ขณะนี้จู่ ๆ ก็มีรถเก๋งสีดำพยายามจะขับฝ่าให้ทันไฟเขียวอย่างเร็ว สิ่งที่หลินเฟิงเห็นก็คือสุนัขของเธอกำลังจะถูกชน หญิงสาวเองก็เห็นแบบนั้นเช่นกันเธอจึงรีบหยุด ร้องไห้และเอามือปิดหน้าของเธอ
"เห้ย หยุดนะ...!" ด้วยความรีบร้อนหลี่ิก็ะโพยายามที่จะหยุดคนขับให้ทัน แต่นั่นมันเป็ไปไม่ได้อยู่แล้วที่อีกฝ่ายจะได้ยินเสียงร้องของหลี่ิ นอกจากนี้ความเร็วของรถคันนั้นจะเพิ่มขึ้นแล้วคนขับก็พบว่ามีสุนัขขวางทางอยู่เขาจึงรีบเหยียบเบรกอย่างรวดเร็วที่สุด แต่นั่นมันก็ยังไม่เพียงพอ
ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ หลี่ิก้าวออกไปอย่างเร่งรีบ แต่ในขณะที่หลี่ิก้าวไปนั้น โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดนิ่งลง ความเร็วของรถที่ขับมาด้วยความเร็วสูงกลับช้าลงอย่างมาก สุนัขเองก็เหมือนหยุดอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน มันยังคงทำท่าวิ่งอยู่
เสียงทั้งหมดรอบตัวเขาดูเหมือนจะช้าลงกว่าเดิมประมาณสิบเท่าเห็นจะได้ เสียงอื้อ ๆ เบา ๆ ดังอยู่ในหูของ หลี่ิ
หลี่ิรีบวิ่งไปอุ้มสุนัขและมาหยุดที่ฝั่งตรงข้าม ทันทีที่หลี่ิมาถึงอีกฝั่ง รถสีดำก็แล่นผ่านไปพร้อมกับเสียงเบรกหยุดกลางสี่แยก แต่เสียงสุนัขยังคงเห่าใส่เขาแม้จะอยู่ในอ้อมแขนของหลี่ิก็ตาม
เมื่อได้ยินเสียงสุนัขของเธอ ผู้หญิงผมยาวก็สังเกตเห็น หลี่ิและสุนัขของเธอที่อยู่ข้าง ๆ ทันที เธอรับมันออกจากอ้อมแขนของหลี่ิและมองไปที่สุนัขด้วยความเป็ห่วง
“ แกทำให้ฉันกลัวจบแทบจะหัวใจวายแล้วนะ” หญิงสาวกอดสุนัขตัวสีขาวแล้วกระซิบเบา ๆ
"ขอบคุณมากเลยนะคะ." หญิงสาวมองไปที่หลี่ิอีกครั้งและพยักหน้าพร้อมคำขอบคุณ
หลี่ิยิ้มและพูดว่า "ไม่เป็ไรครับ ไม่เป็ไร ... "
ด้วยเหตุนี้หลี่ิจึงเดินตรงไปยังสวนด้านในของชุมชนของเขา ในตอนนี้ในหัวของหลี่ิเต็มไปด้วยภาพของการช่วยเหลือสุนัขตัวนั้น เขาได้แต่กระซิบกับตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้น? นี่มันเื่บ้าอะไรกัน?
ทำไมทุกอย่างถึงช้าลงล่ะ? ไม่เป็ไม่ได้?!
เมื่อคิดได้ถึงตรงนี้ หลี่หมิกดลิฟต์และขึ้นลิฟต์ไปอีกครั้ง เขาเดินกลับไปที่ประตูห้องของเขา ทันทีที่เปิดประตูก็กลิ่น แปลก ๆ ก็โชยมาเตะจมูกของเขา หลี่ิมองไปที่ห้องน้ำทันที
"บ้าเอ้ย ลืมไปเสียสนิทเลย!" หลี่ิก้าวเท้าไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่ก้าวเขาก็เปิดประตูห้องน้ำอย่างรีบร้อน
เขาอดไม่ได้ที่จะเริ่มสะสางความชั่วร้ายที่ตัวเองทำทิ้งไว้ น้ำตาของเขาไหลขณะที่เขาจัดการทำความสะอาด ไม่งั้นแล้วห้องของเขาจะอยู่ไม่ได้อย่างแน่นอน!
เขาสวมหน้ากากปิดจมูกมิดชิด ก่อนที่จะทำใจปิดประตูห้องน้ำ หลี่ิเริ่มทำความสะอาด การทำความสะอาดนี้ใช้เวลาหลายชั่วโมง หลังจากทำความสะอาดอย่างละเมียดละไมแล้ว หลี่ิก็ต้องอาบน้ำหลังจากที่ร่างกายสะอาดเอี่ยมอ่องแล้ว เขาก็ฉีดน้ำหอมปรับอากาศในห้องน้ำซ้ำ ๆ หลายครั้ง
หลังจากนี้ก็เป็เวลาดึกแล้ว หลี่ิเดินออกจากห้องน้ำและกลับไปที่ห้องนอนของเขา เขาดมกลิ่นกายของเขาซ้ำ ๆ แม้ว่าจะไม่มีกลิ่น แต่เขาก็ยังรู้สึกแปลก ๆ อยู่
ผนังห้องนอนของหลี่ิถูกปกคลุมไปด้วยรูปแบบคล้ายเนบิวลา รูปภาพของดาราจักรและดวงดาวทุกชนิด เมื่อเข้าไปในห้องนอนดูเหมือนว่าเขาได้เข้าสู่จักรวาลอันกว้างใหญ่ นอกจากนี้ยังมีกล้องโทรทรรศน์ทางดาราศาสตร์ที่ขอบหน้าต่างห้องนอนของเขา นี่คืออุปกรณ์ที่หลี่ิสะสมมานาน เขาจะใช้พวกมันทุกชิ้นก่อนที่จะเข้านอนทุกวัน
เขาออยากที่จะมองไปที่จักรวาล และเหล่าดวงดาวอันไร้ขอบเขต เขารู้สึกเหมือนกับว่าพวกมันมีพลังลึกลับและอารยธรรมบางอย่างในอวกาศที่ยอดเยี่ยม ซึ่งนั้นทำให้หลี่ิโหยหามันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ดาวเคราะห์แต่ละดวงมีความงามเฉพาะตัว เช่นเดียวกับเพชรอันล้ำค่าที่ดึงดูมนุษย์ด้วยเสน่ห์อันล้ำเลิศ เต็มไปด้วยความลึกลับและไม่รู้จัก
หลังจากเฝ้าดูอยู่นานหลี่ิก็กลับมาที่เตียงและปิดเื่ราววุ่น ๆ ในวันนี้ด้วยการนอน เขาดับไฟลง และหัวตกถึงหมอน หลี่ินอนเงียบ ๆ อยู่แปปหนึ่ง ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่น เวลาผ่านไปสักพักเขาก็วางมันลงไปที่ที่มันควรอยู่ ในเวลานี้เขาไม่รู้สึกง่วงนอนเลย เขาอดคิดไม่ได้ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง
หลังจากที่เขาเตะโครงเหล็กออกไปจากทางด่วน เขาก็กินขนมหวานไปมากกว่าจำนวนที่เขากินในหนึ่งปีเสียอีก แต่อะไรบางอย่างก็ทำให้เขารู้สึกสบายและตื่นเต้นมากหลังจากที่ไฟในห้างสรรพสินค้าดับ ในท้ายที่สุดเขาก็ได้ช่วยสุนัขเอาไว้ และรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกลายเป็ซูปเปอร์แมนยังไงยังงั้นแหละ
หลังจากที่เขานึกถึงภาพของหมู่ดาวในความทรงจำของเขาภาพหนึ่งและอีกภาพหนึ่ง เขายังคงคิดถึงสิ่งเ่าั้ดวงตาของหลี่ิได้ปิดลงอย่างช้า ๆ
ในเมืองตอนกลางคืนบางครั้งจะมีเสียงรถขับไปขับมา และบางครั้งก็มีเสียงคนอื่นคุยกัน แม้จะอยู่ไกลมาก แต่เขาได้ยินชัดเจนยังไงยังงั้น
ก่อนที่เขาจะรู้ว่าตัวเองหลับสนิท นอกจากความมืดและความเงียบในตอนกลางคืนแล้ว ทุกอย่างเป็ไปตามปกติในห้องนอนของหลี่ิ ด้วยเสียงของลมหายใจที่หลับใหล หน้าผากของหลี่ิก็สว่างขึ้นเล็กน้อย
แสงนั้นอ่อนมากจนไม่เพียงพอที่จะส่องสว่างในห้อง แต่ก็สามารถบอกการมีอยู่ของมันได้ในความมืด ร่างโปร่งแสงทรงกลมค่อย ๆ ลอยออกมาจากหน้าผากของหลี่ิ
มันดูนุ่มนิ่มและเล็กจิ๋วราวกับเมล็ดถั่วสองเม็ด มันเหมือนกับสิ่งที่หลี่ิกลืนลงไปเมื่อคืนที่ผ่านมา แต่ตอนนี้มันโปร่งใสได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
หลังจากที่ออกจากหน้าผากของหลี่ิ วัตถุนั้นก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นไปในอากาศ พื้นผิวของทรงกลมแกว่งไปมาเหมือนระลอกของน้ำ ด้วยความผันผวนที่อ่อนเบา วัตถุนั้นจึงเคลื่อนที่ไปรอบ ๆ ห้อง ตลอดเวลาเช่นเดียวกับแมงกะพรุนที่ว่ายน้ำอยู่ในทะเล
หลังจากนั้นไม่นานมันก็มาถึงกำแพงและหยุดอยู่ตรงหน้านั้น เมื่อมองไปที่รูปเนบิวลาที่แขวนอยู่ มันเหมือนกับได้ดูเนบิวลาบนในกาแล็กซีจริง ๆ วัตถุนั้นก็หยุดไปชั่วขณะ
ดูเหมือนว่าทุกส่วนของทั้งห้องได้กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของมัน มันว่ายไปมารอบ ๆ บางครั้งก็ไปที่หน้าต่างมองดูอาคารสูงด้านนอกผ่านกระจกห้องนอนของหลี่ิ
หลังจากวนอยู่หลายรอบ สิ่งนี้ก็ลอยไปที่โทรศัพท์มือถือบนเตียงของหลี่ิ หลังจากหยุดอยู่เหนือโทรศัพท์มือถืออย่างช้า ๆ แสงดาวในวัตถุทรงกลมใสก็สว่างขึ้น แสงดาวลอยออกจากวัตถุนั้น มันยิงลำแสงที่บางและอ่อนแอออกไปอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่ลำแสงอ่อน ๆ ยิงขึ้นไปบนหน้าจอของโทรศัพท์มือถือ หน้าจอของโทรศัพท์มือถือก็สว่างขึ้นโดยอัตโนมัติ มันถูกปลดล็อกราวกับว่ามีคนกำลังใช้งานมันอยู่อย่างไงอย่างงั้น จากนั้นเนื้อหามากมายทุกประเภทก็ปรากฏบนหน้าจอของโทรศัพท์มือถืออย่างรวดเร็ว มีเนื้อหามากมายสลับกันไปในชั่วขณะ
โทรศัพท์มือถือก็เหมือนกับคอมพิวเตอร์ ข้อมูลทุกประเภทอยู่ในนั้นแค่ต้องใช้เวลาในการหา มีทั้งข่าวสารภูมิศาสตร์มหาสมุทร า สัตว์ และพืช ดูเหมือนว่าข้อมูลที่แชร์บนเครือข่ายจะผ่านไปบนหน้าจออย่างรวดเร็ว
การสลับรูปแบบของข้อมูลอย่างรวดเร็วบนหน้าจอนี้เปรียบเสมือนว่างสิ่งนั้นกำลังคัดลอกเนื้อหาทั้งหมดเข้าไปในตัวของมัน
ภาพ บทความ และการแนะนำ ของทั้งสัตว์และพืช สิ่งมีชีวิตบนโลกทั้งหมดสว่างวาบด้วยความเร็วนับหมื่นครั้งต่อวินาที เมื่อข้อมูลจบลงจู่ ๆ ก็มีรูปแบบของมนุษย์ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ
วัตถุทรงกลมโปร่งใสนั้นมองไปที่รูปคนบนหน้าจอ ทันใดนั้นลำแสงสีฟ้าเล็ก ๆ ก็เปลี่ยนเป้าหมายและส่องไปที่หลี่ิที่กำลังหลับสนิทแทน
แต่หลังจากหยุดสักครู่หนึ่งลำแสงก็กลับมาที่หน้าจอมือถือ จากนั้นก็เริ่มแสดงูเาและแม่น้ำภูมิศาสตร์ของมนุษย์ ภาษา อาวุธา การใช้พลังงาน เครือข่ายข้อมูล ฯลฯ
หลังจากข้อมูลทั้งหมดปรากฏขึ้นมีเพียงภาพของโลกบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ทันใดนั้นทรงกลมโปร่งใสก็หยุดเคลื่อนไหว ภาพของโลกค้างอยู่อย่างงั้นเป็เวลาหลายนาที
ลำแสงสีฟ้ายังคงส่องไปที่โทรศัพท์มือถือ แต่จู่ ๆ หน้าจอของโทรศัพท์มือถือก็เปลี่ยนเป็สีดำสนิทแทน แบตเตอรี่หมดไปแล้ว และเครื่องจะดับลงโดยอัตโนมัติ
ทรงกลมโปร่งใสแกว่งไปมาเหมือนมองหาอะไรบางอย่าง มันมองมาที่้าของใบหน้าของหลี่ิ ทันใดนั้นทรงกลมก็สว่างขึ้นและลำแสงสีน้ำเงินสองเส้นออกมา ลำแสงทั้งสองอยู่บนดวงตาที่ปิดสนิทของหลี่ิ
ในขณะที่เขาหลับหลี่ิก็ขยับเล็กน้อย ตอนนั้นภาพของจักรวาลอันกว้างใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในความคิดของเขา
1K
