ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        ฮ่องเต้ฉินถูกคำพูดของกู้ชิงเฉิงทำเอาอับจนถ้อยคำไปครึ่งค่อนวันหน้าพลันบึ้งตึงยิ่งนัก

        “เจ้าเป็นใครกัน เหตุใดจึงกล้ามาวิพากษ์วิจารณ์การตัดสินใจของข้า!”

        “เหตุใดกันเพคะ? เป็นถึงฮ่องเต้แล้วก็จะไม่กล่าวโดยไม่มีเหตุผลเช่นนี้ก็คือหากอยากลงโทษใครก็เพียงหาคำมากล่าวหาเท่านั้นหรือเพคะ?” กู้ชิงเฉิงไม่ได้สนใจฮ่องเต้ฉินเลยแม้แต่น้อย นางโต้ตอบกลับไปตรงๆอย่างไม่เกรงกลัว

        “เจ้า...” ฮ่องเต้ฉินมองกู้ชิงเฉิงด้วยแววตาที่เย็นเยียบและมืดมิดกู้ชิงเฉิงบังอาจยิ่งนัก อีกทั้งยังมาขัดขวางแผนการของเขา ช่างน่าตายนัก

        “เสด็จพ่อ เสด็จแม่ทำความผิดอันใด เหตุใดจึงใช้คำพูดที่เจ็บปวดถึงเพียงนี้?”โม่อวี้เฉินย่อมไม่ทน พลันเอ่ยถามเสียงเย็นพร้อมทั้งจ้องมองหน้าฮ่องเต้ฉินตรงๆ ราวกับว่าจะไม่ยอมรามือหากไม่ได้คำตอบที่น่าพอใจ

        เมื่อเผชิญหน้ากับโม่อวี้เฉินฮ่องเต้ฉินก็ไม่อาจเกรี้ยวกราดได้เช่นเดิม เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะชี้ไปที่กู้ตงหลิง “บุตรในครรภ์ของหลิงกุ้ยเฟยเกือบจะสิ้นชีพด้วยน้ำมือของเสด็จแม่ของเจ้านี่ไม่ใช่ความชั่วร้ายหรอกหรือ?” ยามนี้ในสายตาของเขามีเพียงกู้ตงหลิงเท่านั้นไม่อาจมีผู้ใดหรือสิ่งใดอื่นอีกแล้ว

        “เสด็จพ่อ ลูกขอถามเถิดเสด็จพ่อมองเห็นเสด็จแม่สังหารบุตรในครรภ์ของหลิงกุ้ยเฟยกับสายตาของพระองค์เองหรืออีกทั้งหลิงกุ้ยเฟยก็กล่าวเช่นนั้นหรือเพคะ?” กู้ชิงเฉิงยังคงกล่าวถามไม่ลดละ

        เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นใบหน้าของฮ่องเต้ฉินก็พลันแปรเปลี่ยนไปมา น่าเกลียดยิ่งนักเขาไม่อาจระงับความปรารถนาที่จะสั่งประหารกู้ชิงเฉิงที่อยู่ตรงหน้าได้เลยเขารู้สึกเสียใจที่ปล่อยให้นางมีชีวิตรอดมาได้ถึงวันนี้

        “เจ้า...” ฮ่องเต้ฉินชี้ไปที่กู้ชิงเฉิงนิ้วของเขาสั่นระริก ใบหน้าของเขาซีดเผือด

        กู้ตงหลิงกำหมัดแน่นคนที่นางเกลียดที่สุดคือกู้ชิงเฉิง ยามนี้ยังมาทำลายแผนการของนางอีก ช่างน่าตายนักดูท่าจะต้องกำจัดกู้ชิงเฉิงเสียก่อน ไม่ฉะนั้นนางย่อมไม่อาจบรรลุแผนการของตนได้สตรีแพศยานางนี้ช่างเป็นศัตรูของนางโดยแท้จริง ช่างน่าตายเสียจริง

        ในยามนั้นนางก็พลันลุกขึ้นยืนช้าๆ หยิบกระดาษและพู่กันที่อยู่ข้างกายมาเริ่มเขียนที่จริงแล้วตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นจนถึงตอนนี้ นางเอาแต่ร้องไห้ไม่ได้แสดงท่าทีอันใด แต่กระนั้นท่าทางของนางกลับดูอ่อนแอและน่าสงสารยิ่งนัก

        ทั้งร่างเปี่ยมไปด้วยความตายราวกับได้รับความบอบช้ำอย่างสาหัส ซึ่งทำให้ฮ่องเต้ฉินยิ่งเจ็บปวดใจจึงมุ่งหมายที่จะกำจัดฮองเฮาเสียให้สิ้น

        กู้ชิงเฉิงทอดสายตามองการกระทำของกู้ตงหลิงอย่างเย็นชาสตรีผู้นี้มักจะพึ่งพิงถังเชี่ยวมาโดยตลอดจึงจะโดดเด่นยามนี้ถังเชี่ยวไม่อยู่ที่นี่ นางย่อมไม่มีอุบายที่ฉลาดล้ำเลิศนักในยามนี้นางจะต้องดูว่ากู้ตงหลิงจะเล่นตุกติกอันใดอีก

        แน่นอนว่าเหตุที่ฮองเฮาพ่ายแพ้ยับเยินถึงเพียงนี้ก็เพราะฮ่องเต้ฉินมีความคิดส่วนตัวแอบแฝงเขาต้องการที่จะมอบตำแหน่งฮองเฮาให้แก่กู้ตงหลิง

        ในยามนั้นกู้ตงหลิงก็เขียนข้อความหนึ่งบนกระดาษว่า “ขอโปรดทรงพิจารณาเป็นหม่อมฉันเองที่ไม่ระมัดระวังไปกระแทกเข้า ไม่เกี่ยวข้องกับฮองเฮาเพคะ” จากนั้นนางก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง และเริ่มร้องไห้

        นางร้องไห้ได้เก่งกาจนักน้ำตาไหลรินดุจดอกแพรไหมต้องลมฝน ชวนให้ผู้คนบังเกิดความสงสารจับใจดูราวกับว่าถูกบังคับให้ทำเช่นนั้น ยิ่งทำให้ฮ่องเต้ฉินเจ็บปวดใจยิ่งนักใจของเขาแทบจะถูกบีบรัดจนเจ็บร้าว

        “ฮึ คนในวังนี้ยังไม่ตาย ก็ไม่ได้ตาบอดหรอก” ฮ่องเต้ฉินกัดฟันกล่าวอีกครั้ง“ทหาร เรียกคนรับใช้ทั้งหมดในตำหนักมา ข้าจะไต่สวนด้วยตนเอง!”

        ไม่ช้าเบื้องหลังกลุ่มหมอหลวง ก็มีเหล่านางกำนัลและขันทีหลายแถวนั่งคุกเข่าอยู่พวกเขาทุกคนต่างรู้ดีว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในวัง จึงก้มหน้าเงียบงันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ

        “ข้าจะถามพวกเจ้า เมื่อครู่เกิดอันใดขึ้น ฮองเฮาผลักหลิงกุ้ยเฟยหรือไม่?”ฮ่องเต้ฉินกล่าวถามอย่างมีอคติ เสียงของเขาเปี่ยมด้วยอำนาจใบหน้าเย็นชา ทำให้บรรดาคนรับใช้ยิ่งหวาดกลัว คนขี้ขลาดถึงกับตัวสั่นงันงก

        “เจ้าก่อนก็แล้วกัน!” ฮ่องเต้ฉินอดทนได้จำกัดนักชี้ไปยังนางกำนัลคนหนึ่งแล้วตะโกนอย่างกราดเกรี้ยว

        “ทูล... ทูลฝ่าบาท” นางกำนัลผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา“หม่อมฉันไม่เห็นอันใดเลยเพคะ” ในสถานการณ์เช่นนี้การพูดสิ่งใดออกไปย่อมเท่ากับความตาย พวกเขาอยู่ในวังมานานย่อมรู้ดีว่าควรจะกล่าวเช่นไรในยามนี้

        แต่ทันทีที่นางกำนัลผู้นั้นกล่าวจบฮ่องเต้ฉินก็พลันตวาดอย่างกราดเกรี้ยว “ไร้ประโยชน์!ข้าสั่งให้พวกเจ้าดูแลหลิงกุ้ยเฟยให้ดี แต่กลับเกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้โดยที่พวกเจ้าไม่รู้อันใดเลย เช่นนั้น ข้าจะเก็บพวกเจ้าไว้ทำไม ลากตัวไปโบยจนตาย!”

        ยังไม่ทันที่ผู้คนจะทันตั้งตัวก็มีทหารองครักษ์กรูกันเข้ามาลากตัวนางกำนัลผู้นั้นออกไปเหล่านางกำนัลและขันทีที่เหลือต่างหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติกลัวว่าตนเองจะเป็นรายต่อไป

        “เจ้าว่ามา” ฮ่องเต้ฉินชี้ไปที่นางกำนัลอีกคน“เมื่อครู่เกิดอันใดขึ้น?”

        “หม่อมฉัน... หม่อมฉันเห็น...ฮองเฮาผลักหลิงกุ้ยเฟยอีกทั้งยังตบหลิงกุ้ยเฟยด้วยเพคะ” นางกำนัลผู้นั้นมีความคิดที่ว่องไวยิ่งนักยามนี้สถานการณ์เบื้องหน้า นางก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงนั้นนางไม่อาจรู้ได้เลย ทำได้เพียงกล่าวโกหกออกไปเท่านั้น

        ยามนี้สีหน้าฮ่องเต้ฉินจึงดูดีขึ้นมาก เขาชี้ไปที่ขันทีคนหนึ่งแล้วถามคำถามเช่นเดียวกันเมื่อขันทีเห็นว่านางกำนัลคนก่อนหน้านั้นไม่เป็นอะไร จึงกล่าวถ้อยคำเดียวกับนางข้ารับใช้ทุกคนหลังจากนั้น ต่างก็กล่าวเช่นเดียวกันหมดราวกับว่าได้นัดแนะกันมาก่อนแล้ว

        “พวกเจ้าเหลวไหลสิ้นดี เจ้าพวกสุนัขรับใช้หลิงกุ้ยเฟยให้ประโยชน์อันใดแก่พวกเจ้ากัน ถึงกล้าใส่ร้ายป้ายสีข้าถึงเพียงนี้!”ฮองเฮาโมโหจนคลั่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวแทบจะผิดรูปนางพุ่งเข้าไปไม่คิดชีวิต คว้าตัวนางกำนัลคนหนึ่งมาตบไปหลายฝ่ามือ

        ตำแหน่งฮองเฮาผู้สูงศักดิ์เช่นนางกลับถูกใส่ร้ายป้ายสีถึงเพียงนี้ นางย่อมคลุ้มคลั่งเป็นธรรมดานางตบไปคนหนึ่งยังไม่หายแค้น จึงดึงอีกคนออกมาเตะต่อย ไม่สนใจภาพลักษณ์อันใดแล้วหากเป็นเช่นนี้ต่อไป ตำแหน่งฮองเฮาของนางคงรักษาไว้ไม่ได้เป็นแน่

        “พอแล้ว!” ฮ่องเต้เอ่ยเสียงเข้ม “เจ้าคือฮองเฮา คือมารดาของแผ่นดิน ลองดูสภาพของเจ้าในตอนนี้สิแตกต่างอะไรกับหญิงร้ายปากตลาดกัน เจ้ากำลังกระทำเพราะความอับอายและโทสะไม่ใช่รึ”

        ในใจของฮ่องเต้ดีขึ้นมากเช่นนี้แล้ว เขาย่อมมีเหตุผลที่จะปลดตำแหน่งฮองเฮาแต่ในตอนนี้ยังไม่สามารถกระทำได้อย่างชัดเจนนัก เพราะยังมีองค์รัชทายาทอยู่ด้วย

        กู้ชิงเฉิงมองโม่อวี้เฉินแล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ“ฮ่องเต้ผู้นี้ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก”

        “…”โม่อวี้เฉินไม่ได้เอ่ยตอบ 

        สตรีในวังหลวงแห่งนี้มีสักกี่คนที่สะอาดบริสุทธิ์ เล่ห์เหลี่ยมเพียงเท่านี้ ไม่ได้ถือเป็นสิ่งใดแต่เพียงเพราะตระกูลของฮองเฮาไม่ได้เรืองอำนาจแล้ว ฮ่องเต้จึงกล้าที่จะดูแคลนนาง

        ย้อนไปในอดีตเมื่อครั้งตระกูลเกอเรืองอำนาจฮองเฮาผู้นี้ก็เคยเย่อหยิ่งจองหองและก่อกรรมทำชั่วมามากมายในวังหลังอันกว้างใหญ่ไพศาล มีเหล่านางสนมสามพันคนทว่าฮ่องเต้กลับมีพระโอรสเพียงองค์รัชทายาทเท่านั้นเรื่องนี้ย่อมต้องมีสิ่งผิดปกติ ฮ่องเต้ย่อมสืบสวนมาแล้วเป็นแน่เล่ห์เหลี่ยมของฮองเฮาช่างแยบยลยิ่งนัก ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ไม่เคยมีสิ่งใดถูกเปิดเผย

        กู้ชิงเฉิงก็รู้สึกว่าฮองเฮามีความสามารถอยู่บ้างหากไม่ใช่เพราะนางเคยอ่านนิยายเรื่องนี้มาก่อนนางก็คงไม่มีทางล่วงรู้เรื่องนี้เป็นแน่

        “พอแล้วรึ แค่นี้ก็พอแล้วหรือ? ยามนี้เขาพบสตรีเลวทรามที่ยังคงเยาว์วัยและงดงามก็รู้สึกว่าข้าผู้เป็นฮองเฮาหมดความน่ามอง ต้องการกำจัดข้าอย่างรีบร้อนเพื่อให้นางได้ครองตำแหน่งแทนกระนั้นหรือ!?” ฮองเฮาทุ่มเททุกสิ่งอย่างตะโกนเสียงดัง ใบหน้าบิดเบี้ยวผิดรูป

        ในอดีตนางได้กระทำเรื่องโหดร้ายมามากมายนัก ทว่าในยามนี้ การเผชิญกับชะตากรรมเช่นนี้นางก็ยังคงไม่อาจยอมรับได้ นางไม่ได้รู้สึกว่านี่คือผลกรรมนางรู้สึกว่าผู้ที่ควรได้รับผลกรรมคือฮ่องเต้ฉินต่างหาก

        “ตลอดหลายปีมานี้ เจ้าใช้อำนาจบาตรใหญ่ในวังหลัง สังหารผู้คนไปมากมายเท่าใดเจ้าอย่าคิดว่าเราไม่รู้ เราเพียงแต่รักษามารยาทให้เจ้าเท่านั้นบัดนี้เจ้ากลับยื่นมือไปถึงเชื้อพระวงศ์ เราจะไม่ยอมละเว้นอีกต่อไปแล้ว” ฮ่องเต้ฉินมองฮองเฮาอย่างเย็นชา สายตาของเขาน่าสะพรึงกลัวยิ่งนักราวกับต้องการจะฉีกฮองเฮาออกเป็นชิ้นๆ

        “ข้าเป็นเช่นนี้ ก็ยังดีกว่าฮ่องเต้อยู่มากโข ใบหน้าอันน่ารังเกียจของเขาผู้คนทั่วหล้ายังไม่รู้หรอกกระมัง? เมื่อครั้งนั้นเขา…”ดวงตาของฮองเฮาแดงก่ำ กัดฟันกรอด “เขาไปพบพี่ใหญ่ที่จวนท่านอาของแคว้นทว่ากลับเห็นสะใภ้ใหญ่รูปงาม จึงเกิดจิตคิดร้าย แล้วกระทำนางเป็นของตนเองเสีย…”

        นางทุ่มสุดตัวแล้วทว่ายังไม่ทันที่นางจะกล่าวจบ ฮ่องเต้ฉินก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวยกมือขึ้นตบนางเข้าเต็มแรง การตบครั้งนี้ใช้พลังภายใน รวมถึงการเตะอย่างรุนแรงจนร่างนางลอยกระเด็นไปไกล เขาไม่มีความรู้สึกอันใดหลงเหลือให้ฮองเฮาอีกแล้ว

        ตลอดหลายปีมานี้ที่ให้ฮองเฮาได้เรืองอำนาจ ก็เพราะเขาไร้สมรรถภาพไม่ว่าจะให้สตรีคนใดมาอยู่ในตำแหน่งนั้น ก็ไม่ได้แตกต่างกันแต่บัดนี้แตกต่างไปแล้ว เขาฟื้นคืนดังเดิมแล้ว

        เมื่อครู่ฮองเฮายังได้เปิดเผยความลับต่อหน้าสาธารณชนเขาจึงย่อมไม่ลงมืออย่างปรานี

        “เสด็จพ่อ” โม่อวี้เฉินเอ่ยอย่างเย็นชา “เสด็จพ่อกำลังคิดจะสังหารเสด็จแม่เพื่อปิดปากกระนั้นหรือ”

        ขณะกล่าวเขาก็เดินมายืนเบื้องหน้าฮองเฮา จ้องมองฮ่องเต้ฉินอย่างดุดันเขาก็ไม่คาดคิดว่าฮองเฮาจะบ้าระห่ำถึงเพียงนี้ หากเรื่องนี้ถูกเปิดเผยฮองเฮาคงไม่มีทางรอดชีวิตเป็นแน่

        “องค์รัชทายาทหมายความว่าอันใด? แม่ของเจ้าวิปลาสไปแล้วคำพูดของนาง จะน่าเชื่อถือได้อย่างไร?” ฮ่องเต้ฉินเอ่ยด้วยความกัดฟันกรอดอันที่จริงเขาต้องการใช้พลังภายในเตะฮองเฮาให้ตายคาที่ หากเตะถูกจุดสำคัญฮองเฮาก็คงสิ้นลมที่นี่เป็นแน่

        ทว่าในฐานะบุตรโม่อวี้เฉินแม้ไม่ได้ชอบมารดาผู้นี้เพียงใด ก็ไม่อาจยืนดูดายได้

        “คำพูดนี้เป็นจริงหรือเท็จ เพียงแค่เสด็จพ่อทราบดีอยู่แก่ใจก็พอแล้ว”เสียงของโม่อวี้เฉินเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็ง “เสด็จพ่อจะปกป้องหลิงกุ้ยเฟยลูกย่อมไม่ขัดขวาง แต่หากจะเหยียบย่ำเสด็จแม่ ก็อย่าหาว่าลูกไม่เกรงใจเลย”

        คำกล่าวนี้ช่างร้ายกาจยิ่งนักไม่ได้ให้ฮ่องเต้มีทางเลือกแม้แต่น้อย