เดือนกันยายน ปี ค.ศ. 1964
ณ สนามบินกรุงไซ่ง่อน ประเทศเวียดนามใต้*
สังข์ชัยเดินผ่านแผนกตรวจคนเข้าเมืองแล้ว ก็เดินออกไปขึ้นรถแท๊กซี่ที่จอดรอหน้าอาคารผู้โดยสารขาเข้า
“ไปไหนครับ” คนขับรถถาม ขณะที่มองกระจกส่องหลัง
“ไปโรงแรมมาเจสติค” หนุ่มเชียงรายตอบขณะนั่งบนเบาะหลัง
“ได้ครับ” โชเฟอร์รับคำสั่งแล้วเปิดเพลงจากวิทยุ เป็เพลง”ไซกอน แด็บล้ำ Sài Gòn Đẹp Lắm ” ที่กำลังโด่งดังไปทั่วโลกราวกับเป็เพลงประจำชาติของเวียดนาม
รถแล่นไปตามถนนที่สองข้างทางมีต้นไม้ร่มรื่นผ่านตึกรามบ้านช่องอาคารพาณิชย์ ที่มีผู้คนเดินไปมา สาวเวียดนามผมยาวหน้าตาแฉล้มแช่มช้อยในชุดอ๋าวหญ่าย (1) สีสันต่าง ๆ ดูเซ็กซี่แม้จะอยู่ในชุดรัดรูป พากันเดินชอปปิ้งกันเป็กลุ่มๆ
ผ่านตลาดก็มีรถเข็นขายเฝอ ขายขนมปังปาเต ที่เวียดนามเรียกว่าบั๋นหมี่ (bánh mì) รถราสารพัดชนิด ทั้งรถยนต์ มอเตอร์ไซค์รถจักรยานรถสามล้อรับจ้างที่ทำที่นั่งผู้โดยสารไว้ด้านหน้าคนขับ แล่นกันขวักไขว่จนน่าแปลกใจว่า เหตุใดจึงไม่ชนกัน
แท็กซี่แล่นเข้าไปจอดหน้าประตูโรงแรมมาเจสติคซึ่งเป็โรงแรมที่เก่าแก่ที่สุด 1 ใน 4 แห่งของกรุงไซ่ง่อน
สังข์ชัยเช็คอินเข้าห้องพัก และอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วพนักงานฟรอนต์ของโรงแรมก็โทรขึ้นมาแจ้งว่า
“มีแขกมารอพบที่ล็อบบี้ค่ะ”
“ขอบคุณครับ”
ชายหนุ่มก็ลงไปพบกับแขกที่ว่า ก็พบหญิงสาวในชุดอ๋าวหย่ายสีขาว ผมยาวผิวสองสี หน้าตาคมคาย ลุกจากโซฟาเดินเข้ามาทักเขา
“คุณสังข์ชัยใช่ไหมคะ”
“ใช่ครับ คุณมาจาก CRA ใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ ดิฉัน ถาย ถิ ฮวา ( Thấy Thì Hoa ) จาก CRA สาขาเวียดนามค่ะ ซินจ่าวยินดีต้อนรับสู่เวียดนามนะคะ เรียกดิฉันว่าแอมก็ได้ค่ะ” (ภาษาเวียดนาม Em แอม แปลว่า น้องชายหรือน้องสาว)
“คุณแอมมีแผนในการปฏิบัติการอย่างไรบ้างครับ”
“เราคุยกันในที่นี้อาจจะไม่ปลอดภัยนะคะ อาจจะมีคนแอบฟังได้ เราไปหาที่เงียบๆ คุยกันสองคนดีกว่า”
หนุ่มเชียงรายได้ฟังสาวเวียดพูดเช่นนั้นก็คิดไปในทางไม่ค่อยดี
“จะดีหรือครับ ยังกลางวันอยู่เลย”
สาวแอมมองค้อนใส่เขา
“คุณคิดถึงเื่อะไรคะ ดิฉันจะพาไปคุยงานค่ะ ตามมาค่ะ รถจอดอยู่ข้างนอก”แล้วหล่อนก็พาเขาไปยังลานจอดรถ
“หา เนี่ยนะ รถที่จะพาผมไป” สังข์ชัยชี้ที่รถเวสป้า ( Vespa ) สกู้ตเตอร์ยอดนิยมในยุคนั้น
“ใช่คะ มันคล่องตัวดี ซ้อนท้ายดิฉันเลยคะ”
ชายหนุ่มก็นั่งซ้อนท้ายเ้าหน้าที่สาวไปตามถนน หล่อนขี่รถเร็วจนสังข์ชัยต้องเกาะเอวของหล่อนไว้กลิ่นหอมจากกายของหล่อนโชยเข้าจมูก ชวนให้รัญจวนใจยิ่งนัก ผ่านวงเวียนน้ำพุ ผ่านอนุสาวรีย์ และส่วนราชการต่างๆ จนกระทั่งไปถึงสวนป่าแห่งหนึ่งนอกเมือง ถายถิฮวาขี่รถไปหยุดหน้ากอไผ่แล้วกดปุ่มบนรถ กอไผ่นั้นก็แยกออกเป็ช่อง เปิดให้เห็นอุโมงค์ขนาดใหญ่เธอก็ขี่รถพาสังข์ชัยเข้าไปในนั้น ซึ่งยังมีทางลาดลงชั้นใต้ดินอีกจนมาหยุดอยู่ที่ลานจอดรถ
“ถึงแล้วค่ะ ตามดิฉันมาค่ะ” สาวเวียดพาไปยังประตูทางเข้าฐานลับใต้ดินนั้น ซึ่งต้องผ่านชั้นความปลอดภัยอีกหลายชั้นจนมาถึงห้องประชุมขนาดเล็ก ที่มีจอฉายสไลด์ โต๊ะประชุมขนาดย่อมและเก้าอี้
“เชิญนั่งค่ะ”
ถายถิฮวาก็เปิดภาพสไลด์ฉายไปที่จอนั้น แล้วบรรยาย
“คุณ้ามาตามหาเทวรูปสีเหลืองใช่ไหมคะ”
“ใช่ครับ คุณรู้ได้ยังไง”
“เราได้รับข้อมูลจากคุณวิกานดา”
“อ๋อ ถ้ายังงั้นเรารีบไปหาเทวรูปเลยดีมั๊ยครับ”
“มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกค่ะ ก่อนเราจะไปหาเทวรูปเราต้องไปตามหาผักบุ้งทองคำให้ครบ 7 ช่อ ซึ่งซ่อนเอาไว้ในที่ต่าง ๆ ของเวียดนามเพื่อนำไปทำพิธีต่อหน้าเต่าศิลาที่วัดเทียนมู่ เมืองเว้ และต้องดีดพิณดั่นจันเพื่อให้เต่าคายเทวรูปออกมาจากปากอีกค่ะ”
“อ้าว แล้วผักบุ้งทองคำที่ว่า เก็บซ่อนไว้ที่ไหนบ้างล่ะครับ”
“เราได้รับข้อมูลแค่ที่แรกคือ ป้อมค่ายโบราณที่ออกแก้วหรือคนเวียดนามเรียกว่า ออกแอว ( Oc Eo )จังหวัดอานยาง ( An Giang ) ทางตอนใต้ของเวียดนามบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง ส่วนอีก 6 ที่นั้น เราจะได้รับเบาะแสเมื่อพบแห่งแรกค่ะ”
“แล้วเราจะไปเมื่อไหร่ ที่ออกแอวอะไรนั่นน่ะ”
“เดี๋ยวนี้เลย”
“เฮ้ย ยังไม่ได้เตรียมตัวเลย กระเป๋าเสื้อผ้าก็อยู่โรงแรม”
“คุณจะเอายังไงกันแน่ เมื่อกี้ก็อยากจะรีบไปหาเทวรูป พอตอนนี้บอกไม่พร้อมฮ่าฮ่า ล้อเล่นน่ะ เราเตรียมเสื้อผ้าของใช้ไว้ให้คุณแล้ว ตามมาทางนี้สิ”ว่าแล้วสาวแอมก็พาหนุ่มเชียงรายไปยังอีกห้องหนึ่ง
เมื่อเปิดห้องออกเป็ห้องโถงขนาดใหญ่ มียานบินรูปร่างประหลาดจอดอยู่
“เราจะไปด้วยไอ้นี่แหละ”
ทั้งสองขึ้นไปนั่งบนยาน แล้วก็บินขึ้นไปทางหลังคาอาคารที่เปิดออก เพียง 5นาที ก็มาร่อนลงที่ชายป่าแห่งหนึ่งของเทือกเขาภูสาบ ( Nui Sap ) ของเมืองออกแอว พวกเขาลงจากยานแล้วสาวแอมก็สั่งว่า
“กลับไป” ยานลำนั้นก็กลับไปตามคำสั่ง
“เฮ้ย แล้วมันจะกลับมามั๊ย ตอนขากลับเราจะกลับยังไง”
“ถ้าฉันสั่งมันก็มาน่ะแหละ เดินขึ้นไปบนยอดเขากันเถอะ”
ทั้งคู่เดินขึ้นไปก็พบยอดเขาสองลูกตั้งเคียงกันคล้ายนมสาว
“เราจะขึ้นไปบนเขาลูกซ้ายนี่แหละ” สาวแอมกล่าว ก่อนจะนำสังข์ชัยเดินขึ้นไป
“บริเวณเมืองออกแอวนี้ คือที่ตั้งของอาณาจักรฟูนันมาก่อนเก่าแก่กว่าอาณาจักรจามปาและอาณาจักรขอมเสียอีก”สาวเวียดให้ความรู้ประวัติศาสตร์ด้วย
สาวแอมพาหนุ่มเชียงรายเดินขึ้นไปถึงยอดเขาก็มองเห็นป้อมโบราณที่มีสภาพปรักหักพัง อายุน่าจะไม่ต่ำกว่าสองร้อยปีถูกดัดแปลงให้เป็ศาลเ้าเล็ก ๆ ภายในประดิษฐานรูปปั้นของพญายมในชุดขุนนางจีนมีใบหน้าสีดำ ดวงตาโปนใหญ่ดูน่ากลัว ปากแสยะเหมือนจะบดเคี้ยวสัตว์ในนรก เบื้องหน้ารูปปั้นวางเครื่องบูชาไว้ทั้งดอกไม้ธูปเทียนเครื่องเซ่นต่างๆ ทั้งสองเข้าไปสักการะแล้วก็ยืนมองไปรอบ ๆ บริเวณ
“ไหนล่ะ ผักบุ้งทองคำ” สังข์ชัยถามไปก็เกาศีรษะไป
“จากลายแทงบอกให้เราเสี่ยงเซียมซีที่นี่ก่อน”สาวแอมก็หยิบกระบอกตรงหน้าเทพเ้าขึ้นมาเขย่า
“ได้เบอร์ 9”
หนุ่มชัยก็เดินไปหยิบใบเซียมซีจากแผงมาให้แอมอ่าน เพราะเป็ภาษาเวียดนามเขาอ่านไม่ออก
“ในนี้เขาบอกว่า สิ่งที่ปรารถนาจะอยู่ทิศตะวันออกจากตรงนี้ไปทางตะวันออกก็เป็ยอดเขาลูกโน้นนะ” สาวแอมชี้ไปยอดเขาอีกลูกที่มีรูปเ้าแม่กวนอิมขนาดใหญ่ประทับยืนเด่นเป็สง่า
“แหม น่าจะบอกให้ไปเขาลูกโน้นแต่แรกก็จบแล้วทำไมต้องยุ่งยากหลายขั้นตอนจัง” หนุ่มเชียงรายบ่นอย่างหัวเสีย
“ก็ของสำคัญ คุณจะให้ได้มาง่าย ๆ เหรอ ถ้าพวกคนร้ายมันรู้ มันก็คงได้ง่าย ๆเหมือนกัน รีบไปเถอะ”
เมื่อถาย ถิ ฮวา กับสังข์ชัยไปถึงยอดเขาทางตะวันออกก็สักการะรูปเ้าแม่กวนอิม แล้วมองหาจุดที่จะบ่งชี้ว่ามีของสำคัญซ่อนอยู่
ทั้งคู่ก็เดินไปเดินมาบริเวณหน้ารูปพระโพธิสัตว์ ก็ยังค้นหาไม่พบสังข์ชัยจึงเอามือไปจับหัวของรูปปั้นซันไฉ สาวกที่เป็เด็กผู้ชายของพระกวนอิมแล้วเขาก็หมุนเล่น ทันใดนั้น บริเวณฐานของเ้าแม่ก็เปิดออกมองเห็นผักบุ้งทองคำอยู่ภายในหนึ่งช่อ
“เจอแล้ว ดูนั่นสิ” สาวแอมชี้ให้ดูอย่างตื่นเต้น
หนุ่มเชียงรายก็หยิบช่อผักบุ้งทองออกมาและในนั้นยังมีกระดาษเขียนข้อความภาษาเวียดนามอีกแผ่นหนึ่งเขายื่นมันให้สาวแอมอ่าน
“จุดต่อไปที่จะหาผักบุ้งคือ ปราสาทจาม โพซา อินู เมืองฟานเถียต (Po Sah Inu Towers Phan Thiết ) ตอนใต้ของเมืองญาจาง”
สาวเวียดอ่านจบ หล่อนก็เผากระดาษนั้นด้วยไฟจากตะเกียงน้ำมันหน้าองค์เ้าแม่กวนอิม
สังข์ชัยเก็บผักบุ้งทองคำใส่ในกระเป๋าเป้แล้วเขาก็ถามสาวแอมว่า
“แล้วเราจะเดินทางไปยังไงต่อ”
“รอสักครู่” น้องแอมคนงามก็ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาแล้วสั่งว่า
“มารับเดี๋ยวนี้”
เพียงอึดใจ ยานลำเดิมที่เคยมาส่งก็ลอยกลับมารับพวกเขาไปยังเมืองฟานเถียตภายในห้านาที
“คิดแล้วเพื่อน ๆ ที่ไปประเทศอื่นคงอิจฉาเราเนอะที่มียานวิเศษแบบนี้เดินทางไปไหนสะดวกสบาย” หนุ่มเชียงรายกล่าวอย่างภูมิใจ
“มันไม่ได้มีทุกประเทศหรอกนะ พอดี่นี้มีาในเวียดนาม ทาง CRA จึงจัดงบประมาณพิเศษซื้อส่งมาให้ได้ใช้แต่ถ้าเป็ที่ญี่ปุ่น ซึ่งเพิ่งจะฟื้นตัวจากาโลกครั้งที่สองก็ไม่มีงบมากพอหรอก ต้องใช้ยานพาหนะธรรมดา เช่นรถ หรือเฮลิคอปเตอร์ยิ่งประเทศไทยก็ไม่ต้องพูดถึง เอางบไปจัดซื้อเรือดำน้ำหมด” สาวแอมอธิบาย
เขาทั้งสองมายืนอยู่ต่อหน้าปราสาทจามโบราณ ที่สร้างด้วยอิฐสีแดงรูปทรงสี่เหลี่ยม มียอดแบบปรางค์สามชั้น มีซุ้มประตูทั้งสี่ด้านแต่มีประตูจริงเพียงด้านเดียว นอกนั้นเป็ประตูหลอก
แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าไปในตัวปราสาท ก็มีกลุ่มชายลึกลับราวสิบคนพร้อมอาวุธปืนเอ็ม 16 มารุมล้อมพวกเขาไว้
“ชูมือขึ้น แกสองคนอย่าคิดว่าจะเข้าไปเอาผักบุ้งทองคำได้เลย กลับไปซะถ้าไม่อยากตาย” หนึ่งในคนร้ายกล่าวพร้อมเล็งปืนมาที่สังข์ชัย
หนุ่มเชียงรายชูมือทั้งสองขึ้น แล้วทำท่าหันหลังกลับช้าก่อนจะเดินไปสองสามก้าว แล้วเขาก็เสกหอยสังข์ด้วยฤทธิ์แห่งเทพในตัวออกมาเป่าสังข์นั้นดังไปทั่วบริเวณ พวกคนร้ายก็ปวดแก้วหูอย่างแรง จนต้องทิ้งปืนเอามือป้องหู ลงไปนอนดิ้นทุรนทุราย แต่สาวแอมกลับไม่ได้ยินอะไรเลยหล่อนฉวยจังหวะนั้น เข้าไปจับพวกคนร้ายมัดมือมัดเท้าไว้
“เราเข้าไปดูกันเถอะ” สาวเวียดร้องบอก
พวกเขาเดินเข้าไปภายใน ก็พบเทวรูปพระศิวะ ตั้งอยู่บนแท่นบูชาเล็ก ๆมีกระถางธูปตรงเบื้องหน้า อีกด้านหนึ่งพบฐานโยนีลึงค์มีศิวลึงค์ตั้งอยู่ตรงกลางและมีท่อโสมสูตรสำหรับให้น้ำนมที่คนบูชาเทบนศิวลึงค์แล้วไหลไปตามท่อนี้ไปออกนอกตัวปราสาทสำหรับให้คนนำไปกินไปอาบเป็น้ำนมศักดิ์สิทธิ
ถายถิฮวาเห็นมีน้ำนมเหยือกหนึ่งวางอยู่ตรงด้านข้างฐานโยนีหล่อนจึงยกขึ้นเทน้ำนมราดรดบนแท่งศิวลึงค์นั้นแต่น้ำนมกลับเอ่อล้นราวกับว่าท่อโสมสูตรอุดตัน
“เอ๊ะ ทำไมน้ำนมไม่ไหลไปออกทางท่อ คุณลองดูหน่อยสิ” สาวแอมบอกกับสังข์ชัยเขาจึงก้มลงไปเอามือล้วง ๆ ดัน ๆ ที่ท่อนั้น ก็มีบางอย่างติดมือเขาออกมา
เป็ห่อผ้าที่มัดเชือกไว้ เมื่อแกะห่อนั้นออกดู ก็พบว่ามันเป็
“ผักบุ้งทองคำ” สาวแอมร้องด้วยความดีใจ
เมื่อเช็ดทำความสะอาดแล้ว สังข์ชัยก็เก็บช่อผักบุ้งนั้นใส่ในกระเป๋าเป้ใบเดิม
“มีแผ่นดินเผาจารึกด้วย เขียนว่า ผักบุ้งช่อต่อไปอยู่ที่ปราสาทโพนาคาเมืองญาจาง ( Ponagar Temple Nha Trang )”
“ก็ไปเลยสิครับ รออะไร”
เพียงห้านาทีด้วยยานน้อยกะปุ้กลุ้ก เขาทั้งสองก็ไปยืนอยู่ในดงไม้ใกล้ทางขึ้นปราสาทโพนาคา โบราณสถานจามเก่าแก่ของเมืองญาจาง ที่มีซุ้มประตูทรงใบหอกโค้งขึ้นไปสองข้างแล้วแหลมตรงยอด สร้างด้วยอิฐสีแดง อันเป็เอกลักษณ์ของชนชาติจามตัวปราสาทตั้งอยู่บนยอดเขาเตี้ย ๆ กลางเมือง
“ที่นี่มีอายุกว่า 1,300 ปีเลยนะ ศิลปะจะเป็่เปลี่ยนผ่านระหว่างแบบหมี่เซินและบิญดิ่นสร้างขึ้นเพื่อถวายพระแม่อุมาหรือพระแม่ภควตี แต่รูปพระแม่สูญหายไปแล้วคนเวียดนามจึงนำรูปเ้าแม่เทียนอีมาประดิษฐานแทน”สาวแอมเล่าประวัติของโพนาคา
“พี่คะ ถ่ายรูปกับนางรำมั๊ยคะ ไม่แพงนะคะ ใส่กรอบรูปให้ด้วย รอไม่นานคะ”สาว ๆ นางรำชาวจาม มาเชิญชวนไปถ่ายรูปกับคณะนางรำ ที่มีนักดนตรีชายกำลังตีกลอง สาวๆ ก็ร่ายรำตรงลานหน้าปราสาท
“อ๋อ ไม่ละค่ะ ขอบคุณค่ะ” แอมรีบจูงแขนสังข์ชัยเข้าไปในตัวปราสาท
“ไม่ถ่ายรูปด้วยกันหน่อยเหรอ” หนุ่มเชียงรายถามสาวเวียด
“เรามาทำงาน ไม่ได้มาเที่ยว ต้องแข่งกับเวลา” เื่ความจริงจังดูสาวแอมจะมีมากกว่าหนุ่มไทยมากนัก
ทั้งคู่เข้าไปสักการะรูปเ้าแม่เทียนอี แล้วก็สำรวจภายในองค์ปราสาทก็ไม่พบอะไรผิดสังเกต จึงเดินออกมาบริเวณที่เรียกว่า หอโพนาคาจามซึ่งเหลือแต่เพียงเสาที่ก่อด้วยอิฐสีแดงเป็รูปแปดเหลี่ยมความกว้างแต่ละเสาราวสองคนโอบ เรียงรายกันเป็กลุ่มซึ่งอดีตคงจะเป็วิหารในการบูชาเทพเ้าของชาวจาม แต่ด้วยเวลาอันยาวนานส่วนหลังคาที่อาจจะทำด้วยวัสดุจำพวกไม้ จึงสูญสลายไปสิ้น
กำลังเดินชมเสาอยู่ดี ๆ สังข์ชัยก็พบว่า สาวแอมหายไปแล้ว!!!
“น้องแอม ๆ อยู่ไหน ได้ยินมั๊ย เมื่อกี้ยังเดินด้วยกันอยู่”
มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินผ่านมา เขาจึงถามเด็กนั้น
“Hi ,Can you speak English?”(คุณพูดอังกฤษได้ไหม)
“Yes” เด็กนั้นตอบ
“Do you see a woman around here?”(คุณเห็นผู้หญิงคนหนึ่งแถวนี้ไหม)
“No, but someone left letter for you.” (ไม่ แต่มีคนฝากจดหมายนี้มาให้คุณ)
เขาเปิดจดหมายนั้นดู มีข้อความว่า
“ถ้าอยากได้ตัวนังผู้หญิงนี่ จงตามไปหาที่วัดลองเซินทางตะวันตกของปราสาทนี้ ภายในหนึ่งชั่วโมง”
สังข์กำลังจะเอ่ยปากถามเด็กว่าใครเป็คนฝากจดหมายมาเมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าเด็กหายไปแล้ว
เขารีบวิ่งไปเรียกรถรับจ้างที่จอดรอนักท่องเที่ยวอยู่เชิงเขานั้นเพื่อไปยังวัดลองเซินโดยด่วน
เมื่อไปถึงวัดพุทธมหายานที่ตั้งอยู่บนเขา มีพระพุทธรูปสีขาวปางนั่งสมาธิอยู่บนยอดเขานั้นสังข์ชัยก็เดินดูรอบ ๆ ฐานพระใหญ่ แล้วร้องเรียกสาวแอม
“น้องแอม ๆ อยู่ไหน”
“พี่ชัย ๆ น้องอยู่นี่ ตรงหอระฆังนี่”
หนุ่มชัยรีบวิ่งไปตามเสียงนั้น พบว่าสาวแอมถูกจับผูกไว้กับระเบียงบนหอระฆังพร้อมจะถูกโยนลงมาเมื่อไหร่ก็ได้ ข้าง ๆ กันก็มีปีศาจสองสามตนคอยคุมตัวหล่อนไว้
“เอาผักบุ้งทองคำที่แกเก็บไว้มาให้พวกข้าโดยดี แล้วจะปล่อยนังนี่ไปให้เ้าไม่งั้นข้าจะตัดเชือกให้มันตกลงไปตาย ส่งมาไว ๆ” ปีศาจสั่ง
สังข์ชัยจึงเสกหอยสังข์ขึ้นมาเป่าเสียงดังแต่เหล่าปีศาจหาได้สะทกสะท้านมั๊ย กลับพากันหัวเราะเย้ยหยัน
“แกจะมาเล่นคอนเสิร์ตอะไรที่นี่ ไปเล่นที่ตลาดนัดไป๊ เสียงแค่นี้ทำอะไรปีศาจอย่างข้าไม่ได้หรอกรีบส่งผักบุ้งทองคำมาให้ข้าเสียดี ๆ “
หนุ่มเชียงรายเห็นว่าเสียงสังข์ทำอะไรพวกนั้นไม่ได้ จึงเปิดกระเป๋าเป้ ค่อยๆ ล้วงผักบุ้งทองคำออกมาทีละช่อ
“อย่าให้มันนะ ไม่ต้องห่วงหนู พี่รีบหนีไป อย่ายอมให้มันเอาไป”สาวแอมดิ้นไปร้องไป พวกปีศาจก็แกล้งเอามีดวางพาดบนเชือก
สังข์ชัยวางผักบุ้งทองไว้ที่พื้นต่อหน้าหอระฆังนั้น แล้วกล่าวว่า
“อยากได้ก็มาเอาไปสิ มาหยิบเอาเอง”
“ไม่นะ อย่าให้มัน พี่ชัย อย่า” สาวแอมร้องเสียงหลง
ขณะที่ปีศาจตนหนึ่งจะเดินไปหยิบผักบุ้งทองนั้น
ฉับพลันก็มีแสงสว่างจ้าพุ่งเข้ามาหามันจนต้องล่าถอยไปพร้อมกับสุรเสียงดังก้องไปทั่วฟ้าว่า
“สังข์ชัย เ้าท้อใจทำไม เ้าลืมไปแล้วหรือว่าเ้าอวตารมาจากเรา และเป็ส่วนหนึ่งของเรา”
หนุ่มเชียงรายก็มองไปตามเสียงนั้น เขารีบคุกเข่าพนมมือไหว้
องค์นารายณ์เสด็จมาในปางวิศวรูปหรือปางเปิดโลก มีหลายพระเศียรทั้งเศียรวิษณุ พระศิวะ พระคเณศ หนุมาน ทวยเทพ ฤาษี ฯลฯ มีพระกรกว่า 20 กรถืออาวุธต่าง ๆ มีทั้งดาบ คันศร ลูกศร จักร สังข์ คทา บ่วงบาศ ตรีศูล นาค ดอกบัวฯลฯ
พระผู้อภิบาลโลกก็เข้าประทับร่างของสังข์ชัยแต่มีเครื่องทรงของมหาเทพบนตัวของหนุ่มเชียงรายคนนี้ พร้อมอาวุธที่กล่าวมาครบมือ
บรรดาอาวุธต่าง ๆ ขององค์พระหริรักษ์ก็พุ่งไปสังหารบรรดาปีศาจให้สลายไปสิ้น
“ข้าอยู่ในทุกสิ่ง ทุกสถาน ในกาลทุกเมื่อ” องค์วิษณุเทพในร่างสังข์ชัยทรงเปล่งเสียงบันลือลั่นไปทั้งฟ้าดินครั้นแล้วพระองค์ก็ออกจากร่างชายหนุ่ม ก่อนอันตรธานไป
สังข์ชัยรีบไปแก้มัดให้สาวแอม แล้วพาเธอกลับไปปราสาทโพนาคา
ทั้งคู่กลับมายืนอยู่ต่อหน้าหอทับบาโพนาคา ที่มีหน้าบันเป็ภาพพระแม่มหิษาสุรมรรทินี (กาตยานี) อันเป็ปางหนึ่งของพระแม่อุมาเทวี ทรงถืออาวุธตรีศูลกำลังเหยียบร่างของมหิษาสูร โดยมีเทวดาฟ้อนรำอยู่ข้าง ๆหมายถึงทรงเอาชนะมารได้นั่นเอง
หนุ่มเชียงรายยืนหลับตาระลึกถึงองค์นารายณ์ด้วยจิตศรัทธา ก็เกิดอัศจรรย์เมื่อบริเวณประตูหลอกของหอทับบาที่ปกติจะทึบตันกลับเปิดออกมีช่องเข้าไป เห็นผักบุ้งทองคำวางอยู่ในโถทองบนแท่นอิฐ
พร้อมกันนั้นก็มีแผ่นดินเผาสลักข้อความว่า
“ผักบุ้งช่อต่อไป อยู่ที่ปราสาทจามคู่ เมืองกุยเญิน ( THÁP ĐÔI QUY NHƠNทับโด่ย กุยเญิน )”
ถาย ถิ ฮวา รีบเดินเข้าไปหยิบช่อผักบุ้งมาส่งให้สังข์ชัยนับเป็ช่อที่สามในเจ็ดช่อ ที่พวกเขาสะสมได้
“นี่จะเที่ยงแล้ว เราไปหาอะไรกินก่อนดีมั๊ย” สังข์ชัยถาม
“ได้สิ เดี๋ยวจะพาไปกินอาหารเวียดนาม ั้แ่คุณมาถึงไซ่ง่อนยังไม่ได้กินอะไรเลยไม่ใช่เหรอ”
“ใช่ แนะนำเมนูเด็ด ๆ หน่อยนะ ยกเว้น เนื้อเ้าดิกกี้ ไม่เอานะ”
“คนเวียดเขาก็ไม่ได้กินเนื้อหมากันทุกคนหรอก มันแล้วแต่รสนิยมส่วนบุคคลอย่าเหมารวม” สาวแอมมองค้อนเป็ครั้งที่สอง
แล้วถายก็พาไปตลาดญาจาง นั่งกินเฝอ (Pho) หรือก๋วยเตี๋ยวญวน , บั๊ญแส่ว (Banh Xeo) หรือขนมเบื้องญวน, Goi Cuon (ก๋อย ก้วน) หรือปอะเปี้ยะสด คล้าย ๆ สลัดโรล, บุ๋นจ่า (Bun cha) หมูหมักเป็ก้อนห่อกับไม้ย่างกินกับเส้นหมี่ ผักสด และปอะเปี๊ยะทอดพร้อมน้ำซุปอยู่ในชุดเดียวกัน
“โอ้ย อิ่ม จุกเลย เดินไม่ไหวแล้ว ช่วยด้วย ” สังข์ชัยร้องขอชีวิตเมื่อสวาปามอาหารเวียดเข้าไปมื้อแรก
สาวแอมก็หัวเราะอย่างสะใจ
“เป็ยังไงล่ะ อร่อยมั๊ยอาหารเวียดนาม”
“อร่อยทุกอย่างเลย ขอบใจนะที่พามากิน” หนุ่มเชียงรายยิ้ม
“แล้วที่เมืองไทยไม่มีเหรอ อาหารเวียดนามน่ะ”
“มี แต่รสชาติไม่เหมือนกัน ของไทยรสชาติจัดจ้านกว่าคงเป็การปรับสูตรให้เข้ากับลิ้นคนไทยมั๊ง ของที่นี่จะจืด ๆ หน่อย”
“ที่จริงอาหารเวียดบางอย่างก็ดัดแปลงมาจากอาหารฝรั่ง เช่นบั๋นหมี่ (Banh mi) หรือขนมปังปาเต ใช้ขนมปังฝรั่งเศสหรือบาแก็ต ผ่ากลาง ยัดไส้สารพัด ทั้งชีสตับบด หมูยอ หมูย่าง ไข่ดาว ผักดอง”
“แล้วแอมทำอาหารอะไรได้บ้างล่ะ วันหลังทำให้กินบ้างสิ”
“ทำไม่ค่อยเป็หรอก แต่กินนี่ถนัด ฮ่าฮ่า”สาวสวยเพิ่งจะแสดงความร่าเริงอารมณ์ดีเป็ครั้งแรก ปกติมีแต่จะเคร่งเครียด
“เหมือนกันเลย”
“เราเดินทางต่อเถอะ เดี๋ยวมันจะค่ำ คืนนี้จะพาไปพักที่ดานัง”
แล้วหนุ่มไทยกับสาวเวียดก็ไปถึงปราสาทแฝดที่เมืองกุยเญิน เป็เมืองชายทะเลเช่นเดียวกับฟานเถียด ญาจาง ฮอยอันและดานัง
ตัวปราสาททั้งคู่เป็ทรงสี่เหลี่ยมยกองค์ฐานสูง ยอดปราสาทปลายตัดมีจตุมุขสี่ทิศ แต่มีประตูจริงแค่ด้านเดียว ตามแบบจาม เพราะโครงสร้างที่เป็อิฐก่อบังคับให้ต้องทำแบบนั้น ต่างจากปราสาทหิน ที่เจาะช่องประตูหน้าต่างได้มากกว่า
เมื่อเข้าไปภายในองค์ปราสาทองค์ขวา ประดิษฐานศิวลึงค์บนฐานโยนีลึงค์แสดงว่าที่นี่เป็เทวสถานของศาสนาฮินดู ไศวนิกาย ที่นับถือพระศิวะเป็ใหญ่ครั้นมองขึ้นไป้า จะเห็นว่ามีลักษณะเป็ปล่องโล่งไม่มีหลังคาสามารถมองเห็นท้องฟ้าได้
ส่วนปราสาทอีกองค์หนึ่งนั้น ไม่มีศิวลึงค์ตั้งไว้มีแต่เพียงแท่นวางกระถางธูป เชิงเทียน แจกันดอกไม้ไว้สำหรับบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิในที่นั้น
ทั้งคู่เดินออกมายืนงงอยู่ตรงหน้าปราสาทคู่ขณะที่กำลังคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี ก็มียายแก่ เดินมาขายดอกไม้
“ซื้อดอกไม้ไหว้พระมั๊ยจ๊ะ ช่วยยายหน่อย” แม่เฒ่ายื่นดอกไม้ให้สาวแอมหนึ่งช่อ
“ช่อละเท่าไหร่จ๊ะ บ่า” ( Bà บ่าแปลว่าย่า,ยาย)
“5000 ด่องจ้า” ( ประมาณ 7 บาท หรือ 0.2 US$ )
สาวแอมยื่นธนบัตรใบละ 10,000 ด่องให้
“เอาสองช่อเลยนะ จะได้ไม่ต้องทอน” ยายแก่จัดโปรให้
ถายถิฮวารับดอกไม้มา แบ่งให้สังข์ชัยหนึ่งช่อ
ยายแก่ก็พูดว่า
“เจ๋าแยกกันไปวางดอกไม้ในปราสาทคนละหลังนะ แล้วจะโชคดี เชื่อบ่าเถอะ” (เจ๋า Cháu แปลว่า หลาน)
“ก๋ามเอินค่ะบ่า” ( ก๋ามเอิน Cảm ơn แปลว่า ขอบคุณ )
แอมและชัยก็ทำตามที่ยายแก่แนะนำต่างก็แยกกันเข้าไปในปราสาทคนละหลัง แล้วอธิษฐานก่อนจะวางดอกไม้บนแท่นบูชา
ทันใดนั้นก็เกิดเหตุอัศจรรย์เขาทั้งคู่ถูกดึงเข้าไปสู่มิติลึกลับ ราวกับอยู่ในวิหารใหญ่โตมีแท่นทองวางอยู่กลางห้อง และแน่นอนว่า
“ผักบุ้งทองคำ”สังข์ชัยอุทานเสียงดัง เมื่อเห็นสิ่งที่วางบนแท่น
เมื่อเก็บผักบุ้งช่อที่สี่ใส่กระเป๋าเป้แล้วทั้งสองคนก็กลับมายืนอยู่จุดเดิมในปราสาทคู่
“เมื่อกี้แอมเห็นเหมือนที่ผมเห็นมั๊ย”
“เห็นค่ะมหัศจรรย์เหลือเชื่อมากค่ะ แอมว่ายายแกต้องเป็เทวดาปลอมตัวมาช่วยเราแน่เลย”
“ใช่ผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน”
“แอมเจอแผ่นดินเผาอีกแล้วค่ะในนั้นจารึกว่า ผักบุ้งช่อต่อไปอยู่ที่ เมืองเปลยกุ Plei Ku เส้นทางเจื่องเซิน ชายแดนลาวกับเวียดนามทางลงอุโมงค์ข้างบ่อน้ำ ใกล้ศาลเ้า”
“อะไรนะ เจื่องเซิน เส้นทางโฮจิมินห์ที่กองทัพมะกันไปทิ้งะเิทุกวันน่ะเหรอ”
“ใช่ค่ะ ทำไมคะ คุณกลัวเหรอ”
“โธ่ ใครว่ากลัว ไม่หวั่นอยู่แล้ว” สังข์ชัยตอบทั้งที่ขาสั่น เหงื่อแตก
“คุณมีพลังเทพในตัว จะกลัวอะไร ศรัทธาคือพลังค่ะ ไปเถอะ”
จากนั้น คู่หูทั้งสองก็นั่งยานวิเศษ ไปลงที่ทางเปลี่ยวแห่งหนึ่งในเมืองเปลยกุมันเป็ถนนลูกรังแคบ ๆ เลียบเชิงเขา ที่ฝั่งหนึ่งเป็พื้นราบ ด้านหนึ่งเป็ูเาสาวแอมเปลี่ยนชุดแต่งกายให้สังข์ชัยสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ คล้ายเกษตรกรเสื้อแขนยาวสีน้ำเงิน กางเกงขายาวสีดำ มีผ้าขาวม้าพันคอ เหมือนกันทั้งคู่
“ต้องพลางตัวให้กลมกลืนกับพวกชาวบ้าน” สาวเวียดแนะนำ
ระหว่างเดินไป ก็มีเครื่องบินมาทิ้งะเิเป็ระยะ ๆ ดังตูม ๆ จนแผ่นดินสั่นะเืเปลวเพลิงและสะเก็ดะเิเผาต้นไม้ใบหญ้าเชิงเขานั้นจนลุกโชนสังข์ชัยกับสาวแอมต้องวิ่งสุดชีวิตให้พ้นรัศมีะเิ
“อเมริกามาทิ้งะเิทุกวัน และทั้งวัน ต่อเนื่องมาหลายปี จนชาวบ้านชินแล้วถ้านับจำนวนคงได้หลายล้านลูกแล้วแหละ บางคนที่ไปหาของป่าโชคร้ายก็เจอะเิที่ตกค้าง ะเิตายเป็ประจำ” สาวแอมเล่าให้ฟัง ก่อนจะพาหนุ่มเชียงรายไปถึงทางลงอุโมงค์ใกล้ศาลเ้าเล็ก ๆ ที่มีบ่อน้ำอยู่ข้าง ๆ สาวแอมก็เปิดฝาเหล็กที่ปิดทางลงขึ้นมา
“ลงไปเลยค่ะ ค่อย ๆ มุดลงไปนะ”
สังข์ชัยก็หย่อนขาลงไปก่อน สาวแอมก็ปีนป่ายตามลงไป
เบื้องล่างในอุโมงค์แคบ ๆ ความกว้างราวเมตรเศษ ๆ พอจะเดินไปได้อาศัยแสงสว่างจากกระบอกไฟฉายที่พวกเขานำไปด้วย
เมื่อเดินไปได้ราวสิบห้านาที ก็ไปเจอห้องใต้ดินห้องหนึ่งมีคนแต่งกายในชุดเทา ๆ สวมหมวกราวสี่ห้าคน มีทั้งชายและหญิงสาวแอมก็คุยภาษาเวียดนามกับกลุ่มคนเ่าั้ ก่อนจะหันมาบอกสังข์ชัยว่า
“พวกเขาเป็เวียดกงค่ะ มาจารกรรมเพื่อต่อต้านรัฐบาลเวียดนามใต้แอมบอกเขาว่าเราก็เป็เวียดกงเหมือนกัน เขาแนะนำว่าเดินต่อไปอีกสามกิโลเมตรจะเจอสุสานโบราณั้แ่สมัยอาณาจักรได๋เวียด”
ทั้งคู่เดินต่อไปในอุโมงค์ใต้ดินนั้น จนถึงถ้ำใหญ่แห่งหนึ่งมีศิลาจารึกแผ่นใหญ่ตั้งอยู่ สาวแอมก็อ่านอักษรจีนที่จารึกบนหินนั้น
“นี่เป็ภาษาเวียดนาม ที่ใช้อักษรจีนจารึก ก่อนสมัยที่บาทหลวงฝรั่งจะเข้ามาคิดตัวอักษรโรมันให้ภาษาเวียดในปัจจุบัน
เนื้อหาในนี้บันทึกเื่ราวหลังจากอาณาจักรไดเวียดขับไล่ชาวจามออกไปจากดินแดนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงแล้วก็เกิดการแย่งอำนาจการปกครองระหว่างราชวงศ์เล ( Le ) ราชวงศ์เหงียน ( Nguyen)และราชวงศ์จิน(Trinh) เกิดากลางเมืองนับร้อยปี คล้าย ๆ ยุคสามก๊กของจีนเลยนะในที่สุดเกิดฏเตยเซิน ล้มล้างอำนาจของราชวงศ์เลได้และยังรบชนะกองทัพจีนผู้รุกรานด้วย นี่คือเื่ราวที่บันทึกไว้เท่านี้
แต่ประวัติศาสตร์่ต่อมาหลังจากยุคของจารึกแผ่นนี้คือ
มีคนชื่อเหงียนอันห์ที่หนีการสังหารหมู่ของเตยเซินลงไปยึดไซง่อนและปากแม่น้ำโขงได้แล้วขอความช่วยเหลือจากฝรั่งเศสขึ้นไปปราบพวกเตยเซินทางเหนือสำเร็จรวบรวมอาณาจักรไดเวียดกลับมาเป็หนึ่งเดียวอีกครั้ง แล้วเปลี่ยนชื่อประเทศว่าเวียดนาม มาจนบัดนี้”
“โอ้โห น้องแอมนี่ความรู้รอบตัวเลยนะ สมกับเป็สายลับของ CRA จริง ๆ “
“ก็เรียนมานิดหน่อยเองค่ะ ไม่ได้รู้ทุกเื่หรอกค่ะ”
เมื่อทั้งคู่เดินลึกเข้าไปในถ้ำอีก ก็พบกับฝูงชนในชุดชนเผ่าโบราณบางคนทาเนื้อตัวลาย ๆ ด้วยสีต่าง ๆ นุ่งใบไม้ใบหญ้า กำลังตีกลองมะโหระทึกใบโตดังสนั่นลั่นถ้ำ
มีการนำสัตว์ต่าง ๆ เช่นเก้ง กวาง มาฆ่าสังเวยเทพเ้ากลางลานถ้ำแห่งนั้นเมื่อหมอผีประจำชนเผ่าสาดเหล้าลงในกองไฟ ก็ก่อให้เพลิงลุกโหมโชติ่ขึ้นทำให้ผนังถ้ำด้านหนึ่งเปิดออกเหมือนประตูมิติ
แล้วก็มีกองทัพช้างม้าและไพร่พลมากมาย ยกขบวนออกมาจากช่องนั้นมีสตรีสองนางนั่งอยู่บนคอช้างแต่ละเชือก แต่งกายในชุดนักรบ มีอาวุธของ้าวในมือธงทิวของกองทัพมีเขียนตัวอักษรจีนว่า ”徵”
“สองสาวพี่น้องตระกูลเจิง” สาวแอนอุทานเสียงดัง
“เ้ารู้จักข้าด้วยเหรอแม่สาวน้อย” หนึ่งในสองสาวนักรบเอ่ยถาม
“ไยจะไม่รู้จัก ก็ทั้งสองท่านเป็วีรสตรีของชนชาติเวียดนามที่ต่อสู้กับกองทัพราชวงศ์ฮั่นของจีนอย่างห้าวหาญ แม้แต่ชายชาตรียังมิอาจเทียบกับวีรกรรมของท่านได้แต่น่าเศร้าที่สุดท้ายท่านต้องพลีชีพเพื่อชาติ”
“ถูกต้องแล้ว ข้าสองพี่น้องตระกูลเจิง” (เจิงญื๋อเวือง Trưng Nữ vương 徵女王 แปลว่าราชินีสกุลเจิง )
“ข้าเจิงจั๊ก” ( Trưng Trắc 徵側)
“ข้าเจิงหญิ” ( Trưng Nhị 徵貳)
“เราได้รับบัญชาจากท่านกามันดาให้มาขัดขวางเ้า ไม่ให้ได้ผักบุ้งทองคำและเทวรูปสีเหลืองไปพวกเ้าจงกลับไปเสียเถิด มิฉะนั้นข้าจะไม่ไว้ชีวิตพวกเ้า”
ถายถิฮวาได้ฟังดังนั้นจึงกล่าวว่า
“เหตุใดอดีตวีรสตรีอย่างท่านจึงต้องมารับใช้จอมมารเช่นกามันดาด้วยเล่ามันก่อกรรมทำเข็ญกับมวลมนุษย์มากมาย จะเป็บาปกับท่านไปชั่วกัปชั่วกัลป์นะท่าน”
สองิญญานักรบหญิงจึงตอบว่า
“นับแต่พวกเราไปะโหน้าผาฆ่าตัวตายในคราวพ่ายศึกแก่กองทัพราชวงศ์ฮั่นของจีนเราก็ต้องไปเกิดเป็สัตว์นรกอยู่นานสองพันกว่าปีมนุษย์ ได้รับทุกขเวทนาสาหัสนักเพราะบาปจากการฆ่าตัวตายนั่นเทียว ภายหลังท่านกามันดาบุกลงไปปลดปล่อยสัตว์นรกข้าจึงได้กลับมายังโลกอีกครั้ง และทำงานทดแทนบุญคุณของท่านจอมมาร”
สังข์ชัยจึงกล่าวว่า
“หากท่านไม่อยากมีบาปหนักต้องลงไปนรกอีกครั้งก็จงเปิดทางให้ข้าสองคนนำผักบุ้งทองคำไปเถิด เมื่อรวบรวมเทวรูปทั้ง 6 สำเร็จ เราจะได้กอบกู้โลกให้พ้นหายนะ”
“ถ้าเ้า้าเช่นนั้นก็จงผ่านกองทัพของข้าไปให้ได้เสียก่อน นักรบเตยเซินทุกคนเตรียมพร้อมลุยมันเลย” ราชินีแฝดสั่งการกองทหารผี
หนุ่มเชียงรายเห็นไม่ได้การ ก็อธิษฐานจิตให้วิษณุเทพประทับร่างปรากฏเป็นารายณ์สี่กรเล็งศรนับพันพุ่งไปใส่กองทัพผีเ่าั้หายวับไปจนเหลือแต่สองพี่น้องสกุลเจิงที่ยังขี่ช้างผีอยู่ในถ้ำ
วิษณุอวตาร ก็ปล่อยจักรไปตัดคอช้างทั้งสองหายวับไปคงเหลือแต่นางพี่น้องจั๊กกับหญิ ถือง้าวเข้าต่อสู้ องค์สี่กรก็ถือตรีศูลและดาบเข้าโรมรันยังไม่มีใครแพ้ชนะกัน ก็พลันปรากฏเสียงสตรีดังกังวานมา
“หยุดเถิดสองพี่น้องสกุลเจิง”
พวกเขาหันไปมองก็เห็นเป็พระโพธิสัตว์กวนอิมประทับยืนบนหลังัล่องลอยมาในถ้ำนั้น
“เ้าทั้งสองอย่าทำบาปอีกเลย นับว่าเ้ายังมีบุญที่ยอมสละชีพปกป้องบ้านเมืองชาวเวียดในอดีตข้าจึงอยากจะสงเคราะห์พาเ้าไปเป็ศิษย์ บำเพ็ญภาวนาอยู่บนพุทธเกษตร แดนสุขาวดีไม่ช้าจะได้บรรลุเป็พระโสดาบัน”แล้วก็ทรงประพรมน้ำมนต์จากแจกันหยกด้วยกิ่งหลิวให้ิญญาสองพี่น้องนั้น
เจิงจั๊ก กับ เจิงหญิ ก็พนมมือรับพระเมตตาของเ้าแม่กวนอิมแล้วล่องลอยหายไปพร้อมพระอวโลกิเตศวร บรรดาผีที่ตีกลองร่ายรำก็อันตรธานไปด้วย
สังข์ชัยก็กลายร่างคืนดังเดิมและได้เห็นสาวแอมกำลังถือช่อผักบุ้งทองคำไว้ในมือ
“น้องเห็นมันวางอยู่บนกลองมะโหรทึกนั่น พร้อมกับแผ่นดินเผาจารึกว่าผักบุ้งช่อต่อไปอยู่ที่ศาลเ้าเมืองฮอยอัน ข้างสะพานญี่ปุ่น ริมแม่น้ำทูโบน”สาวเวียดส่งผักบุ้งทองช่อที่ห้าให้เทพอวตาร
หลังจากนั้นทั้งสองคนก็มุดขึ้นจากรูอุโมงค์เวียดกง มาโผล่ที่เมืองคอนทัม ( Kon Tum ) ห่างจากเมืองดานังราว 300 กม.
“ตอนนี้ใกล้ค่ำแล้ว เราไปพักกันที่ดานังแล้วพรุ่งนี้ค่อยไปฮอยอันกับหมีเซิน ก่อนจะไปเมืองเว้กันนะ”สาวแอมกล่าวแล้วก็เรียกยานวิเศษไปส่งที่ชานเมืองดานัง เพื่อหาที่พักแรม
ณ โรงแรม Bo de La mer ( โบ เดอ ลา แมร์ )โรงแรม 5 ดาวของดานัง
ถาย ถิ ฮวา กับสังข์ชัย หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ก็ลงมารับประทานอาหารค่ำกันที่ห้องอาหารพวกเขาจิบไวน์เคล้าเสียงเพลงเวียดนามในจังหวะโบเลโร่ ทำให้สาวแอมนึกสนุกขึ้นมาจึงเดินไปหานักดนตรี กระซิบกระซาบอะไรสักครู่ แล้วเดินกลับมานั่ง
เมื่อนักร้องคนแรกร้องจบ พิธีกรก็ประกาศ
“ขอเชิญคุณเหงียน ถู่ ถุย ขึ้นมาร้องเพลงต้นมะพร้าวกับเกลียวคลื่นครับเรียนเชิญครับ” จบคำกล่าว ดนตรีก็เริ่มบรรเลง
สาวแอมซึ่งใช้ชื่อปลอมเดินขึ้นไปบนเวทีเตี้ย ๆ ในห้องอาหารนั้นแวดล้อมด้วยนักดนตรีที่นอกจากจะมีเปียโนตัวใหญ่ มีแซกโซโฟนแล้วก็ยังมีเครื่องดนตรีเวียดนามอีก 5 ชิ้น (2)
เนื้อร้องมีอยู่ว่า
“ ท่อนที่ 1:
ต้นมะพร้าวยืนอยู่ริมชายหาดทรายขาว
สายลมพัดแ่เบา คิดถึงทะเลสีคราม
คลื่นซัดเข้าฝั่งในพริบตา
แล้วหายไป ทิ้งให้ต้นมะพร้าวเฝ้าคอย
ท่อนฮุค:
เธอเป็เหมือนเกลียวคลื่น ที่มาแล้วก็หายไป
ฉันคือมะพร้าวที่รอวันเวลา
ความรักดั่งความหวังที่ฝากไว้กับคลื่น
แม้ลมจะพัดห่าง แต่ใจฉันยังไม่เปลี่ยน
ท่อนที่ 2:
ในยามค่ำ ฉันฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่ง ฝันถึงเธอ
หวังให้คลื่นนั้นไม่จากไปอีก
แต่ทำไมเธอจึงห่างหาย ดั่งเมฆที่ลอยผ่าน
และมะพร้าวยังคงรอ แม้คลื่นไม่ย้อนมา
ท่อนพิเศษ:
ท้องทะเลกว้างใหญ่ คลื่นล่องลอยไปไกล
แต่มะพร้าวยังเฝ้าคอย แม้กาลเวลาจะผ่านพ้นไป” A
(ดูเนื้อร้องภาษาเวียดนามที่เชิงอรรถด้านล่างนี้)
เมื่อร้องจบผู้ชมผู้ฟังในห้องอาหารนั้นก็ปรบมือกันเกรียวกราว เพราะประทับใจในเสียงร้องและซึ้งใจในเนื้อเพลง
“น้องแอมร้องเพลงได้ไพเราะมากแต่ผมฟังไม่ออก เนื้อเพลงหมายถึงอะไรหรือครับ” สังข์ชัยถามขณะที่สาวแอมมานั่งลงที่เก้าอี้
“ขอบคุณค่ะเนื้อเพลงนี้กล่าวเปรียบเทียบความรักของผู้หญิงว่าเหมือนต้นมะพร้าวริมทะเลที่รอคอยความรักจากผู้ชายที่เปรียบเหมือนเกลียวคลื่น ซัดเข้ามาแล้วหายไปไม่มั่นคงเหมือนต้นมะพร้าว ที่ยังยืนต้นรอคลื่นกลับมาหา”
“อ๋อคนแต่งเพลงก็ช่างเปรียบเทียบเนอะ ใครแต่งครับเนี่ย”
“ถ้าบอกไปพี่จะไม่เชื่อคนแต่งเพลงเป็คนไทยค่ะ แต่ใช้นามปากกาว่า อันยาง ( Anh Yang ) รู้สึกว่าจะเป็นักเขียนนิยายด้วยเื่ตำนานบุหรงลายัง นามปากกาศรีวริญ นี่แหละ”
“อ้าวเหรอไม่ค่อยคุ้นหูแฮะ นักเขียนคนนี้”
“หนูเคยอ่านนิยายของเขาแล้วสนุกดีนะคะ แต่ทำไมไม่ดัง”
“สงสัยงบโฆษณาจะน้อยมั๊งต้องอาศัยผู้อ่านช่วยบอกต่อ”
“คงจะอย่างนั้นค่ะ”
“เออแล้วแอมเคยมีแฟนหรือยังล่ะ เห็นร้องเพลงเหมือนจะคิดถึงแฟนเก่า”
“เคยค่ะแต่คบได้ไม่นานก็เลิก เพราะต่างคนต่างไม่มีเวลาให้กัน ทำงานไกลกันด้วย ได้ข่าวว่าเขามีคนอื่นก็เลยเลิก คนไทยเขาเรียกรักแท้แพ้ใกล้ชิดใช่ไหมคะ”
“อืมยิ่งทำงานสายลับแบบเราด้วย ต้องเสี่ยงตายตลอดเวลา ไม่มีเวลาไปคบใครหรอกเนอะ”
“ใช่ค่ะทุกวันนี้หนูถึงไม่คิดจะคบใคร ไม่อยากให้ใครเสียใจ ถ้าเราเกิดเป็อะไรลงไป มาค่ะชนแก้ว” สาวแอมยกแก้วไวน์ชนกับสังข์ชัย แล้วทอดอารมณ์ไปกับเสียงเพลงในห้องอาหารก่อนจะกลับห้องพักห้องใครห้องมัน
เช้าวันรุ่งขึ้นณ เมืองฮอยอัน เมืองชายทะเลเก่าแก่ของเวียดนาม
สาวเวียดกับหนุ่มเชียงรายมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าศาลเ้าใกล้กันมีสะพานสร้างด้วยหินมีหลังคาคลุม ทอดข้ามแม่น้ำสายเล็ก ๆคล้ายสะพานหันที่ข้ามคลองโอ่งอ่างในกรุงเทพมีพ่อค้าแม่ค้าแจวเรือมาในน้ำร้องะโขายของให้นักท่องเที่ยว
“วันนี้คนมาศาลเ้าเยอะจังทำยังไงเราจะค้นหาผักบุ้งได้ล่ะ” สังข์ชัยถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นคนมาไหว้เ้ามากมายจนล้นออกมาข้างนอก
“วันนี้เป็วันไหว้พระจันทร์กลางวันเขามาทำบุญที่ศาลเ้า กลางคืนเขาจะตั้งของไหว้เทพธิดาฉางเอ๋อมีเชิดสิงโตด้วย ถือว่าเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ ที่เป็ฤดูเก็บเกี่ยวแล้วคนก็มาฉลองกัน” สาวแอมบรรยาย
“พี่ๆ รอไหว้เ้าอยู่เหรอ วันนี้คนเยอะ ต้องรอ่บ่าย ๆ คนถึงจะน้อยระหว่างนี้ไปนั่งเรือกระด้งมั๊ย คนละ 100,000 ด่อง (150 บาท) สนุกนะขากลับมีแวะทำขนมแบบเวียดนามด้วย ไปนะ” ไกด์ท้องถิ่นมาชักชวนสังข์ชัยก็มองหน้าสาวแอม หล่อนพยักหน้า เขาก็เลยตกลง
ทั้งคู่ไปนั่งเรือกลมๆรูปกระด้งก้นลึก ณ หมู่บ้านกั๊มทาน (Cam Thanh ) หมู่บ้านที่ทำสวนมะพร้าวสำคัญของฮอยอัน
คนพายเรือใช้ความชำนาญ แจวไปตามสายน้ำนำพานักท่องเที่ยวต่อแถวกันไปหลายสิบลำ ท่ามกลางสวนมะพร้าวและต้นจากริมสองฝั่งน้ำผู้โดยสารก็ส่งเสียงคุยกันโฉงเฉงด้วยความสนุกสนาน
ทันใดนั้นก็มีชายลึกลับในชุดดำ แว่นตาสีดำ ราวสิบคนนั่งมาในเรือกระด้งสามลำ ไล่ติดตามพวกสังข์ชัยมา แล้วพวกมันก็ร้องะโว่า
“เอาผักบุ้งมาให้เราเดี๋ยวนี้”
“เฮ้ย เื่อะไรจะให้” หนุ่มเชียงรายกอดกระเป๋าแน่น
“ไม่ให้ใช่มั๊ย งั้นกินะุหน่อยเป็ไร”คนร้ายก็ใช้ปืนยิงที่เรือของสาวแอมกับหนุ่มชัยจนรั่ว
ขณะที่เรือกำลังจะจมสังข์ชัยก็อธิฐานจิตให้ดอกบัวกลายเป็เรือให้สาวแอมและคนแจวเรือไปนั่งส่วนเขาแปลงร่างเป็ั์ใช้กระบองที่ปลายเป็ลูกตุ้มกลม ๆหวดใส่เรือกระด้งของคนร้ายกระเด็นไปตกในสวนมะพร้าวทุกลำ
คนแจวเรือและผู้โดยสารอื่น ๆ ก็ใกลัว ต่างรีบแจงรีบจ้ำหนีกันไปหมดเหลือแต่ถายถิฮวากับคนแจวเรือที่นั่งในดอกบัวใหญ่
สังข์ชัยกลับร่างเดิม แล้วก็บอกคนเรือแจวดอกบัวกลับไปส่งที่ฮอยอัน
เมื่อกลับมาถึงศาลเ้าก็ล่วงเข้าบ่ายโมงแล้ว ผู้คนเริ่มบางตาหนุ่มเชียงรายกับสาวแอมก็เข้าไปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิในศาล
ขณะนั้นมีการเข้าทรงเทพเ้าโดยร่างทรงหญิง มีคณะศรัทธานั่งอยู่รายรอบโดยมีลูกศิษย์คอยเขียนข้อความบนกระบะทราย
“เอ็งสองคนนั่น เข้ามาสิ ของที่เอ็งหาน่ะ ให้มาคืนนี้ ในงานเทศกาลโคมไฟจะมีคนเอาขนมไหว้พระจันทร์มาให้เอ็งพร้อมสิ่งที่อยากได้ มาก่อนเที่ยงคืนนะ มารอตรงคอสะพาน”ศิษย์ร่างทรงเขียนข้อความนี้ลงในกระดาษยื่นให้สองหนุ่มสาว
“ต้องรอถึงตอนค่ำเลยเหรอ แล้วระหว่างนี้เราจะทำอะไรดี”สังข์ชัยปรึกษาสาวแอมขณะเดินออกมานอกศาลเ้า
“ถ้างั้นเราไปหมีเซินก่อนดีมั๊ย จะได้ไม่เสียเวลารอไว้คืนนี้ค่อยย้อนมาฮอยอัน”
“อืม ก็ดีนะ งั้นเรารีบไปเถอะ”
คู่หูคู่จิ้นก็รุดไปยังกลุ่มปราสาทจามที่หมีเซิน ( My Son Sanctuary) ห่างจากดานังไปทางตะวันตกราว 60 กม. อยู่ท่ามกลางแวดล้อมของขุนเขาและสายน้ำ
วันนี้เป็วันหนึ่งในฤดูฝน เมื่อพวกเขามาถึง ก็มีฝนตกปรอย ๆทั้งคู่จึงเข้าไปหลบฝนในปราสาทหลังหนึ่ง
“สมัยโบราณที่นี่เป็สถานที่ศักดิ์สิทธิของศาสนาฮินดูเมื่อเกือบพันปีมาแล้วสร้างโดยชนชาติจามเคยมีปราสาทตั้ง 73 หลัง แต่เมื่อปีที่แล้ว โดนเครื่องบินอเมริกามาทิ้งะเิเสียหายไปจำนวนมาก เหลือแค่ 22 หลังเอง น่าเสียดายเนอะ”สาวแอมเล่าประวัติของที่นี่
“อืม ผลของามีแต่ความสูญเสียจริง ๆ”
ขณะที่นั่งคุยเพลิน ๆสายตาของสาวแอมก็ไปสะดุดตากับภาพสลักรูปนางอัปสราแบบจาม ในชุดนุ่งน้อยห่มน้อย มีเพียงเสื้อคล้ายกับยกทรงสมัยใหม่กับผ้านุ่งสั้น ๆ คล้ายกางเกงสั้นเสมอหูของสาวซิ่งสมัยนี้แตกต่างจากของขอมเมืองพระนครวัดนครธมที่เปลือยเปล่าท่อนบนนุ่งผ้ายาวใน่ล่าง ลีลาของเทพอัปสรจามเยื้องย่างยกขา บิดเอวนิด ส่ายสะโพกหน่อยมือเท้า กรีดกรายร่ายรำ ในจังหวะกระชับ ทำให้ถาย ถิ ฮวาอดจะลุกขึ้นเลียนแบบท่าทางร่ายรำไม่ได้ จนหนุ่มชัยจ้องมองด้วยความประหลาดใจ
ทันใดนั้น ทั้งคู่ก็เหมือนเข้าไปสู่ดินแดนแห่งความฝันสาวแอมในชุดแต่งกายใหม่ แบบอัปสราจามในภาพจำหลัก กำลังร่ายรำต่อหน้าเขา
เสียงดนตรีแบบจาม ที่มีมรดกกลิ่นอายความเป็ชวาจากอินโดนีเซียหรืออิทธิพลจากอินเดียใต้เข้ามาผสมผสาน เพิ่มมนต์ขลังให้การร่ายรำยิ่งน่าดูมากขึ้น
เมื่อร่ายรำไปได้สองสามท่า ก็มีจำนวนนางอัปสราเพิ่มมาร่วมรำอีกสี่นางรวมเป็ห้านาง กระทั่งไปจบที่ท่าเทวีพันมือก็ปรากฏมีแจกันทองปักไว้ด้วยช่อผักบุ้งทองคำอยู่ในมือนางรำคนหน้าก็คือสาวแอมนั่นเอง
สังข์ชัยรับผักบุ้งช่อที่หกมาโดยไม่มีแผ่นดินเผาจารึกข้อความแล้วบรรยากาศก็กลับคืนมาอยู่ในสภาพเดิม สาวแอมในชุดปกติก็ถามว่า
“เมื่อกี้หนูเป็อะไรไปคะ”
“อ้าว จำไม่ได้เหรอ เธอร่ายรำได้อ่อนช้อยสวยงามมากเลย”
“จำไม่ได้ค่ะ รู้สึกเคลิ้ม ๆ แล้วก็วูบไป”
“เราได้ผักบุ้งทองมาหกช่อแล้ว เหลืออีกช่อเดียวที่ฮอยอันน่ะแหละพรุ่งนี้คงได้ไปเมืองเว้กันแล้วเนอะ “
“ดีใจจังเลยค่ะ ภารกิจของเราใกล้สำเร็จแล้ว”
ค่ำคืนนั้น ในงานเทศกาลโคมไฟ มีการจุดพลุ ประดับประดาบ้านเรือนถนนหนทางด้วยโคมไฟหลากสี มีขนมรูปปลาวางขายเต็มไปหมด ผู้คนทั้งหนุ่มสาวเด็กและคนแก่ ก็ออกมาเที่ยวชมแสงสีในงาน
เมื่อมาถึงหน้าศาลเ้า สังข์ชัยกับสาวแอมก็ชมการแสดงเชิดสิงโตจนจบแล้วก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งถือตะกร้าไม้ไผ่มีฝาปิดนำมายื่นให้ทั้งสองคนก่อนจะกล่าวว่า
“พี่คะ ยายให้เอาของนี่มาให้ค่ะ”
“ไหนล่ะยายของหนู” สาวแอมถาม
เด็กก็ชี้เข้าไปในศาลเ้า แล้ววิ่งหนีไป
ท่ามกลางความงุนงง สองคนก็เปิดตะกร้านั้นดู
“ผักบุ้งช่อที่เจ็ด !!! “ทั้งหนุ่มชัยและสาวเวียดอุทานพร้อมกัน
สาวแอมะโกอดสังข์ชัยอย่างลืมตัว เขาก็โอบร่างเธอแล้วหมุนตัวไปรอบ ๆท่ามกลางเสียงพลุในงานเฉลิมฉลองเทศกาลใบไม้ผลิ
คืนนั้น ณ บ้านเนรมิตรโภคา กรุงเทพ
เพลินใจกลับมาถึงบ้านก็เดินขึ้นไปชั้นบน ขณะผ่านหน้าห้องของแม่ซึ่งปกติเธอจะต้องเข้าไปทักทาย แต่คืนนี้ได้ยินเสียงคนคุยกัน เธอจึงแอบฟังเป็เสียงแม่ของหล่อนกับผู้ชายอีกคนที่ไม่ใช่เสียงเสี่ยเริงศักดิ์
“แล้วเขาเป็ใคร” สาวนักเรียนนอกคิดในใจ
หล่อนจึงซุ่มอยู่ข้างตู้โชว์ตรงทางเดินหน้าห้อนนอนแม่จนกระทั่งประตูห้องมารดาเปิดออก เห็นแม่หล่อนเดินออกมากับชายคนนั้น
“หิรัญ” เพลินใจอุทานในใจ
“หรือแม่แอบมีชู้งั้นเหรอ” หล่อนคิด ปนกับความช็อค
บุญพริ้งกอดและหอมหิรัญ ก่อนที่ฝ่ายชายจะเดินลงไปชั้นล่างแล้วเมียเสี่ยเริงศักดิ์ก็มองซ้ายมองขวา ว่าไม่มีใครเห็นแล้วก็กลับเข้าห้องไปเพลินใจก็รอจังหวะสักครู่ ก่อนจะทำทีเดินขึ้นมาจากชั้นล่างเข้าไปเคาะประตูทักแม่เหมือนเช่นเคย
“กลับมาแล้วค่ะแม่”
บุญพริ้งเปิดประตูรับ
“ทำอะไรอยู่คะแม่”
“อ๋อ แม่กำลังสวดมนต์อยู่จ้ะ”
“หือ สวดมนต์ แม่หันหน้าเข้าหาธรรมะั้แ่เมื่อไหร่คะ”
“แหม ทำไม คนแก่อย่างชั้นจะสวดมนต์บ้างไม่ได้หรือไง”บุญพริ้งแกล้งกลบเกลื่อนอารมณ์
“เปล่าค่ะ ก็เห็นทุกทีแม่มีแต่ท่อง ป๊อกเจ็ดป๊อกแปด”เพลินใจกล่าวแล้วทำท่าเหมือนรำพัด
“นี่แก ทะลึ่งแล้วนะ แกล้งแซวแม่แล้วหรอ มานี่ ๆ “ บุญพริ้งก็ไล่หยิกลูกสาวเพลินใจก็ร้องโอดโอยไปนั่งบนเตียงแม่
“แล้วกิจการไนต์คลับของเราเป็ยังไงบ้างล่ะลูก”
“ก็ค่อนข้างซบเซา นับั้แ่พวกปริวรรตถอนตัวออกไป บวกกับมีสถานบันเทิงใหม่ๆ เกิดขึ้นมากมาย ั้แ่พวกทหารจีไอเข้ามาในเมืองไทย มีการตัดถนนเพชรบุรีตัดใหม่มีอาบอบนวด คลับบาร์ เกิดใหม่เป็ดอกเห็ด ร้านเก่า ๆ อย่างเราก็โดนแย่งลูกค้าแต่เราก็มีขาประจำอยู่ ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ คุณพ่อมีกิจการหลายอย่างพอถัวเฉลี่ยได้อยู่หรอก”
“ก็มีลูกสาวเก่งอย่างลูกมาบริหารนี่แหละ เราถึงอยู่ได้”
บุญพริ้งกล่าวพร้อม ก่อนจะโอบกอดลูกแล้วหอม
เช้าวันรุ่งขึ้น
สังข์ชัยกับสาวแอม ก็นั่งยานวิเศษลำน้อยไปลงยังทุ่งนาใกล้วัดเทียนมู่เมืองเว้ อันเป็ราชธานีเก่า
ริมฝั่งแม่น้ำหอมหรือซงเฮือง ( Sông Hương )ในภาษาเวียดนาม เหตุที่ชื่อแม่น้ำหอม เพราะในฤดูใบไม้ร่วงดอกไม้จากสวนผลไม้แถบนี้จะร่วงหล่นลงไปในแม่น้ำ ทำให้มีกลิ่นหอม
เพื่อนร่วมภารกิจทั้งคู่มายืนอยู่ตรงบันไดทางขึ้นไปยังเจดีย์วัดเทียนมู่เจดีย์ทรงแปดเหลี่ยมอย่างจีน มี 7 ชั้น สูง 21 เมตร
“ที่นี่เป็วัดสำคัญของพุทธศาสนานิกายเซ็นนะเดี๋ยวแอมจะพาไปดูรถยนต์ที่พระอาจารย์ทิก กว่าง ดึ๊ก นั่งไปเผาตัวเองประท้วงรัฐบาลประธานาธิบดีโง ดิญ เสี่ยม ในการปราบปรามชาวพุทธ”
“บ่าโงนี่มันโหดแต๊ ๆ หนา”บ่าวเจียงฮายเผลออู้กำเมือง
“เหตุการณ์เผาตัวเองของท่านเกิดเมื่อเดือนมิถุนายนปีที่แล้ว(2506) นี่เองพวกลูกศิษย์นำร่างของท่านมาฌาปนกิจอีกครั้งแต่หัวใจของท่านก็ยังไม่มอดไหม้เป็เถ้าถ่านปัจจุบันนำไปเก็บไว้ที่วัดซ้าเหล่ย ในกรุงไซ่ง่อน”
“และทางโน้นก็คือรถยนต์ที่ท่านนั่งไปในวันนั้น” สาวงามชี้ไปที่รถออสตินสีฟ้าป้ายทะเบียน DB 599
จากนั้นหล่อนก็พาหนุ่มเจียงฮายเดินไปที่เจดีย์แปดเหลี่ยมขณะนั้นมีหญิงชรานางหนึ่งสวมชุดอ๋าวหญ่ายสีน้ำเงินภายในเป็กางเกงสีแดงนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ข้างทางเดิน เมื่อเห็นถายถิฮวาเดินมา จึงกล่าวขึ้นว่า
“เจ๋า เจ๋า เอานี่ไปดีดให้บ่าฟังหน่อย” หญิงแก่ยื่นพิณดั่นจันเครื่องดนตรีโบราณของเวียดนาม คล้ายกู่เจิ้งของจีนให้สาวแอม
“นั่น เอาไปดีดตรงหน้าเต่าศิลา ใต้หอระฆังนั่น”ยายลึกลับชี้ไปตามทางเดินใกล้ ๆ
“ได้ค่ะ บ่าตามไปฟังนะคะ”
“เดินไปก่อน เดี๋ยวบ่าเอาเก้าอี้กับขาตั้งไปให้วางดั่นจัน”
เมื่อสาวแอมเดินไปถึงหอระฆัง ก็พบว่ายายแก่มาวางขาตั้งกับเก้าอี้ไว้ให้หล่อนเรียบร้อยแล้ว
“อ้าว ทำไมมาไวจัง บ่าเดินมาทางไหนเนี่ย”
“ไม่ต้องรู้หรอก เอ้านี่ แจกันหยก เอาไว้วางผักบุ้งทองคำ เอาออกมาสิแล้วเอาไปวางไว้หน้าเต่าหินตัวนั้น ยืนงงอยู่ได้ ไอ้หนุ่มนี่”
สังข์ชัยรีบเปิดกระเป๋าเป้แล้วนำผักบุ้งทองคำ 7 ช่อ จัดวางในแจกันหยกนั้นก่อนนำไปวางต่อหน้าเต่าศิลา
หญิงชรากล่าวพึมพำขณะถวายเครื่องเซ่นแก่พญาเต่า ก่อนจะบอกสาวแอมว่า
“เอาล่ะ เริ่มบรรเลงเพลงได้”
ถาย ถิ ฮวา ในชุดอ่าวหญ่ายสีเหลือง กางเกงขายาวสีขาว ผมยาวสลวยดำขลับ ก็ดีดดั่นจันพร้อมกับร้องเพลง
” คิดถึงเธอในความฝัน” (Nhớ Em Trong Giấc Mơ) ( B ดูเนื้อร้องเวียดนามใต้เชิงอรรถ)
Verse 1:
(đàn tranh บรรเลงเบาๆ คลอเสียงพิณพลิ้วไหว)
คืนอันแสนเศร้าและเงียบสงบท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมา
ใจฉันคิดถึงเธอรักเราอยู่ไกล
เสียงขลุ่ยไม้ไผ่ดังก้องนำดวงิญญากลับมายังสถานที่
วันที่เราอยู่ด้วยกันตอนนี้เหมือนผ่านเมฆ
(Sáo trúc เสริมท่อนท้ายด้วยท่วงทำนองที่อบอุ่นและหวานหู)
Chorus:
(đàn bầu เข้าเสริมด้วยเสียงลากยาว)
คิดถึงคิดถึงทุกสายตาที่อ่อนโยน
รู้สึกเหมือนอยู่ในความฝันริมแม่น้ำร้าง
หัวใจดวงนี้รอเธอตลอดไป
พิณฮัมเพลงพร้อมกับความฝันอันยาวนาน
(trống ให้จังหวะเบาๆ สร้างบรรยากาศคลาสสิคของ Bolero)
Verse 2:
(Sáo trúc นำเสียงหวนคิดถึงความหลัง)
คืนนี้ฉันเฝ้านับดาว
ฝันหวานส่งความรักมาให้
พิณร้องเบาๆคิดถึงเงาใครคนหนึ่ง
ฤดูใบไม้ร่วงอยู่อีกไกลสายลมเศร้าพัดไปตลอดกาล
Bridge:
(Đàn bầu โซโล่สั้นๆให้ความรู้สึกโหยหา)
ฉันยังรอเธออยู่ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง
หัวใจของเขาสมบูรณ์ไม่แตกสลาย
Chorus (ซ้ำ):
คิดถึง คิดถึงทุกสายตาที่อ่อนโยน
รู้สึกเหมือนอยู่ในความฝันริมแม่น้ำร้าง
หัวใจดวงนี้รอเธอตลอดไป
พิณฮัมเพลงพร้อมกับความฝันอันยาวนาน
(จบด้วย đàn bầu เสียงทอดยาวคลอ đàn tranh และกลองเบาๆ)
เมื่อบรรเลงเพลงจบ เต่าศิลาตัวใหญ่ที่นอนหมอบอยู่ใต้หอระฆังมาหลายร้อยปีก็หดหัวเข้าไปในกระดอง สร้างความตกตะลึงให้สังข์ชัยจนอุทานออกมาว่า
“ฮานี่บ่าเฮ้ย”
แต่แล้วเต่าตัวเดิมก็สำรอกเอาเทวรูปออกมาจากปากเป็เทวรูปสีเหลือง อยู่ในสภาพสมบูรณ์ ตกลงมาในพานที่วางรอบรับ
ถายถิฮวารีบยกเทวรูปขึ้นส่งให้สังข์ชัยแล้วกล่าวว่า
“ปิดจ๊อบเสร็จสิ้นภารกิจของเราแล้วค่ะ”
หนุ่มเชียงรายก็รับเทวรูปมาแบบงงๆ ก่อนจะเก็บลงไว้ในกระเป๋าเป้ใบเก่ง แล้วจะหันไปขอบคุณยายแก่คนเมื่อกี้แต่ก็ไม่พบ
“อ้าวยายหายไปไหนแล้ว ว่าจะขอบคุณสักหน่อยที่นำพิณมาให้แอมดีดถวายเต่าน่ะ”
“ไม่รู้หายไปไหนแล้วแอมสงสัยว่าแกจะเป็เทวีเทียนหมู่ในตำนานละมังคะท่านชอบมานั่งแถวนี้ั้แ่ก่อนสร้างวัดแล้ว”
“งั้นก็ขอบคุณเต่าด้วยแล้วกันอ้าวจะวิ่งไปไหนล่ะ พ่อเต่า”
เต่าศิลาตัวนั้นเมื่อคายเทวรูปแล้ว ก็วิ่งไปถึงริมแม่น้ำหอม แล้วะโหายลับไปในสายน้ำ
วันรุ่งขึ้นณ สนามบินกรุงไซ่ง่อน
ถายถิ ฮวา มาส่งสังข์ชัยขึ้นเครื่องบินกลับเมืองไทย
“ขอให้เดินทางปลอดภัยนะคะขอให้ประสบความสำเร็จในการปราบจอมมารกามันดาด้วยค่ะ”
“ขอบคุณสำหรับความร่วมมือด้วยดีตลอดทริปนี้นะครับแล้วพบกันใหม่ ถ้ามีโอกาส”
ความจริงสังข์ชัย อยากบอกว่า Anh yêu em. (แองห์-อิว-แอม พี่รักน้อง) แต่พูดไม่ออก
“ยินดีเสมอค่ะ ต่ามเบียต กู้ดบาย” (tạm biệt แปลว่าลาก่อน) สาวงามกล่าวลาก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งเพียงความทรงจำดี ๆ ไว้เื้ั
ขณะสังข์ชัยจะเดินไปขึ้นเครื่องข่าวในทีวีของสนามบินก็รายงานว่ารัฐบาลทหารพม่าของนายพลเนวินดำเนินการปราบปรามกลุ่มพระภิกษุที่ก่อการต่อต้านเผด็จการอย่างจริงจัง
“จักราไปพม่าจะเป็ยังไงบ้างนะ โชคดีนะเพื่อน มิงกะลาบา”
จบตอนที่ 11 โปรดติดตามตอนที่ 12 มิงกะลาบา เลียบฝั่งอิรวดี
หมายเหตุ
(*)ปี ค.ศ.1964 ประเทศเวียดนามยังแบ่งเป็สองประเทศ คือเวียดนามเหนือมีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองฮานอย ปกครองแบบคอมมูนิสม์ โดยมีโซเวียตหนุนหลังและเวียดนามใต้ มีเมืองหลวงที่กรุงไซ่ง่อน มีสหรัฐอเมริกาหนุนหลังโดยมีเส้นขนานที่ 17 เหนือเมืองเว้ราวร้อยกิโลเมตร เป็เส้นแบ่งเขตแดนกระทั่งวันที่ 30 เมษายน ค.ศ.1975 (พ.ศ.2518)กองทัพเวียดนามเหนือก็บุกเข้ายึดกรุงไซ่ง่อนได้ภายหลังได้เปลี่ยนชื่อไซ่ง่อนเป็นครโฮจิมินห์ซิตี้ดังในปัจจุบัน
(1) ( Áo dài แปลว่าเสื้อยาวเวียดนามเหนือจะออกเสียงว่า อ๋าวส่าย ตัว D ออกเสียงเหมือนตัวZ ส่วนเวียดนามใต้ออกเสียงตัว D เป็ ย)
ได้แก่
(2) เครื่องดนตรี 5ชิ้น ได้แก่
Đàn tranh: คล้ายกู่เจิ้งของจีน แต่ตัวเล็กกว่า บรรเลงท่วงทำนองนุ่มนวลสอดแทรกตลอดทั้งเพลง
Đàn bầu: คล้ายพิณน้ำเต้า แต่มีฐานยาว ๆวางดีดกับโต๊ะ ให้ความรู้สึกโหยหาในท่อนโซโล่หรือ่พัก
Sáo trúc: ขลุ่ยไม้ไผ่เวียดนาม สร้างความสดใสและเชื่อมโยงบรรยากาศธรรมชาติ
Trống: กลองเบสแบบดั้งเดิมของเวียดนามรูปร่างเหมือนถังไม้ใช้สร้างจังหวะเบาๆ ให้สอดคล้องกับอารมณ์ Bolero
Đàn nguyệt: ช่วยเน้นจังหวะซ้ำๆ ทำให้ท่อนฮุคติดหู
A ชื่อเพลง: "Cây Dừa và Sóng Biển " (เก่ยเสื่อฝ่าสองเบี่ยน ต้นมะพร้าวกับเกลียวคลื่น ) แต่งโดย Anh Yang
เนื้อเพลง (ภาษาเวียดนาม):
Verse1:
(Đàn tranh เริ่มด้วยทำนองไหลลื่น)
Cây dừa đứng đó, bên bờ cát trắng,
Gió mơn man thổi, nhớ về biển xanh.
Sóng nhẹ nhàng đến, ôm bờ phút chốc,
Rồi lại tan biến, lòng dừa trông mong.
(Sáo trúc เพิ่มเสียงหวานไพเราะ)
Chorus:
(Đàn nguyệt เสริมจังหวะซ้ำๆ ให้ความรู้สึกคลื่นหมุนวน)
Anh như sóng biển, lúc đến lúc xa,
Em là cây dừa chờ tháng ngày qua.
Tình yêu khát vọng, mong manh sóng đưa,
Gió trời vời vợi, tình này chẳng phai.
Verse 2:
(Đàn bầu ขับอารมณ์โหยหา)
Đêm nghe sóng vỗ, em mơ bóng anh,
Mong cơn sóng ấy đến mãi bên mình.
Nhưng sao xa vắng, như mây trôi qua,
Cây dừa vẫn đợi, sóng chưa quay về.
Bridge:
(Trống ช่วยเสริมจังหวะบางเบาใน่นี้)
Biển trời rộng lớn, sóng muôn phương xa,
Dừa vẫn chờ mãi, dẫu qua bao mùa.
Chorus (ซ้ำ):
Anh như sóng biển, lúc đến lúc xa,
Em là cây dừa chờ tháng ngày qua.
Tình yêu khát vọng, mong manh sóng đưa,
Gió trời vời vợi, tình này chẳng phai.
(จบด้วยเสียง Đàn tranh คลอเบาๆ กับ Đàn bầu เสียงลากยาว)
B ชื่อเพลง: "Nhớ EmTrong Giấc Mơ" (คิดถึงเธอในความฝัน)
แต่งโดย Anh Yang
เนื้อเพลง
Verse 1:
(đàn tranh บรรเลงเบาๆ คลอเสียงพิณพลิ้วไหว)
Đêm buồn lặng lẽ giữa trời mưa rơi,
Lòng anh nhớ em, tình ta xa vời.
Sáo trúc vang vọng, đưa hồn về nơi,
Ngày tháng bên nhau giờ như mây trôi.
(Sáo trúc เสริมท่อนท้ายด้วยท่วงทำนองที่อบอุ่นและหวานหู)
Chorus:
(đàn bầu เข้าเสริมด้วยเสียงลากยาว)
Nhớ em, nhớ từng ánh mắt dịu dàng,
Ngỡ như mơ màng bên dòng sông vắng.
Trái tim này chờ em mãi không phai,
Đàn nguyệt ngân nga theo giấc mơ dài.
(trống ให้จังหวะเบาๆ สร้างบรรยากาศคลาสสิคของ Bolero)
Verse 2:
(Sáo trúc นำเสียงหวนคิดถึงความหลัง)
Đêm này lại thức đếm từng vì sao,
Giấc mơ ngọt ngào, yêu thương gửi trao.
Đàn tranh khẽ ngân, nhớ về bóng ai,
Mùa thu xa khuất, gió buồn thổi mãi.
Bridge:
(Đàn bầu โซโล่สั้นๆ ให้ความรู้สึกโหยหา)
Anh vẫn chờ em dưới ánh trăng tàn,
Trái tim anh còn nguyên vẹn, không tan.
Chorus (ซ้ำ):
Nhớ em, nhớ từng ánh mắt dịu dàng,
Ngỡ như mơ màng bên dòng sông vắng.
Trái tim này chờ em mãi không phai,
Đàn nguyệt ngân nga theo giấc mơ dài.
(จบด้วย đàn bầu เสียงทอดยาวคลอ đàn tranhและกลองเบาๆ)
1K
![COME BACK HOME ภารกิจลับ พานายกลับบ้าน [ มี E-BOOK ใน MEB ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1701096401_30487923.webp)
