ย้อนเวลามาพร้อมระบบวาดรูป ที่จับต้องและกินได้

     ในวันนี้ไม่ใช่แค่เพียงกลุ่มพวกผู้ชายในหมู่บ้านที่จะต้องไถพรวนหน้าดินเท่านั้น ปู่กับตาก็นำเอกสารเงินฝากนำไปมอบให้หัวหน้าหมู่บ้านซุนตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้วด้วย เพื่อให้ชาวบ้านนำเอกสารไปยืนยันตัวตนเพื่อเป็นเจ้าของเงินก้อนล้านหยวนนี้ให้เรียบร้อยอีกด้วย

     “วันนี้ก่อนที่จะเริ่มงานไถพรวนหน้าดินกัน อย่างที่เรารู้ว่าเมื่อวานนี้ทางผู้เฒ่าตระกูลเหอ และตระกูลจิว ได้ช่วยนำไข่มุกน้ำจืดแต่ละบ้านนำไปขายในตัวเมืองโจวชางให้พวกเรา 

     และเมื่อคืนนี้ทางผมเองก็ได้รับเงินทั้งหมดมาแล้ว และเช้านี้จะนำมาคืนให้กับทุกๆครอบครัวกันเลยนะ”หัวหน้าหมู่บ้านซุน

 “เงินค่าขายไข่มุกจะได้แล้วเหรอ?? เร็วมากเลย”

     “ไม่รู้จะได้ยอดเท่าไหร่กันนะพวกเรา ตื่นเต้นจังเลยแต่จะได้เท่าไหร่ก็ดีใจหมดเพราะเป็นรายได้ที่ได้เพิ่มมาอย่างไม่คาดฝันนี่หน่า”

     “วันนี้งั้นเหรอพวกเราจะได้เงินค่าขายไข่มุกน้ำจืดกันแล้ว”

     “เร็วมากเลยนะจะได้เงินค่าไข่มุกกันแล้ว พวกผู้หญิงกับเด็กๆพึ่งจะเก็บมาได้แค่วันสองวันก่อนเองวันนี้ได้เงินแล้ว”

     “เงินที่ขายไข่มุกน้ำจืดได้รวดเร็วแบบนี้ต้องขอบใจบ้านเหอ และบ้านจิวนะที่อาสานำไปขายให้พวกเราโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายใดๆเลย พวกเขาดีมากจริงๆ”

     “ใช่ๆบ้านเหอ บ้านจิวช่างดีเหลือเกิน ทำอะไรก็นึกถึงคนในหมูบ้านตลอด”

     เสียงพูดคุยดังกระหึ่มอีกครั้งหลังจากที่ได้ยินว่าหัวหน้าหมู่บ้านกำลังจะนำเงินมาแจกจ่ายให้กับทุกๆคน

     “เอาล่ะ ทุกๆคนเงียบกันก่อนนะ ให้ฟังกันก่อนว่าไข่มุกน้ำจืดที่นำไปขายน่ะทางร้านขายเครื่องประดับในตัวเมืองโจวชางให้ราคาเม็ดละ 10,000 หยวน”หัวหน้าหมู่บ้าน

     “ไข่มุกเม็ดละ 10,000 หยวน !!”ทุกๆ คน

      “เงียบก่อน เงียบก่อนทุกๆคน เงินแต่ละครอบครัวจะไม่เท่ากันตรงจำนวนไข่มุกน้ำจืดที่นำไปขายรับรู้ตามนี้นะ แต่ต่างกันไม่มากนัก 

     ทีนี้ก็ไปรวมจำนวนเงินกันเอาเองอีกทีก็ได้นะ ต่อไปจะเรียกขานชื่อเลยบ้านไหนเรียกชื่อให้ออกมารับเอกสารเงินฝากเลยนะ ครอบครัวแรกคงจางชิวนำไข่มุกน้ำจืดฝากขายที่จำนวน 350 เม็ดเซ็นต์รับด้วยนะ…………”หัวหน้าหมู่บ้าน เริ่มขานชื่อเรียกแต่ละครอบครัวออกมารับเงินค่าไข่มุกน้ำจืดกันทันทีเลย

    “ครับ” คนในหมู่บ้านออกมารับตามลำดับที่ถูกขานเรียกชื่อของแต่ละคน

     เพราะพวกเรารู้ว่าวันนี้แน่นอนว่าการไถพรวนหน้าดินอาจจะสายหน่อยเพราะหลังจากที่รับรู้ยอดเงินที่ขายไข่มุกน้ำจืดได้ แต่ละคนคงจะต้องช็อค สติหลุดลอยกันไปสักพักใหญ่กันแน่นอนเลยทีเดียว

 “สามล้านห้าแสนหยวน!!”ครอบครัวที่ 1

     “สามล้านสี่แสนห้าหมื่นหยวน !!”ครอบครัวที่ 2

     “สามล้านสี่แสนเจ็ดหมื่นหยวน !!”ครอบครัวที่ 3

     “สามล้านสี่แสนแปดหมื่นหยวน !!”ครอบครัวที่ 4

     ครอบครัวต่อๆไป………………………………………….ง

     บางคนถึงกับเป็นลมล้มไปเลย ต่างไม่อยากเชื่อเลยว่ายอดเงินที่พวกเขาได้รับจะเป็นถึงหลักล้านหยวน ใช่มันคือเงินหลักล้านหยวนที่พวกเขาแต่ละคนไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าจะได้เป็นเจ้าของ แต่ตอนนี้มันอยู่ในมือของพวกเขาแต่ละบ้านแล้ว

     “เอาๆ ช่วยกันพยุงกันก่อน ใจเย็นๆ สูดหายใจเข้า และผ่อนลมหายใจออกยาวๆนะ”ปู่

     “หาน้ำมาลูบหน้าลูบตากันก่อนเร็วเข้า ตัวก็โตกันทั้งนั้นแต่ทำไมล้มลงง่ายกันแบบนี้เล่า พวกเจ้านี่แก่กันเกินไปแล้วจริงๆนะ”ตา 

     “ฮ่า…..ฮ่า…..ฮ่า…..”บรรดาหนุ่มในหมู่บ้าน ที่มีหลากหลายวัย หลายหลายรุ่น พากันหัวเราะเพื่อช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงไปบ้าง และพยายามเรียกสติให้แต่ละคนกลับมากันโดยเร็ว

     “เดี๋ยวพากันกลับบ้านไปเก็บเอกสารเงินพวกนี้กันก่อนได้นะ แล้วค่อยกลับมารวมตัวกันใหม่ที่นี่ อย่าไปเป็นลมกันที่บ้านอีกเล่าไม่มีใครคอยช่วยพวกเจ้าแล้วนะ”หัวหน้าหมู่บ้าน เอ่ยปากหยอกเย้าลูกบ้านอีกรอบ

     “ฮ่า…..ฮ่า…..ฮ่า…..”ทุกๆ คน

     “เอาอย่างนี้ละกัน ขึ้นรถจะได้พาไปส่งถึงบ้านกันเร็วหน่อย”หัวหน้าหมู่บ้านบอกลูกชายให้พาลูกบ้านไปส่งจะได้เร็วขึ้น

     “ขอบคุณ”ทุกๆ คน พวกเขาต่างกอดเอกสารเงินสดนี้แนบอกอย่างทะนุถนอมที่สุด 

     บรรดาหัวหน้าครอบครัวแต่ละหลังเมื่อได้รับและเซ็นต์รับเงินก้อนนี้กันไปแล้วก็ยิ้มอย่างมีความสุข เดินเหม่อลอยกลับไปถึงบ้านกันตั้งแต่เมื่อไหร่ยังไม่รู้ตัวกันเลย เมื่อถึงบ้านก็นำเอกสารเงินล้านนี้ไปเก็บเอาไว้ก่อนแล้วจึงจะหวนกลับมาเริ่มไถพรวนดินช่วยกันอีกครั้ง 

     แต่พอกลับมาถึงบ้านบรรดาสมาชิกในบ้านก็ไม่อยู่บ้านกันอีกจึงให้แปลกใจ แต่ก็กังวลอีกด้วยว่าไม่มีคนเฝ้าเอกสารเงินล้านหยวนนี้ จึงหาที่ซุกซ่อนกันเป็นอย่างดีเดินเข้าเดินออกนอกบ้านในบ้านอยู่หลายครั้งกว่าจะตัดสินใจออกไปไถหน้าดินกันต่อได้

     ส่วนบรรดาเหล่าแม่บ้านของหมู่บ้านถูเพี่ยนที่ยังไม่รับรู้ว่าพ่อบ้านได้รับเงินล้านหยวนกันมาแล้ว ยังคงสนุกกับการช่วยกันทำซาลาเปาหลากสีกัน และตอนนี้ก็ทำออกมาได้เยอะพอสมควรแล้วก็เตรียมตัวจะนำบางส่วนไปให้คนในหมู่บ้านได้กินกันก่อน และส่วนที่จะนำไปแจกด้านนอกคงจะต้องรอพวกผู้ชายที่บ้านกลับมาเสียก่อนเพราะจะต้องขี่รถออกไปแจกด้านนอกนั่นเอง

     และแน่นอนว่ากลุ่มแรกที่จะได้กินซาลาเปาหลากสีก่อนก็พวกเด็กๆในหมู่บ้านนั่นเองที่ติดตามบรรดาแม่ ย่า ยาย พี่สาวมาช่วยทำซาลาเปาถึงที่นี่

     “ว๊าย….เด็กๆ”บรรดาแม่บ้านทั้งหลายที่มัวแต่ช่วยกันทำซาลาเปา เลยไม่ได้ทันมองหรือสังเกตเด็กๆเลยว่าจะทำอะไรกันอยู่ เพราะมีบรรดาพี่สาว ที่ตัวโตกว่าคอยดูแลบรรดาน้องๆให้นั่นเองเพื่อที่ว่าพวกผู้ใหญ่จะได้ทำงานกันได้อย่างสะดวกขึ้น

     “มนุษย์ช็อคโกแลตตัวน้อยเยอะทีเดียวเลยนะวันนี้น่ะเฮ้อ…..”แม่ ส่ายหัวอมยิ้มให้กับเด็กๆที่มีหลากหลานรุ่น

     “ใช่ค่ะ”อาสะใภ้ น้าสะใภ้

     “เฮ้อ…………..”แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้

     “ปล่อยพวกเด็กๆไปเถอะกินขนมมันก็ต้องเลอะเปรอะเปื้อนไปบ้างเป็นธรรมดาล่ะนะ เช็ดล้างก็ออกหมดแล้ว”ย่า

     “ใช่ๆ ยังไม่ชินกันอีกหรืออย่างไรกันฮะที่ลูกหลานมอมแมมแบบนี้น่ะ”ยาย

      “ไอ้ชินมันก็ชินอยู่นะ แต่รอบนี้น่ะสิมันจะเลอะเกินไปไหมดูสิดำกันหมดไม่รู้ลูกใคร หลานใคร แล้วน่ะนั่น”แม่บ้านในหมู่บ้าน

     “อือ….ก็จริงนะดูหน้าตาเหมือนกันไปหมดแล้วน่ะตอนนี้”ยาย

     “ฮ่า…..ฮ่า…..ฮ่า…..”บรรดาแม่บ้านต่างพากันหัวเราะอย่างสนุกสนาน และส่ายหัวกันน้อยๆ และหันกลับไปทำซาลาเปาหลากสีกันต่อเลย

     เมื่อช่วงสายหน่อยพวกเด็กๆได้รับอนุญาตให้นำรถสามล้อออกมาทั้งสามคันเพื่อนำมาใช้งานส่งซาลาเปาหลากสีให้กับบรรดาพ่อบ้านทั้งหลายที่ตากลม ตากแดด ช่วยกันไถหน้าดินกัน

     “รถสามล้อพวกนี้เข้าท่านี้นะ สงสัยบ้านเหอกับบ้านจิวคงจะซื้อมาเมื่อวานแน่นอนเลยล่ะ”คนในหมู่บ้าน

    “น่าจะใช่นะคงจะหลังจากขายไข่มุกน้ำจืดไปนั่นแหละ พวกเราซื้อเอาไว้ใช้บ้างก็น่าจะดีนะ แต่ต้องดูก่อนว่าพวกเราได้รับเงินค่าไข่มุกมาเท่าไหร่กัน”คนในหมู่บ้าน

     “ใช่ๆ เดี๋ยวรอพวกผู้ชายกลับบ้านมาก่อนคงจะรับรู้กันล่ะหัวหน้าหมู่บ้านบอกจะจัดการให้แล้วเสร็จวันนี้น่ะ”คนในหมู่บ้าน

      ทุกๆคนในหมู่บ้านเห็นแล้วชอบใจมากเลยสำหรับรถสามล้อพวกนี้ แต่ก็ไม่มีใครที่จะถามออกมาสักคำเลยว่าจำนวนเงินที่ขายไข่มุกน้ำจืดได้มาเท่าไหร่ พวกเขาดูสบายๆกันมากในเรื่องแบบนี้ ถึงแม้ใจจริงอยากจะได้เงินก้อนนี้เร็วๆก็ตาม

     “อย่าขับรถสามล้อกันเร็วนักนะเด็กๆ ค่อยๆขับไปนะลูก ส่วนคนไหนถ้าอยากจะลองขึ้นนั่งรถสามล้อนี้ให้ผลัดกันนะ”แม่

     “ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ พากันตื่นเต้นเดินวนรอบรถสามล้อกันอยู่หลายรอบกันเลยทีเดียว

     และคนที่จะขึ้นรถสามล้อเพื่อลองนั่งรอบแรกก็พากันขึ้นไปอย่างตื่นเต้นเป็นระเบียบเพราะจุดหมายแรกคือต้องนำซาลาเปาหลากสีพวกนี้ไปส่งให้บรรดาพ่อๆ ปู่ ตา ลุง อา พี่ชายของพวกเขาไปกินร้องท้องกันเสียก่อน

     “คนไหนที่จะได้ขึ้นรอบต่อไปก็รอก่อนนะ ไม่นานหรอกรับรองเลยว่าวันนี้พวกเราทุกๆคน จะได้ขึ้นสามล้อกันครบแน่นอน”เห็ดน้อย

     “ใช่ๆ ใจเย็นๆนะพี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆทั้งหลาย มาๆนั่งรอกันก่อนนะ”พี่พริกหวาน

     พวกเด็กๆบางคนก็ยอมนั่งลง แต่บางคนก็ขอยืนรอมองทางกัน คนที่นั่งใช่ว่าจะลดความตื่นเต้นของตัวเองกันได้นะ ก็ผุดลุกขึ้นยืน และนั่งเป็นแบบนี้บ่อยมากๆ ด้วย

     “คงจะตื่นเต้นกันเนอะพี่พริกหวานดูแต่ละคนสิ ไม่นิ่งสักคนเลยนะ”เห็ดน้อย

     “ยิ่งน้องตัวเล็กๆนี่ยิ่งแล้วใหญ่เลยล่ะฮิ….ฮิ…..”พี่พริกหวาน

     “นั่นๆพวกพี่ชายขี่รถสามล้อมาแล้ว รอบต่อไปรอเลยจ้า ต่อแถวเลยต่อแถวเป็นสามแถวเลยนะ”เห็ดน้อย 

     “ตั้งแถวที่เดิมเลยนะทุกๆคน”พี่พริกหวาน

“เหมือนคนจัดคิวขึ้นรถแบบโลกเก่าเลยแหะฮิ…ฮิ….”เห็ดน้อย นึกในใจอย่างชอบใจ

     “ไม่เป็นไรนะน้องตัวเล็กขึ้นไปได้เลย รถสามล้อพวกนี้ล้างได้ไม่ต้องห่วงว่าจะเปรอะเปื้อนนะ สนุกกันให้เต็มที่นะทุกๆคน”เห็ดน้อย ที่เห็นว่าพี่ตัวโตๆบางคนห้ามน้องตัวน้อยขึ้นรถสามล้อ เพราะจะพาไปล้างเนื้อล้างตัวให้สะอาดเสียก่อน กลัวจะทำรถของพวกเราเปรอะช่างน่ารักกันเสียจริงๆเด็กๆนอกเมืองเหล่านี้เนี่ย

     “ใช่ๆ ไม่ต้องห่วงว่าจะเปื้อนอะไรเลยนะขึ้นไปเลยนะ ฮึ่บ…ฮึ่บ..”พี่พริกหวาน ส่งเสียงช่วยให้น้องตัวเล็กๆที่พยายามจะไต่ขึ้นรถสามล้อไปด้วยตนเองโดยไม่ต้องให้พวกพี่ๆช่วยเหลือ

     “ขอบใจนะน้องเห็ดน้อย พริกหวาน”เด็กๆในหมู่บ้าน

     “ขอบใจจ้ะ”เด็กๆในหมู่บ้าน

     เด็กๆ รุ่นเดียวกัน กับต่างรุ่นต่างหันมาขอบใจส่งใบหน้าผ่อนคลายขึ้น และปล่อยให้น้องๆตัวเล็กๆที่เปรอะเปื้อนการกินช็อคโกแลตขึ้นไปตามลำดับเดิมที่พวกเขาได้รอบที่สองกันอย่างหมดห่วง

     พวกผู้ใหญ่บางบ้านที่อยู่ใกล้ๆเด็กๆ ต่างก็ได้ยินเหมือนกันหมด และรู้สึกซึ้งใจมากจริงๆไม่ว่าจะเป็นผู้เฒ่าคนสูงอายุ ลูกสะใภ้ ลูกชาย ลูกสาว ของบ้านเหอ บ้านจิว ต่างก็มีจิตใจดีเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่คนในหมู่บ้านมาโดยตลอด ย่อมจะต้องสอนลูกสอนหลานออกมาดีเหมือนพวกเขาแน่นอน

     “พวกเราโชคดีมากนะที่มีเพื่อนบ้านที่ดีแบบนี้น่ะ”

      “ใช่ๆ บรรพบุรุษของพวกเราช่างมีเพื่อนๆที่ร่วมเป็น ร่วมตายอย่างแท้จริง”

     “ขอให้หมู่บ้านถูเพี่ยนของเราเป็นแบบนี้ตลอดไปนะ”

     “เด็กๆ แต่ละรุ่นจะได้โตมาด้วยความรัก ความสามัคคี ความซื่อสัตย์ และคอยช่วยเหลือกัน”

     บรรดาแม่บ้านต่างพูดคุยกันด้วยความอิ่มเอมใจ และสุขใจ มีใบหน้าเปื้อนยิ้มอยู่ตลอดเวลา นั่งมองพวกเด็กๆที่คอยดูแลเอาใจใส่กัน ไม่ว่าจะกิน จะเล่น ต่างไม่เอาเปรียบซึ่งกันและกันเป็นภาพที่ดีเหลือเกิน

     พวกพี่ชายของเห็ดน้อยเองก็ไม่ได้บ่นแต่อย่างใดกลับชอบเสียอีกที่ได้ขี่รถสามล้อไปๆมาๆอยู่หลายรอบแบบนี้น่ะ

     “เดี๋ยวยังไงแล้วให้พวกพี่ๆคอยกันน้องตัวน้อยๆไว้ด้วยนะ ต้องคอยระมัดระวังน้องอาจจะตกลงไปจากรถได้ในระหว่างรถวิ่ง”พี่ใหญ่เซียงยวี่

     “ใช่ๆระวังกันหน่อยนะทุกๆคน ช่วยกันจับน้องๆตัวเล็กๆไว้ด้วยนะ”พี่รองถู่โต้ว

     “ตกลง”พวกเด็กๆในหมู่บ้าน

     “รอบต่อไปถู่โต้ว ขู่เฉิง ต้าซ่วนก็ขับละกันนะ”พี่หนานกวา

     “ครับ”พวกพี่ชายกลุ่มน้อง ยิ้มรับกันหน้าบานเลยทีเดียวที่จะได้ขี่รถสามล้อกันอีกครั้ง

     พอพาพวกเพื่อนในหมู่บ้านนั่งรถเล่นกันครบจำนวนคนแล้ว ก็ถึงเวลาพาทุกๆคนไปส่งที่บ้านกัน เพราะซาลาเปาหลากสีและเครื่องดื่ม ก็ทำกันเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว

     หน้าบ้านของพวกเราก็กลับมาสู่ความเงียบสงบอีกครั้งหนึ่ง แต่ว่าบรรดาแม่บ้านแต่ละหลังนี่สิกลับต้องตื่นเต้นสติหลุด เลื่อนลอยกันไปไกลอีกครั้ง เพราะบางบ้านนั้นระหว่างที่พ่อบ้านกลับบ้านไป คนแก่บางคนที่ไม่ได้ออกมาช่วยทำซาลาเปากันเพราะอยู่รอทำงานบ้านแทนลูกสาว หรือบรรดาสะใภ้ จึงได้รับรู้ว่าตอนนี้ด้รับเงินค่าขายไข่มุกน้ำจืดกันมาแล้ว 

     เมื่อเหล่าบรรดาสาวๆของบ้านกลับมาจึงแจ้งเรื่องนี้ให้ทราบกันและให้ดูยอดเงินที่ได้รับกันถึงกับเป็นลมล้มไปเลยก็มีไม่แตกต่างจากพ่อบ้านบางบ้านที่รับรู้ยอดเงินในครั้งแรกเลย

     และที่รู้ๆกันอยู่ว่าทุกๆหลังต่างก็นำไข่มุกน้ำจืดไปขายด้วยกันหมด เมื่อได้สติดีก็รีบวิ่งไปบอกเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้กันมากที่สุด ที่ไปทำซาลาเปาหลากสีกันให้รับรู้ข่าวเรื่องเงินที่ได้รับจากการขายไข่มุกน้ำจืดด้วย เพราะบ้านบางหลังพากันไปทั้งหมดอาจจะยังไม่ได้รับรู้ข่าวเรื่องรายได้ขายไข่มุกก้อนนี้

     “เงินล้านหยวน…!!”

     บรรดาแม่บ้านต่างพึมพำสติหลุดกันไปเลย ว่าล้านหยวน ล้านหยวน ล้านหยวน ล้านหยวนกัน แบบไม่อยากจะเชื่อว่าตอนนี้มียอดเงินเป็นล้านหยวนในครอบครัวของพวกเขากันแล้ว   

     กลายเป็นว่าเงินก้อนนี้เป็นก้อนที่เยอะมากๆสำหรับทุกๆครอบครัว ต่างพูดคุยกันว่าเมื่อบรรดาพวกผู้ชายของที่บ้านพากันกลับมาแล้วจะวางแผนกันว่าจะเข้าไปในตัวเมืองโจวชางกันวันไหน และจะต้องซื้อของสิ่งใดที่จำเป็นกันบ้าง

     แต่ที่แน่ๆการสร้างบ้านใหม่ของแต่ละครอบครัวนั้น ไม่มีปัญหาใดๆทั้งสิ้นแล้ว พวกเขาทุกๆคนมีเงินมากพอที่จะสร้างบ้านหลังใหญ่ให้ลูกให้หลานได้อยู่อาศัยกันอย่างดีและมั่นคง แข็งแรง ไปอีกหลายสิบปีกันเลย

     กลับไปทางบ้านของตระกูลเหอ ตระกูลจิว สองสาวน้อยของบ้านก็ได้เวลาพาไปอาบน้ำกันอีกครั้ง เพื่อล้างคราบเปรอะเปื้อนช็อคโกแลตอีกแล้ว

     “พวกหนูกินหรือว่าตกลงถ้วยช็อคโกแลตกันแน่น่ะฮะ ตัวแสบของแม่”แม่ 

     “โธ่แม่คะ มันเลอะนิดหน่อยเองเห็ดน้อยระวังที่สุดแล้วตอนจิ้มๆ น่ะค่ะ”เห็ดน้อย มองที่มือสั้นๆน้อยๆของตัวเอง

     “ใช่ค่ะแม่ อย่างที่น้องเห็ดน้อยพูดเลย”พี่พริกหวาน

     “โอ้…ขนาดน้องสาวระวังแล้วนะเนี่ยแต่ว่าก็เปรอะเปื้อนอยู่ดีนั่นแหละ น้อยกว่าเมื่อคืนนี้นิดเดียวเองนะ”พี่รองถู่โต้ว

     “....................”เห็ดน้อย พริกหวาน

     “เราว่าไม่ใช่หรอกนะ ดูสิเพราะวันนี้น้องใส่ชุดสีครึ้มๆมากกว่าเลยมองไม่เห็นรอยเปรอะเปื้อนช็อคโกแลตอย่างไรล่ะ ดูดีๆสิ”พี่ขู่เฉิง

     “...................”เห็ดน้อย พริกหวาน

     “อ้า..จริงด้วย”พี่ต้าซ่วน

     เห็ดน้อย มองไปทางพี่พริกหวาน แค่มองตาก็รู้ใจกันระหว่างสองสาวน้อย ต่างก็นำมือน้อยๆของพวกเธอจุ่มลงไปทั้งสองข้าง ลงไปที่ถ้วยจิ้มช็อคโกแลตอีกครั้ง โดยที่พวกพี่ชายไม่ทันได้สังเกตเพราะมัวแต่พูดนินทาน้องต่อหน้าอยู่ตอนนี้แบบไม่ระแวดระวังภัยให้ตััวเองกัน

      “จ๊วบ…จ๊วบ…..”เสียงดูดนิ้วมือของสองสาวน้อยที่กำลังกินช็อคโกแลตที่เลอะตามนิ้ว แต่พอสักพักทั้งสองมือของสองสาวน้อยทั้งสองก็พุ่งมาแตะตรงเสื้อของพวกพี่ชายกลุ่มน้องทันทีเลย และพวกเธอพูดแบบตกอกตกใจว่า

      “อุ๊ย….ขอโทษนะพี่ชายเห็ดน้อยเดินสะดุดน่ะ”เห็ดน้อย

     “...................!!!”พี่รอง พี่ขู่เฉิง พี่ต้าซ่วน

      “ใช่ๆ สงสัยจะอิ่มมากไปหน่อยเนอะน้องเห็ดน้อยเลยเดินเซเลย”พี่พริกหวาน

     “..................!!!”พี่รองถู่โต้ว พี่ขู่เฉิง พี่ต้าซ่วน

     “พวกพี่ไม่เป็นไรนะ ไหนดูสิ”เห็ดน้อย เอามือของตัวเองแปะไปตามตัวพวกพี่ชายเต็มที่เลย พี่พริกหวานเองก็เช่นกัน

      “อือ…พวกพี่ชายไม่เป็นไรแล้วล่ะ พี่พริกหวานเราไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่กันดีกว่าเนอะ”เห็ดน้อย

      “ไปกันน้องเห็ดน้อย”พี่พริกหวาน

     “แม่คะ พวกเราพร้อมอาบน้ำใหม่กันแล้วค่ะ”เห็ดน้อย

     “จ้ะ”แม่

      พวกพี่ชายที่ก้มดูตัวเองที่ตอนนี้ไม่ต่างจากน้องสาวทั้งสองคนเสียแล้ว ต่างมองหน้าแหยๆส่งกันไปมาเพียงเท่านั้นไม่กล้าเอ่ยอะไรขึ้นมาอีกเลยกลัวน้องสาวสองคนจะไม่หยุดอยู่แค่นี้

     “อุ๊บ…..ฮ่า…..ฮ่า…..ฮ่า…..”ทุกๆคน ที่เห็นการกระทำของเจ้าตัวแสบน้อยทั้งสองที่เอาคืนพวกพี่รอง และไหนจะสีหน้าของลูกชายหลานชายอีก ต่างก็หลุดหัวเราะกันออกมาจนได้

************
 

     ตอนนี้คนในหมู่บ้านถูเพี่ยนได้รับทรัพย์กันถ้วนหน้าแล้ว แต่ละครอบครัวมีเงินเก็บหลักล้านหยวนกันทั้งหมด