บทที่ 4
ชื่อของดวงดาว และวิศวกรรมที่ล้มเหลว
แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านรอยแตกของผนังไม้กระท่อมที่บอบช้ำจากเหตุการณ์เมื่อคืน ละอองฝุ่นเต้นระบำอยู่ในลำแสงที่พาดผ่านใบหน้าของลิน วิศวกรสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้น ความเ็ปจากการ "อัปโหลดความทรงจำ" เมื่อครู่ยังคงทิ้งอาการจี๊ดๆ ไว้ที่ขมับเหมือนมีใครเอาเข็มมาจิ้มที่ประสาทส่วนกลาง แต่วิศวกรที่เคยผ่านการปั่นโปรเจกต์ข้ามคืนมานับครั้งไม่ถ้วนอย่างเธอไม่มีเวลามานั่งคร่ำครวญนานนัก
เธอพยุงตัวขึ้นนั่งพลางสะบัดหัวไล่ความมึนงง ััได้ถึงเหงื่อกาฬที่แห้งกรังและกลิ่นคาวเืจางๆ จากซากหมาป่าที่ถูกระบบจัดการ "ย่อย" เป็แต้มไปแล้ว
[ประกาศ: ระบบทำการซิงค์ข้อมูลโลกเบื้องต้นเสร็จสิ้น]
[สถานที่ปัจจุบัน: ชายป่าทมิฬ เขตชายแดนอาณาจักรอาเธลอส]
[สถานะโฮสต์: 'หญิงหม้าย' ปลอม (ระดับความน่าเชื่อถือในหมู่บ้าน: 0%) ]
“อาเธลอสเหรอ... ชื่อเหมือนเมืองในเกม RPG ที่เคยเล่นเลยแฮะ” ลินพึมพำพลางถอนหายใจยาว ข้อมูลที่ไหลเข้ามาในหัวบอกเธอว่าโลกนี้ไม่ใช่แค่ยุคกลางธรรมดา แต่มันคือโลกที่มี 'พลังวิเศษ' ไหลเวียนอยู่ในชั้นบรรยากาศ มีอสูรที่วิวัฒนาการร่างกายด้วยแร่ธาตุ และมีระบบชนชั้นที่แข็งแกร่งปานเหล็กกล้า
สายตาของเธอเลื่อนไปหยุดอยู่ที่โดมฟอยล์สีเงินที่เธอสร้างขึ้นเมื่อคืน ซึ่งบัดนี้มีเสียง “แอ้... แอะ...” ดังลอดออกมาเบาๆ ราวกับจะประท้วงที่ถูกทิ้งให้หิวโหย
ลินรีบคลานเข้าไปดูด้วยความระมัดระวัง เมื่อเปิดแผ่นฉนวนออก เธอก็พบกับเ้าก้อนแป้งที่ตื่นเต็มตาแล้ว ดวงตากลมโตสีนิลจ้องมองเธออย่างสงสัย ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเด็ก มือป้อมๆ ไขว่คว้าอากาศไปมาเหมือนพยายามจะจับจมูกของเธอ
“ตื่นแล้วเหรอไอ้ตัวแสบ” ลินคลี่ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอตัดสินใจใช้ทักษะ ‘สแกนวัสดุ’ ที่เพิ่งได้รับมา (ซึ่งเธอแอบปรับจูนในใจให้กลายเป็โหมด Scan Vital Sign) จ้องมองไปที่ทารกน้อยเพื่อประเมินสถานะทางกายภาพ
[ผลการสแกนเป้าหมาย: สิ่งมีชีวิตประเภทมนุษย์ (เพศชาย) ]
[อายุ: 5 เดือน 12 วัน]
[สถานะ: หิวโหยระดับ 2, อุณหภูมิร่างกายปกติ, ้าการเปลี่ยนผ้าอ้อมโดยด่วน]
“ห้าเดือนเองเหรอเนี่ย...” ลินพึมพำพลางจ้องมองจี้หยกสีเืที่วางอยู่ข้างหมอน ความทรงจำที่เพิ่งได้รับมาทำให้น้ำหนักของเด็กคนนี้ในอ้อมแขนเธอมันหนักอึ้งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า แม้เขาจะไม่ใช่สายเืของเธอ ไม่ได้เกิดจากจากร่างเดิม แต่การที่ผู้หญิงคนหนึ่งยอมสละชีวิตล่อศัตรูเพื่อให้ทารกคนนี้รอด มันคือ 'ภารกิจ' ที่วิศวกรอย่างเธอต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุด
“ในเมื่อแกเป็ความหวังเดียวที่เหลืออยู่จากคืนที่มืดมิดนั่น... ฉันจะเรียกแกว่า 'ไซรัส' (Cyrus) ก็แล้วกัน ในภาษาโลกเดิมของฉัน มันแปลว่าดวงอาทิตย์ แกจะได้สว่างไสวและยิ่งใหญ่ ไม่ใช่มาจมปลักมืดมนในกระท่อมผุๆ แบบนี้”
[ติ๊ง! โฮสต์ทำการตั้งชื่อเป้าหมายสำเร็จ: ไซรัส]
[ภารกิจสบายๆ : ‘Big Cleaning Day’ – จัดการกระท่อมให้ถูกสุขลักษณะสำหรับเด็กทารกภายใน 1 ชั่วโมง]
[เงื่อนไข: กำจัดแหล่งสะสมเชื้อโรคและจัดระเบียบโครงสร้างภายใน]
[รางวัล: 50 แต้มวิศวกรรม และ ‘นมผงสูตรเสริมธาตุเหล็ก (เกรดพรีเมียม) ’]
“โอเค ภารกิจปัญญานิ่มแต่จำเป็แบบนี้สิที่ฉัน้า” ลินลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายจนกระดูกสันหลังลั่นกรอบ เธอเริ่มมองไปรอบๆ กระท่อมด้วยสายตาแบบวิศวกรโรงงาน (Industrial Engineer)
ในสายตาของเธอตอนนี้ กระท่อมไม่ได้เป็แค่ที่พัก แต่มันคือ 'ไลน์การผลิตชีวิต' ที่ไม่มีประสิทธิภาพอย่างแรง เศษไม้ผุพังที่กองระเกะระกะคือความเสี่ยงต่อความปลอดภัย (Hazard) ฝุ่นละอองที่หนาเตอะคือแหล่งเพาะเชื้อโรค และการวางเฟอร์นิเจอร์แบบไร้ทิศทางทำให้การเคลื่อนที่ (Motion) เสียเปล่า
“ไซรัส ดูไว้นะ... นี่คือหลักการ 5 ส. และ Lean Manufacturing การลดการสูญเปล่าคือหัวใจของความมั่งคั่ง” ลินพูดกับเด็กน้อยที่นอนมองเธอตาใสราวกับจะฟังรู้เื่
เธอเริ่มจากการนำซากเศษไม้และเศษโลหะที่เหลือจากการสู้กับหมาป่าขนเหล็กไปกองไว้มุมหนึ่งลึกที่สุดเพื่อเตรียมไว้เป็ 'วัตถุดิบ' ในอนาคต เธอใช้ทักษะวิศวกรวิเคราะห์มุมองศาและทิศทางลม เพื่อจัดวางเตียงไม้เก่าๆ (ที่เธอซ่อมขาด้วยเทปกาวทนความร้อน) ให้ได้รับแสงแดดที่พอเหมาะแต่ไม่ร้อนจนเกินไป
มือเรียวคว้าเศษผ้าเก่าๆ มาชุบน้ำสะอาดที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด เช็ดถูคราบเืและฝุ่นเขม่าอย่างคล่องแคล่ว ทักษะสแกนวัสดุช่วยให้เธอระบุได้ว่าจุดไหนมีเชื้อราหรือจุดไหนที่เนื้อไม้ยังดีพอจะรับน้ำหนักได้ เธอจัดระเบียบทุกอย่างตามหลัก Ergonomics เพื่อให้สามารถหยิบผ้าอ้อมหรือนมอุ่นได้ภายในไม่กี่ก้าว
เวลาผ่านไป 50 นาที กระท่อมที่เคยดูเหมือนสุสานไม้เก่าที่พร้อมจะถล่มลงมาทุกเมื่อ ก็กลับดูสะอาดตาและเป็ระเบียบขึ้นผิดหูผิดตา ลินปาดเหงื่อที่หน้าผากพลางมองผลงานด้วยความภูมิใจที่ลึกซึ้งกว่าการสร้างเขื่อนเสียอีก
[ภารกิจเสร็จสิ้น! คุณได้รับ 50 แต้มวิศวกรรม และนมผง 1 กระป๋อง]
“เรียบร้อย! ได้เวลาฉลองบ้านใหม่ด้วยนมร้อนๆ แล้วนะไซรั—”
เอี๊ยด... กึก...
เสียงไม้ลั่นเบาๆ ดังมาจากคานหลักบนเพดานที่อยู่เหนือหัว ลินชะงักกึก ร่างกายแข็งค้างด้วยสัญชาตญาณ ทักษะสแกนวัสดุที่เธอเปิดค้างไว้กระพริบเตือนเป็สีแดงวาบไปทั่วทั้งห้องอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
ข้อมูลทางฟิสิกส์ไหลบ่าเข้ามาในสมองเหมือนน้ำหลาก:
• Total Static Load: เกินพิกัด 120%
• Structural Integrity: ศูนย์ (การที่เธอถอนเศษไม้ผุๆ ที่ดูเกะกะออกไป แท้จริงแล้วเศษเ่าั้คือ ‘ค้ำยันธรรมชาติ’ ที่คอยยันโครงสร้างที่บิดเบี้ยวเอาไว้)
“ชิบหายแล้ว... ค่า Static Load มันเกินขีดจำกัดไปนานแล้วนี่นา!” ลินเบิกตากว้าง
วิศวกรสาวเพิ่งตระหนักได้ว่าความสวยงามและระเบียบที่เธอสร้างขึ้น คือการทำลาย 'สมดุลแห่งความหายนะ' ของกระท่อมหลังนี้ลงอย่างสิ้นเชิง เมื่อ 'เศษไม้ส่วนเกิน' ที่เธอเก็บกวาดทิ้งไป คือตัวแปรสำคัญที่ทำให้บ้านยังทรงตัวอยู่ได้
เปรี้ยง!!!
เสียงคานหลักหักสะบั้นดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าผ่า ลินไม่รอให้สมองประมวลผลจบ เธอพุ่งตัวเข้าหาไซรัสด้วยสัญชาตญาณที่เร็วกว่าความคิด เธอคำนวณทิศทางการร่วงหล่น (Trajectory) ของมวลไม้ที่กำลังถล่มลงมาในเสี้ยววินาที
“มานี่!” ลินคว้าตัวเด็กน้อยเข้าอ้อมกอดและม้วนตัวลงใต้โต๊ะไม้หนาที่เธอเพิ่งซ่อมขาและวางเสริมแรงไว้ข้างเตียง
โครมมมมมมมมมม!
โลกทั้งใบดูเหมือนจะถล่มลงมาพร้อมกับฝุ่นที่ตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เสียงไม้ฉีกขาดและเสียงหลังคากระเบื้องดินเผาร่วงหล่นดังสนั่นจนหูอื้อ ทิ้งให้วิศวกรสาวและเด็กน้อยจมอยู่ภายใต้ซากปรักหักพังที่ครั้งหนึ่งเคยเรียกว่าบ้าน... ท่ามกลางความเงียบที่ตามมา มีเพียงเสียงไอคอกแคกของลินและเสียงไซรัสที่ดูเหมือนจะตื่นตาตื่นใจกับ 'เครื่องเล่นมรณะ' นี้อย่างไม่น่าเชื่อ
“ให้ตายเถอะ... ตกสำรวจเื่ Structural Fatigue ไปได้ยังไงนะเรา” ลินพึมพำผ่านฝุ่นควัน พร้อมกับเริ่มวางแผนสร้างบ้านใหม่ในหัวทันที
………………
"ยินดีกับน้องไซรัสที่ได้ชื่อใหม่นะคะ! แต่ดูเหมือนคุณแม่วิศวกรจะมั่นใจในฝีมือตัวเองเกินไปหน่อยจนบ้านบึ้มซะแล้ว! จาก Big Cleaning กลายเป็ Big Destructing ไปในพริบตา บทหน้าลินจะพาไซรัสไปนอนที่ไหน หรือเธอจะสร้างบ้านที่เดินได้ขึ้นมาแทน? ห้ามพลาดความป่วนที่ปนไปด้วยหลักการฟิสิกส์ในตอนต่อไปนะคะ!"
1K
