ฝืนลิขิตฟ้า ยอดชายาอัจฉริยะ [แปลจบแล้ว]

        “ออกไปเสีย ข้าอยากอยู่คนเดียวสักพัก” เมื่อรอดตายมาได้องค์หญิงฮุ่ยเจินก็รู้สึกราวกับได้เกิดใหม่ทว่าความชิงชังที่มีต่อองค์หญิงฮุ่ยหลิงกลับรุนแรงยิ่งขึ้น

        แม่นมทั้งสองมองกันและกัน แล้วจึงถอยไปด้วยความเคารพองค์หญิงฮุ่ยเจินหลับตาลงและภาพที่ได้เห็นคือสายตาอันโหดร้ายและไร้ความรู้สึกของมารดา

        ท่านแม่ของนางรักนาง ไม่เช่นนั้นนางคงไม่ช่วยองค์หญิงจากความตายแต่เพราะนางไม่อยากใช้ชีวิตเช่นนี้ สักวันนางจะกลับไปยังเมืองหลวงให้จงได้!

        ในเมืองหลวง ธุรกิจของภัตตาคารต้งไห่แย่ลงทุกวัน

        ทั้งหมดนี้เป็นเพราะข่าวลือของโจวจื่อเฉิงเจ้าของภัตตาคารต้งไห่ว่าเขาไปลวนลามสาวใช้จวนสกุลฮวาทำให้สตรีมากมายที่เคยชอบมาเยือนภัตตาคารนี้พากันหลีกหนีเพราะเกรงจะถูกล่วงเกินเข้า

        เหล่าบุรุษที่ชิงชังคนเช่นนั้นก็พากันต่อต้านภัตตาคารนี้เช่นกันแม้แต่แขกที่มาเยือนก็ยังร่ำสุราไปดูแคลนโจวจื่อเฉิงที่ลวนลามสาวใช้ของจวนสกุลฮวาไป

        การที่ลูกค้าสามารถรังแกโจวจื่อเฉิงได้เช่นนี้ก็เป็นเพราะเขาไม่มีคนหนุนหลังแล้ว

        หลังจากแผลที่สะโพกของเขาหายชายหนุ่มก็ได้กลับมายังภัตตาคารจึงเห็นว่ามีลูกค้าอยู่น้อยนิด

        พ่อบ้านอู๋เล่าความเปลี่ยนแปลงในภัตตาคารให้โจวจื่อเฉิงฟังแล้วแต่เขาไม่คิดว่าร้านจะเปลี่ยนแปลงได้มากเพียงนี้

        “ดูไปคงต้องลดราคาลงเสียแล้ว” โจวจื่อเฉิงคิดพลางมองห้องอาหารอันว่างเปล่าแต่ก่อนที่เขาจะได้ขึ้นไปชั้นสองนั้นเอง พ่อบ้านอู๋ก็ส่งเสียงร้อนรนเข้ามาหา“นายท่านขอรับ นั่นองค์หญิงฮุ่ยหลิงมิใช่หรือขอรับ?”

        โจวจื่อเฉิงหันกลับมาแล้วจึงได้เห็นองค์หญิงฮุ่ยหลิงพาสาวใช้ของนางมาด้วย

        บนใบหน้าของสาวใช้มีแผลใหญ่สองแผลให้นางดูน่ากลัวนักแต่เขาก็ยังคงจำได้ว่านางคือซุ่ยเหลียน ผู้เป็นสาวใช้ขององค์หญิงฮุ่ยเจิน

        “ทำไมซุ่ยเหลียนถึงไปอยู่หลังองค์หญิงฮุ่ยหลิงกัน?” โจวจื่อเฉิงเข้าใจในทันทีแล้วยิ้มออกมา“องค์หญิงเสด็จแล้ว ขอต้อนรับ! ขอต้อนรับพ่ะย่ะค่ะ! พ่อบ้านอู๋ไปเตรียมห้องรับรองพิเศษให้องค์หญิงฮุ่ยหลิงเสีย!”

        พ่อบ้านอู๋ยิ้มกว้าง องค์หญิงฮุ่ยหลิงคลี่ยิ้มบาง“คุณชายโจวมีภัตตาคารที่ดีนัก!”

        “ดี ดี! องค์หญิงเสด็จมาเยือนเช่นนี้นับเป็นเรื่องดีเหลือเกินพ่ะย่ะค่ะ!”โจวจื่อเฉิงพยายามป้อยอเทพบนดินองค์นี้อย่างระมัดระวัง

        องค์หญิงฮุ่ยหลิงหัวเราะสองครั้งก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปพร้อมสาวใช้โจวจื่อเฉิงปาดเหงื่อเย็นเยียบบนหน้าด้วยรู้สึกไม่สบายใจองค์หญิงฮุ่ยหลิงเคยปะทะกับองค์หญิงฮุ่ยเจินที่ภัตตาคารวั่งเยว่เมื่อคราก่อนความขัดแย้งระหว่างทั้งสองนางมิอาจคลี่คลายได้โดยง่าย

        แม้องค์หญิงฮุ่ยเจินจะถูกประหารไปแล้ว แต่การมาเยือนขององค์หญิงฮุ่ยหลิงคงมีความหมายบางประการ

        โจวจื่อเฉิงนั่งลงในห้องรับรองอย่างไม่ใคร่สบายใจนักเฝ้ารอให้เหล่าเสี่ยวเอ้อร์นำอาหารที่หรูหราที่สุดขึ้นไปส่งหนึ่งเค่อต่อมาเสียงกรีดร้องพลันหวีดขึ้นจากชั้นบนหัวใจของโจวจื่อเฉิงแทบทะลวงออกมาภายนอก

        เขารีบวิ่งขึ้นชั้นบนไปพร้อมพ่อบ้านอู๋และก่อนที่เขาจะทันได้ผลักประตูห้องรับรองพิเศษหนึ่งให้เปิดออกนั้นเองชายหนุ่มก็ได้เห็นองค์หญิงฮุ่ยหลิงถีบประตูออกมาอย่างเกรี้ยวกราดนางชี้หน้าโจวจื่อเฉิงกรีดร้องออกมา “เจ้าบ้าสารเลว!เจ้าพ่อค้าหน้าเลือดไร้ยางอาย! เหตุใดมีหนูตายในอาหารร้านเจ้าได้!”

        ได้ยินเช่นนั้นแล้ว สีหน้าของโจวจื่อเฉิงและพ่อบ้านอู๋พลันซีดลงพวกเขามองโต๊ะ และมันมีหนูตายอยู่ในถ้วยจริงๆ!

        ในภัตตาคารตอนนี้มีลูกค้าไม่มากอยู่แล้ว เมื่อได้ยินเรื่องนี้เข้าทุกคนก็พร้อมใจกันวางตะเกียบแล้วร้องหาค่าชดเชยจากที่เก็บเงินทันที

        “องค์หญิง! มีคนใส่ความร้านกระหม่อม!พวกกระหม่อมเปิดร้านมามากกว่าทศวรรษไม่เคยมีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น...”โจวจื่อเฉิงคุกเข่าลงตะโกน “องค์หญิง พระองค์ต้องการอะไรกันแน่!โปรดบอกกระหม่อมมาตรงๆ เถอะพ่ะย่ะค่ะ...กระหม่อมย่อมปฏิบัติตามรับสั่งแต่โดยดี!”

        องค์หญิงฮุ่ยหลิงเลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วสั่งการ“จับตัวบุรุษผู้นี้ไปเสีย! พ่อค้าหน้าเลือดต้องถูกลงทัณฑ์! พามันไปขึ้นศาล!!!”

        ในอาณาจักรฉางจิง ความผิดเล็กๆ น้อยๆเช่นนี้จะมีโทษมากสุดไม่เกินเจ็ดวัน แต่นั่นมิใช่เป้าหมายหลักเป้าหมายที่แท้จริงของนางคือการทำลายชื่อเสียงของภัตตาคารต้งไห่จนมันไม่มีวันกลับมาเปิดได้อีกเป็นครั้งที่สองต่างหากเล่า

        สีหน้าของโจวจื่อเฉิงขาวซีดด้วยความหวาดกลัว เขาร้องขอความเมตตา“โปรดเมตตาด้วย! องค์หญิง โปรดอย่าได้ทรงกริ้ว...”

        ทหารคุ้มกันสองนายโยนโจวจื่อเฉิงลงบันไดอย่างไร้เยื่อใยพ่อบ้านอู๋ทำได้เพียงยืนก้มหน้าอยู่นิ่งๆ ด้วยความหวาดกลัว มิกล้าเอ่ยคำใด

        องค์หญิงฮุ่ยหลิงแค่นเสียง เมื่อได้เห็นว่าลูกค้าทั้งหมดจากไปแล้วนางก็กลับวังไปอย่างพึงพอใจ

        เมื่อกลับถึงวัง องค์หญิงฮุ่ยหลิงก็มีอารมณ์ดีเยี่ยมบุปผาบานสะพรั่งในสวนชีฮว่าของตำหนักอันงามงด พิศไปราวกับอยู่ในวสันตฤดู

        ในห้องรับรองนี้ ฮองเฮากำลังจิบน้ำชาด้วยท่าทีสง่างามฮุ่ยหลิงเดินเข้ามาเงียบๆ เมื่อเห็นมารดาอยู่ที่นี่ก็ให้ดีใจนักเนื่องจากนับแต่พ้นวันคล้ายวันเฉลิมพระชนมพรรษา มารดาก็มิเคยเรียกพบนางอีกเลย

        เมื่อองค์หญิงฮุ่ยหลิงไปขอเข้าพบนางก็ได้รับเพียงคำบอกว่าฮองเฮารู้สึกประชวร นางจึงถูกห้ามมิให้เข้าพบ

        เมื่อได้เห็นฮองเฮาเสด็จมาพบนางเองถึงที่เช่นนี้องค์หญิงฮุ่ยหลิงก็ให้ดีใจแทบเนื้อเต้น ถลาเข้าหาฮองเฮาดังเช่นนกน้อยตัวหนึ่ง“เสด็จแม่มาหาหม่อมฉันหรือ? คารวะเสด็จแม่เพคะ!”

        ฮองเฮาโบกมือ ไล่ผู้อื่นให้ออกจากห้องรับรองไป

        เหล่านางกำนัลทยอยออกจากห้องเหลือไว้เพียงฮองเฮาและองค์หญิงในห้องรับรองเมื่อได้เห็นใบหน้าอันคุ้นเคยของบุตรีที่ดูคล้ายคลึงกับตนเองก็อดที่จะคิดถึงบุตรีอีกคนมิได้ ทำให้รู้สึกเศร้าขึ้นมา

        “ท่านแม่ เมื่อครู่หม่อมฉันไปภัตตาคารต้งไห่มา!ครั้งนี้...ภัตตาคารต้งไห่เป็นต้องปิดตัวแบบไม่มีวันกลับมาเปิดแน่นอน!ในที่สุดท่านกับองค์ฮ่องเต้ก็จะสบายใจได้เสียที!” องค์หญิงฮุ่ยหลิงยิ้มหน้าบานอธิบายสิ่งที่นางทำอย่างไรเสียทีองค์หญิงฮุ่ยเจินลงมือสังหารโจวฮูหยินก็เป็นเพราะโจวจื่อเฉิง

        แม้องค์หญิงฮุ่ยหลิงจะเป็นฝ่ายส่งพี่สาวของตนไปสู่ความตาย ทว่าอย่างไรนางก็ยังต้องการเอาอกเอาใจฮ่องเต้และฮองเฮาพยายามเต็มที่เพื่อให้ทั้งสองปีติยินดี

        ฮองเฮาวางถ้วยชาลง แล้วตบองค์หญิงฮุ่ยหลิงทันที!

        องค์หญิงฮุ่ยหลิงไถลไปตามแรงตบ ร่วงลงสู่พื้น ทั้งอับอาย หวาดกลัวนางมองฮองเฮาที่ทรงพระกริ้วและแสนเย็นชา ใจนางแทบกระดอนออกมาจากคอด้วยความหวาดกลัว

        “นางโง่!เป็นองค์หญิงผู้หนึ่งยังกล้าใช้วิธีสกปรกเพื่อใส่ความโจวจื่อเฉิงหรือ? หากเจ้าเก่งกาจนักก็ไปหาหลักฐานบัดซบนั่นมาเสีย!”

        เมื่อถูกฮองเฮาดุด่า ดวงตาขององค์หญิงฮุ่ยหลิงก็แดงก่ำขึ้น “เสด็จแม่...หม่อมฉันแค่...อยากให้ท่านมีความสุข...”

        “ความสุขหรือ? พี่เจ้าตายไปแล้วเช่นนี้พ่อกับแม่ของเจ้าจะมีความสุขได้อีกหรือ?นางโง่! เหตุใดข้าจึงคลอดตัวโง่งมเช่นนี้ออกมาได้!ใส่ความโจวจื่อเฉิงมีแต่จะทำให้ราษฎรคิดว่าพวกเราเชื้อพระวงศ์ใช้วิธีสกปรกกำจัดเขาเพราะเราไม่พอใจเท่านั้น!เช่นนี้ผู้อื่นจะมองว่าอย่างไร?”

        ฮองเฮาเดือดดาล หากมิใช่เพราะความหัวแข็งของฮุ่ยหลิงแล้วองค์หญิงฮุ่ยเจินก็คงมิต้องถูกขับไล่ไปยังที่ห่างไกลเช่นนั้น

        แม้องค์หญิงฮุ่ยหลิงจะไม่พอใจแต่นางก็ยังยอมแพ้และเรียกหาความเมตตา หลังจากดุด่านางไปแล้วพักหนึ่งฮองเฮาจึงคลายความโกรธลงมาก

        “หลิงเอ๋อร์ เจ้าทำให้ข้าผิดหวังมาก!เจ้ากับพี่ของเจ้าล้วนตัดมาจากผ้าผืนเดียวกัน ยิ่งไม่ควรเข่นฆ่ากันเอง!เจ้ากล้าดีอย่างไรจึงไปสืบเสาะเรื่องของโจวฮูหยินโดยไม่บอกข้า!กล้าดีอย่างไรจึงประจานพี่สาวกลางงานวันเกิดไทเฮา...สวรรค์เหตุให้ข้าจึงคลอดตัวโง่งมเช่นเจ้าออกมาได้กันแน่?”

        ฮองเฮาสั่งสอนนางอีกครา แล้วจึงปัดแก้วชาทิ้งด้วยความโกรธทรงมองมันร่วงลงสู่พื้น แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

        “นับแต่นี้ห้ามเจ้าออกจากวังโดยที่ข้าไม่อนุญาตอีก!”

        เมื่อกล่าวจบแล้วฮองเฮาจึงจากไปองค์หญิงฮุ่ยหลิงยังคงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ดวงตาของนางแดงก่ำเล็บจิกเข้าฝ่ามือจนลึก

        ศาลทำการสืบคดีของโจวจื่อเฉิงแล้วจึงพิสูจน์ได้ว่าเป็นฝีมือของเสี่ยวเอ้อร์ผู้หนึ่งดังนั้นร้านจึงกลับมาเปิดอีกครั้ง ทว่าหลังจากเหตุการณ์ขององค์หญิงฮุ่ยหลิงแล้วกลับไม่มีลูกค้าคนใดเข้ามาเยี่ยมเยียนภัตตาคารต้งไห่อีก

        ...

        ผ่านเข้าถึงรอบสองของงานประลองนางยังคงเอาชนะคู่แข่งด้วยท่าร่างเท้าอันน่าหวาดหวั่นและผ่านเข้าสู่รอบสามและรอบชิงของงานประลอง

        ในวันนั้นฮวาชีเยว่พาเทียนซีไปที่ร้านข้างถนนพากันซื้อทุกสิ่งที่ดูน่าสนุกหรือน่าอร่อย

        ทันใดนั้นสตรีสวมหน้ากากผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าข้างกายนางมีสตรีอายุราวสี่สิบปีอยู่ ดูแล้วคาดว่าจะเป็นสาวใช้

        ดวงตาและคิ้วของสตรีผู้นี้ดูคุ้นตาฮวาชีเยว่นักนางดึงเทียนซีเข้าประชิดกายแล้วออกเดินตามสตรีผู้นี้ไป ทันทีที่เลี้ยวเข้ามุมมืดนางจึงกระซิบเบา “องค์หญิงฮุ่ยเจินหรือ?”

        สตรีผู้นั้นหันมาด้วยสายตาตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่ามีเพียงฮวาชีเยว่และเทียนซีเท่านั้นก็โล่งอกขึ้นมา

        นางโบกมือ ส่งสัญญาณให้โจวมามาถอยไป ฮวาชีเยว่จึงก้าวมาทักทาย“มิได้พบกันเสียนานเพคะ องค์หญิงฮุ่ยเจิน”

        องค์หญิงฮุ่ยเจินเลิกคิ้วขึ้นพิจารณาฮวาชีเยว่ที่ยังมิได้สั่งสังหารฮวาชีเยว่เป็นเพราะอีกฝ่ายคือ “คนรู้จัก” คนแรกที่จำนางได้

        ทว่า หากข่าวที่นางยังมีชีวิตอยู่แพร่ออกไปย่อมเกิดปัญหาแล้ว

        แต่เพราะฮวาชีเยว่เคยมอบหลงแดงสองดอกให้ไทเฮาองค์หญิงฮุ่ยเจินจึงกำลังรู้สึกว่าตนถูกทิ้งห่างตัวนางในตอนนี้ทั้งโดดเดี่ยวและอ่อนแอจึงต้องการความช่วยเหลือจากผู้ลึกลับแต่มากความสามารถเช่นฮวาชีเยว่

        “ก็ไม่ได้พบกันนานจริงๆ พวกเราไปคุยกันทางนั้นดีหรือไม่?”

        องค์หญิงฮุ่ยเจินคลี่ยิ้มสบายๆ นับแต่เรื่องนั้นมานางได้เติบโตขึ้น

        องค์หญิงฮุ่ยเจินยามนี้ควรอยู่ในภูเขาห่างไกลพันหกร้อยลี้จากเมืองหลวงแต่คนชอบสังสรรค์เช่นนางจะทนใช้ชีวิตน่าเบื่อเช่นนั้นได้อย่างไร

        ดังนั้นองค์หญิงฮุ่ยเจินจึงติดสินบนแม่นมทั้งสองให้นางได้ออกจากภูเขาโดยอ้างว่าจะเดินทางลงใต้แต่ที่จริงแล้วนางกลับมาที่เมืองหลวงเพื่อตามหาโจวจื่อเฉิง

        นางคาดไม่ถึงว่าภัตตาคารของโจวจื่อเฉิงจะปิดทำการเมื่อลองตระเวนถามดู จึงได้รู้เหตุผลก่อนจะพบกับฮวาชีเยว่เข้า

        นางเช่าจวนอยู่บริเวณชานเมืองหลวงเพื่อรอโอกาสจู่โจมไม่ว่าจะต้องการแก้แค้นหรือไม่ อย่างไรนางก็ไม่ต้องการออกจากเมืองหลวงนี้ไป

        ฮวาชีเยว่พาเทียนซีมายังจวนขององค์หญิงฮุ่ยเจินคราวแรกเทียนซีเองก็หวาดกลัวแต่เมื่อได้ฮวาชีเยว่คอยปลอบแล้วจึงได้สงบลง

        ภัตตาคารของโจวจื่อเฉิงไร้ลูกค้าเขาจึงปิดประตูร้านแล้วร่ำสุราอยู่ข้างใน กระทั่งเริ่มเมามายพ่อบ้านอู๋ก็มาแจ้งว่ามีสาวใช้คนหนึ่งต้องการเข้าพบเขา

        โจวจื่อเฉิงสงสัยว่าเป็นใครกันแน่ที่ต้องการพบเขาในสภาพนี้

        ในห้องรับรองเขาจึงเห็นสาวใช้ในชุดขาวที่ใส่ความเขาเมื่อหลายวันก่อนทันทีที่เห็นโจวจื่อเฉิง ใบหน้าของนางพลันแดงสุกปลั่ง นางกล่าวขอโทษออกมา“บ่าวชิวอวิ๋นเจ้าค่ะ คุณชายโจว...บ่าวมาเพื่อขอขมาต่อความเข้าใจผิดเมื่อครั้งก่อนเพราะ...เพราะบ่าวเคยถูกล่วงเกินมาก่อน ในใจจึงเจ็บปวดนัก บ่าวล้มใส่ท่านเช่นนั้นเป็นเรื่องมิได้ตั้งใจ...”

        ยามที่นางเอ่ยปาก ใบหน้าของชิวอวิ๋นยิ่งแดงขึ้นกว่าเดิมหยาดน้ำตาเอ่อคลอในสองตา นางดูจริงใจจริงๆ