(จบ)ทะลุมิติกลายเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคในยุค 70

บทที่ 59 ใจดีจริง ๆ

สถานการณ์ของหม่าไต้หนานกับสถานการณ์ในตอนนั้นของไป๋อวี้ซิ่วไม่เหมือนกันจริง ๆ 

ไป๋อวี้ซิ่วถูกเว่ยชุ่ยสี่เรียกตัวกลับไป แต่หม่าไต้หนานหนีไปกับผู้ชายเอง

อีกอย่างเธอเป็นคนหมู่บ้านปาหลี่ที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ใช่ฉินเจียถุน

ถึงแม้ตอนแต่งงานครอบครัวฝั่งแม่จะเรียกสินสอดจากฉินต้าซานก้อนใหญ่ก็ตาม แต่ไม่ได้คิดจะหลอกแต่งงาน

หลังหม่าไต้หนานหนีไปกับผู้ชาย ตัวฉินต้าซานเองไม่ได้ไปตามหา แต่คนตระกูลหม่าเคยไปหา

พ่อแม้ทั้งด่าทั้งทุบตี แต่หม่าไต้หนานก็ไม่กลับมา แถมตอนหลังยังหนีตามผู้ชายไปอยู่ที่อื่น

“ตอนนี้ไม่รู้ไปเจออะไรมาถึงคิดจะกลับมาอีก ถุย ไร้ยางอาย”

ไป๋อวี้คิดในใจ ในเมื่อหนีไปกับผู้ชาย ซ้ำยังใช้ชีวิตกับชายอื่นแล้ว กลับมาตอนนี้ก็เป็นเรื่องที่มีปากก็ฟอกขาวไม่ได้

ถึงว่าเธอคิดจะไปบ้านตระกูลจ้าวก่อน ไม่กล้าไปที่บ้านตระกูลฉินโดยตรง

อาจเพราะกลัวจะถูกฉินต้าซานตบตีตั้งแต่แรกเห็น

“แม่กั่วเอ๋อร์ เธอคิดอะไรกันแน่!” จ้าวอิ้งหงร้อนใจแล้ว

ไป๋อวี้กล่าว “เรื่องนี้ฉันจะทำอะไรได้ เธอกลับมาแล้ว จะเอายังไงต้องขึ้นอยู่กับพ่อเสี่ยวซู่ ต้องคุยกันต่อหน้าให้รู้เรื่องสิ”

“แต่ตอนนี้ต้าซานขึ้นเขาไปแล้วนี่สิ!”

“ขึ้นเขาไม่กี่วันเดี๋ยวก็กลับ” ไป๋อวี้เอ่ยอย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“แล้วสองสามวันนี้จะทำยังไง”

ไป๋อวี้หันหน้าไปถามจ้าวอิ้งหงอย่างขบขัน “งั้นฉันขอถามพี่หน่อย ลุงกับป้าฮวาตะเพิดเธอออกไปขอทานได้หรือเปล่าล่ะ”

จ้าวอิ้งหง “...”

มันไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ

ไป๋อวี้อ่านนิสัยของหัวหน้าหมู่บ้านกับภรรยาออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

ตอนนั้นที่เธออยู่ที่นี่ได้เพราะเสี่ยวกั่วล้วน ๆ

และในเมื่อหม่าไต้หนานให้กำเนิดเสี่ยวซู่ งั้นเธอก็มีสิทธิ์จะพูดได้

ถ้าไป๋อวี้โวยวายตอนนี้ เธอสามารถคาดเดาได้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

คนอื่นเขาจะพูดว่าทำไมเธอถึงได้โหดเหี้ยมแบบนี้ จะไล่เธอออกไปขอทาน จะพรากเธอออกจากเสี่ยวซู่เหรอ

อาจถึงขั้นพูดว่าเรื่องที่เธอทำในตอนนั้นฉินเจียถุนเรายังไม่ถือสาเลยด้วยซ้ำ เธอมีสิทธิ์อะไรมาว่าคนอื่น

ในเมื่อคาดเดาได้ผลลัพธ์แบบนี้ ไป๋อวี้เลยขี้เกียจจะหาเรื่องใส่ตัว

จ้าวอิ้งหงยังพูดอยู่ว่า “พ่อแม่ฉันต้องตามใจเธออยู่แล้วสิ ต้าซานเองก็ต้องแล้วแต่เธอเหมือนกัน”

ไป๋อวี้ชะงักเล็กน้อยก่อนกล่าว “พี่สะใภ้ ความจริงฉันทำเพื่อเสี่ยวซู่”

จ้าวอิ้งหงรีบพูดเป็นพัลวัน “ว่ายังไงดีล่ะ เธอดีกับเขาขนาดนี้ ถ้าเขาอกตัญญู พวกเราจัดการเขาแน่”

ผู้หญิงที่คลอดลูกไว้แล้วหนีไป ต้องเป็นจำพวกที่ใจดำอำมหิตที่สุดแหง ๆ

ตอนนั้นสภาพของฉินเจียถุนสู้ตอนนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ ถึงขั้นว่ามีหมาป่าลงจากเขามาคาบเด็กไป

ชายฉกรรจ์อย่างฉินต้าซานต้องหาเลี้ยงครอบครัวและต้องเลี้ยงลูก แน่นอนไม่มีทางดูแลได้ทั่วถึง

ตอนนั้นเสี่ยวซู่ยังเด็กออกอย่างนั้น แถมต้องกินนม จ้าวอิ้งหงต้องคอยตามห่วงไม่น้อยเลย

พอไป๋อวี้พูดถึง เธอก็นึกขึ้นได้ทั้งหมด ไฟในใจก็พลันลุกโหมขึ้นมาทันที

ตอนนี้ไป๋อวี้ดีกับเสี่ยวซู่มากจริงๆ ถ้าเขาไม่มีจิตสำนึก จ้าวอิ้งหงจะตบตีเขาให้ตายเลย

ตีให้ตายจริง ๆ

ครั้งนี้ไป๋อวี้ไม่ได้จงใจพูดจี้ใจดำอีกฝ่าย เธอคำนึงถึงเสี่ยวซู่จริง ๆ

เธอกล่าว “เสี่ยวซู่ออกมาจากท้องเธอ เป็นสัมพันธ์ที่ตัดไม่ขาดทั้งชีวิต ถ้ามันเป็นอุปสรรค ฉันก็หวังว่าเสี่ยวซู่จะผ่านไปได้ด้วยตัวเอง”

ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนดีแน่นอน ไป๋อวี้มองออกตั้งแต่แวบแรก

วิธีเดียวในการปกป้องเสี่ยวซู่ก็คือ ให้เขาเริ่มเรียนรู้ที่จะจัดการความสัมพันธ์นี้ตั้งแต่ตอนนี้

จ้าวอิ้งหงไม่เข้าใจความตั้งใจของอีกฝ่าย ได้แต่พูดอย่างหงุดหงิดว่า “ก็ได้ เธอมีเหตุผลของเธอ แต่ฉันขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าฉันไม่ยอมให้เธอเสียเปรียบ ไม่งั้นฉันไม่สนหรอกนะว่าเธอตั้งใจจะทำอะไร”

ไป๋อวี้กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอคิดในใจว่าฉันก็ไม่ยอมให้ตัวเองเสียเปรียบหรอก

“ไม่ต้องห่วงหรอกพี่สะใภ้ ฉันรู้ตัวเองดี”

...…

หม่าไต้หนานอาบน้ำแล้วเปลี่ยนใส่ชุดที่จ้าวอิ้งหงเตรียมให้

แค่มองก็รู้ว่าเป็นหญิงสาวซูบผอมคนหนึ่ง

แต่เธอหน้าตาพอไปวัดไปวาได้ ผิวพรรณค่อนข้างขาว

ไป๋อวี้มองแวบหนึ่งแล้วรู้ทันทีว่าหญิงคนนี้เป็นนักต้มตุ๋นอย่างที่คิดไว้

ผิวนุ่มขาวเนียนแบบนี้ไม่ใช่ลักษณะของคนที่ขอทานผ่านความลำบากมาอย่างโชกโชนเลยสักนิด

แต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไร

ในเมื่อเธอเป็นคนเซ็ทเวทีการแสดงให้ผู้หญิงคนนี้เองกับมือ งั้นก็อดทนปล่อยให้เธอแสดงสักหน่อยแล้วกัน

...…

พอมีเรื่องของหม่าไต้หนาน ไป๋อวี้เลยต้องไปหาจ้าวชิงชิงด้วยตัวเองเพื่อบอกกับเธอว่าเดี๋ยวค่อยมาใหม่

เดิมเธอจะพาหม่าไต้หนานกลับไปเอง แต้จ้าวอิ้งหงจะตามไปให้ได้ แถมยังพาลูกที่เพิ่งนอนไปด้วย

สองบ้านห่างกันไม่กี่หลัง ตอนที่ออกไปก็มีคนไม่น้อยเห็นเหมือนกัน

ทั้งป้าเฉิน ทั้งแม่สื่อหูต่างออกันเข้ามา

แม่สื่อหูวิ่งเข้ามาดูแล้วพูดทันที “เอ๊ะ นี่มันแม่เสี่ยวซู่ไม่ใช่เหรอ!”

หม่าไต้หนานร้องห่มร้องไห้ “ป้าหูยังจำฉันได้เหรอ”

“ต้องจำได้อยู่แล้วสิ ตอนนั้นฉันเป็นแม่สื่อให้เธอกับต้าซานนี่นา! แกนี่นะ ช่างคิดไม่ได้เลย ตอนนี้โดนคนอื่นพรากเอาชีวิตดีๆ ไป...”

ป้าเฉินทึ้งแม่สื่อหูไปทีหนึ่งแล้วกล่าวอย่างฉุนเฉียว “พล่ามอะไรของแกน่ะ”

ก่อนจะรีบไปดูสีหน้าของไป๋อวี้

ตอนนี้ไป๋อวี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เธอทำงานเป็นเหรัญญิก แถมยังทำงานแม่บ้านได้ สถานะในหมู่บ้านย่อมสูงขึ้นไปด้วย

อีกอย่างเธอมีเสน่ห์เฉพาะตัว สตรีแม่บ้านส่วนใหญ่ในหมู่บ้านต่างก็ชอบเธอกันมาก

พูดให้ถูกก็คือ ลบล้างมลทินเป็นที่ยอมรับมานานแล้ว

ป้าเฉินอยู่ข้างเธอเต็มที่ สายตาที่มองเธอในตอนนี้ทอความกังวลนิดหน่อย

“แม่กั่วเอ๋อร์ นี่เธอ...”

ไป๋อวี้ยิ้มกว้าง “ป้ามีอะไรเหรอ”

ป้าเฉินเอ่ยอย่างตกใจ “ยังจะมาถามฉันอีกว่ามีอะไร...”

ทางฝั่งหม่าไต้หนานเริ่มร่ำไห้พร่ำพรรณากับแม่สื่อหูแล้ว

“ตอนนั้นน่าจะเชื่อฟังคำป้า...ไม่งั้นคงไม่เป็นเหมือนตอนนี้ แม้แต่ลูกชายฉันก็ไม่ได้เจอ”

จ้าวอิ้งหงพูดด้วยความโมโห “จะพาเธอไปเจออยู่นี่ไง!”

พูดอย่างกับไป๋อวี้ไม่ยอมให้เจองั้นแหละ!

ไป๋อวี้ใจดีออกปานนั้น ทั้งที่นำทางเธออยู่ข้างหน้าแท้ๆ!

หม่าไต้หนานตกใจจนหดคอแล้วมองไป๋อวี้

“วันนี้ได้เจอแล้ว แต่ไม่รู้ว่าต่อไป...”

พูดแล้วก็ร้องไห้ขึ้นมาอีก

จ้าวอิ้งหงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เตรียมจะด่ากราด

ไป๋อวี้ขัดจังหวะจ้าวอิ้งหงด้วยการเอ่ยยิ้ม ๆ “พูดอะไรของเธอเนี่ย ต่อไปทำไมเหรอ ถ้าเธอต้องการก็มาเยี่ยมเสี่ยวซู่ได้ทุกเมื่อนี่นา”

“ฮะ!”

ทุกคนต่างก็มองไป๋อวี้ด้วยความอึ้ง

“นี่เป็นครั้งแรกที่เธอกลับมาหลังผ่านไปแปดปี ฉันก็ไม่ได้ขัดขวางนี่นา” ไป๋อวี้ยิ้ม

พอเธอพูดแบบนี้ กลับเป็นหม่าไต้หนานเองที่ทำอะไรไม่ถูก

แต่เธอก็อดทนอดกลั้นกล่าวว่า “เอ่อ ได้ ได้...”

ป้าเฉินพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “นั่นสิ แม่กั่วเอ๋อร์ใจกว้าง เธอเองก็ต้องรู้จักกาลเทศะ!”

หม่าไต้หนานสูดจมูกเล็กน้อย ทำท่าทางน่าสงสาร ไม่พูดอะไรอีก

ระหว่างที่คุยกันก็ถึงบ้านตระกูลฉินแล้ว

ฉินเสี่ยวซู่กำลังเดินทอดน่องจะออกไปข้างนอก

พอเงยหน้าเห็นไป๋อวี้ก็ยิ้มหน้าบาน

“ฉันล้างจานเสร็จแล้ว! กระทะก็ขัดแล้ว! แถมยังกวาดพื้นแล้วด้วย! เธอน่าจะอารมณ์ดีได้แล้วนะ!”

ตั้งใจทำอาหารได้แล้วสินะ!

ฉินเสี่ยวกั่ววิ่งปรูดเข้าไปกอดเขาแล้วเรียกเบา ๆ “พี่คะ”

ฉินเสี่ยวซู่ยิ้ม “จ๋า!”

“เสี่ยว...เสี่ยวซู่...” หม่าไต้หนานก้าวไปข้างหน้าอย่างสั่นเทิ้ม “ลูกแม่...”

รอยยิ้มของฉินเสี่ยวซู่แข็งค้างทันใด

เขาเงยหน้ามองหม่าไต้หนานแล้วมองไป๋อวี้อย่างทำอะไรไม่ค่อยถูก