สำนักงานกองบรรณาธิการ เวลา11.50 น.“ขอทางหน่อยครับ ขอทางหน่อย..” เด็กหนุ่มร่างบางในชุดนักศึกษาสวมแว่นหนาเตอะ ทรงผมที่แทบจะไม่เป็นทรงกับชายเสื้อที่หลุดลุ่ยไปหมดวิ่งถือแท็บเล็ตคู่ใจฝ่าผู้คนมากมายในกองบรรณาธิการยามเที่ยงนี้เพื่อหวังที่จะไปส่งรูปเล่มการ์ตูนของตัวเองให้ได้ทันตามเวลาที่กำหนด“ขอโทษครับ! อย่าพึ่งปิด! อย่าพึ่ง..รอผมด้วยครับ!”ปึก!!เด็กหนุ่มตัดสินใจยื่นมือมือเข้าไปกั้นประตูลิฟต์เอาไว้เพื่อที่ตัวเองจะได้ทันไปรอบนั้นด้วย พลางส่งยิ้มให้คนในลิฟต์ด้วยความรู้สึกผิด..นิดๆ“ขอโทษนะครับ ขอไปด้วยคนนะครับ แฮะๆ” ชายหนุ่มหัวเราะแหะพร้อมกับแทรกตัวเข้าไปในลิฟต์ทันที“สำนักพิมพ์ชั้น 10 ขอบคุณครับ” เมื่อบอกชั้นที่ตัวเองต้องการเสร็จแล้วเขาก็พลอยโล่งใจไปเปราะหนึ่ง แต่ก็ต้องรู้สึกผิดขึ้นอีกระลอกเมื่อนึกขึ้นได้ว่าหลายวันมานี้ตัวเองมัวแต่ปั่นการ์ตูนไม่หยุดจนไม่ได้ดูแลตัวเองเลยสักนิด ขอบตาที่ดำคล้ำ เส้นผมที่ยาวจนแทบจะปิดหน้าปิดตาไปซะหมด หรือแม้แต่การอาบน้ำ..กลิ่นอันไม่พึ่งประสงค์ลอยออกมาจากตัวเด็กหนุ่มทำเอาเขาต้องก้มหน้ามองพื้นด้วยความรู้สึกอายที่แล่นแปรดเข้ามา แถมตอนนี้คนในลิฟต์เองก็เริ่มถอยห่างจากเขาแล้วด้วยติ้ง!!เหมือนพระเจ้ายังเข้าข้าง ประตูลิฟต์เปิดออกในชั้นสิบทำเอาเด็กหนุ่มรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นทันที แล้วมุ่งหน้าตรงไปที่ห้องบอสของตัวเองด้วยความเร่งรีบ!“จะทันไหมว่ะไอ้วาด ไม่ทันรอบนี้ได้ตายแน่ๆ!” ร่างบางยกนาฬิกาขึ้นมาดูก่อนจะพบว่าใกล้ถึงเส้นตายเต็มทีเขาก็เลยต้องเร่งฝีเท้าตัวเองให้ไวที่สุด!“อึก..เหนื่อย” วาดยืนหอบหายใจอยู่หน้าห้องด้วยความตื่นเต้นพลางสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกสติของตัวเอง“ใจเย็นวาด เงินอยู่ด้านหน้า เงินอยู่ด้านหน้า ฟู่..” ‘วาด’ เด็กหนุ่มร่างบางที่เมื่อครู่ผ่านการวิ่งมาอย่างหนักด้วยความที่เป็นคนไม่ค่อยออกกำลังกายมันเลยทำให้เขาเหนื่อยกว่าปกติเป็นสิบเท่าแถมตอนนี้เขายังรู้สึกประหม่าขึ้นมาเสียอย่างนั้นก๊อก ก๊อก ก๊อก“ขออนุญาตนะครับ..” พูดจบวาดก็เอื้อมมือไปเปิดประตูเผยให้เห็นชายหนุ่มในชุดสูทสีดำเรียบร้อยที่เหมือนจะนั่งรอเขาอยู่ก่อนแล้วด้วย“เที่ยงเป๊ะเลยนะวาด ไม่คิดจะมาส่งก่อนกับเขาบ้างรึไง?” เสียงบอสใหญ่ของสำนักพิมพ์เอ่ยดุขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่รอมาได้สักที“เอ่อ..พอดีผมเป็นคนตรงต่อเวลาครับ” วาดพูดออกมาก่อนจะเดินเอาต้นฉบับไปวางไว้ที่โต๊ะด้วยใจที่เต้นไม่หยุด..ก็เขาวิ่งมาแทบตายขนาดนั้นนี่นา“อาบน้ำบ้างรึเปล่าเนี่ย?”“เอ่อ ไม่เลยครับ” ชายวัยกลางคนถึงกับถอนหายใจออกมากับคำตอบของคนตรงหน้า“เฮ้อ นั่งก่อนๆ พอดีมีคนอยากจะแนะนำให้รู้จัก” สิ้นเสียงบอสวาดก็หาที่นั่งให้ตัวเอง สักพักก็มีบุคคลที่สามเดินเข้ามาในห้อง“..จะแนะนำให้รู้จัก นี่คุณน้ำมลเจ้าของโปรเจ็คใหม่ที่กำลังจะมีขึ้นเร็วๆนี้” ชายหนุ่มแนะนำน้ำมลให้กับวาด เขาก็ยกมือไหว้เล็กน้อยแล้วก็ทำหน้างง“อา ครับ”หลังจากนั้นความเงียบก็เข้ามาเยือน วาดมองทั้งสองคนที่กำลังดูผลงานชิ้นล่าสุดของตัวเองด้วยความตื่นเต้นปนสงสัย เพราะงานนี้เขาพึ่งเรียบเรียงเสร็จเมื่อตอนก่อนจะมาที่นี่เอง ส่วนอีกสองคนก็เงียบไปเพราะต้องใช้สมาธิในการตรวจดูผลงานน้ำมลเป็นหญิงสาววัยกลางคนที่ยังดูสวยไม่ต่างจากวัยรุ่นมากนักและในวันนี้เองเธอมาหาบุคคลเพื่อที่จะเข้าร่วมประกวดเกี่ยวกับโปรเจ็คของเธอเองด้วย“ดีค่ะ ฉันชอบ..ทั้งเนื้อเรื่องและการดำเนินเรื่องของเขา โดยรวมถือว่าโอเคเลยค่ะ” เสียงของน้ำมลดังขึ้นมาหลังจากเงียบนานทำเอาร่างบางที่นั่งลุ้นอยู่หันไปมองหน้าหญิงสาวด้วยความดีใจ“ผมบอกแล้ว คุณมาไม่เสียเที่ยวหรอก” บอสใหญ่ยิ้มรับด้วยความโล่งใจเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าดูท่าจะชอบผลงานของวาดไม่น้อย“งั้นฉันขอฝากคุณจัดการต่อให้ด้วยนะคะ ถ้าทางเราเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่จะติดต่อมาค่ะ”“ได้เลยครับ ยินดีที่ได้ร่วมงานนะครับ” บอสใหญ่ยืนขึ้นพร้อมกับยื่นมือไปจับกับน้ำมลเป็นอันรู้กันว่างานนี้ดีลกันเป็นที่เรียบร้อย วาดที่เห็นทั้งสองคนลุกก็ลุกตามก่อนที่น้ำมลจะกลับเขาก็ไม่ลืมที่จะยกมือไหว้ลาอีกครั้งเพื่อที่หญิงสาวจะไม่ได้เห็นว่าเขาเป็นเด็กไร้มารยาท“คุณนี่โชคดีจริงๆ” คล้อยหลังน้ำมลออกจากห้องไปบอสใหญ่ก็หันมาคุยกับวาด“เอ่อ..จริงเหรอครับ?”“จริงสิ ไม่งั้นคุณน้ำมลจะชมเหรอ รายนั้นน่ะชมยากจะตาย” วาดยิ้มรับด้วยความตื่นเต้น แต่ก่อนจะได้พูดอะไรต่อบอสใหญ่ของเขาก็เอ่ยแทรกขึ้นมาซะก่อน“คุณจำที่ฉันพูดไปก่อนหน้านี้ได้ไหม? เรื่องโปรเจ็คใหม่ของคุณน้ำมลน่ะ..”“อ้อ ครับ”“นั่นแหละ..โปรเจ็คนี้จัดขึ้นโดยมีคุณน้ำมลเป็นแม่งานใหญ่ เป็นโปรเจ็คเฟ้นหานักเขียนหน้าใหม่ รางวัลชนะเลิศคือเงินหนึ่งแสนบ้านพร้อมกับนำนิยายที่ชนะการประกวดไปทำเป็นซีรี่ย์อีกด้วยนะ” วาดอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้นกับเงินรางวัลที่บอสพูดถึง“แต่มันเป็นโปรเจ็คของนักเขียนไม่ใช่เหรอครับ ผมคงชวดแล้วละ ฮ่าๆ”“นั่นก็ใช่ แต่เป็น ‘นักเขียนหน้าใหม่’ ขึ้นชื่อว่าหน้าใหม่ก็ต้องคนใหม่ๆถูกไหม?” วาดชะงักไปเมื่อบอสตัวเองพูดจบ..ทำไมเขารู้สึกว่าจะมีงานเข้ายังไงก็ไม่รู้“เอ่อ..” วาดถึงกับเกร็งขึ้นมาเมื่อจู่ๆบอสก็เอาแต่จ้องเขานิ่ง ไม่ใช่ว่าจะให้เขาลงแข่งหรอกนะ..“วาด คุณไม่คิดอยากจะลองอะไรใหม่ๆบ้างเหรอ?” นั่นไง ซื้อหวยทำไมไม่ถูกอย่างนี้บ้างละว่ะ!“ไม่เป็นไรดีกว่าครับ ผมว่าให้คนที่ถนัดทางนี้ลงเถอะครับบอส”“จะไม่เป็นไรได้ไง...ก็ผมส่งรายชื่อคุณไปแล้ว” สิ้นเสียงบอส วาดถึงกับนิ่งไปชั่วครู่..เมื่อกี้คนตรงหน้าเขาพูดว่าอะไรนะ?“ม หมายความว่าไงนะครับ?”“เฮ้อ หัดฟังที่คนอื่นพูดซะบ้างสิ...ผมบอกว่าผมส่งรายชื่อคนเข้าประกวดไปแล้ว หนึ่งในนั้นก็มีคุณด้วย”“ห๊ะ! อะไรนะครับบอส!” วาดตะโกนออกมาด้วยความตกใจกับสิ่งที่ตัวเองได้ยิน..นี่บอสของเขาคิดอะไรอยู่ถึงส่งเขาเข้าประกวดด้วยเนี่ย ตาย ตายแน่ๆไอ่วาด!“ตกใจอะไรขนาดนั้น ถ้าเกิดชนะขึ้นมามีแต่ได้กับได้ คุณไม่ชอบเหรอเงินตั้งแสนนึงเลยนะ” ร่างบางชะงักไปเมื่อบอสของเขาพูดถึงเรื่องเงินขึ้นมา ตั้งแสนนึงเลยนะไม่ใช่น้อยๆเลยเหอะ..คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจกับตัวเอง ถ้างานนี้เป็นแนวการ์ตูนเขาจะไม่ยึกยักเลย“เงินน่ะชอบครับ แต่ผมไม่ถนัดเขียนนิยายนี่สิ” วาดพูดเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นหน้าตาจริงจังของบอสตัวเอง นั่นทำเอาทั้งห้องตกสู่ความเงียบที่เต็มไปด้วยความกดดันร่างบางได้แต่คิดและภาวนาอยู่ในใจว่าบอสจะเปลี่ยนใจไม่ให้เขาทำงานนี้แล้ว แต่ทุกอย่างก็ต้องพังลงเมื่อคนตรงหน้าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดว่า“ผมไม่ได้ขอให้คุณตกลงแต่ผมบังคับ”“โธ่ บอสส” วาดเผลอเอ่ยเรียกคนตรงหน้าอย่างงอแงทันที ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงให้เขามาแต่งนิยายน่ะ!“เอาน่า ลองหน่อยก็ไม่เสียหายแถมยังได้ประสบการณ์ด้วย โอกาสแบบนี้ไม่ใช่หาได้ง่ายๆนะ” บอสใหญ่กอดอกมองคนตรงหน้านิ่ง วาดถึงกับถอนหายใจออกมาอีกครั้งในรอบวัน“ถอนหายใจอยู่นั่นแหละ เอาสมุดขึ้นมาจดรายละเอียดเร็ว”“บอสใครเขาพกสมุดกันล่ะครับ เดี๋ยวนี้โทรศัพท์ก็มี”“คุณนี่ไม่รู้อะไร นักเขียนเขาพกติดตัวไว้เผื่อคิดอะไรดีๆออกจะไม่ได้ลืม เราไม่ใช่รู้นี่ว่ามันจะมาตอนไหน”“อา ครับๆ”“งั้นจดไว้ในแท็บเล็ตของคุณไปก่อนก็ได้..” ว่าแล้ววาดก็ยกแท็บเล็ตของตัวเองขึ้นมาพลางมองหน้าบอสตัวเองอย่างตั้งใจรายละเอียดคร่าวๆก็ไม่มีอะไรมากแค่นิยายที่ส่งประกวดต้องเป็นนิยายวายแนวไหนก็ได้ ไม่ซ้ำหรือคัดลอกผลงานของคนอื่น ไม่เคยเผยแพร่ผลงานที่ไหนมาก่อน อยู่ในขอบเขตที่ทุกคนสามารถอ่านได้“สุดท้าย..คุณจะต้องติดหนึ่งในสามเท่านั้น!” สิ้นเสียงบอสวาดถึงกับเงยหน้ามามองด้วยความไม่เข้าใจ“รายละเอียดมันมีแบบนี้ด้วยเหรอครับ?”“เปล่า ผมบอกเอง” วาดถึงกับหน้ายู่ไปเลยเมื่อคนตรงหน้าพูดแบบนั้น แค่แต่งนิยายก็ว่ายากแล้วนี่จะให้เขาติดหนึ่งในสามอีกเหรอ!“บอส ผมว่าผมตายตั้งแต่นิยายแล้วยังจะให้ติดหนึ่งในสามอีกเหรอ..เอาคนอื่นไม่ดีกว่าเหรอครับ”“ผมไม่ได้ส่งคุณไปคนเดียวซะหน่อย” ได้ยินดังนั้นใจที่เหี่ยวแฟบก็พลันพองขึ้นมาอย่างกะทันหันเมื่อรู้ว่ามีคนชะตาเดียวกับเขาอยู่“ก็มีโม ฟ้าแล้วก็คุณ” เหมือนเดจาวูไปอีกรอบเมื่อได้ยินชื่อคนที่บอสส่งเข้าประกวดด้วย..จะบ้าเหรอ! พี่โมกับฟ้าแต่งนิยายอยู่แล้วไหม!? แล้วเขาจะเอาอะไรไปเทียบกับทั้งสองคนได้ถามจริง“เอาน่า หาประสบการณ์ไง” บอสใหญ่ว่าแล้วก็เดินเข้ามาตบบ่าวาดเบาๆเชิงให้กำลังก่อนจะถอยกลับไปเหมือนเดิมเพราะกลิ่นตัวของวาดนั้นตีขึ้นมา“โอเคนะ? อาทิตย์หน้าผมขอดูพล็อตเรื่องด้วย อย่าลืมเชียวละ”ร่างบางได้แต่ส่งยิ้มกลับไปให้คนตรงหน้าอย่างฝืนใจ สิ่งที่บอสให้ทำเขาออกจะไม่ค่อยชอบเท่าไหร่เพราะด้วยปัจจัยหลายๆอย่างมันเลยทำให้นักวาดการ์ตูนอย่างเขารู้สึกว่ามันยากมากเลย..แต่ว่าเขาในตอนนี้ก็ทำได้แค่ก้มหน้ารับชะตากรรมไปเท่านั้นให้ตายเถอะ!“เค แล้วอย่าลืมมาส่งงานละ ไม่เอาแบบวันนี้แล้วนะ” บอสย้ำอีกครั้งเพื่อให้ลูกน้องตัวเองรู้ว่าสิ่งที่พูดไปเมื่อครู่นี้เขาจริงจังและคาดหวังขนาดไหน เขาคิดว่าเขาคงเลือกคนถูก แล้วอีกอย่างคุณน้ำมลเองก็ชอบการบรรยายเรื่องของวาดด้วย มันเหมือนกับว่าแผนกเขานั้นมีชัยไปกว่าครึ่ง“ครับ”วาดตอบกลับไปอย่างจำยอมพลางลุกขึ้นยืนอย่างคนไร้วิญญาณจากนั้นก็รวบของทุกอย่างที่เอามาด้วยถือไว้แล้วเดินออกจากห้องนั้นมา พอเดินออกมาได้สักพักก็มีคนเดินเข้ามาทัก“อ้าว! วาด ได้ข่าวว่าได้โปรเจ็คใหญ่เหรอ ดีใจด้วยนะจ๊ะ” ใครฟ่ะ?“...” วาดไม่ตอบแต่กลับเลือกที่จะเงียบแล้วส่งยิ้มแห้งๆกลับไปแทน และเมื่อมีคนนึงทักคนอื่นๆที่อยู่ระแวกนั้นก็แห่กันเข้ามาแสดงความดีใจด้วย..“จริงเหรอวาด พี่ดีใจด้วยคนนะ”“ดีใจด้วยนะครับน้องวาด”“วาดการ์ตูนแค่ไม่กี่งานก็ได้งานใหญ่เลย ดีใจด้วยนะ”เสียงรุ่นพี่และคนร่วมงานของวาดทั้งคนที่เขารู้จักบ้างและไม่รู้จักบ้างเอ่ยปากยินดีเห็นด้วยเห็นงามกับงานที่เขาพึ่งได้รับ แต่ถึงอย่างไรภายใต้ความยินดีเหล่านั้นกลับมีความอิจฉาริษยาแฝงอยู่“หึ! ฉันจะคอยดูว่ามันจะทำให้แผนกเราดีขึ้นหรือแย่ลง บอสนะบอสไปเอาเด็กวาดการ์ตูนมาแต่งนิยายเนี่ยนะ?”“แก ให้เขาเดินไปไกลๆหน่อยสิค่อยพูด”“ทำไม ก็ฉันอยากให้ได้ยิน”“เฮ้อ..” คำพูดที่บ่งบอกถึงความไม่ชอบใจของคนที่คอยแต่อิจฉาคนอื่นไปวันๆทำเอาร่างบางรีบเดินออกจากตรงนั้นทันที..เออ เขาก็ไม่ได้อยากจะทำซะหน่อย แต่บอสดันให้ทำเองนี่เขาได้ขอที่ไหนกัน“รู้สึกว่าจะมีพี่โมกับน้องฟ้าได้ลงโปรเจ็คนี้ด้วยนี่”“เหรอๆ แล้วบอสคิดอะไรอยู่ถึงได้ให้วาดไปลงโปรเจ็คนี้ด้วย”“ไม่รู้สิ คนขาดมั้ง”“คิก บ้าเปล่าเธอ พูดอะไรเนี่ยน้องวาดก็อยู่แถวนี้” พูดจบคนที่เป็นหัวข้อสนทนาก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักดังตามหลังมาทุกคนต่างรู้ดีว่าโปรเจ็คนี้ถ้าชนะขึ้นมาเหมือนกับแจ้งเกิดเลยนะ นั่นเลยทำให้ใครหลายๆคนอยากจะลงโปรเจ็คนี้กันทั้งนั้น แต่ด้วยสิทธิ์ตัดสินใจอยู่ที่บอสเพียงคนเดียวและเขาก็เลือกแล้วว่าจะให้ใครได้ลงบ้างมันเลยทำให้คนที่ไม่ถูกเลือกต่างไม่พอใจกันและยิ่งหนึ่งในนั้นมีวาดที่เป็นเพียงนักวาดการ์ตูนหน้าใหม่ที่พึ่งทำงานออกมาได้ไม่กี่เรื่องก็ได้มาลงกับโปรเจ็คนี้มันเลยเกิดการไม่ชอบใจปนอิจฉากันเกิดขึ้น“อยากได้นักทำไมถึงไม่ไปขอบอสกันละโว้ย! ผมก็ไม่อยากทำเหมือนกันนั่นแหละ บอสนะบอส!” วาดบ่นกับตัวเองด้วยความอารมณ์เสียทันทีที่เดินพ้นออกมาจากแผนกตัวเอง จากตอนแรกเขาหงุดหงิดแค่กับงานที่รับมาแต่พอมาเจอคำพูดพวกนั้นอีกเป็นใครจะไม่อารมณ์เสียบ้าง“เหอะ เก่งกันนักทำไมบอสถึงไม่เลือกละ! คอยดูเถอะะถ้าผมติดขึ้นมาจริงๆจะเดินประกาศมันทั้งชั้นเลย!!”ภายในตัวเมืองนั้นมีแต่ความวุ่นวายถึงแม้จะเป็นยามบ่ายก็ตาม รถราที่แล่นกันทั้งวันไม่มีหยุดหย่อนตามสองข้างทางก็มีผู้คนมากหน้าหลายตาที่คอยยืนเรียกหาลูกค้าเพื่อหวังว่าจะได้ขายของที่ตนนั้นเอามา“โอ๊ยยย รอบตัวก็มีแต่ความวุ่นวายแล้วใครจะคิดอะไรออกเนี่ย” วาดโวยวายออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดปนงอแงอย่างกับเด็กน้อย เมื่อเขากะใช้เวลาเดินกลับคิดหาพล็อตไปเพลินๆแต่ก็ต้องหงุดหงิดคิดอะไรไม่ออกเพราะบรรยากาศรอบข้างจริงๆ“ใจเย็นพอหนุ่ม ชีวิตคนเรามันก็แบนี้แหละหลานเอ้ย” เสียงหญิงสาววัยชราคนหนึ่งที่นั่งขายของสะสมเก่าอยู่ข้างทางเอ่ยขึ้นอย่างหยอกล้อกับเด็กหนุ่มด้วยความเอ็นดู“เอ่อ..ผมขอโทษครับยายที่พูดเสียงดังรบกวน” วาดรีบหันไปขอโทษหญิงชราทันทีด้วยความรู้สึกผิด“ไม่เป็นไร ยายไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย..ยายแค่จะบอกว่าความวุ่นวายในวันนี้มันอาจจะทำให้หนูมีความสุขในวันข้างหน้าก็ได้นะ” หญิงชรายิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อได้พูดตามที่ตัวเองคิด“ขอบคุณครับ ผมก็หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้นเหมือนกัน” พูดจบร่างบางก็ได้แต่ขำแห้งออกมาเท่านั้น..ถ้าเกิดมันเป็นอย่างที่ยายพูดจริง ก็คงดีสำหรับเขาไม่น้อยเลยมั้ง“ว่าแต่ยายขายอะไรงั้นเหรอครับ?”“อ้อ ก็ของเก่าๆที่ไม่ได้ใช้น่ะ สนใจไหมพ่อหนุ่มยายขายให้ถูกๆเลย” วาดมองสิ่งของที่วางอยู่ตรงหน้าแล้วก็นิ่งไปสักพักก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าบอสเคยพูดไว้ว่านักเขียนชอบพกสมุดติดตัวนี่นา“มีสมุดขายไหมครับ พอดีผมพึ่งได้งานมากะจะซื้อสมุดไว้เขียนพล็อตเรื่องซะหน่อย”“เป็นนักเขียนเหรอ?”“เรียกว่าพึ่งเป็นดีกว่าครับ งานนี้งานแรกขอผมเลยนะ” วาดพูดติดตลกแล้วก็หัวเราะออกมาเล็กน้อยหญิงชราเมื่อเห็นคนตรงหน้ายิ้มก็อดยิ้มตามออกมาไม่ได้ ก่อนจะหันซ้ายหันขวาหาของบางอย่างที่ตัวเองตั้งใจจะให้..มันเป็นสมุดลายไทยสีน้ำตาลอ่อนปนดำ เธอได้มันมาเมื่อนานมาแล้วแต่ไม่ได้เอาออกใช้เลย“หนังสือพระเหรอครับ ผมไม่มีเวลาอ่านนะ” วาดรับสมุดมาถือเอาไว้ก่อนจะรู้สึกได้ถึงความแปลกทันทีที่จับสมุดเล่มนี้“ใช่หนังสือพระที่ไหนกันเล่า เล่มนี้ดีนะเห็นเขาบอกมาอย่างนั้น” ร่างบางหัวเราะออกมาแล้วก็เปิดสมุดดู..กระดาษข้างในเป็นกระดาษไม่มีเส้นแถมน่าจะหนาพอสมควร ขนาดก็ไม่ได้ใหญ่มาก ก็ถือว่าโอเคละนะ“เป็นไง ยายขายสามสิบบาท”“โห ไม่ถูกไปเหรอครับ สมุดดีขนาดนี้ขายแพงๆยังได้”“ของซื้อของขาย แถมเล่มนี้ก็นานแล้วด้วย แค่นี้พอแล้วล่ะ” หญิงชราพูดแล้วก็ยิ้มส่งกลับไป วาดมองคนที่นั่งอยู่ด้านหน้าด้วยความสุขใจอย่างบอกไม่ถูก ตั้งแต่นั่งคุยกับยายมายายยิ้มให้เขาไม่หยุดเลย“อืมม งั้นผมให้ ไม่ต้องทอนนะครับ” วาดพูดจบก็ยื่นแบงค์ร้อยให้ นั่นทำเอาหญิงชราหน้าเหวอไปแปบนึงก่อนจะยิ้มตอบกลับมา“ไม่เป็นไรพ่อหนุ่ม..”“ไม่เป็นไรเหมือนกันครับ” ว่าแล้ววาดก็ยัดเงินใส่ในมือของหญิงชรา แล้วเก็บสมุดเข้ากระเป๋าตัวเองไป“งั้นก็ขอบคุณมากๆหลานเอ้ย เจริญๆนะ” ร่างบางยิ้มรับคำอวยพรก่อนจะเอ่ยลาแล้วเดินออกจากตรงนั้นไป ยายแก่มองตามวาดไปจนลับตาแล้วก็หันมายิ้มกับตัวเองเบาๆ พลางเอ่ยออกมาเสียงเบาด้วยความอารมณ์ดี“โชคดีนะพ่อหนุ่ม”หลังจากแยกกับยายที่ขายของเสร็จเขาก็เดินคิดนิยายมาตลอดทาง..เชื่อไหม จากตอนแรกที่คิดไม่ออกตอนนี้ในสมองเขาไหลลื่นยิ่งกว่าปลาไหลซะอีก!“..นิ่ง เงียบแต่ก็แอบใจดี” ตอนนี้วาดกำลังคิดเรื่องนิสัยของตัวพระเอกนิยาย แต่จู่ๆหน้าของใครบางคนก็ลอยเข้าหัวมา...ทำไมบอสไม่เหมือนยายบ้างเลยฟ่ะ!?“..ชอบบงการ เอาแต่สั่งและก็โมโหร้าย” ร่างบางเขียนทุกอย่างที่ตัวเองคิดไลงสมุดไป เมื่อเขียนเสร็จก็นั่งอ่านทวนอีกรอบปี๊ม! ปี๊ม!เสียงแตรรถประจำทางดังขึ้นเรียกความสนใจจากร่างบางได้เป็นอย่างดี ทำเอาวาดที่กำลังใจจ่ออยู่กับสมุดต้องเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความสงสัย“ไอ้หนู! จะกลับไหมเองน่ะ!” เสียงทุ้มต่ำของคนเก็บเงินรถเมล์ดังขึ้นเพื่อถามเด็กหนุ่มที่กำลังยืนเขียนสมุดอยู่ให้หันมาสนใจเพราะตอนนี้ถึงเวลาที่จะต้องออกรถแล้ว“กลับครับกลับ!” วาดตะโกนกลับไปด้วยความรีบก่อนจะวิ่งขึ้นรถมาด้วยความรวดเร็ว“เองนี่ประจำ โน้นข้าเผื่อที่ไว้ให้แล้ว ไปนั่งแล้วแต่งการ์ตูนเองไป” เจ้าของเสียงห้าวเมื่อครู่บ่นเด็กหนุ่มออกมาเล็กน้อยพร้อมกับชี้ไปตรงที่นั่งประจำของวาดที่เขาได้จองไว้ให้แล้ว“ขอบคุณครับ นี่ครับเงิน” วาดพูดขอบคุณแล้วก็ยื่นเงินให้ จากนั้นก็เดินไปนั่งที่ประจำของตัวเองแสงแดดที่สอดส่องผ่านทะลุเข้ามาทางกระจกใสจนทำให้ผู้คนด้านในต้องยื่นไม้ยื่นมือกันไปปิดผ้าม่านเพื่อบดบังความร้อนซึ่งต่างจากวาดที่ยังคงนั่งดูวิวและทนกับความร้อนเหล่านั้นแล้วคิดเรื่องราวในวันนี้อย่างเรื่อยเปื่อยคำพูดของใครหลายๆคนยอมรับเลยว่ามันทำให้เขาเสียกำลังใจไม่น้อย ก็ใครมันจะไม่เสียใจบ้างที่โดนดูถูกทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มทำงาน ของแบบนี้มันต้องดูกันที่ผลของงานไม่ใช่เหรอ“เฮ้อ...”“เอาก็เอาวะ ลองสักตั้งหน่อยจะเป็นไรไป ไหนๆก็ให้โจทย์ยากมาขนาดนี้แล้วมันจะยากสักแค่ไหนเชียว”สู้เขาเว้ยวาด!
นิยายแนะนำ
ทะลุมิติ 80 แต่งงานกับนายทหารสุดหล่อ
นิยาย ย้อนยุค,อนาคต 
862
13
862
13
ดวงตาเทพเหนือโลก
นิยาย แฟนตาซี
29K
780
29K
780
ดาบหมื่นลี้
นิยาย แฟนตาซี
1K
28
1K
28
กลรักวิวาห์ลวง
นิยาย รัก
12K
61
12K
61
พี่ครับ น้องชายคนนี้กลับมาให้พี่กินเต็มที่แล้วครับ
นิยาย Y (Yaoi)
14K
84
14K
84
เกิดใหม่ครานี้…ข้าเป็นหญิงรับใช้ที่โชคดีที่สุด {จีนโบราณทะลุมิติ}
นิยาย ย้อนยุค,อนาคต
1K
56
1K
56
จะรั้งทำไมในเมื่อไม่รัก
นิยาย รัก
967
13
967
13
หนี้แค้นบำเรอรักซาตาน_End
นิยาย รัก
5K
59
5K
59
ฟ่านซิงเยียน ทะลุมิติมาเฉิดฉายในยุค80s(END)
นิยาย ย้อนยุค,อนาคต
1K
30
1K
30
โตโต้ที่รัก (นามปากกา นภัสวีร์ รอดระกำ)
นิยาย เรื่องสั้น
232
1
232
1