"จบสิ้นกันแค่นี้ละ ตายซะเถอะ เ้าปีศาจ"
"ฉัวะ" คอของปีศาจแห่งปัญญาขาดออกจากร่างกายล้มลงพื้น พร้อมกับเขาผู้สะบั้นคอปีศาจตนนี้ าแเหวอะหวะตามร่างกายเืที่ไหลนองเต็มพื้น ไม่มีทางที่เขาจะรอดพ้นความตายได้
"จบแล้วชีวิตผม เงินทองที่สะสมไว้ไม่ทันได้ใช้ ความสนุกที่ไม่เคยได้รับเพราะต้องทำแต่งาน ผมเป็คนที่น่าเบื่อสินะ"
"อึก...."เืไหลออกจากปาก พร้อมสติที่กำลังจะเลื่อนหายไป ผมตายแล้วสินะ ดีแล้วสงบสุขสักที
ติ้ง คุณผู้โชคดี ได้รับของขวัญ จากพระเ้า ดำเนินการสลับตัวได้
"วูบบบบ"
"อึกๆ" ผมรู้สึกตัวได้พร้อมกับรับรู้ความรู้สึกบนพื้นที่แข็ง เรียบเนียนและเย็นเยียบ ในความคิดผมนี่ไม่ใช่พื้นดินหรือพื้นไม้แน่ๆ แต่เป็อะไรที่แข็งกว่านั้น เมื่อลืมตาตื่น สิ่งที่เห็นคือห้องๆหนึ่ง มีของวางเกะกะไปทั่ว แต่ผมไม่ได้สนใจเื่นั้นอีก ผมสงสัยว่าผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ผมตายแล้วหรอ หรือนี่คือโลกหลังความตาย ความคิดสับสนปนความเสียใจตีกันไปมาอยู่ในสมองผม เมื่อไหร่ผมจะไปสบายสักที
"ปัง ปัง ปัง" เสียงดังเหมือนมีอะไรอีกด้านของประตูแต่ผมไม่แน่ใจว่าใช่ประตูไหมเพราะไม่เคยเห็นประตูรูปร่างแบบนี้
"ปัง ปัง ปัง" เสียงดังไม่หยุด เหมือนมีอะไรบางอย่างทุบประตูอยู่ ผมไม่รอช้ามองดูสิ่งของรอบตัวที่สามารถนำมาเป็อาวุธใช้ต่อสู้ ไม่ว่ามันจะเป็อะไร คงไม่ใช่สิ่งดีแน่ ผมต้องสู้ นั่นคือสิ่งที่ผมคิด ถึงแม้จะอยากไปสบายก็เถอะ แต่ความเ็ปมันก็เจ็บจริงๆนั่นแหละ ใครจะโง่ยอมเจ็บตัวละ
"ปัง"พร้อมกับประตูที่ล้มลง มีชายเนื้อตัวเหอวะวะ เผยให้เห็นกระดูกและอวัยวะภายใน คำรามดังลั่น
"ว๊ากกกกก" กระโจนเข้ามาทางผม ผมไม่สนใจว่ามันเป็คนหรืออะไรทั้งนั้น ผมนำดาบที่ติดตัวมาด้วยฟันไปที่คอของมัน
"ฟับ" ร่างที่แน่นิ่งล้มลงเืสีดำไหลนองเต็มพื้น นี่มันคือตัวอะไรกัน ผมใช้ปลายดาบเขี่ยร่างที่เน่าเปื่อยพร้อมกับสงสัยว่ามันตายไปแล้วหนิทำไมถึงลุกขึ้นมาได้ หรือนี่คือนรกงั้นหรอ ก็แน่สิ ผมฆ่าคนตายมาก็เยอะแล้ว เพราะมันเป็งานช่วยไม่ได้ที่ต้องดับชีวิตเป้าหมาย พระเ้าคงจะไม่ให้อภัยในสิ่งที่ผมทำ
"เอ๊ะ" เดี๋ยวไม่สิตอนที่สติผมจะวูบหลับไป เหมือนได้ยินว่าพระเ้าบอกให้ของขวัญแก่ผม
"วาบบบ" เสียงอะไรไม่รู้ดังขึ้นพร้อมกับแสงสีฟ้าที่เป็สี่เหลี่ยมปรากฏตรงหน้าผม มีตัวอักษร แสดงความยินดีด้วย แล้วเสียงผู้หญิงที่ผมเคยได้ยินตอนที่หมดสติไป
ติ่ง "สวัสดีค่ะ คุณผู้โชคดี คุณได้รับของขวัญจากพระเ้า ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะ"
"เออสวัสดีครับ ไม่ใช่สิ คุณเป็ใคร ผมใมากนะนี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมเคยเจอมาก่อนในชีวิต" เสียงผู้หญิงคนนี้นุ่มอ่อนโยนและมีความน่ารัก ถ้ารูปร่างปรากฏผมว่าเธอต้องสวยงามมากแน่ๆ ไม่ใช่ๆ นี่ผมคิดอะไรเนี่ย เมื่อดับความคิดนี้ลงได้ ผมเริ่มตั้งใจฟังสิ่งที่เธอจะพูดออกมา
"ฉันคือใครนั้นไม่สำคัญ แต่มีเื่ที่จะบอก คุณคือผู้โชคดีที่ได้รับของขวัญจากพระเ้า เพราะงั้นจงใช้ชีวิตต่อจากนี้ไปด้วยการดิ้นรนหาหนทางเอาชีวิตรอดเองแล้วกัน แค่นี้ละที่จะบอก"
"นี่ๆๆ เฮ้ยยังคุยกันไม่จบนะเว้ย"ผมโกรธมากเธอพูดแค่นี้ พูดอะไรยังไม่เข้าใจเลย
"ว๊ากกกกกกกก" เสียงคำรามและเสียงฝ่าเท้าดังมากพร้อมกับศพเน่าเกือบ 100 ตัวพุ่งออกมาจากบันไดวิ่งมาตรงทางเดิน ผมรีบออกไปดู
"อะไรกันเนี้ย มากันเพียบเลย ตัวอะไรว่ะ ผมไม่สงสัยอีกตอนนี้ผมต้องออกจากที่นี่ให้ไว ด้วยความที่ผมไม่รู้ห่าอะไรเลยจากเทพธิดาที่คุยกับผม ผมเลยต้องหาทางหนีออกจากสิ่งที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน แล้วหาข้อมูลด้วยตัวเอง ผมไม่สนอะไรทั้งนั้งรีบวิ่งหนีออกจากห้องวิ่งไปตามทางพร้อมกับฝูงศพเน่าตามมาเป็เกือบ 100 ตัว
"นั่นน่าจะเป็ประตู" ผมไม่รอช้าพังมันออกไป
"ปัง ปัง"สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือ ท้องฟ้าที่ใส พร้อมกับตึกอะไรไม่รู้ประหลาดๆ เป็สี่เหลี่ยมๆ ผมงงมากนี่ใช่เมืองที่ผมเคยอยู่ไหมเนี่ยยยยย
บนดาดฟ้า ผมวิ่งไปสุดขอบ มองลงไปด้านล่าง เห็นพื้นด้านล่างมันสูงมาก ถ้าะโลงไปคงต้องตายแน่ๆ ผมมองซ้ายขวาไม่เจอทางที่จะไปได้เลย ซวยแล้วไงแล้วผมจะหนีต่อไปยังไงเนี้ยยย
"เห้อออ" ผมถอนหายใจอย่างแรง เอาละหนีก็ไม่ได้ คงต้องสู้เท่านั้นสินะ ผมหันไปที่ประตูมองศพมนุษย์วิ่งได้หรืออะไรสักอย่างที่มันกำลังคุกคามชีวิตผมอยู่ พร้อมกระชับดาบให้แน่น ใส่มานาที่อยู่ในหัวใจผมลงไปที่ดาบเพื่อปรับดาบสั้นที่ใช้สู้กับตัวก่อนหน้านี้ให้ยาว 3 เมตรเพื่อเหมาะจะฟันคอศพมนุษย์เน่าพวกนี้
"ว้าาาากกกกกก" พวกมันวิ่งกรูกันเข้ามาพร้อมกันเป็หน้ากระดาน ผมไม่รอช้าใช้แรงที่มากที่สุดของร่างกายนี้ฟันคอพวกมันเรียงหน้ากระดานทีเดียว
"ฉัวะ ฉัวะ" คอศพเน่ากระเด็นเรียงราย อาวุธของผมเข้าขั้นโกงกันเลยทีเดียวมันคมมากทั้งที่มันเป็แค่อาวุธพัฒนาระดับแรกเท่านั้น เอ๊ะหรือไอพวกนี้มันนิ่มกันแน่นะ
"ไม่สนใจละเว้ยเข้ามาให้หมดเลยไอพวกเฮงซวยยยย"ผมใช้แรงที่มีออกแรงฟันไปได้ 5 ครั้ง พวกมันล้มลงหมดไม่เหลือสักตัว การฟันแต่ละครั้งของผมฟันคอพวกมัน 15 ตัวได้สบายๆเหมือนกับผ่าขนมปังนุ่มนิ่ม
แฮกๆ "เอาเื่เหมือนกันเนี้ย" ผ่าขนมปังทำไมมันเหนื่อยยังงี้ ผมยังไม่ชะล่าใจมองไปทางประตูมีพวกมันอยู่ 1 ตัวใช่แล้วจ่าฝูงของพวกมัน L1 ชะงักนิดเดียวเพราะลูกน้องที่มันรวบรวมมาล้มลงหมดไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียว ความโกรธของมันเด่นชัดแสดงออกมาทางสีหน้า
"โฮกกกกกก" พุ่งเข้าใส่ผมเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังคลั่ง
"เข้ามา ไอหน้าโง่" ผมบีบอันมานาส่งไปที่หัวใจเปลี่ยนดาบยาว 3 เมตร เป็ดาบสั้นกระชับมือฟันเข้าไปที่คอของเ้าจ่าฝูงศพเน่าด้วยแรงที่มาก ความเร็วของการฟันไม่ใช่น้อยแต่ผมก็ต้องใ กับการเคลื่อนไหวของมัน
"มันหลบได้ หลบแบบมีชั้นเชิงด้วย"
"วืด วืด" ฟันไปได้สองครั้งโอกาสผมก็มาละมันพลาดแล้วหลบไม่ได้แน่ๆ
"ตายซะเถอะไอ้เวรตะไลนี่"ผมฟันไปที่คอของมัน
"เป้งงง" เสียงเหมือนเหล็กกระทบกัน ผมใยิ่งกว่าเดิมอีกที่มือมันมีเล็บงอกออกมายาวมากแถบยังกันดาบผมได้ ดาบที่คมขนาดตัดกระดูกคอพวกมันได้ แต่ไม่สามารถตัดเล็บมันได้
"ไอบ้าเอ้ย มึงตาย"ผมไม่รอช้าบีบอัดมานาลงไปเปลี่ยนให้ดาบเป็มีดสั้น เพื่อหลุดจากการป้องกันด้วยเล็บของมัน ฟันเข้าไปที่มุมที่มันคลาดไม่ถึง
"ฉับบบบ" คอมันหลุดออกจากร่างกายล่วงลง พื้น
"ฮาๆๆๆ ไอโง่เอ้ย มึงนี่มันโง่จริงๆ ถึงจะมีความฉลาดกว่าพวกลูกกระจ๊อกแต่ก็ฉลาดประมาณเด็กน้อย" เสียงหัวเราะดังลั่นออกมาจากผม
"ฮาๆๆๆ กูคือผู้ชนะเว้ยยยย"การต่อสู้จบลงไม่ถึงนาที ผมรู้สึกถึงร่างกายที่พัฒนาขึ้น
ติ่ง เลเวลอัพ 2 เลเวลความสามารถ 2 แต้ม
เสียงอะไรไม่รู้ดังในสมองผมเลเวลคืออะไรของมันว่ะ ผมไม่รู้อะไร
"ไอเทพธิดาเฮงซวย" ผมสบถใส่เทพธิดาเพราะหมั่นไส้นางที่ไม่ยอมบอกอะไรเลย
404
