เลิกเรียน
"มีนา วันนี้ไปเที่ยวกันมะ ฉันไม่ได้เข้ามาในเมืองนานมากล่ะ พอย้ายโรงเรียนมาอยู่ในเมือง อยากจะเที่ยวให้หน่ำใจ และปลดปล่อยตัวเอง ก่อนกลับไปทเรียบร้อยดั่งผ้าพับที่บ้านคุณย่า น้าานะ"
ยัยดอลลี่อ้อนฉันแล้วทำตาปริบๆ ฉันส่ายหน้า
"เออค่ะ ได้ค่ะ ตามใจคุณดอลลี่เลยค่ะ"
ฉันตอบแบบประชด นางยิ้มอย่างดีใจ เมื่อฉันทั้งสองลงมาจากอาคาร ก็เจอคุณอาสะใภ้ของดอลลี่ยืนรออยู่ที่รถ ฉันกับดอลลี่เรายกมือไหว้อาสะใภ้ที่ยกมือไหว้รับ และแล้วยัยดอลลี่ก็พุ่งไปเกาะแขนอาสะใภ้ คลอเคลียอยู่ตรงนั้น
"อาภาจ๋าา หนูขอไปเที่ยวห้างเซ็นทรัลกับมีนานะค้าาาา"
เื่อ้อนทำตาปริบๆต้องยกให้แม่นี่เลย ของถนัดนาง อาภายิ้มแล้วลูบหัวยัยดอลลี่อย่างเอ็นดู
"ใช้ไม้นี้กับอาอีกแล้วนะคะ ก็ได้ค่ะ แต่หนูลี่ต้องบอกเวลาอาภามาสิคะ ว่าหนูจะกลับกี่โมง"
อาภาถามขึ้น เป็จังหวะที่โทรศัพท์ของฉันสั่นพอดี ฉันเลยปลีกตัวมารับโทรศัพท์
"ฮัลโหลค่ะ"
[ มีนาหนูอยู่ไหนลูก ]
"โรงเรียนค่ะพ่อ คิดถึงพ่อจังเลยค่ะ"
[ พ่อก็คิดถึงหนู พ่อมีข่าวดีจะบอก แต่ไม่บอกดีกว่ารอเซอร์ไพซ์ลูกในวันศุกร์ ]
"อ้าวแล้วพ่อจะพูดมาทำไมคะนี่"
[ ให้หนูลุ้นไงคะ เดี๋ยวพ่อจะไปดูสวนล่ะ แค่นี้ก่อนนะ รักลูกจ้ะ ]
"หนูก็รักพ่อค่ะ"
แล้วพ่อก็ตัดสายไป ฉันเดินกลับมาหาดอลลี่ที่ยืนอยู่กับอาภา "ป่ะแก ขึ้นรถกัน อาภาจะไปส่งเรา"
ดอลลี่ ชวนขึ้นรถ ก่อนจะไปนั่งหน้ากับอาภา ฉันนั่งหลัง แล้วภาพยัยทอมปรากฏขึ้นมา เห้ออ ทำไมต้องคิดแต่เื่เขานะ ฉันมองออกไปยังกระจกด้านข้างอย่างใจลอย ไปกับภาพในห้องน้ำ แล้วใจกลับมาเต้นโครมๆอีกครั้ง
#สองทุ่ม#
อาภากับดอลลี่มาส่งที่โรงเรียน หลังจากไปเที่ยวกันเสร็จ
"แกแน่ใจนะ ว่าจะไม่กลับไปบ้านฉันอ่ะ นอนบ้านฉันก็ได้นะแก"
ดอลลี่ชักชวน ฉันส่ายหน้า
"ไม่เป็ไรแก ฉันว่าจะทำการบ้านและรีดผ้าด้วย แกกลับไปเถอะ"
ดอลลี่พยักหน้า
"เดี๋ยวถึงบ้านจะไลน์หานะ"
นางบอก ฉันพยักหน้า แล้วยกมือไหว้อาภา
"ขอบคุณค่ะอา ที่มาส่งขับรถกลับกันดีๆนะคะ"
อาภายิ้ม
"จ้ะ หนูมีนาก็เดินกลับห้องดีๆนะลูก"
ฉันยิ้ม
"ค่ะอา"
แล้วฉันก็โบกมือกับยัยดอลลี่ แล้วหันหลังเดินไปที่ประตูโรงเรียน มีลุงยามแกชะโงกหน้ามา จากป้อมยาม
"ใครนิ่"
ฉันเงยหน้า
"มีนาเองค่ะ หนูไปธุระข้างนอกมา จะกลับหออ่ะค่ะ"
ลุงยามออกมาจากป้อมยาม แล้วเปิดประตูรั้วเล็ก
"พักอยู่หอไหน?"
ลุงยามถามทันทีที่ฉันเดินเข้ามา แกล็อกรั้วแล้วหันมามองฉัน
"หอหญิงจามจุรีค่ะ" ฉันบอก
ลุงยามถือไฟฉายเดินนำฉันไปยังหอหญิง
"จากนี้ไปถ้าออกข้างนอกแล้วรู้ว่าจะกลับมืดกลับค่ำ ก็แจ้งลุงไว้ เข้าใจมั้ย ลุงจะได้กะเวลาเปิดประตูถูก นี่ถ้าลุงเดินตรวจตราตามโรงเรียน ใครจะมาเปิดประตูให้หนู"
ฉันยิ้มเหยๆ และพยักหน้า
"ค่ะจากนี้ไปหนูจะบอกค่ะ"
"อ่ะๆ ถึงแล้วลุงส่งแค่หน้าตึกนะ "
ลุงยามบอกก่อนแกจะเดินออกไป ฉันเดินขึ้นไปที่ห้องชั้นสองและก็ไขประตูห้องเข้า ฟาเซียร์มองตามฉันทุกกิริยาบท แล้วทำหน้าบึ้ง ฉันไม่ใส่ใจ ฉันเอากระเป๋านักเรียนแขวนไว้ที่ราวแขวนกระเป๋า ก่อนจะเปิดตู้เสื้อผ้าและหยิบผ้าขนหนูแล้วชุดนอนก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ ฉันอาบน้ำเสร็จก็ออกมาจากห้องน้ำ คราวนี้ถึงกับผงะ ฟาเซียร์ยืนขวางฉันตรงหน้าห้องน้ำ
"เธอหายไปไหนมา ห๊ะ!!!"
ฟาเซียร์ตะคอกใส่ฉัน
"มันเื่ของฉันป่ะ? เธอจะอยากรู้ไปทำไม?"
ฉันสวนกลับไป นั่นดิ เราทำอะไรก็เื่ของเราป่าววะ ? แล้วฉันผลักอิทอมออก ก่อนจะเดินไปที่ระเบียงเพื่อตากผ้าขนหนู อิทอมเดินตาม
"เธอรู้มั้ยว่าฉันรอเธอกี่ชั่วโมง? แล้วนี่กี่โมง"
ฟาเซียร์ยังคงเสียงดังใส่ฉัน เออแล้วมันจะรอตูทำไมวะ ตูบอกตอนไหนว่าให้มันรอฟ๊ะ?
"เธอจะมารอฉันทำไม เราไม่ได้เป็อะไรกันสักหน่อย คนที่เธอควรจะรอคือพั้นซ์ ไม่ใช่ฉัน !!!"
ฉันขึ้นเสียงบ้างก่อนจะเดินปึงปังไปที่เตียง ฟาเซียร์ตามมา
"พั้นซ์เกี่ยวอะไร เื่นี้มันเื่ของเราสองคน พั้นซ์ไม่เกี่ยว"
อิห่านทอมยังใส่อารมณ์ใส่ฉัน หึยยย
"เออ งั้นจบแค่นี้ไม่ต้องพูด ี้เีฟังจบป่ะ จะรีดผ้า หลีกไป"
ฉันลุกขึ้นฟาเซียร์ยังคงยืนที่เดิม
"ผ้าฉันรีดแล้ว และซักให้แล้ว หิวข้าวมั้ย ฉันจะทอดไข่ให้"
อิทอมถามฉันแล้วเดินมานั่งลงบนเตียง
"ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง แต่ทีหลังไม่ต้อง"
ทันทีฉันพูดจบ ฉันถูกฟาเซียร์ดึงฉันมานั่งตักมัน มันกอดฉันแน่น
"เธอรังเกียจฉันหรอ ฉันไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมต้องคอยห่วงเธอตลอดเวลาที่เธออยู่ห่างฉัน ทำไมต้องคอยทำอะไรให้เธอทั้งที่ฉันไม่เคยทำให้ใคร ทำไมต้องใส่ใจเธอ ทั้งที่ไม่เคยใส่ใจใคร เธอเข้าใจฉันบ้างมั้ย"
ฟาเซียร์พูดด้วยเสียงเบา ฉันเผลอจ้องตาฟาเซียร์ที่จ้องตอบ เอาอีกแล้วดวงตาคู่นี้ทำให้หัวใจฉันเต้นโครมอีกแล้ว ฉันหลบตา และดิ้น
"ปล่อยนะอิทอม ปล่อย"
อิทอมกอดฉันแน่นขึ้น นางจับฉันลงนอนบนเตียง
"เห้ยย อิทอมจะทำอะไร? "
ฉันใ ฟาเซียร์ไม่ตอบนางค่อมตัวแล้วนางก้มลงจูบปากฉันทันที ลิ้นนางเริ่มทะลวงเข้ามาในปากของฉัน ฉันดิ้นพล่านสู้นางจนฉันเริ่มหมดแรง พอนางเห็นฉันนิ่ง นางจึงถอนริมฝีปากทันที ฉันร้องไห้น้ำตาไหลไม่หยุด ตลอดชีวิตมานี้ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะโดนใครขืนใจ ไม่เคย
"มีนา เราขอโทษ"
ฟาเซียร์เอ่ยเสียงอ่อยที่แ่เบา เขาพลิกตัวลงมาอยู่ข้างฉัน เขาปาดน้ำตา แล้วจับมือฉัน มืออีกข้างก็ลูบหัวฉัน
ฟาเซียร์พาร์ท
เราทำอะไรลงไปนะ ดูสิ่ยัยมีนาร้องไห้เลย ใบหน้าสวยใส เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
"เธอไม่เป็ไรใช่มั้ย เราขอโทด เราจะไม่ขืนใจเธออีกแล้ว"
ความรู้สึกผิดพุ่งเข้ามา มีนายังคงร้องไห้ แล้วเธอก็ลุกขึ้นนั่งเบือนหน้าหนีเราก่อนจะขยับตัวไปยังที่นอน
"ฉันจะนอนล่ะ ฝันดี"
แล้วมีนาก็ดึงผ้ามาห่มคลุ่มโปรงทันที เราทำได้แต่มองตาม
"เราขอนอนด้วยนะ อากาศเย็นนอนพื้นแล้วหนาว เราสัญญานะจะไม่ล่วงเกินอะไรเธออีกเลย"
ความจริงไม่ใช่ว่าอากาศเย็นอะไรหรอก เราแค่อยากนอนใกล้ๆแค่นั้นเอง มันคือความสุขเล็กๆ ถ้ามีนาไม่ตอบ เราจะถือเสียว่าเธอตกลงแล้วกัน
เรารีบขนหมอนกับผ้าห่มมานอนข้างๆมีนาทันที เราเลือกที่จะนอนตะแคงหันไปทางมีนา มองข้างหลังมันก็โอเคล่ะ อยากกอดจัง อยากอยู่ใกล้ หัวใจไม่เคยเรียกร้องกับใครแบบนี้ ทำไมคนนี้หัวใจบอกยอม แบบนี้เรียกว่ารักหรือเปล่านะ เราจะทำอย่างไร ให้เธอหันมามองเราบ้าง ทำอย่างไรให้เธอสนใจเรากัน...
มีนาพาร์ท
"เราขอนอนด้วยนะ อากาศเย็นนอนพื้นแล้วหนาว เราสัญญานะจะไม่ล่วงเกินอะไรเธออีกเลย"
อิทอมถามฉันน ฉันไม่ตอบ อยากทำอะไรก็ทำ
ทำไมใจฉันต้องอ่อนแอด้วย เกลียด เกลียดทุกการกระทำที่อิทอมทำกับฉัน คำสัญญาที่จะไม่ล่วงเกินฉันมันจะเชื่อถือได้แค่ไหนกัน ฉันเช็ดน้ำตา ก่อนจะพยายามข่มตานอนแต่ก็นอนไม่หลับ หัวใจยังคงเต้นโครมๆ ดังกลองที่ตีรัวๆ เหมือนฉันจะแพ้ดวงตาที่มีเสน่ห์ของเขา แพ้ริมฝีปากที่เรียวบางได้รูป หัวใจเราเป็อะไรไปนะ อยู่ใกล้เขาทีไรเป็ใจต้องสั่น เต้นแรงตลอดเวลา หรือว่า...ไม่จริง !! ฉันไม่ได้ชอบอิทอมใช่มั้ย ไม่หรอก ไม่ใช่หรอกแค่เรา ไม่คุ้นเคยอารมณ์นี้กับผู้หญิงด้วยกันมากกว่า เห้อออ ฉันถอนหายใจอย่างแรง ก่อนจะเผลอหลับไป
240
![อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] + EBook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1635341825_31555508.webp)
