พลิกฟ้าครองดารา

กลิ่นอันตรายของลมกรงเล็บซึ่งเพิ่งสลายไปไม่นานยังเจืออยู่ในอากาศ
แต่เบื้องหน้าของคนทั้งสาม บรรยากาศกลับแปรเปลี่ยนไปอีกแบบ

ประตูหินสีครามเข้มตั้งตระหง่านอยู่ใต้เงาผาสูง
ผิวของมันมิได้เรียบ หากเต็มไปด้วยลายเกล็ดนับพันซ้อนกันเป็นชั้น
เกล็ดแต่ละแผ่นคมบาง สะท้อนแสงผลึกครามเป็นริ้วมืดลึก
ยามลมพัดผ่าน ผิวประตูกลับให้ความรู้สึกราวกับทั้งบานกำลังหายใจช้า ๆ อยู่ในความเงียบ

ตรงกลางบานมีรอยมือสองรอยจริงดังที่เสวี่ยอวิ๋นเหยากล่าว
หนึ่งอยู่สูงระดับอก
อีกหนึ่งต่ำลงมาประมาณครึ่งช่วงแขน
รอบรอยมือทั้งสองมีอักขระวงกลมซ้อนกันหลายชั้น
บางเส้นสีเงินหม่น
บางเส้นสีน้ำเงินเข้ม
และบางเส้นดำลึกจนแทบกลืนแสง

อี้ซินจับจ้องประตูนั่นอยู่ครู่หนึ่ง
หยกดาราในร่างยังอุ่นเรื่อ
สิ่งลึกลับคล้ายไข่ในอกยังคงเต้นสม่ำเสมอ
แต่ครานี้แหวนลึกลับโบราณกลับนิ่งผิดปกติ
ราวกับประตูเกล็ดมารเบื้องหน้าไม่ใช่สิ่งที่จะตอบสนองต่อมันโดยตรง

หนิงเยว่อิงยืนข้างเขาในระยะไม่ถึงครึ่งช่วงแขน
เรือนกายอรชรระหงของนางใต้แสงครามอ่อนยิ่งขับให้ความงามเย็นลึกนั้นจับตา
ผมดำยาวพาดผ่านบ่าอย่างนุ่มนวล
คิ้วเรียวสวยขมวดเพียงนิดเดียวเท่านั้น
แต่เพียงนิดเดียวก็ทำให้นางดูจริงจังขึ้นอีกมาก

เสวี่ยอวิ๋นเหยาหยุดยืนหน้าประตูห่างออกไปหนึ่งจั้ง
อาภรณ์สีฟ้าขาวพลิ้วรับลม
ดวงตาสีฟ้าอ่อนลึกของนางกวาดผ่านรอยมือทั้งสองช้า ๆ
ก่อนกล่าวขึ้น

“ประตูนี้ไม่เหมือนสามด่านก่อน”
“มันมิได้คัดผู้คนทีละคน
แต่คัด ‘ความสอดประสาน’ ของคนสองคน”

เสียงของนางใสเย็นดังธารน้ำแข็ง
แต่ถ้อยคำกลับกดดันบรรยากาศให้หนักอึ้งขึ้นอีกชั้น

อี้ซินถามตรง ๆ

“ถ้าไม่ประสานกันจะเกิดสิ่งใด”

เสวี่ยอวิ๋นเหยาเงียบไปอึดใจ
ก่อนตอบอย่างราบเรียบที่สุด

“อย่างเบา ค่ายกลจะสะท้อนพลังจนเส้นลมปราณแตกปั่น”
“อย่างหนัก ประตูจะถือว่าผู้แตะทั้งสองเป็นผู้บุกรุกและปลดเกล็ดมารออกมาทั้งบาน”

หนิงเยว่อิงหรี่ตาลงเล็กน้อย

“ปลดเกล็ดมาร?”

“เกล็ดบนประตูนี้” เสวี่ยอวิ๋นเหยาตอบ “มิใช่ลายประดับ”
“แต่เป็นคมผนึกนับพันชั้น”
“หากมันหลุดพร้อมกัน แม้ไม่ถึงกับสังหารทันที
แต่ย่อมทำให้ผู้แตะไม่มีสภาพพอจะฝ่าด่านต่อไปได้อีก”

อี้ซินมองรอยมือทั้งสองอีกครา
คำว่าด่านที่สี่ต้องผ่านด้วยสองคน บัดนี้หนักแน่นจริงมากขึ้นแล้ว

มิใช่ยืนข้างกันแล้วผ่าน
มิใช่แค่แตะพร้อมกันแล้วจบ
แต่ต้องถึงขั้นให้ชีพจร ปราณ และจิตประสานกันโดยไม่ตีกันเอง

สภาพเช่นนี้ ต่อให้เป็นคนร่วมสำนักที่ฝึกคู่กันมานานยังใช่ว่าจะทำได้ง่าย
นับประสาอะไรกับเขาและหนิงเยว่อิงซึ่งเพิ่งร่วมเดินทางไม่นาน

เสวี่ยอวิ๋นเหยาจึงหันมองคนทั้งสองช้า ๆ
สายตาของนางหยุดที่อี้ซิน
เลื่อนไปหนิงเยว่อิง
ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ผู้หนึ่งหนักแน่นดุจศิลาดาว
ผู้หนึ่งเย็นลึกราววารีน้ำแข็ง”

“หากต่างฝ่ายต่างคิดกดดันอีกฝ่าย ประตูนี้จะไม่เปิด”
“มีเพียงต้องค้ำยันกันให้สมดุล”

หนิงเยว่อิงถามทันที

“จะค้ำยันกันอย่างไร”

เสวี่ยอวิ๋นเหยาไม่ตอบด้วยคำอธิบายยาว
เพียงยกมือขวาขึ้น
ปลายนิ้วแตะลงกลางอากาศเบา ๆ

วูบ...

แสงสีฟ้าอ่อนสายหนึ่งแยกออกจากปลายนิ้วของนาง
ลอยเป็นวงเล็ก ๆ เบื้องหน้า
ภายในวงนั้นปรากฏภาพหยดน้ำสองหยด
หยดหนึ่งสีเงินเข้ม
อีกหยดสีครามอ่อน
ทั้งสองหยดมิได้ชนกันตรง ๆ
หากหมุนวนสวนทิศ
แล้วค่อยบรรจบเป็นวงเดียวกันอย่างช้า ๆ

“มิใช่บังคับให้เหมือนกัน” เสวี่ยอวิ๋นเหยากล่าว “แต่ต้องรู้จังหวะของกันและกัน
ให้ผู้หนึ่งรุกในคราที่อีกผู้หนึ่งผ่อน
ให้ผู้หนึ่งกดลงในคราที่อีกผู้หนึ่งคลายออก”
“หากเข้าใจผิดแม้เสี้ยว ประตูก็จะสะท้อนทันที”

อี้ซินนิ่งฟัง
แววตาของเขาค่อย ๆ ลึกลง

ท่าเช่นนี้คล้ายการต่อสู้ประสาน
แต่ลึกกว่านั้นมาก
เพราะมิใช่ประสานกระบวนท่า
แต่ประสาน “แก่นการเคลื่อนไหวของปราณ”

หนิงเยว่อิงเองก็นิ่งไปเช่นกัน
สตรีเช่นนางย่อมไม่ชอบให้ผู้อื่นแตะต้องเส้นทางปราณของตนง่าย ๆ
แต่ในสถานการณ์นี้ กลับไม่มีทางอื่น

ลมพัดผ่านอีกครา
ผ้าแพรสีเงินที่พันต้นแขนอี้ซินไว้ไหวเบา ๆ
เขาจึงหันมามองหนิงเยว่อิงตรง ๆ

“หากเจ้ามีเงื่อนไขใด จงบอกตอนนี้”

หนิงเยว่อิงสบตาเขานิ่ง
นัยน์ตาเย็นลึกคู่นั้นไม่มีคลื่นไหวอ่อนหวาน
หากก็ไม่มีความปิดกั้นดังแต่ก่อนเช่นกัน

“ข้าไม่ชอบให้ผู้ใดนำปราณเข้ามาลึกเกินจำเป็น” นางกล่าวตรง ๆ
“หากประสาน จงประสานเพียงจังหวะ อย่าพยายามสอดลึกเข้าชีพจรหลักของข้า”

อี้ซินพยักหน้าในทันที

“ข้าก็เช่นกัน” เขาตอบ “ข้าไม่ชอบให้ผู้ใดแตะเข้ากลางชีพจรโดยไม่จำเป็น”
“เราประคองแค่ผิวกระแสพอ”

คำตอบนั้นทำให้หนิงเยว่อิงแววตาไหวเบา ๆ
เพราะเขาไม่ได้ใช้โอกาสนี้ล่วงล้ำหรือกดข่มนางแม้แต่น้อย
กลับกำหนดขอบเขตชัดเจนเช่นเดียวกัน

เสวี่ยอวิ๋นเหยาจึงกล่าวขึ้น

“ดี”
“เริ่มจากปลายนิ้ว”

อี้ซินเลิกคิ้วนิดหนึ่ง
หนิงเยว่อิงเองก็เงียบ

เสวี่ยอวิ๋นเหยากล่าวต่ออย่างสงบ

“แตะข้อมือหรือไหล่กันโดยตรง ย่อมเร็วเกินไป”
“เริ่มจากปลายนิ้ว ประสานเพียงเส้นนอกสุดก่อน”
“เมื่อจังหวะเข้ากันแล้วจึงค่อยแตะประตู”

บรรยากาศเงียบลงไปอีกครา

อี้ซินมิใช่คนชักช้า
แต่ก็ไม่ใช่คนใจร้อนอย่างไร้สติ
เขาจึงยื่นมือซ้ายออกไปช้า ๆ
ฝ่ามือคว่ำลง
นิ้วชี้และนิ้วกลางผ่อนคลายเล็กน้อย

หนิงเยว่อิงมองมือเขาเพียงครู่เดียว
ก่อนจะยื่นมือขวาของนางออกมาเช่นกัน

ปลายนิ้วเรียวขาวของนางหยุดอยู่เหนือปลายนิ้วของเขาเพียงคืบเดียว
แต่ยังไม่แตะ

ลมเย็นพัดผ่านช่วงว่างระหว่างคนทั้งสอง
ทำให้ความเงียบในครานี้หนาแน่นยิ่งกว่าเดิม

เสวี่ยอวิ๋นเหยาจึงกล่าวแผ่ว

“อย่ามองกันด้วยสติระวังเกินไป”
“หากยังตั้งกำแพงในใจอยู่ ประตูย่อมเห็นก่อนผู้ใด”

อี้ซินหายใจเข้าเบา ๆ

หนิงเยว่อิงเองก็เช่นกัน

แล้วในที่สุด
ปลายนิ้วของทั้งสองก็แตะกัน

วูบ...

ความเย็นสายหนึ่งไหลจากปลายนิ้วหนิงเยว่อิงเข้าสู่มือของอี้ซินทันที
มิใช่เย็นร้าย
หากเย็นสะอาด บริสุทธิ์ และลื่นไหลดุจน้ำแข็งแรกละลาย

ขณะเดียวกัน
หนิงเยว่อิงก็สัมผัสได้ถึงความมั่นคงหนักแน่นอีกแบบจากอี้ซิน
มิใช่ร้อนแรงหยาบกระด้าง
หากเป็นแรงอุ่นแน่นลึกดุจศิลาที่อาบแสงดาวมานับปี

ปราณของทั้งสองมิได้ชนกันแรงอย่างที่เกรง
แต่หมุนเฉียดกันไปก่อน
ราวต่างฝ่ายต่างกำลังอ่านจังหวะของอีกฝ่ายอย่างระวัง

หนิงเยว่อิงขนตาสั่นน้อย ๆ
เพราะสัมผัสเช่นนี้ใกล้เกินกว่านางเคยยอมให้ผู้ใดมาง่าย ๆ

อี้ซินเองก็รู้สึกได้ว่า หากฝืนเร่งแม้เสี้ยวเดียว
ความเย็นในปราณของนางคงถอยกลับและปิดตายทันที

เขาจึงผ่อนจังหวะตนลง
ไม่พยายามนำ
เพียงประคองให้กระแสของตนสม่ำเสมอ

หนิงเยว่อิงรับรู้สิ่งนั้นได้ชัด
นางจึงค่อยคลายกำแพงในใจลงเสี้ยวหนึ่ง

ปราณอุ่นลึกกับปราณเย็นใสจึงเริ่มหมุนสอดรับกันมากขึ้น

เสวี่ยอวิ๋นเหยามองภาพนั้นนิ่ง
แววตาสีฟ้าอ่อนมีความพึงใจวาบหนึ่งอย่างยากสังเกต

“พอแล้ว” นางกล่าว “ตอนนี้แตะประตู”

คนทั้งสองค่อย ๆ ถอนมือกลับจากกันช้า ๆ
ปลายนิ้วที่เพิ่งแยกออกจากกันยังทิ้งความรู้สึกบางอย่างไว้ชัดเจน
ทั้งอี้ซินและหนิงเยว่อิงต่างรับรู้
แต่ไม่มีผู้ใดเอ่ยสิ่งนั้นออกมา

ทั้งสองก้าวเข้าหาประตูพร้อมกัน

อี้ซินยืนตรงรอยมือด้านล่าง
หนิงเยว่อิงยืนตรงรอยมือด้านบน
ระยะห่างใกล้พอให้ไหล่ทั้งสองเฉียดกันได้เมื่อขยับเพียงน้อย

เสวี่ยอวิ๋นเหยาถอยออกไปด้านหลังสองก้าว
ก่อนกล่าวคำสุดท้าย

“อย่าพยายามเปิดประตู”
“เพียงปล่อยให้มัน ‘รับรู้’ พวกเจ้า”

อี้ซินพยักหน้า
หนิงเยว่อิงนิ่งสงบ

จากนั้นฝ่ามือของทั้งสองก็วางลงบนรอยมือพร้อมกัน

ครืนนน...

ประตูเกล็ดมารทั้งบานพลันสั่นสะเทือน

เกล็ดนับพันบนผิวประตูเรืองแสงทีละชั้น
จากสีครามหม่นเป็นเงินเย็น
จากเงินเย็นเป็นดำลึก
อักขระรอบรอยมือทั้งสองหมุนสวนกันทันที

ในเวลาเดียวกัน
อี้ซินก็รู้สึกได้ถึงแรงดูดจากประตูที่พยายามดึงกระแสปราณออกจากมือเขา
หนิงเยว่อิงเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน
เพราะเขาได้ยินลมหายใจของนางเปลี่ยนไปน้อยหนึ่ง

หากต่างฝ่ายต่างต้าน
กระแสปราณย่อมตีกันแล้วสะท้อนกลับ
ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนจังหวะตามที่เสวี่ยอวิ๋นเหยาบอก

คราที่เขาผลัก
เขาผลักเพียงครึ่ง
เปิดช่องให้นางคลาย
คราที่นางเย็นลง
เขาก็ไม่เร่งแทรก
เพียงประคองให้วงปราณหมุนต่อไป

ครั้งแรก...ยังขัด
ครั้งที่สอง...เริ่มลื่นขึ้น
ครั้งที่สาม...

วูบ!

ปราณของทั้งสองพลันประสานกันจริงในชั้นผิว
มิใช่กลืนกัน
มิใช่ทับกัน
แต่หมุนเป็นวงคู่ที่ค้ำกันอย่างสมดุล

ทันทีที่จังหวะนั้นเกิด
เกล็ดนับพันบนประตูก็พลันหยุดสั่น
จากนั้นแสงบนผิวทั้งบานก็รวมไปที่กึ่งกลางช้า ๆ

อี้ซินสัมผัสได้ถึงความเย็นจากฝ่ามือหนิงเยว่อิงชัดขึ้น
ขณะเดียวกัน
หนิงเยว่อิงเองก็สัมผัสได้ถึงแรงมั่นคงจากปราณเขาที่ค้ำไม่ให้วงทั้งหมุนผิดไปแม้เสี้ยวเดียว

ครู่หนึ่ง...นางจึงพลันเข้าใจ

คนผู้นี้มิได้เพียงแข็งหรือกล้า
แต่ยามจำเป็น เขากลับรู้จัก “ผ่อน” เพื่อให้คนตรงหน้าคงสมดุลได้ด้วย

แววตาเย็นของหนิงเยว่อิงจึงไหวเบา ๆ อย่างที่แม้ตัวนางเองก็แทบไม่ทันจับ

แล้วประตูก็เปิด

เกล็ดทุกแผ่นพลันคลายออกจากกันทีละชั้น
เสียงแคร่กต่ำลึกราวสัตว์โบราณพลิกกายดังสะท้อนไปทั้งด่าน
บานประตูค่อย ๆ แยกออกกลางแนวเกล็ดนั้นเอง

ลมอีกชนิดหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านใน

มิใช่ลมคม
มิใช่ลมเย็น

แต่เป็นลมแห้งร้อนแฝงกลิ่นโลหะเผาไหม้และโลหิตเก่า
ราวกับอีกฟากของประตูนี้มิใช่ด่านน้ำแข็งหรือวิหคอีกแล้ว
หากเป็นโลกที่ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

เมื่อประตูเปิดกว้างพอให้มองเห็น
แม้แต่อี้ซินยังนิ่งไปชั่วอึดใจ

อีกฟากหนึ่งคือหุบกว้างสีแดงดำ
พื้นดินแตกระแหง
หินทุกก้อนเป็นสีดำไหม้
ท้องฟ้าเบื้องบนเป็นม่านหมอกเลือดหม่น
มีสายฟ้าสีดำแลบอยู่ไกล ๆ เป็นระยะ

ตรงกลางหุบมีแท่นหินสีแดงตั้งอยู่
เหนือแท่นนั้นลอย “โลหิตหยดหนึ่ง”
ใช่..มีเพียงหยดเดียว
แต่มันใหญ่กว่าหยดโลหิตธรรมดาหลายเท่า
แดงเข้มดุจอาทิตย์ยามอัสดง
ภายในมีเปลวแสงทองแฝงอยู่เป็นเส้น ๆ
และแรงกดจากมัน...หนักยิ่งกว่าชิ้นส่วนอาวุธดำในมืออี้ซินเสียอีก

หยกดาราในร่างของเขาพลันอุ่นวาบอย่างรุนแรง
สิ่งลึกลับคล้ายไข่ในอกเต้นหนักกระแทกซี่โครง
แม้แต่หนิงเยว่อิงยังหน้าซีดลงเสี้ยวหนึ่งเพราะแรงกดนั้น

เสวี่ยอวิ๋นเหยาซึ่งเดินเข้ามาด้านหลังช้า ๆ จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นใส แต่เคร่งกว่าก่อนหน้าทุกครา

“ด่านที่สี่ผ่านแล้ว”
“และสิ่งเบื้องหน้าคือเขตโลหิตเทวะ”

อี้ซินหันกลับมามองนางแวบหนึ่ง

“โลหิตเทวะ?”

เสวี่ยอวิ๋นเหยาพยักหน้า

“ใช่”
“โลหิตของสัตว์เทวะที่ยังไม่ยอมแห้ง แม้ผ่านไปเนิ่นนาน”
“และจากจุดนี้ไป...ด่านต่อไปจะมิใช่เพียงทดสอบฝีเท้าหรือจิต”
“แต่ทดสอบว่า ร่างกายของผู้ใดมีสิทธิ์รองรับสายโลหิตโบราณได้หรือไม่”

หนิงเยว่อิงเงียบไปทันที
อี้ซินเองก็ดวงตาลุ่มลึกขึ้น

เพราะเพียงฟังเท่านี้
เขาก็พอจะรู้แล้วว่าบางทีด่านหน้าอาจจะต้องเกี่ยวพันกับ “สายโลหิตโบราณ” หรืออาจเป็นความท้าทายที่อันตรายยิ่งกว่า..!!