ซ่า! คลืนนน! เสียงของน้ำตกที่ไหลจากยอดเข้าสูงลงสู่แม่น้ำสายใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไปในผืนป่าต้นไม้สีเงินอมดำสลับแดงบ้างเป็นบางต้นทอดยาวริมฝั่งแม่น้ำสายใหญ่ที่เป็นสีแดงสนิมดูแล้วน่าจะเป็นพิษหากมนุษย์ธรรมดาได้ดื่มกินเข้าไป
จินที่หลังจากออกเดินทางเพื่อตามหาเมืองเพื่อที่จะศึกษาชีวิตและอารยธรรมของชาวต่างดาวหลังจากเดินทางผ่านผืนป่าอีกหนึ่งแห่งก็ได้หยุดยืนสำรวจอยู่ใกล้บริเวณริมแม่น้ำสีสนิมแห่งนี้
‘นี่ก็เข้าวันที่สามแล้วหลังจากที่เราออกเดินทางตามความทรงจำของพวกกลุ่มกบฏที่เราดูดกลืนความรู้ของพวกนั้นมา หากเดินทางไปยังทิศตะวันออกของดวงอาทิตย์ดวงที่เล็กที่สุดนั่นโดยใช้สัตว์อสูรดวงดาวก็จะใช้เวลาราว30 วันของที่นี่ก็จะเจอเมืองอีกแห่งหนึ่งแต่ด้วยความเร็วของเราในตอนนี้คาดว่าคงไม่เกิน 5 วันละมั้ง?หากเราออกจากผืนป่านี้ได้ก็คงจะพบหมู่บ้านตามรายทางก่อนที่จะถึงเมือง’ จินยืนครุ่นคิด
หลังจากนั้นจินก็ได้ออกเดินทางต่อในระหว่างทางก็ได้สำรวจพันธุ์ไม้ ชีววิทยา ภูมิประเทศและสภาพแวดล้อมต่างๆตามรายทางไปเรื่อย พบเจอพืชพันธุ์สิ่งมีชีวิตขนาดเล็กและใหญ่ที่ดูทั้งแปลกตา ทั้งประหลาดพิสดาร! แต่อะไรที่ดูคาดว่าจะเป็นประโยชน์สำหรับตัวเองนั้น จินก็ได้ทำการดูดกลืนเอามาเป็นความรู้และนำมาเพิ่มความสามารถของตัวเองทั้งหมด!
ฟุบบ! ควั่บ! กี๊ซซซ! ในจังหว่ะที่จินกำลังเดินทางอยู่มีบ้างที่จะมีพวกสัตว์ป่าหรือสัตว์อสูรดวงดาวพุ่งเข้ามาโจมตี! แต่ด้วยหลังจากที่ดูดกลืนสิ่งมีชีวิตไปหลายประเภทความรู้และสัญชาติญาณที่ได้รับมาจากสิ่งมีชีวิตต่างๆล้วนมีเพิ่มมากขึ้นกระทั่งพลังดั้งเดิมที่ได้รับมาตั้งแต่แรกก็สามารถที่จะพัฒนาและเริ่มใช้งานได้หลากหลายรูปแบบมากขึ้น!ดังนั้นเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีสิ่งมีชีวิตใดในผืนป่าต่างดาวแห่งนี้จะสามารถเข้ามาทำอันตรายแก่จินได้!
สองวันต่อมาจากการเดินทางของจินที่บุกผ่านป่ารกทึบมาเกือบตลอดทาง ตอนนี้ผืนป่าเริ่มเปลี่ยนกลับกลายเป็นป่าโปร่งที่สามารถมาเห็นแสงสว่างจ้าจากทางด้านหน้าให้ได้เห็นอยู่ไกลๆเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าจินใกล้ที่จะออกไปพ้นแนวป่านี้ได้แล้วจึงได้ลดความเร็วในการวิ่งพุ่งทะยานเปลี่ยนเป็นค่อยๆเดินอย่างรวดเร็วแทน
ฟิ้ววว! ควั่บ!! หลังจากที่จินเดินผ่านพุ่มไม้ใหญ่พุ่มหนึ่ง ทันใดนั้นเอง! ได้มีหอกที่ทำจากต้นไม้ชนิดหนึ่งในป่าพุ่งเข้ามาทางด้านข้างของจิน!แต่จินก็สามารถหลบและคว้าหอกเอาไว้ได้! จากนั้นจึงได้ใช้หอกตวัดก้อนหินก้อนหนึ่งขึ้นมาแล้วเตะเอาก้อนหินให้พุ่งไปยังทิศทางที่หอกถูกขว้างมา!
ฟุ่บบ! ผลั่กกก!! เสียงก้อนหินกระทบกับอะไรบางอย่างจนหัก!
“โอ๊ยยย!! อ๊ากกก!!แขนข้า!”ปรากฏเสียงร้องโหยหวนอยู่ด้านหลังต้นไม้ต้นหนึ่ง!
จากนั้นจินจึงรีบรุดเข้าไปดูพร้อมกับหอกในมือสาวพุ่งเอาไว้ด้านหลังหวังที่พุ่งแทงซ้ำ!แต่เมื่อพบต้นตอของเสียงจึงยั้งมือเอาไว้ได้ทัน!
“เด็ก! ยังงั้นรึ!” จินอุทานออกมา!
สิ่งที่จินเห็นคือเด็กชายคนหนึ่ง! ที่กำลังนอนร้องไห้โอดครวญตัวงอเอามือกุมแขนข้างที่หักผิดรูปบิดเบี้ยวไปทางด้านหลัง!
“โอยยย! ฮือออ! แขนข้า! แขนข้า!”เด็กชายต่างดาวร้องไห้ฟูมฟายด้วยความเจ็บปวด!
ด้วยความตกใจที่เห็นเป็นเด็กจินจึงได้รีบเข้าไปดูอาการของเด็กชายคนนั้นทันทีใครจะไปคิดกันว่าคนที่ขว้างหอกมาจะเป็นกลายเด็กน้อยตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ยังดีที่ขนาดของหินไม่ได้ใหญ่มากบวกกับแรงเตะของจินที่ไม่ได้ออกแรงอะไรมากมายนักจึงทำให้เพียงแค่แขนหักงอผิดรูปไปเท่านั้น! หากเป็นหินก้อนที่ใหญ่กว่านี้คาดว่าเด็กน้อยคงจะแขนขาดระเบิดกระจุยไปแล้ว!ช่างโหดร้ายแบบไม่ตั้งใจโดยแท้!
“เฮ้! เป็นไงมั่งเจ้าหนู!?” จินเข้าไปดูอาการด้วยความร้อนรนพร้อมกับประคองแขนเด็กน้อยเอาไว้
“โอยย!! เจ็บ! ข้าเจ็บ! แขนข้าหักแล้ว! ฮือออ!!” เด็กน้อยยังคงร้องโอดครวญไม่ได้สติเนื่องจากความเจ็บปวด!
‘ทำไงดีวะเนี่ย! แขนหักผิดรูปแบบนี้จะดามก็ทำไม่ได้ซะด้วย!? อ๊ะ! จริงสิ! คงต้องลองดูละกัน?’จินคิดในใจด้วยความวิตกกังวล แต่ทันใดนั้นจินก็นึกอะไรบางอย่างออก!?
ควั่บ! วู๊มมม! วู๊มมม! วู๊มมม! จินคว้าไปที่แขนข้างที่หักของเด็กน้อยพร้อมหลับตาเพ่งสมาธิ! จากนั้นจึงเกิดประกายแสงส่องสว่างขึ้นมายังฝ่ามือของจิน?แสงสว่างสีขาวนวลตาค่อยๆ ไหลส่องสว่างจากฝ่ามือของจินลามไปยังแขนของเด็กน้อยจนครอบคลุมแขนทั้งข้าง!? จากนั้นแขนที่หักงอบิดเบี้ยวผิดรูปก็ค่อยๆคืนสภาพบิดกลับมาเป็นอย่างเดิม กระทั่งรอยเลือดที่ดำช้ำอยู่บนแขนก็ค่อยๆจางหายไปจนกลับมาเป็นสีผิวเทาซีดจางดังปกติ!จากนั้นแสงสว่างจากฝ่ามือของจินและแขนของเด็กน้อยก็ค่อยๆ จางหายไป!
‘อา! ได้ผลจริงด้วยแฮะ! พลังนี้มันช่างสุดยอดจริงๆ’ จินกล่าวในใจกับตัวเอง
จากเดิมจินยังไม่มั่นใจว่าวิธีที่ตัวเองใช้รักษาเด็กน้อยจะได้ผลรึไม่แต่ก็ยังคงลองดูตามการคาดเดาของจิน หนึ่งในพลังของตัวเองที่มีอยู่นั้นนอกจากจะมีพลังในการดูดกลืนพลังแล้วก็ยังจะมีความสามารถในการใช้งานปรับเปลี่ยนโครงสร้างหรือแก้ไขดัดแปลงร่างกายตัวเองได้ในเมื่อเป็นอย่างนั้นจึงมีความเป็นไปได้อยู่บ้างที่น่าจะสามารถถ่ายทอดพลังงานหรือมีความสามารถในการปรับเปลี่ยนแก้ไขโครงสร้างของผู้อื่นได้เช่นกันจึงได้ลองใช้วิธีนี้ดู
“เฮ้เจ้าหนู! รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?หายเจ็บรึยัง?” จินกล่าวเรียกสติถามเด็กน้อยดูอีกครั้ง
“โอยย! เจ็บ! เจ็บ! ฮือออ! แขนข้า! แขนข้า! ……เอ๊ะ!? ไม่เจ็บ!? แขนข้าไม่เจ็บแล้วนี่!?”เด็กน้อยยังคงร้องครวญครางแต่ก็นึกขึ้นได้เมื่อความเจ็บที่มีนั้นหายไปแล้ว???
‘เป็นไปได้ยังไงกัน!?เมื่อกี้ข้ายังรู้สึกเจ็บอยู่เลย!??แถมเมื่อกี้นี้แขนข้าหักจนบิดไปข้างหลังเลยไม่ใช่รึยังไง!??’เมื่อเด็กน้อยตั้งสติได้จึงได้หันมามองและเอามือขึ้นมากุมลูบคลำแขนข้างที่หักของตัวเองด้วยความมืนงง???
เมื่อคลายจากความมึนงง? แม้จะยังคงสับสนอยู่นิดหน่อย?แต่เมื่อตั้งสติได้ว่าตนไม่ได้อยู่คนเดียวตามลำพังแต่มีผู้อื่นนั้นนั่งอยู่ตรงหน้าจึงได้กล่าวถามออกไปด้วยสีหน้าสงสัย??
“เจ้าเป็นใครกัน? แล้วมานั่งจ้องหน้าข้าทำไม?”เด็กน้อยถามด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อปนสงสัย?
‘อ้าว!? ไอ่นี่....!!’จินนึกด่าในใจพร้อมด้วยหนังตาที่กระตุกอยู่ข้างนึง! จากนั้นจึงได้กล่าวออกไป
“ข้าสิ!ต้องเป็นฝ่ายถามเจ้า ว่าเจ้าเป็นใครกัน? แล้วทำไมถึงได้ปาหอกใส่ข้ากัน!?” จินกล่าวถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
“ข้าไปปาหอกใส่เจ้าตอนไหนกัน!? ข้ากำลังล่ากระต่ายขนเหล็กอยู่ต่างหาก!เมื่อกี้นี้ข้าว่าข้าก็แทงได้แล้วหนึ่งตัว? แต่ดันรู้สึกเจ็บแขนเข้าซะก่อนก็เลยยังไม่ได้ไปเก็บนี่เจ้าคิดจะมาแย่งเหยื่อข้ารึ? ถึงได้มาใส่ร้ายข้า??” เด็กน้อยกล่าวตอบเสียงดัง
จิน ‘$$&@#$%$#&&(@##....เอ๊ะ!? ไอ้เด็กนี่!!’
จินรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย! เดินอยู่ดีๆ ก็โดนปาหอกใส่เพราะนึกว่าเป็นกระต่ายเนี่ยนะ?มันใช้ตาดูยังไงกัน!? แถมพอเข้าไปช่วยรักษาให้ นอกจากจะไม่ได้รับคำขอบคุณแล้วยังทำมึนใส่อีกมันน่านัก!
“เอาล่ะ! เจ้าไม่ได้ปาหอกใส่ข้าก็แล้วไปแล้วข้าก็ไม่ได้คิดที่จะแย่งเหยื่ออะไรของเจ้าหรอก แล้วตกลงเจ้าเป็นใครกัน?ตัวเล็กแค่นี้ถึงได้กล้าออกมาล่าสัตว์คนเดียว?” จินกล่าวถามด้วยเสียงราบเรียบ
เด็กน้อยกล่าวตอบ “เรื่องอะไรข้าต้องบอกเจ้า!ในเมื่อข้าเป็นฝ่ายถามเจ้าก่อนเจ้ายังไม่ได้ตอบข้าเลย?”
จิน!? ปึดดด! เสียงเหมือนมีอะไรแตกทะลักออกมาจากขมับของจิน!
‘เย็นไว้จิน! เย็นไว้!ก็แค่เด็กน้อย!’ จินสงบสติอารมณ์อยู่ในใจ
จิน “เอาล่ะ! งั้นฟังข้าให้ดี! ข้ามีชื่อว่าจินเป็นนักรบรับจ้างที่เดินทางผ่านมาเลยอยากจะหาที่พักเอาไว้ค้างแรมซักคืนจากนั้นจึงจะเดินทางต่อเข้าเมืองทีนี้ตาเจ้าแล้ว! เจ้าเป็นใครมาจากที่ไหนกัน ถึงได้มาล่าสัตว์อยู่คนเดียว?”
“ก็แค่นั้นแหล่ะ! ทีหลังจะถามอะไรใครก็จงแนะนำตนเองซะก่อน!” เด็กน้อยตอบบ่นพึมพำ
จิน ‘ปึดด!!?’
เด้กน้อย “เอาล่ะ! งั้นฟังข้าบ้าง!ข้าชื่อโดส (DOS) เป็นลูกชายหัวหน้าหมู่บ้านที่อยู่ใกล้ๆตอนนี้ข้ามีอายุได้ 6 รอบปีวงโคจรดวงดาวแล้ว*(12 ปีโลกมนุษย์)อีกไม่นานก็จะต้องเข้าทดสอบเพื่อทำพิธีปลุกสัญลักษณ์ของตัวเองจึงต้องออกมาฝึกฝนการล่าในป่านี่แหล่ะอ้อ! หากเจ้าต้องการที่พักค้างแรมเดี๋ยวเจ้าตามข้ามาที่หมู่บ้านก็ได้ที่นั่นพอจะมีที่พักให้เจ้าได้อยู่บ้าง”
จิน “ได้! ตกลงข้าจะตามเจ้าเข้าไปยังหมู่บ้าน”
จินพูดพร้อมกับอาการคิ้วกระตุกข้างหนึ่ง ด้วยความที่ไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับเด็กอีกจินจึงได้แต่ตามน้ำและติดตามเด็กน้อยโดสไปยังหมู่บ้านของตนเองซึ่งนับว่าเป็นสถานที่แรกของจินที่จะได้เห็นอารยะธรรมและถิ่นที่อยู่อาศัยของชาวต่างดาว
146K
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
