มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

จุดอ่อนของเม้งซานคือความเร็วที่ช้าของเขา ก่อนที่เขาจะตอบสนอง โซ่ก็พันร่างของเขาไว้แล้ว หนามบางส่วนเจาะเข้าไปในร่าง พร้อมกับยึดเขาไว้กับพื้น จับร่างแข็งแรงของเขา

หลังจากร่ายคาถาของโซ่นี้ ร่างของฉินเฉารู้สึกเหนื่อยและอ่อนแรง การร่ายคาถาใช้พลังของเขาไปมากจริงๆ ก่อนที่จะเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐาน มันเป็นเรื่องยากจริงๆ ที่เขาจะร่ายคาถา

มันสามารถพูดได้ว่า ขั้นสร้างรากฐานถึงจะเรียกว่าเป็นผู้ฝึกตนที่แท้จริง หลังจากเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐาน แล้วเรียนคาถาที่หลากหลาย และจากนั้นค่อยๆ มุ่งเข้าสู่ขั้นความสามารถเทวะ และถ้ามีคนหนึ่งไม่เรียนคาถา เขาคนนั้นจะติดอยู่ในขั้นสร้างรากฐานไปตลอด ไม่สามารถทำอะไรได้

ฝ่ายธรรมะทั้งหมด และโรงฝึกสอนทั่วไปต่างเป็นอย่างนี้ ตัวอย่างเช่น ซูจี ผู้ที่อยู่ในขั้นสร้างรากฐานอยู่แล้ว แต่เพราะแบบนั้น เธอจึงสามารถร่ายคาถาผ่านอาร์ติแฟคของเธอได้

ตอนนี้ ฉินเฉาเหลือเพียงแค่ก้าวเดียวจะเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐาน แต่ก็เป็นก้าวที่ยากที่สุด มีเพียงหลังจากเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐาน ถึงจะทำให้เขาเป็นทรราชที่แท้จริง และมีความสามารถพอที่จะก้าวขึ้นไปเป็นเทพปีศาจที่ยิ่งใหญ่

ถ้าไม่สามารถเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐาน ฉินเฉาทำได้แค่เข้าสู่ขีดจำกัดของความเป็นมนุษย์เท่านั้น ถ้าเขาไม่มีพระสูตรหัวใจเพชร เมื่อเขาพบกับเวลาวิกฤตก่อนหน้า เขาคงจะตายไปนับพันครั้งแล้ว

ฉินเฉาหายใจเข้าหนักๆ สองครั้ง และค่อยๆ ฟื้นลมปราณของเขา เขามองไปที่คนที่ถูกมัดอย่างแน่นหนาตรงหน้า และทำการตัดสินใจ

“แม้ว่าแกจะมาจากนิกายสัตว์อสูร ฉัน ฉินเฉาก็จะไม่ตายบนเส้นทางแห่งการกลายเป็นอมตะ”

“หึหึ...” ใครจะรู้ เม้งซานกลับหัวเราะออกมา จริงๆ ร่างของเขาเปล่งแสงสีดำ ซึ่งสว่างขึ้นทุกวินาที “แกคิดว่าวิชากระจอกๆ แบบนี้ จะจัดการฉัน เม้งซานได้? อ่อนเกินไปแล้ว! ฮ่าห์!”

เม้งซานพลันกระทืบเท้า พื้นถึงกับสั่น รอยแตกจู่ๆ ก็ปรากฏบนถนนที่ราบเรียบ

ผิวของเม้งซานกลายเป็นหิน เขาเปล่งเสียงคำรามออกมา และจากนั้นโซ่ก็เริ่มส่งเสียงออกมา ในที่สุด โซ่ก็ไม่สามารถผูกมัดเม้งซานได้อีกต่อไป และถูกกระชากแตกเป็นชิ้นๆ

เม้งซานก้าวออกจากโซ่ที่แตกหัก และแสยะยิ้ม ก้าวทีละก้าวเข้าไปหาฉินเฉา ทุกก้าวที่เขาก้าวราวกับกำลังย่ำบนใจฉินเฉา

แม้แต่โซ่ของเขาที่ร่ายคาถาก็ยังไม่สามารถจัดการกับเม้งซานได้ เขาหมดหนทางแล้วจริงๆ ว่าจะทำยังไงถึงจะถมช่องว่างของพลังระหว่างพวกเขาได้

“อย่างที่ฉันพูด แกตายอย่างวางใจได้” เม้งซานสะบัดมือ สร้างกระบี่ยิ่งใหญ่สองเล่ม กระบี่แต่ละเล่มมาจากการบ่มเพาะจากพลังของเขา มันคมอย่างมาก และเป็นอาร์ติแฟคระดับ 2 ขั้นมนุษย์

“ตายภายใต้เขากระบี่ของฉันซะ!” พร้อมกันนั้นเม้งซานก็วิ่งเข้าใส่อีกครั้ง และเหวี่ยงกระบี่ทั้งสองเล่มใส่ฉินเฉา

“เป็นชื่อที่แย่จริงๆ ...” ฉินเฉากระซิบ แต่ทันใดนั้นคาถาอัญเชิญเก้าเร้นลับก็แวบผ่านในจิตใจของเขา ใช่แล้ว ฉันยังมีวิชาอัญเชิญอยู่...

จิตใจของฉินเฉาเคลื่อนไหวด้วยความเร็วราวสายฟ้า โรซี่ ปีศาจสาวบอกฉันว่า...ไม่นาน ฉันอาจจะต้องใช้มัน เหอะ ยัยนี้รู้อยู่แล้วว่ามีคนต้องการลงมือกับฉัน!

“วิชาอัญเชิญเก้าเร้นลับ – หมาปีศาจเก้าเร้นลับ!” ฉินเฉาตะโกนออกมา และยื่นนิ้วชี้และนิ้วกลางออกมาวาดอะไรในอากาศ

แต่ไม่มีอะไรออกมา

เม้งซานหัวเราะขณะที่เหวี่ยงกระบี่ลงมาหาเขา

“เจ้าโง่ กำลังพยายามจะเขียนอะไรหรือไง?” พร้อมกันนั้นกระบี่สองเล่มก็ตกลงบนไหล่ของเขา

พระสูตรหัวใจเพชรปกป้องร่างกายเขาโดยอัตโนมัติ แต่เพราะความแข็งแกร่งที่มากมายของเม้งซาน แสงสีทองจึงเปล่งแสงสว่างขึ้นเพื่อปกป้องร่างกายของฉินเฉา

กระบี่ทั้งสองเล่มฟันใส่แสงสีทองบนร่างฉินเฉา และแม้ว่าร่างของเขาจะไม่ถูกหั่นเป็นสามท่อน แต่พลังที่โหดร้ายของเม้งซานก็ทำให้ร่างของเขาสั่น

พลังมหึมานี้กดฉินเฉาลง ขาซ้ายของเขางอและกระแทกกับพื้น สร้างหลุมขึ้นมา

แต่มือของเม้งซานก็กระเด้งกลับ สั่นสะท้าน เขาจ้องไปที่ฉินเฉาด้วยดวงตากระทิงของเขา

“พระสูตรพุทธะ?” เม้งซานอุทาน “แกเป็นศิษย์ของวัดเป่าไต้เขาซงซาน!”

“เขาซงซานกับปู่แกสิ!” ฉินเฉาพลันยกเท้าขึ้น และถีบเข้าที่หน้าอกของเม้งซาน

แต่ร่างของเม้งซานแข็งราวกับหิน ทำให้เขาของเขากระตุก ร่างของฝ่ายตรงข้ามสั่นเล็กน้อย และถูกบังคับให้ถอยไปสามสี่ก้าว

“หาที่ตาย!” กระทิงดำโกรธขึ้นมาจริงๆ แล้ว ตาของเขาแดงก่ำ และเขาเหวี่ยงกระบี่ทั้งสองเล่มใส่ฉินเฉาอีกครั้ง

“โอ้ เข้ามา มาเลย!” ฉินเฉารีบหลบกระบี่ของฝั่งตรงข้ามขณะที่ยังคงวาดนิ้วในอากาศ กระบี่ทั้งสองเล่มฟันใส่ร่างของเขาหลายครั้ง ถ้าไม่ใช่เพราะพระสูตรหัวใจเพชร ฉินเฉาคงถูกฟันจนตัวแยกไปแล้ว

แต่แม้ว่าจะเป็นอย่างนั้น ความแข็งแกร่งของเม้งซานก็เกินกว่าที่เขาจะจัดการได้ เขาได้รับบาดเจ็บภายในเมื่อกระบี่นั้นฟันใส่หน้าอกเขา ในที่สุด ฉินเฉาก็รู้สึกหวานวูบที่ลำคอและกระอักเลือดออกมา

แต่ถึงแม้เขาจะกระอัก นิ้วของเขาก็ยังวาดอยู่ในอากาศ ฉากแปลกๆ พลันปรากฏ เลือดที่กระอักออกมา กลายเป็นเม็ดเลือด และม้วนตัวอย่างต่อเนื่อง

จากนั้นเปลวไฟสีดำพลันปรากฏขึ้นบนเลือด พลังที่แข็งแกร่งกระจายออกมา กระแทกกระบี่ทั้งสองเล่มของเม้งซานที่จะฟันใส่ฉินเฉา

ทันใดนั้น กระทิงดำก็ลอยออกไป และหยุดลงเมื่อชนเข้ากับต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆ

เพลิงสีดำลอยอยู่ในอากาศ ม้วนไปมา

ฉินเฉาตื่นเต้น ไม่ง่ายจริงๆ ที่จะร่ายคาถา คาถาจะทำงานเมื่อฉันหลั่งเลือด! ดูเหมือนว่าเลือดจะสามารถกระตุ้นให้คาถาทำงานได้จริงๆ

“วิชาอัญเชิญเก้าเร้นลับ – หมาปีศาจเก้าเร้นลับ!” ฉินเฉาตะโกนก้อง เปลวเพลิงสีดำพลันเปลี่ยน ม้วนลงกับพื้น และรีบขยายออก

วู้วววว! เพลิงสีดำพลันกระจายออก จากนั้น หมายักษ์สีดำก็ออกมาจากเพลิง

ดวงตาของหมาเป็นสีดำพร้อมเพลิงดำ นอนอยู่บนพื้น มันจ้องไปที่เม้งซาน น้ำลายไหลออกจากปาก

“หมาปีศาจเก้าเร้นลับ!” เม้งซานตกใจ “นี่มันวิชาอัญเชิญของนิกายหลัวซานี่! เป็นไปไม่ได้ นี่เป็นไปไม่ได้! นิกายหลัวซาถูกทำลายไปนานแล้วนี่ ทำไมวิชานี้ถึงยังปรากฏอยู่ในโลกนี้อยู่ล่ะ!”

“ยังมีอีกหลายสิ่งที่แกยังไม่รู้” ฉินเฉาแสยะยิ้ม และออกคำสั่งกับหมาปีศาจของเขา “ฆ่าเจ้าวัวโง่นี่ซะ”

“อา วู้ววว!” หมาปีศาจรีบโจมตีใส่เม้งซาน เปิดปากใหญ่ๆ ของมัน และกัดเข้าที่แขนของเขา

“ไอ้หมาเวร ออกไปจากฉัน!” แขนของเม้งซานกลายเป็นหิน และเหวี่ยงมันไปรอบๆ แต่เขี้ยวของหมาปีศาจคมมาก และกัดเข้าไปในผิวแข็งๆ ของเขาเข้าจริงๆ ทำให้เขาต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“บัดซบเอ๊ย ออกไปจากฉันนะ!” เม้งซานเหวี่ยงกระบี่ในมืออีกข้างของเขา และฟันเข้าร่างของหมาปีศาจ

ร่างของหมาปีศาจไม่ได้แข็งแกร่ง ดังนั้นมันจึงแยกเป็นสองส่วนทันที พร้อมกับตกลงกับพื้น

“ฮ่าๆ ๆ! แกอยากจะใช้ขยะนี่จัดการกับฉัน เม้งซาน! ตาย!”

เพียงแค่เม้งซานจะโจมตีฉินเฉาอีกครั้ง ฉากแปลกๆ ก็ปรากฏขึ้น ศพสองส่วนบนพื้น พลันเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงสีดำสองกลุ่ม และกระโดดขึ้น จากนั้น หมาป่าปีศาจสองตัวก็ปรากฏขึ้น ร่างของพวกมันเล็กกว่าตัวก่อนหน้า พร้อมกับพุ่งเข้าใส่เม้งซาน

“บัดซบ!” เม้งซานเหวี่ยงกระบี่สองเล่มของเขา ผ่าหมาปีศาจทั้งสอง แต่ฉากก่อนหน้าก็กลับมา ศพทั้งสี่กลายเป็นกองไฟสี่กอง พร้อมกับสร้างหมาป่าปีศาจสี่ตัวออกมา ซึ่งพุ่งเข้าใส่เขาอีกครั้ง

“นี่มันนรกอะไรกันวะ!” เม้งซานเหวี่ยงกระบี่พร้อมกับล่าถอยซ้ำแล้วซ้ำเล่า หมาปีศาจก็เพิ่มจำนวนขึ้น หลายตัวโจมตีเขา และหลายตัวกัดเข้าที่ขาของเขา

สองสามตัวกัดเข้าที่แขน แต่ละตัวกัดเขาจนถึงกระดูก

“บัดซบเอ๊ย! ฮ่าห์!” เม้งซานปล่อยคาถา พื้นสะเทือน แต่เหล่าหมาป่ากระโดดหลบรอยแตกบนพื้นอย่างคล่องแคล่ว และโจมตีเขาต่อไป

เม้งซานในที่สุดก็เป็นปัญหา แม้ว่าเขาจะแข็งแรง เขาก็ไม่ได้เรียนคาถาป้องกัน ยิ่งกว่านั้น หมาปีศาจก็ยากจะจัดการจริงๆ และข้างหลังเขา ฉินเฉาพร้อมด้วยจิตสังหารที่เพิ่มขึ้น กำลังรอให้เขาระเบิดจุดอ่อนออกมา

“มอออ!” ตาของเม้งซานเป็นสีแดงพร้อมกับพลันกลิ้งบนพื้น จากนั้น กระทิงขนาดมหึมาก็ปรากฏ กระทิงยักษ์กระทืบกีบเท้า ขว้างหมาปีศาจไปไกลๆ

หลังจากแปลงร่าง พลังของเม้งซานเพิ่มขึ้นหลายจุด แต่เหล่าหมาปีศาจราวกับกระแสน้ำ พวกมันกระโจนเข้าใส่เขา กัดเขา

“มอออ!” เม้งซานคำรามด้วยความเจ็บปวด เขากระทืบเท้า และเขย่าร่างกาย คลื่นกระแทกลอยออกมา หมาปีศาจทั้งหมดลอยออกมาราวกระสุน

หมาปีศาจพลันเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิง จากนั้นก็รวมเข้าด้วยกัน กลายเป็นหมาปีศาจยักษ์ตามเดิม

หมาปีศาจยักษ์นี้ใหญ่กว่าสุนัขพันธ์ุทิเบต แต่เทียบกับกระทิงยักษ์แล้ว มันตัวเล็กกว่าหลายเท่า แต่นี่ไม่ยับยั้งความดุร้ายของหมาปีศาจเก้าเร้นลับ มันเห่าออกมาหลายครั้ง และก้าวย่างบนเพลิงดำเพื่อโจมตีกระทิงดำ

กระทิงดำก้มหัวลง และแทงหมาปีศาจด้วยเขาของมัน

ตูม! หมาปีศาจร้องโหยหวน กระทิงดำแทงร่างของมันจนเป็นรูสองรู จากนั้นกระทิงดำก็ยกมันขึ้นบนอากาศ แต่หมาปีศาจทั้งดุร้ายและยากจะคาดเดา มันย่ำเท้าใส่หัวกระทิงดำ เปิดคอและกัดเข้าที่คอของกระทิงดำ

“มอออ!” เลือดไหลออกมาจากคอของกระทิงดำ มันกระทืบพื้นด้วยความเจ็บ และสะบัดหมาปีศาจทิ้งไป

หมาปีศาจม้วนตัวกับพื้นสองครั้ง และเปลี่ยนเป็นเพลิงดำ

“กลับมา!” ฉินเฉาโบกมือ และเพลิงดำก็ลอยมาข้างเขา วิชาอัญเชิญเก้าเร้นลับมีสองร่าง หนึ่งแยก และอีกหนึ่งคือควบคุม

“เพลิงหยินควบคุม!” ฉินเฉาโบกมือ และจู่ๆ ก็เกิดเปลวเพลิงพลันหลอมเข้าสู่ร่างของเขา

ฉินเฉาผู้ที่กำลังอยู่ในขั้นแรกเริ่มของการเปลี่ยนร่างเป็นปีศาจ เมื่อเขาออกมาจากรถ ดวงตาสีเขียวของเขาทันใดนั้นก็กลายเป็นสีดำ ในขณะเดียวกัน เพลิงดำเผาไหม้รอบร่างของเขา ไหวโอนไปตามลม

จากนั้น มือของเขาเริ่มเปลี่ยน กรงเล็บเหมือนจะสั้นและเหมือนจะกลับเป็นรูปแบบมนุษย์ เกล็ดสีดำของเขาหายไป แต่เล็บของเขากลับยาวขึ้น

รูปแบบสีดำที่ปรากฏบนหน้าข้างขวาของเขาดูเหมือนรอยกรงเล็บ

เพลิงดำเริ่มลดลงและแนบเข้ากับโค้ตยาวของเขา รอยสองสามรอยบนนั้นหายไปราวกับเล่นกล ยิ่งกว่านั้น รูปแบบเปลวเพลิงสีดำยังปรากฏบนนั้น ซึ่งการมีอยู่ของมันเต็มไปด้วยพลัง

ในขณะเดียวกัน ฉินเฉารู้สึกว่าร่างของเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างมาก และประสาทสัมผัสก็เพิ่มขึ้น เขาสามารถได้ยินเสียงเล็กๆ รอบตัวเขา แม้แต่เสียงหัวใจเต้นของเม้งซานเขาก็ยังได้ยิน

กลิ่นของกระทิงดำลอยเตะจมูกเขา

จบตอน