เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        ไม่นานหลังจากนั้น

        ภายในถ้ำแห่งหนึ่งหวังเฉินใช้ก้อนหินขนาดใหญ่ปิดปากถ้ำจนแสงจากภายนอกถูกบดบังไปจนหมด

        ครืน!

        ลูกแก้วเวทมนตร์ส่องแสงที่เกิดจากม้วนคัมภีร์ส่องแสงขับไล่ความมืดมิดภายในถ้ำไปจนหมดสิ้น

        หวังเฉินปิงชิงตัวน้อย และซือถูอวี้ ทั้งคนสองคนกับมังกรอีกหนึ่งตนต่างรายล้อมลูกแก้วแสงสว่าง พร้อมใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังจ้องมองไปยังหีบสมบัติเงินที่อยู่ตรงกลาง

        “ไม่รู้ว่าในหีบสมบัติเงินนี้ จะมีของดีอะไรออกมาบ้าง?”

        ซือถูอวี้และหวังเฉินต่างคิดในใจส่วนปิงชิงตัวน้อยที่อยู่ข้างๆ ก็ได้แต่แอบกลืนน้ำลายเงียบๆหวังว่าหีบสมบัติเงินจะเปิดออกแล้วมีอาหารอร่อยๆ ออกมา

        “จะเปิดแล้วนะ!”

        หวังเฉินเหลือบมองปิงชิงและซือถูอวี้ครู่หนึ่งก่อนจะวางมือลงบนหีบสมบัติเงิน แล้วกล่าวด้วยท่าทีเคร่งขรึม

        แต่…

        ในเวลานั้นเองซือถูอวี้ก็ฉุกคิดเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ นางจึงเอื้อมมือไปวางทับมือของหวังเฉินด้วยสีหน้าจริงจัง

        “หวังเฉิน นายมือดีหรือเปล่า?”

        “แม้หีบสมบัติเงินจะรับประกันว่าจะได้รับไอเท็มระดับเงินหรือวัสดุที่เทียบเท่า แต่คุณค่าและปริมาณของมันผันผวนอย่างมาก”

        “ถ้ามือไม่ดี ระวังจะเปิดได้อุปกรณ์ขยะระดับเงินที่ได้คะแนนต่ำสุดนะ!”

        ซือถูอวี้มองหวังเฉินพร้อมกล่าวออกไปอย่างจริงจัง

        ได้ยินดังนั้นสีหน้าของหวังเฉินก็แข็งค้าง

        เขาหวนนึกถึงความทรงจำที่ไม่อาจลืมเลือนได้บางอย่าง

        ความเจ็บปวดจากการที่เงินหนึ่งหมื่นหยวนหายวับไปกับตาแต่กลับเปิดเกมกาชาไม่ได้ SSR เลยแม้แต่ตัวเดียวใครจะเข้าใจ?

        นี่คือหีบสมบัติเงินครั้งแรกในชีวิตถ้าเปิดได้ของขยะละก็ เรื่องใหญ่แน่!

        หวังเฉินคิดในใจอย่างเงียบๆแล้วชักมือกลับมา พร้อมมองซือถูอวี้ “เธอคิดว่ามือของเธอน่าจะดีกว่าใช่ไหม?”

        “แน่นอน!”

        ซือถูอวี้เผยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ“กดกาชาแล้วได้ SR ตลอดเกมการ์ดอัญเชิญสุดฮิตที่เพิ่งออกมา นายรู้ไหม? ตอนนี้ฉันมีสัตว์อสูรครบทุกตัวแล้ว!”

        “และที่สำคัญคือ ฉันไม่เคยเติมเงินเลยสักเหรียญ!”

        ในตอนนี้

        หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นร่างกายของเธอเปล่งประกายเจิดจ้าจนไม่อาจมองตรงๆ ได้

        ฮึ่ม!

        หวังเฉินหลบสายตาไปโดยไม่รู้ตัวเขารู้สึกเหมือนตัวเองจะตาบอด

        แม้เขาจะไม่เคยเล่นเกมการ์ดอัญเชิญแต่เพื่อนร่วมชั้นหลายคนของเขาก็เล่นกัน

        จากพวกเขาหวังเฉินได้เรียนรู้ว่าเกมนี้เป็นเกมที่ห่วยแตกสุดๆและวิธีเดียวที่จะได้สัตว์อสูรที่แข็งแกร่งคือ การเปิดกล่องเท่านั้น

        ผู้เล่นสามารถรับกล่องธรรมดาได้วันละสิบกล่องหากต้องการมากกว่านั้นก็ต้องเติมเงินซื้อ

        ตามที่หวังเฉินรู้โอกาสที่จะได้ของในเกมนี้ต่ำมาก เศรษฐีหลายคนทุ่มเงินไปหลายสิบล้านเหรียญทองแต่ก็ยังไม่สามารถรวบรวมสัตว์อสูรได้ครบทุกตัว

        ซือถูอวี้สามารถทำภารกิจรวบรวมสัตว์อสูรครบทุกตัวได้โดยไม่ต้องเสียเหรียญทองเลยแม้แต่เหรียญเดียวโชคชะตาของเธอนั้นเหนือคำบรรยาย ผู้คนต่างยอมจำนนต่อโชคของเธอ!

        “ถ้าอย่างนั้นเธอก็เปิดเถอะ!”

        หวังเฉินถอยไปยืนข้างๆอย่างเงียบๆ และมอบหีบสมบัติให้เธอ

        “คิกคิก!”

        เมื่อเห็นหวังเฉินล่าถอยไปซือถูอวี้ก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้นไปอีก

        ไม่ง่ายเลย!

        ในที่สุดฉันก็ได้ทำให้ตาบ้านี่ต้องอ้าปากค้างแล้ว!

        เธอคิดในใจเงียบๆแล้ววางมือลงบนหีบสมบัติ พร้อมพึมพำในปากว่า “ตึ่ง ตึงตึง ตึง… ต่อไปคือช่วงเวลาแห่งการเป็นพยานถึงปาฏิหาริย์!”

        ก่อนจะออกแรงบีบฟิล์มแสงสีเงินที่ห่อหุ้มหีบสมบัติให้แตกออก

        ในวินาทีถัดมา

        หีบสมบัติเงินถูกเปิดออกโดยตรงและมีแสงสีเงินเจิดจ้าหลายสายพุ่งออกมาจากข้างใน

        “หนึ่ง สอง สาม?!”

        เมื่อเห็นภาพนี้ริมฝีปากของหวังเฉินก็สั่นเทาเล็กน้อย เขามองซือถูอวี้ด้วยความตกตะลึง

        โอกาสที่หีบสมบัติเงินจะเปิดออกแล้วได้ของสามชิ้นนั้นต่ำยิ่งกว่าการถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งเสียอีก!

        แม่หนูน้อยคนนี้ทำได้อย่างง่ายดายเช่นนั้นเลยหรือ?

        ดวงดีอะไรขนาดนี้?!

        คุกเข่าให้กับเทพีแห่งโชค!

        เมื่อเห็นหวังเฉินมีท่าทางตกตะลึงซือถูอวี้ก็ยิ่งยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

        ไม่ง่ายเลย!

        ในที่สุดสาวน้อยคนนี้ก็มีวันที่ทำให้ไอ้บ้าคนนี้ต้องอ้าปากค้างได้แล้ว!

        นางคิดในใจเงียบๆแล้วเอื้อมมือเข้าไปในหีบสมบัติเงิน พร้อมหยิบสิ่งของทั้งสามชิ้นออกมาทีเดียว

        ในพริบตาภายในถ้ำก็ถูกส่องสว่างด้วยแสงที่เปล่งประกายออกมาจากสิ่งของทั้งสามชิ้นจนดูเหมือนมีสมบัติล้ำค่ามากมาย

        สิ่งของทั้งสามชิ้นนี้ได้แก่อุปกรณ์สองชิ้นและคัมภีร์ทักษะหนึ่งเล่ม

        อุปกรณ์นั้นคือรองเท้าบูทสีเงินยาวคู่หนึ่งและไม้เท้าเวทมนตร์ขนาดเล็ก

        เมื่อซือถูอวี้ฉีกม้วนคัมภีร์ตรวจสอบออกคุณสมบัติของอุปกรณ์ทั้งสองชิ้นก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเธอและหวังเฉิน

        [อุปกรณ์: รองเท้าแห่งความเร็ว]

        [ประเภท: เกราะป้องกัน]

        [ระดับ: เงิน]

        [เงื่อนไข : เลเวล 20]

        [คุณสมบัติ: พลัง +20, ความว่องไว +30]

        [เวทมนตร์เอฟเฟกต์: 1. เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่ของตนเอง10%

        2.ลดแรงกระแทกจากการตกจากที่สูง 50%

        3.ลอยตัว: ผู้สวมใส่ต้องเปิดใช้งานด้วยตนเอง หลังจากเปิดใช้งานแล้วผู้สวมใส่สามารถเหยียบอากาศเพื่อเคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้เป็นเวลาสามวินาที(วันละครั้ง)]

        …

        [อุปกรณ์: ไม้เท้าเงา]

        [ประเภท: ไม้เท้าเวทมนตร์]

        [ระดับ: เงิน]

        [ข้อจำกัดเลเวล: เลเวล 20]

        [คุณสมบัติ: สติปัญญา +50]

        [เวทมนตร์เอฟเฟกต์: 1. เพิ่มพลังของทักษะเวทมนตร์ของตนเอง10%

        2.เพิ่มความเร็วในการร่ายทักษะเวทมนตร์ของตนเอง 5%

        3.ลูกบอลเงามืด: ทักษะติดไม้เท้าสามารถใช้พลังเวทมนตร์ยิงลูกบอลพลังเงามืดเพื่อโจมตีศัตรูได้]

        …

        “มีเวทมนตร์เอฟเฟกต์ถึงสามอย่างเลยเหรอ?”

        เมื่อเห็นคุณสมบัติของอุปกรณ์ทั้งสองชิ้นหวังเฉินก็เงียบไป

        นี่มัน…เกินไปแล้ว!

        เปิดออกได้สามชิ้นก็ว่าสุดยอดแล้วแต่นี่ยังคุณภาพดีอีก!

        รองเท้าแห่งความเร็วและไม้เท้าเงาถือเป็นของดีที่สุดในบรรดาอุปกรณ์ระดับเงินอย่างแน่นอนไม่ได้ด้อยไปกว่าดาบวายุในมือของเขาเลย

        ถ้านำออกไปขายสู่ตลาดอาวุธนี้จะสามารถทำเงินเป็นล้านเหรียญทองได้ง่ายดายอย่างแน่นอน

        “นี่ รองเท้าแห่งความเร็วให้เธอ ส่วนไม้เท้าเงาอันนี้ฉันจะเก็บไว้ใช้นะ”

        หวังเฉินโยนรองเท้าแห่งความเร็วให้ซือถูอวี้แล้วเล่นไม้เท้าเงาขนาดเล็กอย่างสนุกสนาน

        ความว่องไวที่เพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยจากรองเท้าแห่งความเร็วเขาไม่ได้สนใจมันมากนักเมื่อพิจารณาจากคุณสมบัติของตนในตอนนี้

        30แต้ม เขาจะได้รับมันเมื่อเลเวลเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเลเวลก็เท่านั้น

        และเอฟเฟกต์การลอยตัวของอุปกรณ์ก็มีประโยชน์อย่างมากสำหรับซือถูอวี้ซึ่งเป็นนักธนูสายลมคลั่งจึงเหมาะสมที่สุดที่จะให้เธอใช้

        ในทางตรงกันข้ามไม้เท้าเงาในมือกลับมีประโยชน์ต่อหวังเฉินมากกว่า

        ทักษะลูกบอลเงามืดที่ติดมาด้วยจะทำให้เขามีทักษะการโจมตีเพิ่มอีกหนึ่งอย่าง

        “ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้วนะ!”

        ซือถูอวี้รับรองเท้าแห่งความเร็วมาพร้อมสวมใส่มันทันทีโดยไม่ปฏิเสธ

        ต่อมาทั้งสองคนก็ทดลองใช้อุปกรณ์ใหม่ จากนั้นก็หันไปมองคัมภีร์ทักษะเล่มสุดท้าย

        ภายใต้แสงที่ปล่อยออกมาจากม้วนคัมภีร์ตรวจสอบตัวอักษรที่ไม่ชัดเจนบนพื้นผิวของคัมภีร์ทักษะก็ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น

        [วิชาพายุ (ระดับ C): ทักษะเชิงรุกทักษะโจมตีเวทมนตร์ สามารถใช้พลังงานเพื่อเรียกพายุลูกใหญ่โจมตีศัตรูได้]

        เมื่อเห็นคัมภีร์ทักษะเล่มนี้หวังเฉินก็ตาเป็นประกายอีกครั้ง

        โห!

        คัมภีร์ทักษะโจมตีระดับC...ยืนยันแล้ว! ซือถูอวี้ เธอคือดาวนำโชคชัดๆ!

        “คัมภีร์ทักษะเล่มนี้เธอเรียนไม่ได้ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ!”

        หวังเฉินไม่ลังเลเขายิ้มแล้วมองซือถูอวี้ พร้อมหยิบเอาคัมภีร์ทักษะมาถือไว้ในมือทันที

        “ทักษะโจมตีเวทมนตร์สองอย่าง ต่อไปฉันก็จะเป็นจอมเวทผู้สูงศักดิ์แล้ว!”

        เขาคิดในใจแล้วนำคัมภีร์ทักษะทาบทับลงบนร่างกายทันที

        แวบ!

        แสงสว่างวาบขึ้นหวังเฉินดำดิ่งอยู่กับการเรียนรู้ทักษะ

        ซือถูอวี้ที่อยู่ข้างๆเมื่อเห็นภาพนี้ก็เบะปาก พร้อมเผยแววตาอิจฉา