ขณะที่ฉันนอนพักสายตาแต่ก็ดูเหมือนว่าฉันจะนอนพักนานเกินไปหน่อยจนเรียกว่าการนอนหลับได้เลยทีเดียว
“ลิลลี่ ตื่นได้แล้ว”พี่จุนยองเอ่ยพร้อมสะกิดเบาๆ เข้าที่ไหล่ของฉัน
“ลิลลี่” พี่จุนยองเอ่ยซ้ำพร้อมสะกิดแรงขึ้น
“ตื่นได้แล้วไอ่เด็กขี้เซา”
“อือออ” ฉันครางตอบด้วยน้ำเสียงงัวเงีย
“ถึงแล้ว … ไปกันเถอะ”พี่จุนยองเอ่ยพร้อมจับตัวฉันดันขึ้นมา ฉันไม่ตอบกลับพี่จุนยอง ได้แต่มองพี่จุนยองด้วยความงัวเงียพร้อมดูโทรศัพท์มือถือว่าตอนนี้เป็เวลากี่โมงแล้วซึ่งพอดูเวลาแล้วฉันแอบในิดนึง เพราะกว่าพี่จุนยองจะปลุกฉันให้ตื่นก็ผ่านไปเกือบ2 ชั่วโมงกว่าได้แล้ว การเดินทางจากสนามบินจนถึงที่พักค่อนข้างจะใช้เวลาพอสมควรเลยเนี่ย
จากนั้นพี่จุนยองก็เปิดประตูรถพร้อมกับก้าวเท้าลงไปฉันก็ลุกตามลงไปด้วย ส่วนพี่เมเนเจอร์ลงไปช่วยเอากระเป๋าของฉันที่ท้ายรถเป็ที่เรียบร้อย
ระหว่างการปรับตัวเองให้มีสติสายตาของฉันพยายามมองไปรอบๆ บริเวณนี้ ภาพที่ฉันได้เห็นเป็อาคารที่ค่อนข้างมีที่จอดรถพอสมควรแถมอยู่ในซอยที่ไม่ได้ดูลึกหรือเดินทางยากเท่าไหร่ อาคารมีลักษณะเป็อาคารที่ไม่ใหญ่มากสูงประมาณ 4 -5 ชั้น ดูๆ แล้วเหมือนเป็คอนโดมิเนียมขนาดเล็กก็ว่าได้ ใช้เวลาไม่นานนักพี่เมเนเจอร์ก็ยกกระเป๋าของฉันลงจากท้ายรถ
“ขอบคุณนะคะพี่เมเน”ฉันเอ่ยขอบคุณพร้อมก้มหัวให้พี่เมเนเจอร์อีกครั้ง ส่วนพี่เมเนเจอร์ไม่ได้ส่งเสียงตอบกลับแต่ก็ก้มหัวรับคำขอบคุณของฉันเช่นกัน
“พี่จุน ~~ หนูพักที่นี่ใช่มั้ยคะ?” ฉันเอ่ยถามพี่จุนยอง
“ใช่แล้ว ตึกนี้เป็ตึกที่พักของพนักงานบริษัทพี่แต่บางตำแหน่งเท่านั้นนะ อย่างเมเนก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน” พี่จุนยองเอ่ยตอบ
“อ่าา อย่างน้อยก็มีพี่เมเนอยู่เป็เพื่อนกันนน”ฉันเอ่ยพร้อมส่งยิ้มให้พี่จุนยองและพี่เมเนเจอร์
“ปะ ไปดูห้องกัน” พี่จุนยองเอ่ยพร้อมรับคีย์การ์ดจากพี่เมเนเจอร์
“โอเคค่าาา ไปกันน”ฉันเอ่ยพร้อมหยิบกระเป๋าเป้มาถือเอง ส่วนพี่เมเนเจอร์ก็ช่วยลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เช่นเดิมจากนั้นก็เดินมุ่งหน้า เข้าไปยังอาคาร โดยต้องใช้คีย์การ์ดแตะที่สแกนตรงประตูทางเข้าก่อนเมื่อเข้ามาด้านในก็เดินต่ออีกนิดหน่อยไปรอกันที่หน้าลิฟท์ … พอเข้าลิฟท์แล้วพี่จุนยองก็ยกมือขึ้นไปกดปุ่มตัวเลข3 ที่ผนังลิฟท์
เมื่อลิฟท์ขึ้นมาหยุดที่ชั้น3 เป็ที่เรียบร้อย ทั้งพี่เมเนเจอร์กับพี่จุนยองต่างก็เดินนำไปยังห้องที่พักของฉัน
พี่จุนยองแตะคีย์การ์ดหน้าประตูห้องพักแล้วเปิดประตูออกพร้อมดันตัวของฉันเข้าไปในห้องและเอ่ยว่า “เป็ยังไง ชอบมั้ยย? พี่กับซอยอนช่วยกันตกแต่งไว้ให้เราบางส่วนน่ะ”ฉันมองเข้าไปภายในห้อง พร้อมเดินไล่เข้าไปมองทุกๆ ส่วนที่มีสามารถมองเห็นได้
ภายในห้องพัก … ทั้งของตกแต่งหรือข้าวของเครื่องใช้ต่างๆถูกจัดวางและตกแต่งเข้าธีมกันเป็อย่างมาก โทนสีภายในห้องเป็สีแนวเอิร์ธ โทนเป็หลักมองแล้วให้ความรู้สึกความอบอุ่นมากๆ ส่วนบริเวณที่จัดเป็ห้องนั่งเล่นนั้นก็มีโซฟาตัวใหญ่พร้อมโต๊ะวางของที่เป็สัดส่วนค่อนข้างชัดเจนแถมในห้องยังมีโซนที่เป็ห้องครัวและบริเวณเคาน์เตอร์สำหรับทานอาหาร พร้อมมีตู้เย็นไมโครเวฟ และอุปกรณ์ครัวที่ค่อนข้างครบครัน ในส่วนของห้องนอนนั้นภายในมีหนึ่งห้องซึ่งหน้าประตูห้องนอนมีบริเวณที่ถูกตกแต่งเป็รูปดอกลิลลี่ตามชื่อของฉันอีกด้วย
“งื้ออพี่จุนน ชอบค่ะพี่จุนกับพี่ซอยอนตกแต่งได้สวยมากเลย หนูชอบมากๆ แถมข้าวของพร้อมอยู่เลยอะ ขอบคุณนะคะพี่จุนสำหรับทุกอย่างที่ทำให้หนูเลยย” ฉันเอ่ยน้ำตาซึมพร้อมก้มหัวขอบคุณพี่จุนยอง ฉันรู้สึกประทับใจและซาบซึ้งในสิ่งที่พี่ๆทุกคนที่นี่ทำให้ฉันมากๆ ที่ไม่ว่าจะทั้งพี่จุน พี่ซอยอน และพี่เมเน ทุกคนต่างทำอะไรดีๆให้ฉันขนาดนี้
“ขอบคุณนะคะพี่จุน”ฉันเอ่ยขอบคุณพี่จุนยองอีกครั้ง
“เื่แค่นี้เอง”พี่จุนยองเอ่ยพร้อมยื่นมือหนามาลูบศีรษะของฉัน
“พี่เมเนด้วยนะคะ ขอบคุณนะคะ”ฉันเอ่ยพร้อมส่งสายตาขอบคุณส่งไปยังพี่เมเนเจอร์
“ยินดีครับ” พี่เมเนเจอร์ตอบเสียงเรียบพร้อมมองมาที่ฉันแล้วส่งยิ้มให้
“แล้วพี่ซอยอนล่ะคะพี่จุนพี่ซอยอนจะมาเจอกันด้วยมั้ยคะ?” ฉันหันหน้ากลับไปถามพี่จุนยอง
“วันนี้ซอยอนติดงานน่ะ”พี่จุนยองเอ่ยตอบพร้อมหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟา
“งั้นเดี๋ยวหนูทักแชทไปหาพี่ซอยอนแล้วกันเสียดายที่ยังไม่ได้เจอกันเลยย” ฉันเอ่ยพร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อที่จะส่งข้อความหาพี่ซอยอน
ฉันกดเปิดแอปพลิเคชันสีเหลืองที่มีไว้สำหรับการสนทนาแล้วพิมพ์ข้อความไปยังแชทของพี่ซอยอน
Lalitaa_Lilly : สวัสดีค่ะ พี่ซอยอนน
Lalitaa_Lilly : ขอบคุณนะคะที่ช่วยตกแต่งห้องให้ลิลลี่
Lalitaa_Lilly : ลิลลี่ชอบมากๆ เลย ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ
Lalitaa_Lilly : สติกเกอร์ตัวการ์ตูนสีเขียวที่กำลังบินพร้อมถือหัวใจ
เมื่อส่งข้อความส่งให้พี่ซอยอนแล้วฉันก็กดปิดหน้าจอพร้อมวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
15K
