[New Life] อิสระของชีวิต

[mini story] วันคริสต์มาส[อยู่ในช่วงตอนหลักตอนที่ 52 งานโรงเรียน]
งานโรงเรียนวันคริสต์มาส ที่เซ็ทโดนมัดมือชกให้เข้าร่วมนั้นถูกจัดขึ้นอย่างอลังการยิ่งกว่าปีไหนๆ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะผอ. พยายามจะใช้โอกาสนี้ในการโปรโมทโรงเรียน มีศิลปินหน้าใหม่มาแรงเป็นที่จับตาเป็นตัวชูโรงให้ทั้งที ทำไมจะไม่ใช้ให้เป็นประโยชน์กันเพราะอย่างนั้นวันนี้เซ็ทจึงตัดสินใจอยู่ด้านหลังฉาก ไม่เข้าไปช่วยกิจกรรมใดๆ ก็ตามที่เพื่อนร่วมห้องช่วยกันจัด และก็ไม่ไปเล่นซุ้มกิจกรรมของรุ่นพี่รุ่นน้องห้องไหนทั้งนั้น จะบิงโก สอยดาว บ้านลม หรืออื่นๆ เซ็ทก็ไม่ย่างกรายเข้าไปร่วมเล่น แม้กระทั่งโซนอาหารฟรีที่ทางโรงเรียนและผู้ปกครองช่วยจัดหามาอย่างคับคั่งเซ็ทก็ไม่เฉียดเข้าไปใกล้ ทำแค่มองอยู่ห่างๆ จากหลังเวทีแต่งตัวที่แสนอึกทึกเท่านั้นแหละ...แต่ถึงจะวุ่นวาย แต่ก็ต้องยอมรับล่ะนะว่ามันก็ครึกครื้นดีเด็กส่วนใหญ่ในโรงเรียนต่างก็ยิ้มแน้มมีความสุข ซึ่งก็คงไม่แปลกล่ะนะเพราะไม่ได้มีบ่อยๆ ที่ได้กินอะไรก็ได้ตามที่อยากโดยไม่ต้องจ่ายตัง แถมยังมีโซนจับของขวัญฟรีที่มีสิทธิลุ้นได้ของขวัญเป็นรางวัลใหญ่จากคณะอาจารย์อีกต่างหาก ทุกคนเล่นฟรีคนละครั้ง (แต่ถ้าอยากเล่นอีกต้องจ่ายตัง)“เอ้า เป็นไงบ้าง”“ก็ดี”“หน้าไม่ค่อยบอกแบบนั้นว่ะ เอ้านี่ หยิบมาฝาก”คิววางของกินทั้งคาวหวานที่ถือซ้อนๆ กันมาวางลงบนโต๊ะทีละอย่าง ของคาวเบสิกก็ข้าวไข่เจียว หอยทอด ผัดไท ลูกชิ้น ไส้กรอก ขนมก็มีขนมไทย โดนัท ไอติม โตเกียว แต่ละอย่างนี่พูดจานพูนถ้วยกระดาษมาทั้งนั้น อ๋อ มีแถมเป็นน้ำอัดลมอีกสองแก้วใหญ่ๆ“เยอะนะ ไปต่อคิวเองหมดเลยเหรอ?”“เปล่าอ่ะ แค่ไปป้วนเปี้ยนแถวโซนอาหาร แล้วก็ทำพูดบ่นๆ ว่าถ้ากูต้องมายืนรอไปทีละแถว มึงต้องรอนานแน่ๆ ทีนี้รุ่นเพื่อน รุ่นพี่ รุ่นน้องสาวๆ ที่จำหน้าก็ได้ว่าสนิทกับมึงก็เอามาประเคนให้ถึงมือ นี่ถ้าไม่ติดว่าหลังเวทีห้ามคนไม่เกี่ยวข้องกับการแสดงบนเวทีเข้า พวกนางจะช่วยถือมาให้ถึงที่ด้วยนะ”ที่คิวเข้าได้นี่เรียกสิทธิพิเศษที่มีไว้สำหรับคอยอำนวยความสะดวกให้เซ็ทล้วนๆ เพราะเจ้าตัวบอกผอ. ไว้ก่อนแล้วว่าในงานรื่นเริงที่ไม่มีกฏระเบียบ เซ็ทไม่เสี่ยงไปนั่งร่วมกิจกรรมกับนักเรียนคนอื่น (แถมยังมีคนนอกเข้ามาด้วย) ผอ. คงว่าเซ็ทมั่นหน้า แต่ก็นั่นแหละ ยังไงกันไว้ก่อนก็ดีกว่าแก้“สุดจัด Thank”“ไม่เป็นไร รีบๆ กิน” คิวว่าพลางใช้ไม่เสียบลูกชิ้นจิ้มของกินที่ตัวเองเอามาใส่ปาก “จะว่าไปกูเห็นชาวบ้านเขาเร่งรีบแต่งตัวกันตั้งแต่ยังไม่เข้าแถว แล้วมึงไม่แต่งบ้างเหรอวะ?”“คิวท้ายๆ โน่น ไม่รีบหรอก ฉันไม่ต้องต่อคิวแต่งหน้ากับใครด้วย แต่งจริงๆ สิบนาทียังเยอะไปเลย”ด้วยความที่หน้าเนียนใส สีผิวสม่ำเสมอ ไร้ริ้วรอยสิวฝ้ากระหรือจุดด่างดำ คิ้วเองก็คมเข้ม ดวงตาก็คมเฉี่ยว สันจมูกโด่งๆ กับริมฝีปากสีชมพูจางตามธรรมชาติ เซ็ทไม่ต้องแต่งหน้าใดๆ เลยยังได้ ยิ่งกับงานโรงเรียนธรรมดาแบบนี้เซ็ทก็คงลงแป้งง่ายๆ กับแต่งหน้าบางๆ ให้ดูมีอะไรๆ เท่านั้น ไม่ต้องประโคมเสริมแต่งเขียนตาเขียนปากเขียนคิ้ว ติดขนตาปลอม พอกรองพื้นกันให้วุ่นวายหลายขั้นตอน“อ๋อ เข้าใจ แล้วไม่ออกไปเดินเล่นซุ้มไหนบ้างเรอะ?”“ไม่อ่ะ ไม่อยากโดนรุมล้อม”“เฮ้เพื่อน นักเรียนโรงเรียนเราชินหน้านายแล้วมั้ง ไม่น่าขนาดนั้นนา?”“มองเพื่อนร่วมห้องก่อนค่อยพูดนะ”เซ็ทว่าพลางหัวเราะ คิวที่ตัวติดเขาที่สุดย่อมเข้าใจเรื่องที่เขาพูดโดยไม่ต้องขยายความ เรียกได้ว่าหลุดหัวเราะไปพร้อมๆ กันเนื่องจากเรื่องเซ็ทนั้นเป็นที่พูดถึง แต่เจ้าตัวไม่ค่อยโผล่มาเข้าแถวหรือมาขลุกอยู่ที่สาธารณะ แก๊งค์นักเรียนที่ยังไม่เห็นหน้าเขาแบบใกล้ชิดจึงยังมีอยู่อีกเยอะก็นะ... ใครให้ปกติเจ้าตัวมาตอนเข้าคาบ เรียนเสร็จก็กลับบ้านเลย ไม่เปิดโอกาสให้สาวๆ ที่อยากเข้าใกล้ได้เข้าหาสักหน่อย แม้แต่เพื่อนที่เรียนด้วยกันในห้องเดียวกัน ถ้าไม่ใช่คิวก็มีโอกาสคุยกันได้ไม่ถึงสิบประโยคดี ทำได้มากสุดก็แอบมองอยู่ห่างๆ เท่านั้นล่ะ แต่ถ้ามีโอกาสใดๆ เปิดให้พวกหล่อนวิ่งเข้าหา พวกนั้นก็ไม่รอช้าหรอกนะ“เก็ทเลยสัด”“ก็นั่นแหละ ฉันเลยไม่เสี่ยงไง”“เออๆ เอ้ย แต่ถ้ามึงจะไปเดินเล่นก็มีวิธีนะ”“ไม่อ่ะ อย่าได้คิดเชียว”“วะ เสียดายจัง”คิวว่าเสียงกวนๆ สายตายังไม่ละออกจากชุดมาสคอตแซนตี้ตัวใหญ่สำหรับใช้แสดง ใช่ แซนตี้ ใส่สายเดี่ยวเอวลอยกับกระโปรงสั้นสีแดงแรงฤทธิ์ น่ารักน่าชัง ไม่ใช่ซานต้าลุงใจดีเครายาวเฟิ้มหุ่นอ้วนอย่างที่ควรเป็น เซ็ทจะไม่ใส่มันออกไปข้างนอกแน่ๆ น้ำหนักกับความร้อนก็เรื่องนึง แต่คาแร็กเตอร์มันก็อีกเรื่อง เซ็ทไม่เคยซีเรียสกับการแปลงโฉมรูปลักษณ์ภายนอก แต่มันต้องไม่ใช่กับเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้...ต่อให้คิวทำสายตาระยิบนะยับให้เขาก็ไม่ตกลง“นายไปเดินเถอะ ฉันจะนั่งอยู่ข้างหลังเวทีนี่แหละ อยู่ตรงนี้ก็มองบรรยากาศได้”“ที่ประธานให้นายร่วมงานเพราะอยากให้นายมมีประสบการณ์เด็กทั่วไปไม่ใช่รึไง?”“อ่าหะ”“แล้วนั่งรอแสดงเฉยๆ มันทำให้นายได้ความทรงจำดีๆ ตรงไหน เอาเถอะน่า แค่นี้เอง ฉันอยากไปเดินเล่นกับเพื่อนบ้างนะ”“ไม่”เซ็ทตอบ คิวที่เห็นว่ากล่อมเพื่อนไม่ได้ก็ยักไหล่ทำหน้าเศร้าจอมปลอมให้ ปล่อยให้เซ็ทนั่งกินรอเวลาขึ้นเวทีแสดงอย่างเงียบๆ (?)โอเค ก็ไม่ได้เงียบเท่าไหร่เพราะคิวหาเรื่องขุดมาคุยกับเซ็ทอยู่เนื่องๆ ส่วนหนึ่งเพราะเหงาปาก ในขณะที่อีกส่วนช่วยเพื่อนทำตัวเป็นไม้กันหมาที่ดี ไม่ให้ใครก็ตามที่เตรียมการแสดงอยู่ด้านหลังเวทีเดินเข้ามาชวนเพื่อนเขาคุยอย่างไร้มารยาทล่ะนะ...“สวัสดีครับ อาจารย์ รุ่นพี่แล้วก็รุ่นน้องทุกคน สนุกกับงานโรงเรียนวันนี้กันรึเปล่าเอ่ย?”“กรี๊ดดดดด!! ข่าวจริงล่ะ เซ็ทแสดงด้วยจริงๆ!!”“โอ๊ยยยย!!หล่อ! ออร่ามาก หนูไม่ไหวแล้วแม่!!”“ดีใจที่ได้พบทุกคนแบบนี้นะครับ หวังว่าทุกคนจะได้สนุกไปด้วยกันตลอดทั้งงานนะ”เซ็ทเล่นหูเล่นตากับคนดูพอประมาณก็เริ่มเข้าท่อนร้อง ชมรมโคฟเวอร์แดนซ์ขึ้นมาเต้นอยู่ทางด้านหลัง ตามทางเดินด้านล่างเวทีที่ถูกเว้นว่างไว้ก็มีคนในชมรมคนอื่นเต้นไปด้วยกันอย่างเต็มที่ โทรศัพท์มือถือถูกยกขึ้นมาถ่ายรูปถ่ายวีดีโอกันเต็มไปหมดจากที่นั่งเรียงกันเต็มพื้นเริ่มไม่อยู่เฉย แต่ละคนยืดตัวโบกไม้โบกไม้ คนข้างหลังเลยต้องลุกตามเพื่อให้เห็นเวที บรรยากาศการแสดงงานโรงเรียนเริ่มไม่ต่างจากมินิคอนเสิร์ต“ใครร้องได้ช่วยกันร้องด้วยนะครับ!”เซ็ทเอนเตอร์เทนคนดูไปตามประสามืออาชีพ ร้องไปก็เต้นไป แม้จะเป็นเวทีของงานโรงเรียนธรรมดา แต่เซ็ทก็แสดงอย่างเต็มที่ไม่ต่างจากกำลังออกงานอีเว้นท์ศิลปินหนุ่มหน้าใหม่มาแรงแสดงเพลงเดบิ้วท์ของตัวเองอย่างสนุกสนาน ดุดัน และเต็มไปด้วยเสน่ห์ จนแดนเซอร์และแบ็กอัพจากชมรมโคฟเวอร์แดนซ์จืดจางไปเป็นแค่พร็อบประกอบฉาก ซึ่งมันก็เป็นเรื่องธรรมดาเมื่อนักเรียนทั่วไปมาขึ้นเวทีเดียวกับศิลปินที่มีความสามารถรอบด้าน พวกเขาต้องเข้าใจ และถึงไม่เข้าใจ ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ“เหนื่อยกันรึยังเอ่ย?” เซ็ทตะโกนถามหลังจบเพลงแรก เสียงตอบรับกลับมาเป็นแนวทางเดียวไม่ได้เหนือความคาดหมายแต่อย่างใด “ไม่เหนื่อยก็ดีแล้วเพราะงานยังไม่จบ แต่ถ้าอยากสนุกกันต่อ ต้องนั่งกันให้เป็นระเบียบกว่านี้นะ เดี๋ยวจะบาดเจ็บเอา รุ่นพี่ต้องช่วยดูรุ่นน้องข้างๆ กันด้วย ได้ใช่มั้ยครับ?”เซ็ทช่วยจัดระเบียบเด็กนักเรียนที่ลุกขึ้นจากที่ตัวเองด้วยคำพูดง่ายๆ ไม่กี่ประโยค บรรยากาศความวุ่นวายเปี่ยมด้วยความสนุกสนานแต่ไร้ซึ่งความปลอดภัยจึงคลายลง“กรี๊ดดดดด!! ได้เลย-----!!”“ขอบคุณสำหรับความร่วมมือนะครับ เรามาสนุกบนพื้นฐานของความปลอดภัยดีกว่าเนอะ” เซ็ทยิ้มอีกหน ทำสัญญาณมือให้เริ่มเพลงต่อไปอาจารย์หรือพี่ม.6 ที่พยายามควบคุมน้องในตอนแรกได้แต่ถอนหายใจ ตะโกนดุคอแทบแตกไม่สู้ให้คนบนเวทีพูดด้วยเสียงนุ่มๆ ประโยคเดียว...เอากับเขาสิน่า จะว่าน่าชื่นชมหรือน่าหมั่นไส้ดีล่ะเนี่ย?เซ็ทเต้นอย่างรุนแรงในขณะที่เสียงร้องเพลงของเขาไม่มีแม้แต่จะแกว่งหรือสั่น เอกลักษณ์อย่างหนึ่งของเซ็ทก็คือการยื่นไมค์ให้ผู้ฟังช่วยร้อง เปลี่ยนเนื้อเพลงหรือเปลี่ยนภาษา มันเป็นการยืนยันอ้อมๆ ว่าเขากำลังร้องเพลงด้วยเสียงของเขาไม่ใช่ลิปซิงค์ และเขาทำแบบนั้นในทุกๆ การแสดงเพลงภาษาอังกฤษประจำเทศกาลถูกร้องออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มน่าฟัง เพลงเด็กๆ ที่ดูเด็กน้อยกลายเป็นเพลงที่มอมเมาคนฟังให้หลงใหลไปกับเสียงและหน้าหล่อๆ ของคนร้อง“Dashing through the snow, in a one-horse open sleigh,Over the fields we go, laughing all the way.Bells on bob-tails ring, making spirits bright,What fun it is to ride and sing a sleighing song tonight.Jingle bells, jingle bells, jingle all the way!O what fun it is to ride in a one-horse open sleigh.Jingle bells, jingle bells, jingle all the way!O what fun it is to ride in a one-horse open sleigh.”เซ็ทกระโดดลงจากเวที ย่อตัวลงนั่งหน้าเด็กน้อยชั้นประถมวัยกระเต๊าะ เซ็ทยิ้มให้เธอแล้วยื่นลูกอมจากในกระเป๋าให้เธอ เขาลุกขึ้นแล้วเดินไปตามทางเดินที่เว้นว่าง แปะมือกับเด็กทุกคนที่ยื่นมือขึ้นมาหา เซ็ทยิ้มอย่างเป็นกันเอง แต่ในขณะเดียวกันก็แผ่รังสีกั้นไม่ให้ใครเข้าใกล้ ป้องกันไม่ให้เกิดความวุ่นวายแบบตอนก่อนหน้า“เอ้า ใครร้องได้ช่วยกันร้องหน่อยนะ!”“Jingle bells, jingle bells, jingle all the way!O what fun it is to ride in a one-horse open sleigh!!”เด็กนับพันเปล่งเสียงร้องเพลงกันจนดังลั่น มันไม่ได้ไพเราะน่าฟังเหมือนเสียงจากคณะประสานเสียง หากแต่มันเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เพราะต่างคนต่างก็ร้องด้วยความสนุก ไม่มีใครสนใจว่ามันจะเพราะหรือไม่ เซ็ทยิ้มและหัวเราะ เขาเดินเอื่อยๆ ท่ามกลางเด็กนักเรียนมากมายที่ต่างพากันมองมาที่เขาเซ็ทใจกล้า หน้าด้าน และมั่นใจพอว่าศูนย์รวมความสนใจของคนเกือบทุกคนในสถานที่จัดงานต่างก็มุ่งมาที่เขา นั่นรวมถึงจากในไลฟ์สดที่คอยตามถ่ายเขาด้วย“เพลงส่งท้ายวันคริสต์มาสและวันขึ้นปีใหม่ จบด้วยเพลงช้าๆ เบาๆ ที่ทุกคนก็รู้จักเนอะ เพลงอะไรเดาได้มั้ย?”เสียงตอบรับดังกลับมาแบบฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง หลายคนตะโกนแข่งกันเองจนเสียงดังชวนหูอื้อเซ็ทส่งสัญญาณมือเพลงคริสต์มาสแสนเบสิกในเวอร์ชั่นอะคูติกโคตรจะโรแมนติกก็ดังขึ้นเบาๆ คราวนี้ทุกคนที่กรี๊ดร้องเงียบฟังอย่างตั้งใจเพราะมันเป็นเพลงสุดท้ายที่เซ็ทจะยืนอยู่ตรงหน้า เป็นโอกาสสุดท้ายที่นักเรียนทั้งโรงเรียนจะได้เห็นเขาเต็มๆ ตาแบบชัดแจ้ง“We wish you a merry Christmas We wish you a merry Christmas We wish you a merry ChristmasAnd a Happy New YearGood tidings we bring To you and your kin We wish you a Merry ChristmasAnd a Happy New Year”“สุขสันต์วันคริสต์มาส และสวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าครับ”ทันทีที่เสียงเพลงจบลงเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นทำเอาหลังคาแทบสั่นสะเทือน เซ็ทเปลี่ยนงานโรงเรียนสุดอลังการกลายเป็นฮอลคอนเสิร์ตส่วนตัวได้อย่างสมบูรณ์“กรี๊ดดดดดด!!”“ไว้เจอกันใหม่นะครับ สำหรับวันนี้สนุกมาก ขอบคุณนะครับพี่ๆ น้องๆ ทุกคน”งานโรงเรียนไม่ใช่อีเว้นท์หรือคอนเสิร์ต มันไม่มีทีมงานที่ได้ประสิทธิภาพคอยกำกับดูแล ความวุ่นวายก็มากเห็นได้ชัดจากหลังเวทีและคนดูที่ไม่อยู่ในระเบียบ เซ็ทเหนื่อย เหนื่อยมาก ไม่ปฏิเสธเลย แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ที่หาไม่ได้จากที่ทำงานจริงๆ มันวุ่นวายแต่ภายในความวุ่นวายนั้นก็มีความเร่าร้อนและความสนุกสนานของวัยรุ่นที่มีพลังล้นเหลือรวมๆ แล้วเขาไม่ได้รู้สึกแย่มาก แต่ยังไงซะได้กลับบ้านไปหาอลิซก็ดีกว่า......“อ๋อ สุขสันต์วันคริสต์มาส และสวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าอีกครั้งครับคุณผู้อ่านที่น่ารักทุกคน”ว่าจบตัวร้ายสุดหล่อก็ขยิบตายิ้มมุมปากล่อลวงผู้คนไปอีกครั้ง...{ทำไมผมไม่มีบท?}“มุกิ้ว...”

‘กรี๊ดดดดด ฉันจะเป็นลมตาย อัดเพลงวันคริสต์มาสไว้ฟังปีหน้าได้มั้ย นี่เป็นเวอร์ชั่นที่ฉันชอบที่สุดแล้ว มันจะติดตราตรึงใจฉันไปอีกนาน’‘ปีนี้หนูอยู่ป.5 ถ้าหนูย้ายไปเรียนที่นั่นตอน ม. 1หนูจะยังมีเวลาอยู่กับพี่เขาอีกปีใช่มั้ยคะ?’‘โอ้ว คห.บนขา หนูใช้ผู้ชายเป็นแรงบันดาลใจได้ แต่หนูควรให้ความสำคัญกับอนาคตตัวเองมากกว่านี้นะ อย่าตัดสินใจง่ายๆ แบบนั้น ถึงพี่จะเป็นคนนึงที่อยากย้อนเวลาไปเรียนร่วมรุ่นกับเขา //แม้ว่าเราจะเรียนกันคนละสายก็เถอะ’‘เซ็ทหล่อ หล่อมาก หล่อแบบหล่อเหลือร้าย ทั้งๆ ที่มองๆ แล้วหน้าเขาสดมากเลยนะ คือไม่ต้องพูดอะไร ฉันมั่นใจว่าเขาหล่อสุดในโรงเรียนแน่ๆ อิจฉาเด็กในโรงเรียนมากเลยอ่ะที่ได้ดูเขาเปิดคอนตัวเองกันแบบสดๆ ถ้าฉันอยู่ใกล้ฉันจะบึ่งไปเกาะขอบรั้วโรงเรียน’‘ปีหน้า ฉันจะลางานไปรอดูแน่ ขอให้มันมีกิจกรรมนี้อีกทีเถอะ’
-จบเถอะ-
--------------ส่วนเสริมจากตอนหลักตอนที่ 52 จริงๆ จะเขียนเป็นตอนพิเศษอื่นแต่ฟีลกู้ดช่วงนี้ยังไม่มา เรื่องเฮฮายังไม่ได้ เพราะงั้นเอาของเก่ามาขยายต่อยอดเอาเนอะ (จริงๆ มีให้ยืดให้เขียนได้เยอะ นี่ไปเน้นช่วงเพื่อนและช่วงร้องเพลงคริสต์มาส) ถือโอกาสโปรโมทให้กลับไปย้อนอ่านรอแมวมาลงตอนต่อ //หลบรองเท้า-------เนื่องจากเป็นตอนต่อยอดจากตอนหลัก แมวเลยไม่มั่นใจว่าจะเอาไปลงในเด็กดีด้วยดีมั้ย เพราะยังลงไม่ถึง เดี๋ยวจะเป็นการสปอยล์ ไม่ลงหรือลงๆ ไปเถอะดีอ่ะ???ขอให้ทุกคนมีความสุขกับวันคริสต์มาสนะคะ รักทุกคนมากๆ เลยค่ะ จุ้บบบปล. จริงๆ คือแมวอยากทำกิจกรรมแจกของขวัญปีใหม่มากเลย อยากให้อะไรนักอ่านบ้าง แต่ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรมาแจก ตุ๊กตา คุ้กกี้ เชื่อว่าทุกคนน่าจะได้กันจนเบื่อแล้ว เห็นนักเขียนแจกนิยายตัวเองกันเยอะ แต่แมวก็ไม่ได้ตีพิมพ์อ่ะ //เศร้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[mini story] วันคริสต์มาส

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

[New Life] อิสระของชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[mini story] วันคริสต์มาส

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้