Age of war

***ราชินีแห่งความหยาบคาย [แฟต]

“ดันพวกมันกลับไป อย่าให้เข้ามาใกล้มากกว่านี้ได้! ”

“ท่านแฟตครับ คริสตัลเริ่มร้าวไปทั่วแล้วครับ! ”

“ก็รีบซ่อมมันและปกป้องเอาไว้สิยะ! ถ้าโล่กันไม่อยู่ ก็ใช้กำแพงเนื้อนั่นละรับลูกธนูกับลูกไฟพวกมันเอาไว้! เหล่ามดทาส จงปีนรอบคริสตัล และใช้ตัวเองเป็นชุดเกราะมีชีวิตให้กับมันซะ! ”

“รับทราบ! ”

“เพื่อราชินีของพวกเรา! ”

“เพื่อเผ่าของพวกเรา! ”

ชีวิตของทหารต่างร่วงโรยราวใบไม้พลัดใบ แต่ในเวลาเดียวกันก็พลิชีวิตใหม่อย่างงดงามจากคริสตัลแห่งชีวิต

และนั่นคือสภาพการปัจจุบันของกองทัพของฝ่ายเรา ชาวอาร์โธร์โพดา

ลดลงและเพิ่มขึ้นในเวลาเดียวกัน

หากสามารถถ่วงเวลาต่อไปได้อีกนิด จำนวนพลของฝ่ายเราก็จะเริ่มได้เปรียบในขณะที่ของฝ่ายศัตรูมีแต่ลดลง

ซึ่งจากการประเมินด้วยสายตาแล้ว ฉันคิดว่าพวกศัตรูคงเหลือราวหนึ่งแสนนายได้

ในขณะที่กองทัพของฝั่งเรามีถึงสามแสนนาย และยังคงเพิ่มจำนวนขึ้นมาได้

แต่จำนวนที่มากกว่ากลับกลายเป็นเรื่องไร้สาระ เพราะกำลังใจที่ลดต่ำลง

ตัวตนอย่างราชินีแบบพวกฉัน ไม่ได้ช่วยทำให้กำลังใจของพลทหารเพิ่มขึ้นมาได้

การจากไปของขุนพล มีผลอย่างมากต่อทิศทางลมของสนามรบแห่งนี้

“อ๊าก! ”

“อย่าให้พวกมันเข้ามาใกล้ได้มากกว่านี้! ”

ฉันใช้โล่สีดำขนาดใหญ่กระแทกเข้ากับเผ่าปีศาจยักษ์ตรงหน้าจนกระเด็นออกไปไกล

ในเวลาเดียวกัน ที่ด้านบนเหนือขึ้นไปห้าเมตร มีประกายสายฟ้าสีเหลืองจำนวนมากวิ่งตัดผ่านอากาศตรงไปที่คริสตัล

สายฟ้าอันรุนแรงได้ซ๊อตใส่ร่างของเหล่านักรบที่ปกป้องจนไหม้เกรียม ก่อนจะร่วงหล่นลงมาจากผิวของคริสตัล

“แย่แล้ว รีบเข้าไปปกป้องคริสตัลเร็ว! ”

ช่องว่างที่เผยออกมานั้น กำลังจะถูกโหมโจมตีด้วยลูกไฟและธนูที่ยิงออกมาจากปีศาจแสงและปีศาจน้อย

ฉันรีบยืนตั้งตรง แล้วยกโล่สูงเพื่อบังการโจมตีเอาไว้

“กรี๊ด!? ”

“แฟต! ”

ร่างของฉันล้มลงด้วยแรงกระแทกของลูกไฟ

ราชินีฟรด้าพยายามเข้ามาช่วยฉัน

“อย่ามาขวาง! ”

แต่เธอไม่อาจตีฝ่ากองทัพของพวกปีศาจยักษ์ที่ขวางกั้นเอาไว้ได้

“ไม่!? พวกแกกล้าแตะต้องร่างกายของราชินีอย่างฉัน!? ออกไปจากตัวฉันเดียวนี้นะ! ”

ฉันเห็นราชินีฟรีด้าถูกพวกศัตรูรุมเข้าใส่จากทุกทิศทางเหมือนที่สกัดโดน

เธอคงไม่รอดแล้ว

พวกมันใช่กองทัพปีศาจยักษ์เป็นแนวหน้า ใช้กองทัพปีศาจน้อยเป็นผู้สนับสนุนโจมตี และใช้ปีศาจแสงโจมตีจากระยะไกลด้วยอำนาจพิเศษของมัน

ด้วยรูปแบบกองกำลังผสม ทำให้กองทัพของฝ่ายเราถูกแหวกเป็นสองส่วนได้อย่างง่ายดาย

ทั้งที่ฝ่ายเรามีกำลังพลมากกว่าแท้ ๆ

“เรา… ไม่ไหวแล้ว”

ราชินีบอสที่หมดใจสู้ได้ทิ้งโล่ลงไปกองกับพื้น

คงจะถึงขีดกำจัดแล้วสินะ…

ฉันมองไปที่ตรงหน้า

แม่ทัพปีศาจของศัตรูทั้งสี่คนกำลังเดินขึ้นมาเยียบลงบนร่างอันใหญ่โตของฉัน

คนหนึ่งมีร่างกายสูงสามเมตร ผมสีส้มคล้ายเปลวเพลิง และมีเขาคู่ประดับหัว

คนหนึ่งเป็นสตรีร่างยักษ์ที่ไม่ด้อยไปกว่ากัน สตรีผมสีม่วงที่ส่งร่างของสเลบปลิวหายไปจากสนามรบ

คนหนึ่งคือเผ่าปีศาจน้อย ที่แม้ว่าแขนจะขาดไปข้าง แต่ก็สามารถต่อสู้นำทัพทะลวงลึกมาได้ถึงตรงนี้

และคนสุดท้าย แม่ทัพของปีศาจแสง สิ่งมีชีวิตมีปีกโปร่งแสงสูงหนึ่งเมตรอันแสนน่ากลัว

เจ้านี่ไร้ซึ่งบาดแผล อีกทั้งยังสามารถล้มพวกเรานับสิบชีวิตด้วยวิธีที่แปลกประหลาด

เสกได้ทั้ง ไฟ ควบคุมได้ทั้งอากาศ และยังสามารถป้องกันลูกธนูด้วยลม

มันคือปีศาจที่มีรูปร่างอันน่ารักเอาไว้หลอกสายตาผู้คน

“สเลบ…”

ฉันเอยนามของขุนพลอันเป็นที่รักออกมา

ถ้าหากรู้ว่าชะตากรรมจะเป็นเช่นนี้ ฉันน่าจะอ่อนโยนกับเขามากกว่านี้เสียหน่อย

ตรีศูลในมือของแม่ทัพปีศาจถูกยกสูงขึ้น

มันกำลังจะแทงตรงลงมาบนร่างของฉันในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้ว

“ลาก่อน.. สเลบ”

สเลบ สุดยอดขุนพลของฉัน---

ในตอนนั้นเองที่เกิดเรื่องประหลาดขึ้น

กองทัพขนาดใหญ่ของศัตรูถูกประกายสีขาววิ่งตัดผ่านด้วยความเร็วประดุจดั่งสายฟ้าฟาด

ศัตรูที่เข้ารุมล้อมถูกอำนาจลึกลับบางอย่างซัดปลิวกระเด็นขึ้นท้องฟ้า

แล้วร่างสีขาวนั้นก็มารับปลายแหลมของตรีศูลจากศัตรูด้วยดาบเพียงเล่มเดียว

“ต้องขออภัยที่มาช้าครับท่านแฟต”

“เจ้าคือ!? ”

ร่างนั้นสวมชุดเกราะสีขาวสะอาดบริสุทธิ์ทั่วทั้งตัว

มันเป็นชุดเกราะที่ไร้ริ้วรอยต่อตามตัวอักษร

หากมองผิวเผิน คงเป็นได้นึกว่าเจ้าตัวกำลังโป๊อยู่ด้วยซ้ำ

เพราะตัวชุดมันรัดไปตามรูปร่างของเจ้าตัว จนให้ความรู้สึกเช่นนั้น

ดาบสีดำสี่เล่มและรูปร่างที่คุ้นเคยได้ปรากฏสู่สายตา

ชุดเกราะที่เขาสวมใส่อยู่นั้น คือชุดเกราะรุ่นต้นแบบที่สมบูรณ์แบบซึ่งราชินีฟรีด้าแสนจะภาคภูมิใจ ซึ่งฉันเคยส่งไปทดลองใช้งานที่แนวหน้า

ในตอนนั้นเห็นว่ามีอุบัติเหตุจากการขนส่ง เลยไปไม่ถึงมือของสเลบ พร้อมกับการหายสาบสูญของชุดเกราะรุ่นใหม่

แต่ทว่าชุดเกราะตัวที่ว่ากลับได้มาปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าฉัน และผู้ที่สวมใส่มันก็ไม่ใช่ใครอื่น

“สเลบ!? ”

สเลบ สุดยอดขุนพลของฉันผู้นั้น

“บานา… กระผมขอรับชัยชนะไปก่อนนะครับ”

สเลบพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย

ชุดเกราะสีขาวที่ส่วมใส่ได้มีเส้นประกายแสงสีฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วร่าง

“€¢©®!? ”

ปีศาจตรงหน้าสเลบแสดงสีหน้าตกใจออกมา

ไม่ว่าเขาพยายามจะออกแรงเพียงใด เขาก็มิอาจดันร่างของสเลบที่ตัวเล็กกว่าให้ถอยกลับไปได้แม้แต่มิลเดียว

พื้นดินตรงหน้าเริ่มยุบตัวลงจากแรงดันปะทะ แต่กระนั้นร่างของสเลบก็นิ่งประดุจดั่งภูผา

สเลบตวัดดาบออกไปด้วยเล่มที่กำลังรับตรีศูลเล่มนั้น

“##$$#! ”

ศัตรูกรีดร้องอย่างโหยหวนพร้อมกับร่างที่ปลิวกระเด็นไปไกล

มันเป็นดาบที่รุนแรงมาก

“ท่านแฟต กระผม ขุนพลสเลบ กลับมารายงานตัวแล้วครับ”

สเลบ ขุนพลของฉัน ได้กลับมาโลดแล่นในสนามรบอีกครั้งแล้ว

[ผู้กล้า] นักรบผู้กล้าหาญที่ปราบจอมมารและปีศาจอันชั่วร้ายลง

ตำนานเช่นนั้น มีปรากฏอยู่ในทุกเผ่าพันธุ์ไม่ต่างกัน

ไม่ว่าจะเรื่องราวผู้กล้าของเผ่ามนุษย์ ที่แตกแขนงออกมาหลายร้อยเรื่องราว

ไม่ว่าจะเรื่องราวผู้กล้ายักษา ที่สามารถควบคุมอสูรปีกในตำนานขนาดยักษ์ได้

ไม่ว่าจะเรื่องราวของพญาเหยี่ยวที่รู้แจ้งเห็นจริง และนำชัยชนะมาสู่ประเทศด้วยตัวเพียงคนเดียว

หรือเรื่องราวของผู้กล้าแห่งอาร์โธร์โพดา ที่ล้มจอมมารซึ่งคอยกดขี่พวกเขาด้วยมือขนาดยักษ์และแสงไฟ

ภาพของสเลบในชุดเกราะที่ไม่เคยเห็นนั้น ได้ซ้อนทับกับภาพของตำนานดั่งกล่าว

“ทุกคน ถอยไปก่อน”

สเลบเอยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

เขาวิ่งเข้าใส่คลื่นกองทัพตรงหน้า

ไม่พาลูกน้องติดตัว แต่วิ่งบุกใส่ราวคนบ้าที่โง่เขลา

กองทัพพันธมิตรที่เห็นศัตรูวิ่งเข้าหา ได้ตั้งโล่ขวางเป็นกำแพงยาว

นักรบเผ่ายักษาตั้งโล่ขนาดใหญ่สูงสามเมตรขึ้นตรงหน้า

หน่วยจอมยุทธเตรียมตั้งกระบี่พร้อมร่ายรำ กองอัศวินยื่นหอกตรงออกไปด้านหน้า

เหล่าตัวน้อยเริ่มเปล่งประกาย คมอากาศและเปลวไฟได้ผุดปรากฏ

เพียงนักรบผู้เดียว คิดอาจหาญจะต่อกรกับกองทัพอันยิ่งใหญ่เช่นนั้นหรือ?

แต่สเลบยังคงวิ่งต่อไปโดยไม่หวั่นไหวต่ออาวุธร้ายที่พร้อมจะกระหน่ำแทงลงบนร่างของเขา

“สเลบ เจ้าอย่าวู่วาม! ”

ราชินีแฟตที่เห็นภาพนั้นถึงกับกรีดเสียงร้อง

แม้แต่ราชินีฟรีด้าที่เป็นผู้ออกแบบและสร้างชุดนั้นมากับมือ ยังรู้สึกไม่มั่นใจว่าชุดที่สมบูรณ์ของตนจะสามารถต้านทานเอาไว้ได้

แต่เธอคงไม่รู้ตัว ว่าได้สร้างสิ่งที่น่ากลัวออกมาเกินกว่าที่ตนได้คิดจินตนาการณ์เอาไว้

“ไม่เป็นไร---”

ชุดสีขาวเริ่มส่องประกายเส้นแสงสีฟ้าอีกครั้ง

ผิวที่เรียบและดูยืดหยุ่นนั้น ฉับพลันดูแข็งดั่งเกล็ดของมังกร

“---มันไม่เป็นไรหรอก”

เปลวไฟและสายลมที่คมดั่งใบมีดนับร้อยจากพลังของเผ่าภูติ ได้กระหน่ำพุ่งเข้าใส่ร่างของนักรบสีขาว

เกิดควันพวยพุ่งและเสียงระเบิดดังกึกก้อง

“จบแล้ว? นึกว่าจะแน่”

เหล่ากองทัพยักษาที่ถือโล่ตั้งรอเอาไว้ ถึงกับหัวเราะร่าอย่างดูถูก

แต่แล้วพวกเขาก็ต้องถึงกับหน้าซีดเผือกและหุบปากลงในทันที

เงาสีขาวยังคงวิ่งผ่านมาได้ราวกับเดินตัดสายหมอก

ดาบสีดำทั้งสี่เล่มถูกยกชูขึ้นมา พร้อมกับเปล่งประกายแสงสีฟ้า

“หน่วยอัศวิน เตรียมรับมือ! ”

แม่ทัพหนึ่งร้อยนายของหน่วยอัศวินได้คำรามออกคำสั่ง

คมหอกเหล็กกล้าของเผ่ามนุษย์ถูกยื่นออกไปตรงหน้าแนวโล่ของเผ่ายักษา ประดุจดั่งกำแพงเหล็กที่มีหนามแหลมยื่นยาว

ที่ด้านหลัง หน่วยจอมยุทธต่างชูกระบี่ขึ้น เตรียมพร้อมที่จะเข้าโรมรัน

แต่สเลบกลับเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นกว่าเดิม

“เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย!? ”

เหล่าทหารของกองทัพพันธมิตรถึงกับตื่นตระหนกเมื่อเห็นนักรบสีขาวพุ่งเข้ามาโดยไม่คิดที่จะหยุด

“เพลงดาบสี่เล่ม---”

สเลบเกิดความรู้สึกว่าต้องพูดออกไป

ถึงจะดูน่าอาย แต่ตนรู้สึกว่ามันเป็นการเพิ่มพลังใจให้ตัวเองอย่างหนึ่ง

“---ทศกร ประกายทมิฬ! ”

ชื่อเพลงยุทธถูกประกาศดังก้องพร้อมกับคมดาบที่เหวี่ยงออกไปอย่างรวดเร็ว

ชั่วขณะหนึ่งนั้น ทุกคนต่างมองเห็นสเลบสามารถแยกแขนออกมาได้ถึงสิบแขน

ยักษาแนวหน้าจำนวนสิบคนถูกฟันยับจนกลายเป็นเศษเนื้อไปพร้อมกับโล่

หอกเหล็กที่ปะทะร่างของสเลบ กลับเป็นฝ่ายที่หักงอเสียเอง

เหล่าจอมยุทธมนุษย์ที่วิ่งเข้ารุม กลับกลายเป็นฝ่ายที่ถูกดีดกระเด็นออกมา

คลื่นพลังงานประหลาดสีฟ้าจากชุด ได้แผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ทำให้เหล่าทหารหาญรอบตัวเขาปลิวกระเด็นอย่างรุนแรง

“หน่อย ดอง~! ”

เอสเทอนำทัพทูติของตนเอง เปลี่ยนพื้นดินรอบตัวของสเลบให้เป็นบ่อโคลน

ร่างของสเลบเริ่มจมลงไปในบ่อโคลนที่ว่า

“รุม! ”

เอสเทอสั่งให้กองทัพของตนบินล้อมอยู่เหนือหัวสเลบขึ้นไปที่ระยะสิบเมตร

ประกายแสงสว่างได้กำเนิดขึ้นที่ปีกและครัสตัลภูติของพวกเธอ

“จงทำลายชุดเกราะนั้นซะ! จะให้มันพัฒนาไปมากกว่านี้ไม่ได้เด็ดขาด… นั่นมันคือ… เทคโนโลยีของพวกเรา ดอง~! ”

เอสเทอกรีดร้องด้วยภาษาภูติ

เธอรู้ว่าศัตรูมีขโมยเทคโนโลยีของตนเองไป แต่เธอไม่คิดว่าศัตรูจะเอามันไปพัฒนาได้ถึงระดับนี้

ภูติคือเผ่าที่อ่อนแอ พวกเธอมีพละกำลังและแรงกายที่น้อยมาก

ดังนั้นนอกจากคริสตัลที่ใช้ในการช่วยขยายพลังแปลงสสารจากปีกของพวกเธอแล้ว พวกเธอเลยต้องสร้างชุดเกราะที่ช่วยในการเพิ่มพลังกายและป้องกันขึ้นมาด้วยในเวลาที่ออกรบ

แน่นอนว่าชุดเหล่านั้นได้ถูกทิ้งจนฝุ่นจับไม่สร้างต่อ เพราะมันสร้างยากมากด้วยสภาพโรงงานในปัจจุบันที่เผ่าของพวกเธอมี อีกอย่าง ด้วยนิสัยของเผ่าที่ขี้เกียจและขี้เล่น เลยทำให้ของเหล่านั้นถูกละเลยไปอย่างน่าเสียดาย

ซึ่งนั้นเป็นเรื่องที่เอสเทอเคยบ่นในที่ประชุมสภาภูติมาก่อนหน้านี้แล้ว

และตัวตนของชุดเกราะที่สเลบใส่อยู่ มันก็คือชุดที่มีพื้นฐานมาจากชุดเกราะของพวกเธอนั่นเอง

พวกภูติย่อมรู้ถึงความร้ายกาจของพวกมันดี

“ยิง…แบบนี้สินะ? ”

ดาบสีดำของสเลบถูกยื่นตรงขึ้นไปบนฟ้า

เขานำดาบทั้งสี่มาแนบชิดกัน

ประกายแสงสีฟ้าจากดาบได้ถูกเชื่อมต่อกัน แล้วเกิดแรงขับดันอันรุนแรง

ดาบสั่นไหวอย่างรุนแรงจนสเลบไม่สามารถถือดาบเอาไว้ได้อย่างมั่นคงอีก

เขารีบบีบด้ามดาบที่เป็นไกยิงลงไป ก่อนที่ร่างของเขาจะปลิวกระเด็น

พลังงานอิเล็คตรอนที่ถูกดึงจากมวลอากาศโดยรอบได้ถูกยิงออกไป พร้อมกับร่างของสเลบที่ปลิวไปข้างหลังเพราะแรงตีกลับ

คลื่นพลังที่อันตรายขนาดสองเมตร ถูกยิงเป็นเส้นตรงขึ้นฟ้าไปที่กองทัพของเอสเทอ

ถึงจะไม่ตรงเป้ามากนัก แต่พลังงานและความร้อนที่แตกกระจายออกมา ก็ทำให้ฝูงบินของเอสเทอถึงกับปลิวกระจาย

“อั๊ก!? ”

เอสเทอปลิวกระเด็นออกไปไกลจนเกือบถึงสุดขอบสนาม

นี่เป็นอาวุธที่เธอไม่รู้จัก

เพราะว่าพวกเธอสามารถใช้อำนาจจากปีกสร้างการโจมตีได้หลากหลายรูปแบบอยู่แล้ว เลยทำให้เทคโนโลยีของภูตินั้นจะเน้นไปที่การป้องกัน ไม่ใช่การโจมตี

อาวุธที่สเลบยิงออกไปนั้นไม่ใช่เทคโนโลยีของเผ่าภูติ แต่เป็นแนวคิดของราชินีฟรีดา

เธอนำปืนของเผ่ามนุษย์ที่เก็บกู้มาได้จากสนามรบเมื่อนานมาแล้ว มาดัดแปลงเข้ากับเทคโนโลยีของพวกภูติ

จนได้เป็นปืนดาบที่ทรงพลัง

“พลังบ้าอะไรกันนี่…”

สเลบถึงกับพูดน้ำเสียงที่ไม่อยากจะเชื่อตนเองออกมา

มันเป็นภาพที่น่าเหลือเชื่อมาก

ความวุ่นวายและเสียงจากสนามรบได้หยุดลงในทันที

ทุกคนทั้งศัตรูและมิตร ต่างจ้องมองไปที่นักรบที่สร้างแรงกดดันออกมาตรงหน้าเป็นสายตาเดียวกัน

เลือดสีดำของเผ่ายักษาได้ย้อมเกราะสีขาวจนกลายเป็นสีดำ

สเลบแทบไม่ต่างไปจากผู้กล้าในสายตาของเผ่าอาร์โธร์โพดา

ส่วนในสายตาของกองทัพพันธมิตรนั้น เขาคือสุดยอดนักรบที่ไม่เคยเห็นจากไหนมาก่อน

“นักรบทมิฬ…ไม่สิ.. ผู้กล้า… [ผู้กล้าทมิฬ สเลบ] ”

ราชินีแฟตพึมพำกับตัวเองด้วยเสียงอันดัง

“ผู้กล้า...ทมิฬ? ”

“ผู้กล้าทมิฬ สเลบ”

“ผู้กล้าทมิฬ สเลบ! ”

“ผู้กล้ามาแล้ว พวกเราอย่าพึ่งยอมแพ้เด็ดขาด! ”

ทิศทางลมได้เปลี่ยนกลับไปเป็นของฝ่ายอาร์โธร์โพดาอีกครั้ง

กำลังใจได้หวนกลับมาเพราะการปรากฏตัวของสเลบในพละกำลังที่เหนือกว่าอย่างท่วมท้น

แต่สเลบคิดว่าพวกตนไม่ควรจะทำการรบต่อที่นี่อีก

“ถอยทัพ หนีไปตั้งหลักก่อนเถอะครับท่านองค์ราชินีแฟต”

ที่มุมของของสนาม มีประกายสว่างขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น

เอสเทอกำลังรวบรวมหน่วยรบภูติ เพื่อเตรียมการยิงพลังงานโปรตอนขนาดใหญ่ออกมา

เธอโกรธเลือดขึ้นหน้า จนลืมไปแล้วว่าต้องปกปิดขีดความสามารถของเผ่าตัวเอง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป้าหมายคือคริสตัลแห่งชีวิตซึ่งมีสภาพจวนจะพังลงมา และการโจมตีระดับนั้น ต่อให้มีกี่สิบสเลบก็คงป้องกันไม่อยู่

“กระผมจะปิดท้ายขบวนทัพให้เองครับ”

“... เข้าใจแล้ว ทุกหน่วยคงได้ยินแล้วสินะ เปิดทางออกหนีฉุกเฉิน ทุกหน่วย ขนย้ายคริสตัลขึ้นไปบนผิวดิน! ”

อย่างที่เคยกล่าวเอาไว้ ว่าเส้นทางหนีฉุกเฉินมันไม่ได้อยู่ห่างจากตัวเมืองมากนัก

เหตุผลเดียวที่พวกเธอไม่ถอยหนี เพราะรู้ว่าผิวดินข้างบนมีกองทัพชาวปักษารออยู่

แต่สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว ดังนั้น การเลือกหนทางหนี อาจจะเป็นการตัดสินใจที่ดีกว่า

“คิดจะหนีเรอะดอง! ”

เอสเทอแผดเสียงด้วยใบหน้าของวายร้าย

ภูติระดับสูงรวมทั้งสิ้นหนึ่งร้อยนาย ได้ร่วมพลังกันแปรเปลี่ยนโครงสร้างอะตอมตรงพื้นที่ว่างเปล่าด้านหน้า จนเกิดเป็นพลังงานโพตอนที่เข้มข้น

อนุภาคแสงที่เข้มข้นและรุนแรง ได้ถูกส่งออกไปจนเห็นเป็นคลื่นพลังสีแดงสด

เป้าหมายคือคริสตัลแห่งชีวิตที่อยู่อีกฟากของห้องโถง

เสาแสงวิ่งตรงผ่านเหนือกองทัพของทั้งสองฝ่าย

คนที่ยืนขวางเส้นทางต่างถูกคลื่นรังสีแผดเผาร่างจนผิวหนังผุพอง

เอสเทอโกรธจนหน้ามืดตามัว และลืมสิ้นซึ่งกองทัพพันธมิตรของตนเอง

“หน่อย! ”

สเลบกระโดดขึ้นสูงเหนือพื้นกว่าสิบเมตร

เส้นสีฟ้าวิ่งไหลไปทั่วชุดเกราะที่ถูกย้อมเป็นสีดำ ก่อนจะวิ่งไปสู่ปลายดาบดำทั้งสี่เล่ม

“เขี้ยวสังหาร! ”

สเลบตะโกนชื่อท่าเพื่อปลุกใจตัวเองให้กล้าเผชิญหน้ากับลำแสงมรณะ

ดาบทั้งสี่เล่มถูกนำมาประกบปลายแหลม แล้วแทงออกไปตรงหน้า

ประจุพลังงานที่แผ่ออกจากตัวดาบ ได้บิดผันให้ความหนาแน่นอากาศตรงหน้าเปลี่ยนแปลง พร้อมกับทำให้ลำแสงโพตอนหักเหเบี่ยงวิถีกระจายออกไปทุกทิศทาง

เส้นโพตอนที่กระจายออก ได้พุ่งเข้าแผดเผาชีวิตที่อยู่โดยรอบนี้

“ท่านสเลบตัดแสงได้!? ”

“สมกับเป็นผู้กล้าสเลบ! ”

เสียงโหร้องเอาชัยดังขึ้นอีกครั้ง

หากไม่มีคำสั่งให้ถอยทัพ คงเป็นได้กรูบุกเข้าใส่ศัตรูไปแล้ว

ส่วนฝ่ายกองทัพพันธมิตรนั้น มันคือภาพของฝันร้าย

“แม่งตัดแสงได้ด้วย! ”

บานาพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนก

ขนาดสเลบเองยังไม่รู้เลย ว่าทำไมตัวเองถึงสามารถตัดลำแสงให้แยกออกมาได้

“ศัตรูมันกำลังหนีแล้ว! ”

เอรีสที่แขนด้วนไปข้างได้แผดเสียงดัง

ที่กำแพงตรงด้านหลังคริสตัล กำลังมีรูขนาดใหญ่ถูกเปิดออกมาให้เห็น

ดินที่ถูกพอกปิด ได้ถูกเหล่ามดทาสขุดออกจนเผยให้เห็นเส้นทางหลบหนีที่ซ่อนเอาไว้

“ถอนทัพ! ”

ราชินีแฟตส่งคลื่นสมองสั่งการออกไป

คริสตัลขนาดสิบเมตรเริ่มถูกขนย้ายออกไปที่อุโมงค์ขนาดใหญ่ด้านหลัง

มันเป็นเส้นทางที่สูงสิบห้าเมตร และมีความกว้างกว่าสามสิบเมตร

สามารถใช้เคลื่อนทัพจำนวนมากได้อย่างสบาย ๆ

“ใครจะปล่อยให้หนีฟะ! แครอท เอรีส พวกเธอถอยไปสั่งการข้างหลัง เจ้าจิ๋วเอสเทอ แกมาช่วยสนับสนุนข้าที! ”

“ได้เลยดอง! ”

บานาที่ลุกขึ้นกลับมาในแนวหน้า ได้ไล่แครอทกับเอรีสที่บาดเจ็บไปอยู่ในแนวหลังแทน

ดูเหมือนเขาคงไม่อยากให้สองสาวต้องมารับมือกับสเลบ ที่กำลังยืนขวางกองทัพของทั้งสองฝ่ายเอาไว้

“อย่าให้มันหนี ไล่ตามไป! ”

บานาแผดเสียงก้อง

กองทัพพันธมิตรเริ่มเคลื่อนทัพไล่ตามเข้าไปในอุโมงค์หลบหนี

ซึ่งแน่นอนว่าสเลบไม่ยอมให้ไล่ตามไปโดยง่าย

“ห้าม--”

ร่างของสเลบได้เลือนหายไปจากวิสัยทัศน์ของบานา

เขาวิ่งแทรกไปในกองทัพศัตรูอีกครั้ง

ดาบทั้งสี่ถูกวางในแนวระนาบ พร้อมกับวิ่งตัดเชือดเฉือนร่างของเหล่าทหาร

“มาสู้กับข้าสิฟะ! ”

บานาพยายามวิ่งไล่ตาม แต่ไม่อาจตามทันได้

“---ล้ำเข้ามา”

เสียงของสเลบถูกทิ้งเอาไว้ข้างหลัง หลังจากที่ทำการสังหารศัตรูไปนับร้อยนายที่แนวหน้า

“และลาก่อน”

เมื่อเห็นว่ากองทัพของตัวเองเข้าไปในเส้นทางหลบหนีหมดแล้ว เขาก็กล่าวอำลาออกมา

สเลบกระโดดสูงสิบห้าเมตร แล้ววาดดาบฟันลงไปที่เพดานอุโมงค์

เนื้อดินจำนวนมากถูกทำลาย และร่วงหล่นลงมาราวสายฝน

อุโมงค์หลบหนี ได้ถูกอุดตายลงด้วยฝีมือของสเลบอีกครั้ง

“หน่อยแน่! ”

บานาแทงตรีศูลลงไปที่กำแพงดินอย่างโกรธแค้น

อีกเพียงแค่ก้าวเดียว พวกเขาก็จะชนะแล้วแท้ ๆ

“กองทัพภูติ รีบทำลายกำแพงเดียวนี้ดอง! ”

เอสเทอเองก็หัวร้อนไม่แพ้กัน

บาดแผลที่ได้รับจากการต่อสู้เมื่อกี้ มันทำให้เธอโกรธมาก

“ทำลายลงได้แล้วครับ! ”

ซึ่งพวกเขาต้องใช้เวลาถึงสิบนาทีในการทำลาย

ซึ่งแน่นอนว่า--

“ไม่ทัน…”

--กองทัพของอาร์โธร์โพดาได้หนีไปไกลแล้ว

เผ่าอาร์โธร์โพดา สามารถเอาตัวรอดจากเหตุการณ์หายนะในรอบที่เก้าได้สำเร็จแล้ว

***นักรบไร้นินทรา [สเลบ]

ท่ามกลางความืดของเส้นทางที่มืดมิด มีเพียงผมเดินอยู่คนเดียว

เพราะว่าผมอยู่ปิดท้าย เลยออกตัวตามไปช้าสุด

มีแต่ความืดรอบตัว และอยู่เพียงตัวคนเดียวในความมืดของเส้นทางหลบหนี

“ (สเลบ เจ้าอยู่ที่ไหน!? ข้างบนดินปลอดภัย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่พวกปีศาจมันตีกันเองอยู่ พวกเรารอดแล้วสเลบ!) “

เสียงของท่านราชินีแฟตได้ดังขึ้นภายในสมองของผม…

“ (ท่านแฟตครับ…) ”

“ (สเลบ! เจ้ายังมีชีวิตอยู่ข้างล่างนั้นใช่มั้ย?) ”

อยากส่งคลื่นสมองตอบท่าน แต่ทว่า…

ร่างกายมันหนัก…

รู้สึกเหนื่อยล้า และแทบไม่เหลือแรงที่จะตอบกลับไป

อยากแผดเสียงตอบท่านแฟตว่าผมสบายดี และให้หนีไปก่อนได้เลย

เพราะว่าผมก้าวขาต่อไปไม่ไหวแล้ว

ชุดที่สวมใส่ตัวนี้ มันสร้างภาระให้กับร่างกายมากจนเกินไป

รู้สึกได้เลยว่ากล้ามเนื้อกำลังจะฉีกขาด

หมดแรงแม้แต่จะก้าวเดิน

ร่างกายเองยังกรีดร้องว่าให้จงนอนพักลงตรงนี้

ลงตรงเส้นทางเดินหลบหนีที่ไร้ผู้คน

แต่ผมยังมีเรื่องที่ต้องทำอยู่

“ (ท่านราชินี…) ”

จงหนีไป

“ (สเลบ!?) ”

จงหนีไปให้ไกล อย่าได้เป็นห่วงผมเลย

พวกศัตรูอาจตีกันเองจริง หรืออาจเป็นแผนลวงของศัตรู พวกเราไม่อาจรู้ได้เลย

และนักรบของฝ่ายเรากำลังอ่อนแรง

ดังนั้น จงหนีไปเถอะครับท่านแฟต

อย่าได้รอผม อย่าทำให้ผมเป็นสาเหตุของความพ่ายแพ้เลยครับ

“ (จงหนีไป…) ”

ดังนั้น ได้โปรด จงนำทัพหนีไปเพื่อผมด้วยเถิด

“ (... พวกเราจะลงไปทางใต้) ”

ราชินีแฟตส่งข้อความสุดท้ายมาให้สั้น ๆ ก่อนจะตัดการติดต่อไป

รู้สึกได้ว่าคลื่นสมองของท่านกำลังห่างไกลออกไป

“ดีแล้วละ… พวกเรา… ปลอดภัย…”

ผมพูดกับตัวเองเช่นนั้น ก่อนที่สติของตัวเองจะดับมืดลง

วิสัยทัศน์รอบตัว กำลังจะมืดบอดลง...