อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บทที่ 45: สามวันพลิกชะตา

ภายในห้องลับที่เงียบสงัด เย่เฉินเปิดกล่องน้ำแข็งผลึกออก ไอเย็นยะเยือกที่แฝงไว้ด้วยพลังอันแหลมคมพวยพุ่งออกมาทันที

'ระวังให้ดี' เสียงของหุนตุ้นดังขึ้นเตือน 'แก่นโลหะเย็นนี้ไม่ได้มีแค่พลังธาตุน้ำแข็ง แต่ยังแฝงไว้ด้วย 'เจตจำนงแห่งโลหะ' ที่แหลมคม การดูดซับมันโดยตรงอันตรายอย่างยิ่ง... แต่สำหรับกายาอสูรของเจ้า มันคือยาบำรุงชั้นเลิศที่จะช่วยขัดเกลาร่างกายให้แข็งแกร่งดุจศาสตราวุธเทวะ!'

เย่เฉินพยักหน้ารับ เขาวางแก่นโลหะเย็นลงบนพื้นเบื้องหน้า และยื่นข้อมือขวาที่รอยสักเถาวัลย์อสูรสถิตอยู่ออกไป

เถาวัลย์อสูรกลืนสวรรค์ปรากฏตัวออกมาอีกครั้ง มันพุ่งเข้าพันรอบแก่นโลหะเย็นอย่างรวดเร็วและเริ่มกระบวนการดูดกลืนทันที!

แต่ครั้งนี้มันไม่ง่ายเหมือนครั้งก่อน! พลังงานที่อัดแน่นและเจตจำนงอันแหลมคมของแก่นโลหะเย็นต่อต้านการดูดกลืนอย่างรุนแรง! เถาวัลย์อสูรสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด

"ช่วยมัน!" หุนตุ้นตะโกน

เย่เฉินโคจรพลังกายาโลหิตทั้งหมดของตนเอง ส่งพลังเข้าไปช่วยเถาวัลย์อสูรบดขยี้การต่อต้านนั้น!

ในที่สุด...พลังงานสายแรกจากแก่นโลหะเย็นก็ถูกดูดกลืนและส่งเข้าสู่ร่างกายของเย่เฉิน!

"อ๊ากกก!"

เย่เฉินกัดฟันแน่น! มันเป็นความเจ็บปวดที่แตกต่างออกไป...ราวกับมีดาบน้ำแข็งนับล้านเล่มกำลังทิ่มแทงและขัดเกลาทุกอณูในร่างกายของเขาจากภายใน! กระดูก เส้นเอ็น และกล้ามเนื้อของเขากำลังถูกหล่อหลอมขึ้นใหม่ในระดับที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม!

แต่เขาก็อดทน! เพราะทุกวินาทีที่ผ่านไป เขาสัมผัสได้ว่าร่างกายของตนเองกำลังแข็งแกร่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!

เวลาผ่านไป...หนึ่งวันเต็ม...

แก่นโลหะเย็นหดเล็กลงไปเกือบครึ่ง...และในที่สุด...

"ครืนนนนน!"

พลังสีโลหิตในร่างของเย่เฉินพลันเกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพอีกครั้ง! มันเดือดพล่านและอัดแน่นจนกลายเป็นสีแดงเข้มอมดำ และเริ่มมีประกายโลหะสีเงินวาววับแทรกซึมอยู่ภายใน!

กายาโลหิต...ทะลวงสู่ขั้นปลายได้สำเร็จ!

แต่เย่เฉินยังไม่หยุด เขาใช้เวลาอีกสองวันที่เหลือในการดูดซับพลังงานทั้งหมดของแก่นโลหะเย็นจนหมดสิ้น และใช้มันเพื่อสร้างความมั่นคงให้กับระดับพลังใหม่ของตนเอง

ในขณะเดียวกัน...ตลอดสามวันที่ผ่านมา เมืองเมฆาล่องก็ตกอยู่ในความคึกคักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ข่าวเรื่องศึกตัดสินชะตาได้แพร่สะพัดไปทุกหัวระแหง โรงพนันต่างๆ แทบจะล่มสลายเพราะมีคนไปวางเดิมพันมากมายมหาศาล และแน่นอน...เกือบทุกคนล้วนวางเดิมพันข้างเซียวอี้เฟิง

รุ่งอรุณของวันที่สามมาเยือน...

ณ คฤหาสน์ตระกูลหลิน ประตูห้องลับที่ปิดสนิทมาตลอดสามวันเต็ม ก็ได้เปิดออกช้าๆ

เย่เฉินก้าวออกมา...

เขายังคงอยู่ในชุดสีดำเรียบง่ายเช่นเคย แต่กลิ่นอายรอบกายของเขากลับแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง มันสงบนิ่ง...เก็บงำ...และลึกล้ำราวกับดาบเทวะที่ถูกเก็บไว้ในฝัก รอคอยเพียงเวลาที่จะถูกชักออกมาเพื่อสังหารศัตรู

หลินเวยเวยที่ยืนรออยู่ด้วยความเป็นห่วงตลอดสามวัน เมื่อได้เห็นเขาก็ต้องตกตะลึงไปชั่วขณะ นางรู้สึกได้ว่าชายตรงหน้าน่ากลัวยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัวนัก

เย่เฉินมองนางและพยักหน้าให้เบาๆ เป็นการขอบคุณ

เขาทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ไปยังทิศทางของลานประลองกลางเมือง...

"ไปกันเถอะ..."

"...อย่าให้เขาต้องรอนาน"