ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 113: อสนีบาตคำรามกลางเมืองหลวง

ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมถนนเบื้องหน้าตำหนักเมฆาจร...

นายกองทหารและเหล่าทหารนับพันนายต่างก็ลังเล! พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับ "อสนีบาตโหว"... วีรบุรุษผู้ช่วยชีวิตองค์รัชทายาท... ผู้ที่ได้รับบรรดาศักดิ์จากองค์จักรพรรดิโดยตรง! การยกอาวุธใส่เขา... มันไม่ต่างอะไรกับการก่อกบฏอย่างแท้จริง!

กลิ่นอายของขอบเขตแก่นแท้ทองคำที่หลินฟานปลดปล่อยออกมานั้นกดดันจนทำให้พวกเขาแทบจะหายใจไม่ออก!

แต่นายกองผู้นั้น... ด้วยความภักดีต่อองค์ชายรองและความกลัวที่จะต้องรับโทษหากขัดคำสั่ง... เขาได้ทำการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิต!

"อย่าไปฟังมัน! มันเป็นพวกเดียวกับกบฏรัชทายาท!" เขาคำรามลั่น "มันมีแค่คนเดียว! พลธนู! ยิง!"

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ลูกศรอาคมนับร้อยดอกพุ่งเข้าใส่หลินฟานราวกับห่าฝน!

แววตาของหลินฟานพลันเย็นชาลง...

"เวลาสามลมหายใจ... หมดลงแล้ว"

เขาไม่ได้ขยับ... ไม่ได้ยกดาบขึ้นป้องกัน...
เกราะปราณอสุนีบาตราชันย์ปรากฏขึ้นรอบตัวเขาโดยอัตโนมัติ!

เป๊าะ! แปะ!

ลูกศรอาคมทั้งหมด... เมื่อเข้าใกล้ร่างของเขาในระยะสามเมตร... ก็พลันแตกสลายกลายเป็นผงธุลี! ไม่สามารถสัมผัสได้แม้แต่ชายเสื้อของเขา!

"พวกเจ้า... ได้เลือกความตายแล้ว"
หลินฟานยกมือขวาขึ้นสู่ท้องฟ้า...
แล้วกำหมัดแน่น!

"ทัณฑ์หมื่นอสนี!"

ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!

ท้องฟ้าเหนือถนนเส้นนั้นพลันมืดครึ้มลง! วังวนเมฆาสายฟ้าสีม่วงทองขนาดมหึมาปรากฏขึ้น! ราวกับทัณฑ์สวรรค์ขนาดย่อมได้จุติลงกลางเมืองหลวง!

สายฟ้าพิโรธนับร้อยนับพันสาย... ฟาดผ่าลงมาจากวังวนเมฆา... สู่ใจกลางกองทัพทหารนับพัน!
มันไม่ใช่การต่อสู้... แต่มันคือการพิพากษาจากสวรรค์!

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นระงมไปทั่ว! เกราะและค่ายกลป้องกันของเหล่าทหารไร้ความหมายโดยสิ้นเชิงต่อหน้าพลังทำลายล้างระดับนี้! ร่างของพวกเขาถูกเผาไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา!

ภายในเวลาไม่ถึงสิบลมหายใจ...

พายุสายฟ้าก็สลายหายไป... ท้องฟ้ากลับมาแจ่มใสอีกครั้ง...

แต่บนพื้นดินเบื้องล่าง...

กองทัพทหารชั้นยอดนับพันนาย... ได้หายไปจนหมดสิ้น...

เหลือไว้เพียงหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่ที่ยังคงมีควันคุกรุ่นและประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่... กับเศษซากของชุดเกราะและอาวุธที่หลอมละลาย...

นายกองผู้โง่เขลาคนนั้น... ได้ระเหยกลายเป็นอากาศธาตุไปแล้ว...

ความเงียบ... ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว... เข้าปกคลุมทั่วทั้งบริเวณ

การกระทำที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งเกิดขึ้นกลางเมืองหลวงนี้... ได้ส่งคลื่นกระแทกสั่นสะเทือนไปทั่วทุกอำนาจในราชธานี!

ณ ตำหนักรัชทายาท... องค์รัชทายาทและเหล่าขุนนางที่กำลังเผชิญหน้ากับกองทัพอีกฝ่าย... ต่างก็เงยหน้ามองไปยังทิศทางของพายุสายฟ้าเมื่อครู่ด้วยความตกตะลึงระคนกับความหวัง!

ณ ตำหนักองค์ชายรอง... องค์ชายรองจ้าวหลิงเฟยที่กำลังรอฟังข่าวดี... เมื่อได้รับรายงานว่ากองกำลังพันนายที่ส่งไปปิดล้อมสำนักเมฆาครามได้ "หายไป" ภายในพริบตา... ใบหน้าของพระองค์ก็พลันขาวซีดราวกับคนตาย!

พระองค์ตระหนักได้ว่า... สัตว์ร้ายที่พระองค์พยายามจะล่า... บัดนี้มันได้หลุดออกมาจากกรงแล้ว!

ณ ใจกลางของหลุมอุกกาบาตที่คุกรุ่น...

หลินฟานยืนสงบนิ่งอยู่... เกราะปราณอสุนีบาตของเขาค่อยๆ สลายหายไป...

เส้นทางจากตำหนักเมฆาจร... ไปยังสมรภูมิที่แท้จริง... บัดนี้ได้ถูกเปิดออกแล้ว...

เขาหันหน้าไปยังทิศทางของตำหนักรัชทายาท... แล้วก้าวเท้าแรกออกไป... เดินผ่านซากปรักหักพังที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างช้าๆ...