ตอนที่ 2 ครอบครัวชาวสวนรังแกคน (2)
“หูหนวกรึข้าพูดกับเ้าอยู่ไม่ได้ยินรึ” ทันใดนั้นหม่าเสี่ยวเฟิ่งก็ผลักนางเต็มแรงเดิมทีร่างกายของอู่เย่ว์อ่อนแออยู่แล้ว พอถูกผลักแบบนี้ก็ล้มลงไปบนพื้นอาการเวียนหัวทำให้นางอยากอาเจียน เมื่อเงยหน้ามองก็เห็นแววตาโกรธเกรี้ยวของหม่าเสี่ยวเฟิ่ง
อู่เย่ว์คิ้วขมวดเข้าหากันจ้องมองหม่าเสี่ยวเฟิ่งเงียบๆ แววตานั้นดุจอสรพิษ น่ากลัวและเ็าหม่าเสี่ยวเฟิ่งถูกนางจ้องจนเริ่มใจคอไม่ดี ถอยไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวน้ำเสียงก็อ่อนลงหลายส่วน “ทำไม จะทำร้ายข้ารึพวกเราสองแม่ลูกเป็ผู้มีพระคุณของเ้า เบิกตาของเ้าดูให้ชัดๆถ้าไม่ได้ท่านแม่ข้าช่วยเ้าขึ้นมาจากแม่น้ำ เ้าคงได้กลายเป็ศพไปนานแล้วให้ที่พักพิงให้อาหารเ้ากิน หลายวันมานี้ที่เ้านอนอยู่บนเตียงไม่ใช่ข้ารึที่ดูแลเ้า พวกเราอยากได้ของตอบแทนจากเ้า มันก็เป็เื่ที่สมควรอยู่แล้ว”
อู่เย่ว์ฝืนอดทนลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบากทันใดนั้นแววตาของนางก็อ่อนโยนขึ้นมากอย่างน่าประหลาด “พี่หม่า พี่พูดถูก ลำบากพี่กับท่านแม่แล้วที่ช่วยชีวิตข้าไว้”
หม่าเสี่ยวเฟิ่งใเล็กน้อย“เ้าคิดจะมาไม้ไหนอีก”
อู่เย่ว์ยิ้มให้ ก้มตัวลงไปหยิบกระเป๋าผ้าสีดำสกปรกใบหนึ่งจากใต้เตียงหยิบเครื่องรางกันภัยในกระเป๋าออกมา มองแววตาไม่ออกว่าอยู่ในอารมณ์ไหน “ชีวิตข้าก็ถือว่าเพิ่งเดินออกมาจากประตูยมโลกหลังฟื้นในที่สุดข้าก็คิดได้ พี่กับท่านแม่มีบุญคุณใหญ่หลวงกับข้า่หลายวันมานี้ที่ข้านอนอยู่บนเตียงก็ได้ท่านดูแลข้าอย่างเอาใจใส่ต่อให้ข้าจะใจร้ายอย่างไร หัวใจข้าก็ไม่ได้ทำจากเหล็ก ข้าสมควรตอบแทนบุญคุณให้ดี”หลายวันมานี้ใน่ที่นางสลบไม่ฟื้น ไม่ได้กินน้ำสักหยดก็มีแค่ตอนกินยาหม่าเสี่ยวเฟิ่งถึงจะบีบปากนางป้อนยาเข้าไปอย่างอดทนมีหลายครั้งที่ยาเข้าไปในจมูก สำลักจนต้องอาเจียนออกมา พอหม่าเสี่ยวเฟิ่งโมโหก็มาลงกับใบหน้านางเื่พวกนี้แม้นางจะไม่ได้สติดี แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางสูญเสียความทรงจำไป“ดูสิพี่หม่า เดิมทีพี่ก็สวยอยู่แล้ว ใส่ชุดของข้าดูดีกว่าข้าเยอะเลยเมื่อก่อนข้าไม่รู้ความ พี่เป็ผู้ใหญ่คงไม่ถือสาผู้น้อย อย่าโกรธเลยนะ”
หม่าเสี่ยวเฟิ่งถูกนางชมจนตัวลอยในหมู่บ้านที่ยากจนและห่างไกลแห่งนี้ นางจะมีโอกาสได้ใส่ชุดสวยแบบนี้ได้อย่างไรวันนี้ไปเดินในหมู่บ้าน คนพวกนั้นมองกันจนตาแทบถลนออกมานางไม่รู้จักลายปักดิ้นเงินด้ายทองอะไรแต่ดูจากเนื้อผ้าชั้นดีก็รู้ได้ว่าราคาต้องไม่ใช่ถูกๆ แน่นอนในหมู่บ้านแห่งนี้มีแค่นางที่หน้าตางดงามที่สุด ท่านแม่ก็ให้สิ่งที่ดีสุดกับนางเลี้ยงดูนางอย่างประคบประหงมมาตลอด แม้แต่คุณหนูลูกคนรวยที่อยู่ตรงหน้านี้ก็ยังหน้าตาดูธรรมดาหม่าเสี่ยวเฟิ่งจึงยิ่งรู้สึกว่าตัวเองสูงส่งกว่า
“หลายวันก่อนหน้านี้ไม่เห็นเ้าฉลาดแบบนี้”หม่าเสี่ยวเฟิ่งรับเครื่องรางกันภัยชิ้นนั้นมาพลิกดูซ้ายทีขวาทีหลายรอบพบว่าถึงแม้จะไม่ใช่ของมีราคา แต่ดูเหมือนจะสูงส่งไม่เบา นางจึงเอาแขวนไว้เหนือเอว“ของเล็กน้อยที่เ้าให้ไม่พอค่าหมอที่ท่านแม่ข้าเสียไปหรอกนะเกิดเป็คนต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณ พวกเราเป็คนให้ชีวิตเ้าเ้าต้องจำใส่ใจเอาไว้เสมอ เข้าใจไหม”
วันนี้กวนซื่อเข้าเมืองไปตามหาญาติของนางแล้วรอแค่คนในครอบครัวของนางมารับนางกลับไป ถึงตอนนั้นย่อมขาดของตอบแทนงามๆ อย่างเสียไม่ได้กวนซื่อบอกแล้วว่า ถ้าพานางไปส่ง ไม่แน่นางอาจสะบัดหน้าหนีทำเป็ไม่รู้จักกันก็ได้พอถึงตอนนั้นแม้แต่เงินสักแดงก็ไม่ได้ จึงต้องไปตามหาครอบครัวนางให้มารับกลับหากไม่ให้เงินก็จะพาคนมาเหยียบศพนางเป็อันจบ หมู่บ้านหนิวเจี่ยวยากจนแร้นแค้นไม่มีคนนอกเข้ามาหลายสิบปี ครั้งนี้คว้าโอกาสร่ำรวยได้แล้ว ไม่ว่าอย่างไรพวกนางสองแม่ลูกก็ไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไป
อู่เย่ว์แค่ยิ้มให้ “รอข้ากลับถึงบ้านแล้วข้าจะไม่มีทางลืมพี่หม่าแน่นอน”
เพียงแต่เกรงว่ากวนซื่อไปติดต่อคนของจวนที่ในเมืองคงไม่มีใครปล่อยให้นางกลับไปได้ง่ายๆแล้ว
สองแม่ลูกคู่นี้ความจริงนั้นโลภมากไม่รู้จักพอการรับมือกับผู้หญิงบ้านนอกตามป่าเขาเช่นนี้ก็คือคอยดูสีหน้าเข้าไว้
ชาติที่แล้วนางหลงเชื่อกวนซื่อที่เสแสร้งเป็คนดีดื่มยาที่กวนซื่อให้จนนางสูญเสียพรหมจรรย์อย่างไม่รู้ตัวนับแต่นั้นมาชีวิตก็ตกต่ำลง
“พอเถอะๆ เ้าคิดได้เช่นนี้ก็ดีไม่เสียแรงที่ข้าดีกับเ้าขนาดนี้ในเมื่อเ้าฟื้นแล้วก็ไม่มีเหตุผลจะกลับไปนอนี้เีอีก ออกมาช่วยข้าทำงานหน่อย”หม่าเสี่ยวเฟิ่งเหลือบมองนางพลางพูดขึ้น
ขณะนั้นอู่เย่ว์รู้สึกเวียนหัวอย่างรุนแรงอีกครั้งอาการหิวต่อเนื่องหลายวันทำให้มือของนางสั่นเล็กน้อย
ทว่าหม่าเสี่ยวเฟิ่งไม่ได้สงสารนางที่เป็คนป่วยร่างกายาเ็หรือกระทั่งไม่มีน้ำตกถึงท้องสักหยดมาหลายวันเลยสักนิด!
ทำงานรึ ได้สินางทำงานเก่งใช้ได้ทีเดียว
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97
1K
