รู้ตัวอีกทีเวลาของข้าก็ผ่านมาหนึ่งหมื่นปี : The next 10,000 years of Alchemy Empress

        ไป่ฟานเซียนหรี่ตาลงเมื่อสัมผัสถึงแรงกดดันที่ทะลักเข้ามานางเอาตัวเองมายืนอยู่หน้าฮุ่ยเอ๋อและหวงจื่อหาน แรงกดดันระดับปรมาจารย์ไม่สามารถผ่านนางไปได้

        ร่างของหานจุนโป๋ก้มงอลงสองมือสัมผัสกับพื้นสนามหญ้าแววตาของไป่ฟานเซียนหรี่ลงเล็กน้อยเพราะสัมผัสได้ถึงการโจมตีระรอกต่อไปที่กำลังจะเข้ามา

        ฟุบ!

        หานจุนโป๋เคลื่อนไหวด้วยท่าร่างราวกับพยัคฆ์มันดูคล้ายกับการเคลื่อนไหวของหานหลงยี่ก่อนหน้านี้ แต่มันทั้งเร็วกว่าดุดันกว่าและทรงพลังกว่ากันอย่างยิ่งจนเทียบไม่ติด

        หานจุนโป๋พริบตาเดียวก็มาโผล่เบื้องหน้าไป่ฟานเซียนสองมือที่อัดแน่นไปด้วยพลังปราณตะปบเข้ามาเป็นกากบาท ไป่ฟานเซียนด้วยความที่มีคนของตนอยู่ด้านหลังจึงต้องตั้งรับอย่างช่วยไม่ได้

        แต่มันจะแค่ช่วยไม่ได้จริงเหรอ?

        ไม่มีใครรู้ว่าช่วงไม่กี่วันมานี้ไป่ฟานเซียนเริ่มมีความเครียดสะสมอยู่ในตัวโดยไม่รู้ตัวความผิดปกติของฮุ่ยเอ๋อที่นางยังไม่สามารถแก้ได้มันเข้ามากวนจิตใจของนางจนนางเองก็เริ่มเหนื่อยล้าในใจ

        เหมือนก่อนหน้านี้ที่นางขอให้ลุงหวงมาประมือด้วย

        บางครั้งบางครานางก็อยากจะยืดเส้นยืดสายบ้างเหมือนกัน

        และหานจุนโป๋ที่ปรากฏตัวออกมาพร้อมประกาศความเป็นศัตรูแบบนี้นี่มัน

        ช่างถูกที่ถูกเวลาอย่างยิ่ง!

        เปรี้ยง!

        เสียงการปะทะที่รุนแรงดังขึ้นเมื่อไป่ฟานเซียนยกมือเพียงข้างเดียวเข้าไปรับการโจมตีของหานจุนโป๋

        ร่างที่การเคลื่อนไหวดูราวกับสัตว์สี่เท้าของหานจุนโป๋กระเด็นไปอย่างไม่อาจต้านทาน!

        “อืม...”

        ไป่ฟานเซียนเหลือบมองฝ่ามือตัวเอง มันไม่มีแม้แต่ร่องรอยความเสียหายแม้แต่นิดเดียว

        “ระดับปรมาจารย์สินะ?”

        วินาทีนั้นหานจุนโป๋ก็สัมผัสได้ถึงกระแสพลังที่รุนแรงปะทุออกมาจากร่างของหญิงสาวตรงหน้า

        มันรุนแรงแต่ก็เงียบสงบ มันดุดันแต่ก็หนักแน่นความลึกล้ำของมันเหมือนกับท้องมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ไพศาลและทรงพลัง

        ระดับปรมาจารย์?

        หานจุนโป๋มองหญิงสาวอย่างตกตะลึงความรุนแรงและรูปแบบกระแสลมปราณของหญิงสาวมันเป็นพลังของระดับปรมาจารย์จริงๆ! ทั้งมันยังใกล้เคียงกับเขาจนแทบจะเท่าเทียมกัน

        ปรมาจารย์ตัวจริงที่อายุ 25!

        ชายชราไม่อยากจะเชื่อ แต่ความจริงมันกลับปรากฏขึ้นต่อหน้าทั้งยามที่ร่างบางนั้นเริ่มลอยขึ้นเหนือพื้นขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับสายลมที่พัดอยู่รอบๆนั่น

        มีเพียงระดับปรมาจารย์เท่านั้นที่สามารถเหาะเหินเดินอากาศได้ดั่งใจ

        แน่แล้วว่าวิดีโอนั่นผิดพลาด

        หานจุนโป๋หัวเสียอย่างยิ่ง สำหรับเขาแล้วการที่ข้อมูลซึ่งสำคัญที่สุดเกิดความผิดพลาดขึ้นมาแบบนี้มันไม่ใช่แนวของเขาที่สุด

        เขาจะลงมือเมื่อมั่นใจทั้งยังต้องวางแผนการมาก่อนล่วงหน้า แล้วตักตวงผลประโยชน์กลับมาให้มากที่สุดนั่นต่างหากคือแนวทางของหานจุนโป๋

        “มาช่วยข้ายืดเส้นยืดสายเสียหน่อย...”

        หญิงสาวพูดประโยคที่เคยพูดกับลุงหวงด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทพ่อบ้านชราที่อยู่ด้านหลังรู้สึกคุ้นเคยกับประโยคนี้อย่างยิ่ง เพราะระยะหลังบางครั้งบางคราท่านปรมาจารย์ไป่ก็จะกดพลังจนเป็นระดับจอมยุทธ์เช่นเดียวกันแล้วประลองกับเขาแก้เครียด

        แต่นี่เป็นการต่อสู้ระดับเดียวกันของปรมาจารย์!

        เขามองไป่ฟานเซียนด้วยความเป็นห่วง

        หานจุนโป๋เองก็กัดฟันกรอดเขาระเบิดเอาลมปราณออกมาจากร่างอย่างรุนแรง ร่างสองร่างจึงพุ่งเข้าไปพัวพันกันกลางอากาศท่ามกลางสายตาของผู้มุงดู

        คนของหานจุนโป๋มองการต่อสู้นั้นตาค้างเมื่อมารู้ว่าความจริงหญิงสาวคนนั้นเป็นถึงระดับปรมาจารย์ล้วนตัวสั่นกันขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้เพราะนี่มันหมายความว่าพวกตนไปล่วงเกินตัวตนระดับปรมาจารย์เข้าแล้วสินะ!

        พวกเขาบางส่วนอยากจะหนีแต่การต่อสู้กันของผู้ฝึกตนระดับปรมาจารย์กลับเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งกว่า อย่างในคราวก่อนเพียงมีข่าวลือว่าจะเกิดการประลองระหว่างราชันย์บูรพาหม่าฟู่เฟิงกับจอมดาบเจิ้งเหรินอี้เหล่าผู้ฝึกตนก็พร้อมจะเดินทางกันเพื่อมาดูแม้จะอยู่คนละซีกประเทศแล้ว

        แต่นี่มีปรมาจารย์มาต่อสู้กันต่อหน้าโอกาสที่จะเรียนรู้แบบนี้พวกเขาไม่อยากจะพลาดไปจริงๆ!

        ไป่ฟานเซียนยืนอยู่บนฟ้าด้วยท่าทีผ่อนคลายนางสามารถหลบการโจมตีระยะประชิดจากหานจุนโป๋ด้วยพลังฝึกตนระดับปรมาจารย์เช่นเดียวกันได้อย่างง่ายดายนางเริ่มบิดร่างกายราวกับกำลังวอร์มอัพท่าทางเช่นนั้นทำให้หานจุนโป๋ถึงกับควันออกหู

        “อย่าดูถูกกันนัก!” หานจุนโป๋คำราม พลังปราณในร่างของเขาพุ่งขึ้นสูงมือทั้งสองข้างตะปบออกมาด้านหน้าเกิดเป็นกรงเล็บที่มีเสียงคำรามของพยัคฆ์พุ่งกรีดผ่านท้องฟ้าเป็นทางเข้าใส่ไป่ฟานเซียน!

        พยัคฆ์กรีดนภา!

        กระบวนท่านี้เป็นกระบวนท่าโจมตีระยะไกลที่สร้างชื่ออย่างหนึ่งให้หานจุนโป๋ความรุนแรงของมันสามารถตัดผ่านก้อนหินใหญ่หรือแผ่นเหล็กได้อย่างง่ายดาย!

        หญิงสาวมองการโจมตีเบื้องหน้าที่พุ่งมานางสะบัดมือคราหนึ่ง พลังปราณที่ควบแน่นจนคล้ายกับคมดาบสีม่วงก็พุ่งทะยานเข้าใส่กรงเล็บด้วยความเร็วที่ไม่ยิ่งหย่อน

        เมื่อการโจมตีทั้งสองปะทะกันก็เกิดเสียงดังสนั่นความรุนแรงที่เท่าเทียมกันทำให้พลังทำลายของทั้งสองกระบวนท่าถูกหักล้างกันจนสลายไปทั้งคู่ชายชรามองสิ่งที่เกิดอย่างแปลกใจ ร่างของเขาพุ่งลงไปยังพื้นดินเบื้องล่าง

        ไป่ฟานเซียนที่เห็นว่าคู่ต่อสู้ที่มาช่วยเธอยืดเส้นยืดสายอยากลงไปต่อสู้ที่พื้นก็ไม่ขัดร่างของนางร่วงลงมายืนที่เดิมอย่างสงบราวกับนางฟ้าที่ลงมาจากสวรรค์

        หานจุนโป๋ที่เตรียมจะใช้คำพูดเพื่อหลอกล่อให้หญิงสาวลงมาสู้กันเบื้องล่างก็เหยียดยิ้มขึ้นมาความจริงแล้วสิ่งที่เขาถนัดที่สุดคือการต่อสู้บนพื้นดินนี่ล่ะ!

        ไม่งั้นฉายาของเขาจะเป็นพยัคฆ์ภูผาได้อย่างไร?

        ร่างของชายชราสั่นสะท้านเล็กน้อยทันใดนั้นผืนดินรอบๆตัวของเขาก็เริ่มสะเทือน พวกมันค่อยๆแยกตัวเป็นชั้นๆใต้เท้าของหานจุนโป๋ก่อนจะลอยมาประกอบขึ้นทั่วตัวของเขาจนดูคล้ายชุดเกราะที่สร้างมาจากพื้นดินชั้นหนึ่ง

        อย่าเห็นว่ามันเป็นเพียงดินเพราะพลังปราณของหานจุนโป๋นั้นกำลังไหนเวียนอยู่จนทั่วเกราะนี้มันสามารถป้องกันการโจมตีจากอาวุธสมัยใหม่อย่างลูกปืนหรือระเบิดได้สบายนอกจากนี้ถ้าเป็นการโจมตีของระดับที่ต่ำกว่าปรมาจารย์ล้วนไม่สามารถจะทะลุผ่านเกราะชุดนี้ไปได้

        อย่างหมัดของหวงจื่อหานที่เคยต่อยจนพื้นเป็นหลุมเป็นบ่อมันไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับเกราะที่สร้างจากดินนี้ได้เลยแม้แต่นิดเดียว!

        ดินที่ก่อตัวค่อยๆเข้าไปห่อหุ้มที่ศีรษะของหานจุนโป๋ลักษณะภายนอกของมันดูคล้ายกับใบหน้าของพยัคฆ์ ยามที่ชายชราย่อตัวลงมาตัวเขาในยามนี้ดูไม่ต่างจากเสือตัวใหญ่ที่มีตัวเป็นดิน

        นี่คือวิชาที่ทำให้เขาถูกเรียกว่าพยัคฆ์ภูผา!

        ดวงตาของหานจุนโป๋เองก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสายตาของสัตว์ร้ายตาดำด้านในหดจนคล้ายกับว่ามันเป็นดวงตาของเสือจริงๆ!

        พลังปราณสีน้ำตาลเข้มเริ่มปะทุออกมาพื้นดินที่หานจุนโป๋กำลังสัมผัสก็ดูเหมือนดั่งแขนขาเพียงเขาคำรามทีหนึ่งก็กลายเป็นหอกพสุธาแทงขึ้นมาจากพื้นดินจนไป่ฟานเซียนต้องกระโดดหลบ

        หานจุนโป๋อาศัยจังหวะนั้นใช้พื้นดินที่ยกตัวขึ้นมาเป็นหอกช่วยในการเคลื่อนไหวร่างของเขากระโจนเหมือนสัตว์ร้าย ค่อยๆโจมตีไป่ฟานเซียนจากทุกทิศทาง

        ทั้งหอกพสุธาทั้งการโจมตีตอดเล็กตอดน้อยจากหานจุนโป๋ ไป่ฟานเซียนเองก็เริ่มที่จะไม่ชอบใจ

        นางอุตส่าห์คิดว่าลงมาสู้กันบนพื้นจะได้ใช้หมัดและร่างกายแลกกันเหมือนตอนสู้กับลุงหวงการต่อสู้แบบนั้นต่างหากที่สามารถช่วยระบายความเครียดให้นางได้

        “น่ารำคาญจริง”

        ไป่ฟานเซียนพูดขณะที่นางหลบหอกพสุธาที่พุ่งขึ้นมาไม่หยุดมือขวาของนางสะบัด คมดาบสีม่วงก็ออกมาแล้วตัดผ่านจนหอกทั้งหมดร่วงลงไปกองกับพื้น

        หานจุนโป๋ที่แอบอยู่หลังหอกเล่มหนึ่งตัวแข็งทื่อเขากระโจนถอยห่างออกมาตั้งหลักใหม่อย่างช่วยไม่ได้แต่ไป่ฟานเซียนเองก็ไม่ยอมปล่อยเขาถอยไปง่ายๆ ร่างงามพุ่งในพริบตาก็ตามทันเธอตวัดขาเรียวงามเตะเข้าไปกลางลำตัวของหานจุนโป๋ที่ไม่ทันตั้งตัวจนกระเด็นไปชนกับต้นไม้แล้วถางป่าเข้าไปไกลกว่าสิบเมตร

        ชายชราที่โดนซัดจนกระเด็นไปรีบพลิกตัวอย่างรวดเร็วเขาหวาดกลัวว่าไป่ฟานเซียนจะโจมตีซ้ำมาอีกระรอกแต่เขากลับแปลกใจเพราะหญิงสาวไม่ได้ตามมา นางเพียงกลับไปยืนใกล้ๆคนของนางเท่านั้น

        หานจุนโป๋จึงอาศัยจังหวะช่วงนี้โคจรลมปราณเพื่อฟื้นฟูบาดแผลของตัวเอง

        ชายชราตระกูลหานไม่รู้ตัวเลยว่าที่ไป่ฟานเซียนไม่ตามมานั้นเป็นเพราะนางกำลังหันไปมองเด็กน้อยที่สีหน้าดูไม่สบายอย่างยิ่งอยู่

        นางรู้ว่าเด็กน้อยนี่กำลังคิดอะไรอยู่

        “เจ้าเป็นอะไรหรือไม่...?”

        หญิงสาวถามเสียงเบา แต่เสียงนั้นกลับดังเข้าไปในจิตใจของฮุ่ยเอ๋อ

        “หนูไม่เป็นอะไรค่ะนายหญิง!”

        แม้เด็กน้อยจะพูดแบบนั้นแต่ไป่ฟานเซียนกลับสัมผัสได้ว่าฮุ่ยเอ๋อกำลังแกล้งทำเป็นเข้มแข็งอยู่

        เหมือนที่ช่วงนี้เด็กคนนี้กำลังทำทุกวัน

        “บางที เจ้าอาจจะเป็นผู้ฝึกตนไม่ได้...”

        ไป่ฟานเซียนกัดริมฝีปากอย่างชั่งใจ ก่อนที่จะพูดคำพูดที่คาดไม่ถึงออกมาแม้แต่ลุงหวงเองยังตาค้างเพราะไม่คิดว่าไป่ฟานเซียนจะมาพูดกับเด็กน้อยในเวลาแบบนี้

        ฮุ่ยเอ๋อที่ได้ฟังร่างเล็กๆถึงกับแข็งค้างก่อนที่มันจะสั่นน้อยๆราวกับกำลังอดกลั้นไว้อยู่

        “เจ้าเสียใจหรือไม่...?”

        ไป่ฟานเซียนมองฮุ่ยเอ๋อด้วยสายตาจริงจังเมื่อเธอตัดสินใจบางอย่างแล้วมันก็ขึ้นอยู่กับจิตใจของเด็กน้อย

        ว่าเด็กคนนี้จะยังคงมุ่งมั่นหรือไม่

        เหมือนครั้งแรกที่นางเจอเธอ

        “หนูขอโทษที่ทำให้นายหญิงผิดหวัง...”เด็กน้อยเริ่มปรากฏน้ำตาขึ้นที่หางตาขณะที่พูด เธอไม่ได้รู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถฝึกตนได้แต่เธอกลับเสียใจที่ทำให้นายหญิงของตนผิดหวังมากกว่า เด็กน้อยกำมุกธิดาอัคคีซึ่งถูกร้อยเป็นสร้อยคอโดยลุงหวงไว้แน่นอย่างไม่รู้ตัว

        เธอแม้จะเป็นเด็กแต่ก็รู้ดีว่านายหญิงนั้นทุ่มเทให้ตัวเองขนาดไหน นายหญิงใช้เวลาช่วงบ่ายทุกวันไปกับเธอทั้งเธอยังสังเกตว่านายหญิงศึกษาตำราแพทย์มากมายอยู่ตลอดเวลาแค่นั้นเธอก็พอจะเดาได้แล้ว

        ว่าร่างกายของเธอนั้นมีปัญหา

        “...ข้าไม่เคยผิดหวังในตัวเจ้า”

        ไป่ฟานเซียนกลับเผยรอยยิ้มออกมาอย่างหาได้ยาก  นางเดินไปอยู่เบื้องหน้าฮุ่ยเอ๋อแล้วลูบหัวเด็กน้อยอย่างแผ่วเบาโดยไม่สนใจหานจุนโป๋ที่สายตาสว่างวาบ แล้วคิดจะหาโอกาสจังหวะนี้โจมตีทีเผลอ

        “เจ้ารู้หรือไม่ บางครั้งผู้ที่แข็งแกร่งก็ไม่จำเป็นต้องมีพลังปราณที่สูงล้ำ”

        ไป่ฟานเซียนสลายพลังปราณที่ไหลเวียนอยู่ทั่วร่างทิ้งไปในพริบตานางก้าวเท้าออกมาด้านหน้าแล้วเผชิญหน้ากับหานจุนโป๋ที่พุ่งเข้ามาพร้อมกับพลังปราณที่ไหลทะลักจนสามารถทำคนธรรมดาสลบได้สบายๆ

        ลุงหวงที่อยู่ใกล้ที่สุดตกใจ เพราะอยู่พลังปราณของท่านปรมาจารย์ไป่ก็หายไป

        ไป่ฟานเซียนตอนนี้เขาคิดว่าไม่ต่างจากคนธรรมดา!

        “ข้าจะสอนให้...”

        ไป่ฟานเซียนขยับขา เท้าของนางก้าวออกไปข้างหนึ่งหลักการยืมพลังจากผืนดินและถ่ายเทน้ำหนักผสานกันอย่างลงตัวอย่างถึงที่สุดภายใต้การเคลื่อนไหวนี้

        ตูม!

        ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สำหรับผู้ชมภายนอกรู้สึกเพียงว่าหานจุนโป๋กำลังวิ่งเข้าใส่ไป่ฟานเซียนแต่วินาทีที่ปะทะกันไป่ฟานเซียนซึ่งไม่ปรากฏลมปราณใดๆในร่างกลับเป็นผู้ที่สามารถยืนอยู่ได้!

        ส่วนหานจุนโป๋นั้นกระเด็นไปไกลเสียยิ่งกว่ารอบเมื่อครู่ทั้งคราวนี้เกราะดินของเขายังแตกเป็นชั้นจนละเอียด ดวงตาของชายชราเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสายตาก่อนที่มันจะเหลือกค้างเพราะสติของเขาหายไประหว่างที่กำลังลอยอยู่

        สรรพสิ่งรอบตัวกลายเป็นเงียบสงบเหล่าผู้ฝึกตนที่เป็นคนของหานจุนโป๋ล้วนไม่เข้าใจในวินาทีสุดท้ายไป่ฟานเซียนไม่ได้ปรากฏลมปราณของระดับชั้นปรมาจารย์ออกมาเลยแม้แต่นิดเดียวแต่การโจมตีของนางกลับจัดการหานจุนโป๋ที่เป็นถึงระดับปรมาจารย์ได้ในหนึ่งหมัด!

        “แก่นแท้อันเป็นที่สุดของการเคลื่อนไหวและกระบวนท่า...”

        “ปรมัตถ์หมัดมวย”

        *ปรมัตถ์ = ใจความสำคัญ ,ประโยชน์อย่างยิ่ง , ความจริงอันเป็นที่สุด, ลึกซึ้งจนยากที่ปุถุชนจะเข้าใจ.*