หวงไป๋หลานที่หิวจัดกินหมดอย่างรวดเร็วไม่เหลือแม้แต่น้ำซุบ จินฉินหยูเห็นลูกสาวเหมือนจะไม่อิ่มก็คิดจะสั่งให้อีก แต่หวงไป๋หลานบอกว่าเธออิ่มแล้ว สองแม่ลูกจ่ายเงินแล้วจึงออกจากร้านไป
ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งออกจากตัวอำเภอ จินฉินหยูจึงเอ่ยปากออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ
“อาหลาน แม่ขอโทษที่ทำให้ลูกลำบาก”
“ไม่ใช่ความผิดของแม่ คนพวกนั้นต่างหากที่ผิด แม่ไม่ต้องขอโทษหรอก”
“แต่ลูกเจ็บตัวขนาดนี้เพราะปกป้องแม่ แม่…” จินฉินหยูพูดไม่ออกได้แต่ร้องไห้เสียใจกับความอ่อนแอของตัวเอง
หวงไป๋หลานเห็นแบบนี้จึงได้เข้าไปกอดและตบหลังเธอเบา ๆ เธอไม่เคยปลอบใครมาก่อนจึงทำได้แค่นี้ พอแม่ของเธอสงบลง หวงไป๋หลานจึงรีบถามเธอ
“แม่ยังรักผู้ชายคนนั้นอยู่รึเปล่า”
จินฉินหยูมองลูกสาวอย่างตกตะลึง ลูกของเธอไม่แม้แต่จะเรียกเขาว่าพ่อ เธอน้ำตาไหลอีกรอบ
“แม่ไม่ได้รู้สึกอะไรอาหลาน ตอนแม่แต่งงานมาที่นี่ บ้านของแม่ยากจนจนไม่มีจะกิน ครอบครัวแม่กลัวว่าแม่จะลำบากจึงหาคนมาแต่งงานด้วย แต่ครอบครัวหวงตอนนั้นลูกสะไภ้ทั้งสองกำลังท้องไล่เลี่ยกันเลยไม่มีใครทำงาน พวกเขาพอเห็นว่าถ้าแต่งกับแม่แล้วจ่ายสินสอดแค่ 1 หยวน พวกเขาเลยรีบพากันมา เื่มันก็แค่นี้แหละ”
“ถ้าอย่างนั้นแม่จะออกไปอยู่กับหนูที่ตัวอำเภอหรือเปล่าคะ”
“ไม่ใช่แม่ไม่อยากไป แต่คนพวกนั้นคงไม่ยอมให้แม่ไปแน่”
“เื่นั้นแม่ไม่ต้องห่วง หนูจะจัดการเอง หนูแค่อยากให้แม่ยืนยันว่าอยากอยู่กับหนูหรือเปล่า”
“โธ่ลูก แน่นอนว่าแม่อยากอยู่กับลูก ตอนนี้แม่เหลือแค่ลูกคนเดียวที่ทำให้แม่มีชีวิตอยู่รู้หรือเปล่า ถ้าวันนั้นลูกเป็อะไรไปแม่ก็คงอยู่ต่อไปไม่ไหว”
“แม่อย่าร้องไห้ ตอนนี้หนูสบายดีแล้ว เรารีบกลับกันเถอะดึกมากแล้ว”
เช้าวันต่อมา เสียงปีศาจเฒ่าทั้งะโทั้งทุบประตูจนหูแทบแตกดังั้แ่ฟ้ายังไม่สว่าง
“พวกแกแม่ลูกไม่คิดจะตื่นมาทำการทำงานหรือไงห๊ะ นอนกินบ้านกินเมืองกันขนาดนี้ แกไม่รู้เหรอว่านี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว” เสียงนางเหลียนฉิวย่าของนางดังมาก่อน ตามมาด้วยเสียงนางเหลียนอ้ายชิงคู่หู
“นั่นสิแม่ นังพวกนี้มันชักจะี้เีตัวเป็ขนแล้ว แค่เจ็บตัวนิดหน่อยทำสำออยเสียหลายวัน”
“ทุบประตูช่วยชั้นซิ ชั้นทุบจนเจ็บมือแล้วยังไม่ได้ยินเสียงพวกมันแม่ลูกเลย นังพวกนี้มันตัวล้างผลาญจริง ๆ เร็วเข้าเรียกมันจนกว่าจะตื่น”
จินฉินหยูสะดุ้งตื่น เธอกำลังจะลุกขึ้นไปทำกับข้าวเหมือนทุกวัน แต่หวงไป๋หลานห้ามเธอเอาไว้และบอกให้เธอนอนต่อ เธอบอกว่าจะให้จินฉินหยูพาเธอไปทำธุระที่โรงเรียน แล้วค่อยไปหาข้าวกินข้างนอก จินฉินหยูจึงต้องนอนต่อ โดยมีลูกสาวกอดเอาไว้แน่นเพราะกลัวเธอแอบออกไป
หวงไป๋หลานที่กลับมาเมื่อคืนนี้นอนเดินลมปราณแทบทั้งคืน เธอไม่รู้สึกเหนื่อยแต่กลับมีกำลังมากขึ้น อีกอย่างเธอไม่อยากให้คนสารเลวพวกนั้นมาเอาเปรียบแม่เธออีก เธอกำลังวางแผนจะออกจากบ้านที่เหมือนนรกนี่ในอีกไม่นาน ทำไมเธอต้องให้แม่เธอทำตามคำสั่งคนสารเลวพวกนั้นด้วยล่ะ ไม่มีทาง ถ้าไม่ติดว่าฆ่าคนแล้วต้องติดคุกเธอคงจัดการพวกมันไปั้แ่เมื่อคืนแล้ว
204
