[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 127 ความจริงที่ปิดมานาน

        เสียงกึกกัก ๆ ของรถยนต์ชนิดหนึ่งกำลังจอดลงเทียบกับข้างทางเสียงหญิงแก่ทั้งสามคนกำลังขอบคุณสำหรับผู้โดยสารตัวน้อยทั้งสามที่มาใช้บริการพวกเธอพร้อมกับค่าตอบแทนอันมากมายกว่าใครจะจ่ายพวกเธอแบบนี้พวกเขาทั้งสามลุกออกจากแท็กซี่กันอย่างรวดเร็วก่อนที่แท็กซี่คันนี้จะแล่นออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับกลุ่มควันพวกเขาปัดกลุ่มควันนั้นให้หายไปก่อนจะมองข้างหน้าที่ดูไม่คุ้นเคยยิ่งโฟกัสเห็นก็สงสัยว่าพวกเขามาลงอะไรแถวย่านชานเมืองที่มีบ้านไม่กี่หลังโฟกัสมองอย่างสงสัยว่าตนเองอยู่ไหนแล้วพี่สาวให้มาลงที่แบบนี้ทำไม

        “พี่ค่ะ...ที่นี่มัน...ที่ไหนนะ?” โฟกัสเอ่ยถามพี่สาวที่สายตาของเธอจับจ้องมองบ้านข้างหน้า

        โพรทาเลียจ้องมองบ้านข้างหน้าที่ชวนคิดถึงความทรงจำของธีเอมัสกำลังไหลเข้าหัวของเธอบ้านเล็กที่ไม่ได้อยู่ตรงหน้ามีเพียงครอบครัวเล็ก ๆ อยู่ภายในบ้านหลังนี้แต่ว่าบ้านนั้นกลายเป็นบ้านใหญ่ในตอนนี้

        “เป็นที่...ที่ใครบางคนหวังที่จะกลับมา…”

        สิ้นคำพูดนั้นโพรทาเลียก็ยืนมือเข้าไปยังช่องว่างของมิติห้วงจิตใจแล้วดึงโซ่บางอย่างที่ปลายทางนั้นผูกกับใครบางคนอยู่ก่อนจะดึงออกมาอย่างแรงจนตัวคนนั้นก็หลุดมากระแทกกับพื้นอีกฝ่ายได้สติก่อนจะเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่จับเขาเอาไว้

        “สายเลือดโพไซดอน!! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!!”

        “ฟื้นแล้วยังปากดีอีกนะ?”

        “หึ! ดีที่หลังของเฮเลนน่าไม่ได้ผลกับฉันละกัน!”

        “เหรอ?”

        โพรทาเลียมองอีกฝ่ายที่กำลังพูดอะไรที่ไม่ดูสถานการณ์ของตนเองเลยสักนิดเจสันที่มองสถานการณ์อยู่นั้นก็กระซิบกับโฟกัสเบา ๆ

        “หมอนั้นเป็นใครนะ?”

        “อ๋อ อดีตชาติของพี่สาวนะคะเขาน่าจะเป็นชาติสุดท้ายที่อยู่ในช่วงเวลาโลกครั้งที่สองนะคะ”

        “เกือบหลายสิบปีอยู่นะนั่น...อายุน่าจะเกินร้อยปีแล้วมั้ง”

        “น่าจะนะคะ...”

        โฟกัสได้แต่ยิ้มแห้ง ๆเพราะเธอไม่รู้ว่าอดีตชาติของพี่สาวอายุเท่าไหร่กันแน่ก่อนจะมองไปทางพี่สาวที่กำลังต่อปากต่อคำกับอดีตชาติอยู่

        “หึ! นายคิดว่าตัวเองมีปากมีเสียงแล้วฉันจะฟังและยอมปล่อยนายหรือไง?”

        “คอยดูละกัน!! ถ้าฉันออกไปได้นะ!!เธอได้ตายแน่ ๆ ฉันจะส่งเธอให้ท่านแซเทิร์น”

        โพรทาเลียยกขาขึ้นเตะไปที่ใบหน้าอีกฝ่ายทันทีจนอีกฝ่ายนั้นถึงกับเจ็บปวดกับแรงที่โดนจนเขากระอักเลือดออกมา

        “คำหนึ่งก็แซเทิร์น สองคำก็แซเทิร์นแกคิดว่าชายคนนั้นช่วยอะไรแกได้เหรอ!? แกคงไม่ลืมนะว่ามันคือคนที่ทำให้ชีวิตพวกเราแต่ละชาติต้องตกอับเพียงใด!!”

        “!!!” ธีเอมัสมองด้วยสีหน้าไม่พอใจ

        “ข้าจะสนอะไรเขาบอกว่าจะช่วยฉันให้กลับมายืนบนโลกได้ ให้ฉันกลับมาช่วงเวลาที่ภรรยาฉันอยู่ ลูกๆ ฉันที่กำลังจะโต!! เธอไม่เข้าใจหรอก!!”

        โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งตอกย้ำด้วยแรงหมัดเธอกระชากอีกฝ่ายแล้วชกไปที่ใบหน้าอย่างแรง

        “ไม่เข้าใจงั้นเหรอ!? นายคงไม่ลืมความรู้สึกของนายทุกอย่างมันส่งต่อถึงฉัน!! ฉันไม่สนว่านายจะทุกข์แค่ไหนนายคิดว่าถ้านายย้อนกลับมาแล้วจะทำอะไรได้งั้นเหรอ!! พวกเขาจะมองเห็นนายไหม!? ถ้านายทำพลาดแล้วมันจะยอมทำตามที่นายสั่งหรือไง!!”

        “ถุย!! ต้องทำถามสิหมอนั้นสัญญากับฉันแล้ว!!”

        “คิดเหรอว่าเทพเฮงซวยนั้นจะรักษาสัญญาหรือไง!! ตั้งสติได้แล้ว!! ธีเอมัส!!”

        โพรทาเลียกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายเข้ามาใกล้ ๆ ด้วยความโกรธที่อีกฝ่ายยังไม่ฟังอะไรเธอนอกจากความรู้สึกแรงกล้าที่ต้องการให้ความฝันของตนเองเป็นจริงก่อนที่จะมีเสียงแหลมหวานตะโกนเรียกใครบางคนดังขึ้นมา

        “คุณย่าทวด!!”

        ทุกคนต่างหันไปมองเจ้าของเสียงเป็นเด็กน้อยที่เดินออกมาจากบ้านตรงหน้าของพวกเขาโพรทาเลียหยุดพูดก่อนจะมองไปที่เด็กน้อยที่เธอมองแล้วรู้สึกคุ้นเคยที่ได้เห็นธีเอมีสมองอีกฝ่ายก็รู้สึกแปลก ๆ ก่อนจะหันไปตามทางที่อีกฝ่ายมองเขาเห็นเด็กตัวน้อยวัยประมาณสี่ถึงห้าขวบกำลังวิ่งเล่น เธอมีผิวกายสีแทนน้ำผึ้งเขารู้สึกคุ้นเคยกับเด็กคนนั้นก่อนที่จะมีหญิงชราเดินตามออกมาช้า ๆพร้อมกับไม้ค้ำของเธอ

        “ระวังนะ...อัลติโอ้ เดี๋ยวจะล้มเอา”

        “คร้าบบบบบ~”

        หญิงชรายิ้มให้เด็กน้อยความสดใสของเด็กน้อยทำให้คนเป็นย่าทวดสบายใจเธอกำลังจะเดินไปข้างหน้าแต่ก็รู้สึกร่างกายทรงตัวไม่อยู่ธีเอมัสเห็นก็พยายามจะลุกขึ้นก็ต้องชะงักเมื่อมีชายวัยกลางคนเข้ามาช่วยประคองหญิงชรา

        “คุณแม่ ระวังหน่อยสิครับ! ร่างกายยิ่งไม่ดีอยู่ด้วยช่วงนี้ คุณหมอบอกว่าให้ระวังไม่ใช่หรือครับ?”

        “ฮ่า ๆ แม่สบายดี หมอพวกนั้นก็ห่วงเกินไปนะ~”หญิงชราตบมือลูกชายเบาๆ

        “โธ่ คุณแม่…”

        ชายวัยกลางคนมองแม่ของตนเองที่นับวันยิ่งชราไปทุกวันพอ ๆกับตัวเขาที่เป็นลูกคนสุดท้ายก็ยังเริ่มชราภาพขึ้นไปทุกวันธีเอมัสที่มองอยู่ริมถนนพร้อมกับพวกโพรทาเลีย เขาก็มีน้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้างเขาไม่คิดว่าตนเองจะมาเห็นคนที่เขานั้นรักมาก ๆ อยู่ตรงหน้า

        “ชาล็อต...แจ็ค...”

        ภาพตรงหน้าช่างน่าคะนึงหาเป็นอย่างมากยิ่งชื่อของผู้คนตรงหน้าที่อยู่ห่างออกช่างคุ้นหูเธอหันไปมองชายที่กำลังจ้องมองไปทางครอบครัวนั้น

        “ไงล่ะ? นายอยากได้ไม่ใช่เหรอ?การพบหน้าครอบครัวของนายอีกครั้งนะ!?”

        “ใช่...แต่...ที่นี่ไม่ใช่ช่วงเวลาที่ฉันต้องการ!!”ธีเอมัสหันไปขึ้นเสียงใส่อีกฝ่าย

        “หมายความว่าไง?”

        “ฉันต้องการกลับไปยันช่วยที่ฉันจากมา!! ไม่ใช่ช่วงเวลาที่เธอกำลังจะใกล้ตายแบบนี้!!”

        “อะไร!? นายคิดว่าย้อนเวลาไปเวลานั้นมันจะได้อะไรขึ้นมา!? โดยที่นายยังเป็นเพียงแค่วิญญาณกัน ธีเอมัส”

        “ฉันไม่สนใจ!! ขอแค่ได้เจอเธอก็พอ!!”

        “แล้วนายเจอเธอตรงนี้ยังไม่พอหรือไง!?”

        ธีเอมัสได้ยินคำถามนั้นทำให้เขานิ่งไปชั่วขณะเขาอยากเจอภรรยาในวัยยังสาวมากกว่านี้เพราะมีบางอย่างที่เขาต้องการคำตอบมาก ๆเขาอยากได้คำตอบจากภรรยาของตนเองโดยไม่กระทบต่ออาการของเธอตอนนี้โพรทาเลียมองอีกฝ่ายที่มีสีหน้านิ่งไปชั่วขณะก่อนจะเปลี่ยนเป็นหมองหม่นเธอรู้เลยว่าอีกฝ่ายมีความลับอะไรเพราะอีกฝ่ายทำให้เธอเห็นหมดทุกอย่างความทรงจำในอดีตตั้งแต่ตนจนถึงช่วงที่ขาดหายไปในสงครามเยอะไปหมดเธอกุมหัวเมื่อภาพทุกอย่างมันเข้ามาและทำให้ปวดหัวมาก ๆแต่ความรู้สึกตอนนี้อีกฝ่ายคือรู้สึกกลัวกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นนั้นทำให้เธอมันเกิดเองถึงจะต้องเจ็บก็ต้องยอมรับมันให้ได้

        “ได้...นายกลัวนัก ฉันจะจัดการให้!! ฉันต่างจากนายที่ฉันมีความกล้าพอเหมือนสมัยนายเป็นวัยรุ่น!!”

        โพรทาเลียเดินก้าวออกจากตรงนั้นข้ามถนนไปอย่างไม่คิดอะไรจนธีเอมัสเห็นก็ตกใจเขาพยายามจะลุกขึ้นแต่ว่าโซ่ที่ผูกเขาไว้มันรัดไม่ให้เขาลุกไปได้

        “แจ็กสัน!! หยุดเดี๋ยวนี้!! เธอทำแบบนั้นไม่ได้นะ!!” ธีเอมัสตะโกนอย่างตื่นตกใจเขาไม่อยากให้อีกฝ่ายทำแบบนั้น “แจ็กสัน!! ได้โปรด!! หยุด!!”

        โพรทาเลียข้ามจนมาถึงอีกฝั่งเธอเดินตรงไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่นอย่างไม่สนใจอะไรก่อนจะมีเด็กชายตัวน้อยวิ่งตรงมาหาเธออย่างคุ้นเคยอย่างไม่เกรงกลัวเด็กน้อยจับมาที่กางเกงพร้อมกับยิ้มอย่างน่ารักให้เธอ

        “สวัสดีครับ~”

        โพรทาเลียก้มมองเด็กน้อยพร้อมกับย่อตัวลง “สวัสดีครับ”

        “พี่สาวเป็นใครกัน? มาทำอะไรบ้านผมเหรอ?”

        “มาหาคุณย่าทวดชาล็อตครับ พี่ขอพบท่านหน่อยนะ”

        “ครับ!” เด็กน้อยยิ้มให้ก่อนจะวิ่งไปด้วยท่าทางเหมือนเครื่องบินกำลังกางปีกบินไปหาผู้เป็นย่าทวด“ย่าทวดครับ”

        หญิงชรากำลังพูดคุยกับลูกชายตรงม้านั่งในสวนหน้าบ้านเธอก็มองเหลนตัวน้อยที่เดินมาหาก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยน

        “จ้า เหลนน้อยของย่า”

        “มีคนมาหาครับ” เด็กน้อยชี้มาทางโพรทาเลียที่กำลังยืนอยู่

        ผู้ใหญ่ทั้งสองมองตามที่เด็กน้อยชี้ก็เห็นเด็กสาวผมสีดำดวงตาสีเขียว การแต่งกายแบบวัยรุ่นแต่ว่าใบหน้าของอีกฝ่ายทำให้หญิงชรามองอย่างสงสัยที่เด็กสาวมีรอยแผลเป็นที่น่าสงสารที่มีใบหน้าแบบนั้นคนเป็นย่าทวดค่อย ๆ ลุกขึ้นมา ลูกชายค่อย ๆ พยุงตัวแม่ของตนเองแล้วเธอก็ค่อย ๆเดินมา

        “เธอเป็นใคร เด็กน้อย?”

        “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณชาล็อตฉันเป็นคนของโอลิมปัส”

        “โอลิมปัส...ฉันไม่ต้องการจะเจอคนจากทวยเทพหรอกนะ!! กลับไปซะ!!” ชาล็อตขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจที่เจอคนของเขาโอลิมปัสตอนนี้

        โพรทาเลียได้ยินน้ำเสียงอีกฝ่ายก็คิดว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ได้ขึ้นตรงกับโอลิมปัสแน่ๆ ก่อนจะเปลี่ยนคำพูด

        “เดี๋ยวก่อนค่ะ!! ขอโทษที่กล่าวว่าตนเองเป็นคนของโอลิมปัสเพราะอยากดูว่าคุณนั้นเกี่ยวข้องกับคนพวกนั้นหรือเปล่านะคะ”

        หญิงชรามองเด็กสาวก่อนจะสงสัยว่าทำไมอยากทดสอบตนเองด้วยการบอกว่าเป็นคนของทวยเทพกัน

        “ทำไมถึงอยากรู้ว่าฉันเป็นคนของพวกนั้นทำไม!?”

        “เพราะเรามีคดีหนึ่งที่อยากจะไขปริศนากันเกี่ยวกับบุคคลในอดีต...แล้วหนึ่งในนั้นคือสามีของคุณ”

        “พ่อเหรอ?” แจ็คเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับมองคนเป็นแม่

        “ธีเอ...” ชาล็อตหันกลับมามองอีกฝ่าย “ไขปริศนาเรื่องอะไรกัน?”

        คำถามของภรรยาทำให้ธีเอมัสรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเลยเขาไม่อยากให้อีกฝ่ายตั้งคำถามนั้นกับภรรยาของตนเองที่กำลังชราเด็ดขาดเขาพยายามดิ้นให้หลุดจากโซ่นั้น

        “หยุด...หยุดเดียวนี้แจ็กสัน!! ห้ามถามคำถามนั้นนะ!!”

        ธีเอมัสพยายามดิ้นให้หลุดจากโซ่ที่กำลังตรึงเขาเอาไว้โฟกัสที่มองสถานการณ์อย่างเงียบ ๆ มานานเห็นอีกฝ่ายที่กำลังดิ้นสุดกำลังโซ่ที่ตรึงอีกฝ่ายกำลังจะหลุดออก

        “พี่ค่ะ!!”

        โพรทาเลียได้ยินน้องสาวตะโกนเธอก็รู้สึกถึงบางอย่างมาด้วยความเร็วสูงเธอก็ชักดาบขึ้นมาป้องกัน แต่ทว่าแรงโจมตีดันรุนแรงจนร่างกายเธอสะบัดไปชนกับบ้านอย่างแรงจนทำให้คนนอกบ้านกับคนในบ้านตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่หญิงชราเห็นคนตรงหน้าก็ตะลึง ชายร่างสูงผิวสีน้ำตาลเข้มชุดทหารสมัยยุคสงครามโลกครั้งที่สอง และยิ่งดวงตาที่พอใช้พลังจะกลายเป็นสีทองชาล็อตเห็นก็ตะลึงที่คนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วปรากฏอยู่ตรงหน้า

        “ธีเอ...”

        ธีเอมัสไม่ได้ยินเสียงอีกฝ่ายเขาต้องการกำจัดโพรทาเลียตามที่แซเทิร์นสั่งเขาหยิบธนูของตนเองขึ้นมาเตรียมยิงไปที่จุดที่โพรทาเลียพุ่งไปครอบครัวของชาล็อตที่อยู่ตรงนั้นก็มองกันอย่างสงสัยว่าคนที่พุ่งมาที่เข้ามาในบ้านเป็นใครก่อนที่ตัวของโพรทาเลียจะโผล่ออกมาจากซากที่ถล่มมาโดนเธอ

        “เจ้าบ้านั้น!!” โพรทาเลียสบถออกมา

        “เอ่อ...”

        เสียงหนึ่งดังขึ้นจนโพรทาเลียต้องเงยหน้าขึ้นมาดูก็เห็นกลุ่มคนที่อยู่ภายในบ้านเธอเห็นพวกเขามองเธอก็แอบเขินหน่อย ๆ ที่ตัวเองโดนคนจ้องแบบนี้

        “ขอโทษ...ที่ทำบ้านพวกคุณพัง...แต่ว่า...ขอฉันจบธุระของฉันก่อนละกัน”

        “พี่ค่ะ!! ธีเอมัสกำลังจะโจมตีพี่อีกครั้งแล้ว!!”โฟกัสรีบวิ่งข้ามถนนมาหาพี่สาว

        โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นสายตาของเธอก็หันไปเห็นธีเอมัสหันธนูมาทางเธอชาล็อตเห็นทิศทางของการโจมตีก็ทำให้เธอตกใจเพราะทิศนั้นคือบ้านเธอและหลายในบ้านก็มีลูกๆ หลาน ๆ อยู่

        “ธีเอ!! ไม่ได้นะ!!”

        ธีเอมัสได้ยินคำเตือนของภรรยาเขาก็ตาสว่างก่อนจะเห็นทิศที่ยิงว่าทิศนั้นเป็นทิศที่ครอบครัวเขาอยู่แต่ไม่ทันเขาปล่อยมือออกไปแล้วธนูนับสิบก็พุ่งตรงไปทางครอบครัวเขา

        “ไม่นะ!!”

        ธีเอมัสใช้มือเรียบการโจมตีกลับมาแต่มันไม่กลับแล้วยังพุ่งต่อไปธีเอมัสหน้าซีดขึ้นมาว่าเขาไม่สามารถควบคุมการโจมตีของตนเองได้โพรทาเลียเห็นการโจมตีที่กำลังพุ่งมาแล้วข้าง ๆ ก็มีเด็กเล็กมามองตัวเธอเธอรีบลุกขึ้นแล้วใช้ตัวบังเด็ก ๆ ก่อนจะใช้คลื่นน้ำยกตัวสูงป้องกันการโจมตีจากธนูนับสิบมันพุ่งมาชนกับการคลื่นสูงเหมือนกำแพงนั้นอย่างรวดเร็วก่อนจะหายไปสถานการณ์ตอนนี้ทำเอาทุกคนภายในบ้านเห็นเหตุการณ์กันอย่างตะลึง

        “เมื่อกี้อะไรนะ?”

        “ใครโจมตีเข้ามานะ?”

        “ทุกคนเห็นอะไรเหรอ?”

        “พวกเราไม่เห็นเลยนะ?”

        “มีไม่กี่คนที่เห็นนะ แต่ว่าคุณเป็นใครกัน?” 

        ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยพูดขึ้น แต่ว่าโพรทาเลียเห็นก็แอบคุ้น ๆเหมือนเคยเห็นที่ไหน แต่จำไม่ได้นี่ล่ะก่อนจะได้ยินเสียงข้างนอกดังขึ้นเหมือนคนโดนตบทุกคนภายในบ้านได้ยินก็แอบกันมาดูกันตรงรอยพังของบ้านร่วมถึงโพรทาเลียก็ออกมาดูก็เห็นธีเอมัสโดนภรรยาตบและด่าทอ

        “คุณทำอะไรกัน!? เมื่อกี้เกือบทำร้ายคนในครอบครัวของเราไปแล้วนะ!!มีทั้งลูกหลาน เหลนอยู่ในบ้านนะ!!”

        ธีเอมัสไม่ตอบโต้แต่อย่างใดเขาได้แต่ทำหน้าอมทุกข์ที่ตนเองทำพลาด

        “แล้วนี่อะไร...จู่ ๆก็โผล่มา...โดยที่ตายไปตั้งหลายปีเนี่ยนะ!!”

        “ชาล็อต...ฉัน...”

        “ไม่ต้องมาพูดกับฉันเลย!!”

        ธีเอมัสได้ยินแบบนั้นก็จุกไปหมดที่ภรรยาของเขาโกรธและไม่พอใจเขาเป็นอย่างมากกับสิ่งที่เขาทำจนอีกฝ่ายไม่อยากคุยกับเขาโพรทาเลียเห็นสถานการณ์แบบนั้นก็แอบสงสัยจริง ๆ ก่อนที่เธอจะลงจากบ้านแล้วหันไปทางบ้านเพื่อซ่อมแซมบ้านให้กลับเป็นปกติ ทุกคนเห็นก็ตะลึงกับสิ่งที่คนตรงหน้าทำเด็ก ๆ เห็นก็รีบวิ่งออกจากตรงนั้นไปหาอีกฝ่ายที่อยู่ข้างนอกทันทีคนเป็นพ่อแม่เห็นลูก ๆ วิ่งไปก็รีบตามทันทีโพรทาเลียจัดการทุกอย่างจบเธอก็เดินตรงไปหาธีเอมัสก่อนจะสกัดขาอีกฝ่ายให้ทรุดลงทันที

        “อ๊ะ!!” ธีเอมัสถึงกับตกใจ แล้วจะหันไปก่อนจะโดนอีกฝ่ายจับกดหัวลงทันที

        “ขอโทษที่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น ชาล็อต!!”

        โพรทาเลียเอ่ยพูดออกมา แต่ว่าน้ำเสียงเธอคล้ายกับธีเอมัสมาก ๆจนชาล็อตได้ยินก็ตกใจ ก่อนที่โพรทาเลียจะเงยหน้าขึ้นมา

        “ขอโทษกับวิญญาณของฉันที่ทำให้ลูกหลานเราเกือบบาดเจ็บ...ตัวฉันตอนนี้เหมือนกำลังสับสนกับเรื่องต่างๆ จนฉันทำอะไรไม่คาดคิดยิ่งตัวฉันที่เป็นร่างจุติทำอะไรจนวิญญาณของตนเองโกรธเคืองก็เป็นความผิดของฉันเช่นกัน”

        “ที่นี่พูดหมายความว่าไง?”

        “ฉันคือร่างจุติของธีเอมัส ส่วนเจ้าบ้านี่!! เป็นเพียงวิญญาณที่ยังหลงเหลือหลังจากฉันตายก็เท่านั้น!!ก็คือฉันมาเกิดใหม่เพียงแค่ไร้ความทรงจำเดิมของตนเองเท่านั้นแต่พอมีวิญญาณฉันก็จำได้หมดว่าชาติก่อน ๆ ของฉันนั้นเคยเจออะไรมามั้ง”

        “!!”

        ชาล็อตได้ยินแบบนั้นก็ตะลึงกับสิ่งที่อีกฝ่ายพูดธีเอมัสได้ยินอีกฝ่ายอธิบายก็รีบสะบัดตัวออกทันที

        “เลิกพูดอะไรใส่พวกชาล็อตสักที แจ็กสัน!!”

        “ทำไม!? แล้วนายกล้าพูดไหมว่าสถานการณ์ตอนนี้ของตนเองคืออะไรนายอย่างลืม ฉันเป็นเพียงร่างที่เกิดมาให้นายได้ใช้!! ส่วนนายเป็นเพียงดวงวิญญาณที่ตายไปแล้วก็เท่านั้น!! ถ้าไม่มีฉันภรรยานายจะเห็นนายไหม!?” โพรทาเลียชี้หน้าใส่อีกฝ่ายอย่างโกรธเคืองเช่นกัน

        “อึ้ก!!”

        “เรื่องเมื่อกี้ฉันก็ไม่ได้จัดการแกเหมือนกันที่ทำเอาลูกหลานของเราเกือบตาย ถ้าพวกเขาเป็นอะไรขึ้นมาทำไงนายคงไม่ลืมนายเป็นถึงลูกของเทพ นายมีพลังเทียบเท่าเทพถ้าเกิดนายโจมตีใส่พวกเขาเท่ากับตายได้เลยนะ!!”

        “ฉัน…”

        “พูดคำที่นายควรพูดออกมาซะ!!”

        ธีเอมัสมองอีกฝ่ายก่อนจะมองไปที่ภรรยา “ฉันขอโทษ...ชาล็อต...”

        “ธีเอ...” ชาล็อตเห็นอีกฝ่ายรู้สึกคิดถึงเป็นอย่างมาก

        “พี่สาว!!” เด็ก ๆจากในบ้านต่างพากันเดินออกมาเกาะโพรทาเลียกันยกใหญ่

        “เมื่อกี้สุดยอดเลย!!”

        “พี่มีเวทมนตร์เหรอ?”

        “พวกผมสามารถมีได้ไหม?”

        “อ๊ะ...คือว่า...”

        “เหลน ๆ อย่างรบกวนพวกพี่เขาสิจ๊ะ” ชาล็อตมองหลาน ๆที่เข้ามาวุ่นวายกับโพรทาเลีย

        “คุณย่าครับ...” พวกผู้ใหญ่คนอื่น ๆ ต่างพากันออกมา

        โพรทาเลียมองดี ๆพวกเขาแต่ละคนดูเหมือนเป็นลูกหลานของธีเอมัสหมด แต่รู้สึกกลิ่นอายที่เบาบาง

        “พวกเขา...ไม่มีพลังเหรอ?” โพรทาเลียเอ่ยถามอย่างสงสัย

        “ใช่...” ชาล็อตได้ยินคำถามนั้นก็ตอบคำถามอีกฝ่ายออกไป

        ธีเอมัสได้ยินก็ตะลึงทันทีที่ลูก ๆ หลาน ๆเขาไม่มีพลังของทวยเทพได้อย่างใด โดยที่เขานั้นคือลูกของเทพเลยนะโพรทาเลียมองพวกเขาทุกคนที่มีชีวิตอันยาวนานแบบนี้ก็ถือว่าดี เช่นเดียวกับลูกทั้งสามของธีเอมัสที่กำลังมองอย่างตะลึงว่าคนข้างๆ เธอคือพ่อของตนเอง แต่โพรทาเลียก้มมองเหลนสองสามคนก็เห็นบางอย่างไม่ชอบมาพากลเด็กแต่ละคนมีพลังเข้มข้นอยู่ข้างใน เธอจับหัวทั้งของเด็ก ๆเพื่อเสกบางอย่างไว้ให้เด็ก ๆ ก่อนจะหันไปมองชาล็อตอีกครั้ง เพื่อย้อนกลับมาเรื่องเดิมให้จบลง

        “ขอโทษที่ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายคุณชาล็อต...ฉันไม่นึกว่าธีเอมัสจะอาละวาดใส่...แต่ว่าฉันก็ยังมีคำถามที่ค้างคาใจอยู่”

        “หือ?”

        “แจ็กสันหยุดเลยนะ!!”

        “หมอบ!!”

        โพรทาเลียจ้องธีเอมัสที่ตะโกนใส่เธอก่อนที่ตัวเขาจะทรุดลงกับพื้นจนนอนลงทันทีโพรทาเลียก็ยกขาขึ้นมาเหยียบอีกฝ่ายทันที

        “ยัยบ้า!!”

        “รู้ไหม? ถึงนายจะอายุมากกว่าฉันแต่ว่าคงไม่ลืมนะฉันมีอำนาจพอที่จะควบคุมนายได้นะ”

        “ชา...ล็อต...” ธีเอมัสเงยหน้ามองภรรยาของตนเองให้เธอช่วย

        “นี่แม่หนู...”

        “อย่าเห็นใจเจ้าบ้านี่ดีกว่า คุณชาล็อต”

        โพรทาเลียเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าอันเคร่งขรึมจนชาล็อตนึกถึงสามีของตนเองสมัยวัยรุ่นทันทีโพรทาเลียก้มมองธีเอมัสก่อนจะพูดต่อ

        "ถ้าไม่อยากให้ฉันบอกเรื่องก่อนหน้านี้กับภรรยานาย”

        “หุบปากเลยนะ!!”

        “ก่อนหน้านั้นเหรอ? มีอะไรเกิดขึ้น?”

        “ชาล็อต!! อย่าไปฟังยัยนี้พูดนะ!!”

        “แม่หนู...”

        “ธีเอมัส...เขาร่วมมือกับแซเทิร์นให้ขัดขวางฉันในการทำภารกิจครั้งนี้ค่ะ”

        “ว่าไงนะ!!” ชาล็อตได้ยินแบบนั้นก็เขาอ่อนทันที

        “แม่!!”

        “คุณย่า!! คุณยาย!!”

        “ชาล็อต!!” ธีเอมัสเห็นภรรยาของตัวเองเหมือนจะเป็นลมแต่ว่าเขาขยับตัวไม่ได้เพราะอีกฝ่ายยังใช้เท้ากดเขาอยู่ “แจ็กสัน!!”

        โพรทาเลียมองอีกฝ่ายอย่างไม่สนใจเลยสักนิดเพราะว่าอีกฝ่ายทำตัวเองไม่ใช่เพราะเธอ ลูก ๆ หลาน ๆ มาดูชาล็อตที่ทรุดลงกับพื้นเธอก็ส่ายหน้าเบา ๆ อย่างไม่เป็นอะไร

        “ฉันไม่เป็นไรหรอกนะ ทุกคน”

        “แต่ว่า...”

        “แซเทิร์นคือใครกันครับ คุณยายทวด”

        “เขาเป็นคนชั่วจ๊ะ...เป็นเทพชั่วร้าย...ที่เคยควบคุมย่าทวดคนนี้...ให้ฆ่าสามีของตนเอง”

        “!!!”

        ทุกคนได้ยินแบบนั้นก็ตะลึงจนเงยหน้ามองคนเป็นหญิงชราที่เอ่ยพูดแบบนั้นออกมาลูก ๆ มองคนเป็นแม่อย่างตกตะลึงก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

        “แม่...หมายความว่าไงกัน?”

        “ขอโทษที่ไม่เคยเล่าให้ฟัง...แม่แค่...เจ็บปวด...ที่ต้องเห็นสามีของตนเองตายด้วยน้ำมือของตนเอง...แล้วนี่ยังมาได้ยินว่าสามีร่วมมือกับชายคนนั้นอีก...”

        “ชาล็อต...” ธีเอมัสรู้สึกแน่นไปทั้งหน้าอกของตนเอง

        ชาล็อตยิ้มพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของตนเอง “ขอโทษนะ...ธีเอ...”

จบตอนที่ 127 โปรดติดตามตอนที่ 128ต่อไป