ทลายภพสยบหมื่นดารา

ข่าวออกจากโม่เหอเร็วกว่าที่เยี่ยซิงเหอพาเด็กกลับถึงลาน

ประกายยันต์หลุดผ่านแนวผนึกไปแล้วไม่มีผู้ใดรู้ว่ามันส่งถึงใครหรือกองกำลังจะมาถึงเมื่อใด รู้เพียงคำว่า“โอรสแห่งดวงดาว” ไม่ได้ตายพร้อมนักบวช

ผู้เฒ่าโม่ใช้แผ่นหินสามชั้นปิดช่องใต้รากเหมยโรยเกลือสลับขี้เถ้า และปักเศษกระดิ่งร้าวไว้เตือนหากมีสิ่งใดผ่านขึ้นมา

ชาวบ้านช่วยกันโดยไม่ถามเยี่ยซิงเหอว่าเป็นโอรสของผู้ใด

ความเงียบนั้นหนักกว่าคำถาม

มารดาของเด็กคุกเข่าจะโขกศีรษะขอบคุณ เขารีบประคองนางขึ้นเด็กชายยังสั่นจากความเย็น แต่หายใจได้เอง รอยแดงบนข้อเท้าจางเหลือเพียงวงคล้ำ

“ข้าเข้าไปเพราะเขาเป็นคนของโม่เหอ” เยี่ยซิงเหอกล่าว“ไม่ต้องติดหนี้ข้า”

หญิงผู้นั้นมองเลือดตรงสีข้างเขา“แต่เลือดเจ้าไหลเพราะบุตรข้า”

“เช่นนั้นช่วยห้ามเขาลงทางใต้ดินอีก”

เด็กชายพยายามยิ้ม มารดากลับร้องไห้หนักกว่าเดิมนางรับตัวบุตรไปยังเรือนฝั่งตะวันตกตามคำสั่งผู้ใหญ่บ้าน

ชายผู้หนึ่งซึ่งเคยเสนอเปิดประตูหนีเมื่อคืนเดินเข้ามาเขาไม่ถืออาวุธ มีเพียงถุงฟืนบนบ่า “ถ้าคนพวกนั้นตามเจ้ามา เหตุใดเจ้าจึงยังอยู่”

คนรอบลานหยุดมือ

คำถามมิใช่ข้อกล่าวหาทั้งหมดในน้ำเสียงมีทั้งความกลัวและความต้องการคำตอบซึ่งเยี่ยซิงเหอเองก็ไม่มี

“เพราะข้าโตที่นี่” เขาตอบ

“หากเจ้าออกไป พวกมันจะตามหรือไม่”

ผู้เฒ่าโม่ขยับจะพูด แต่เยี่ยซิงเหอยกมือห้าม

“อาจตาม และอาจทิ้งค่ายกลไว้ฆ่าพวกท่าน” เขากล่าว“ยามนี้มันได้รอยของหมู่บ้านกับรอยของข้าแล้วการจากไปโดยไม่ตัดสายใต้ดินอาจทำให้เราตายคนละทาง”

“เช่นนั้นเจ้าจะไม่ไป?”

“ข้าจะไม่ใช้พวกท่านเป็นที่ซ่อนแต่จะไม่ทำเหมือนการหนีคนเดียวคือการช่วยทุกคน หากมีทางพาศัตรูออกโดยไม่ทิ้งค่ายกลข้าจะเลือกทางนั้น”

ชายผู้นั้นวางถุงฟืน “ข้าไม่ได้ถามเพื่อไล่เจ้าเมื่อคืนข้าอยากเปิดประตู วันนี้ข้ายังกลัวอยู่แต่บุตรคนอื่นลงใต้ดินแทนบุตรข้าได้เหมือนกัน” เขาหยิบจอบ “บอกข้าว่าต้องขุดตรงใด”

เยี่ยซิงเหอชี้ร่องฝั่งตะวันตกชายผู้นั้นเดินไปโดยไม่ขอคำขอบคุณ

ชาวบ้านไม่ได้ให้ความไว้ใจโดยไร้เงื่อนไขพวกเขาเพียงเลือกทำงานร่วมกับคนซึ่งยอมบอกราคาตรง ๆความแตกต่างนี้ทำให้เยี่ยซิงเหอรู้ว่าคำตอบของผู้เฒ่าโม่สำคัญเพียงใด

เมื่อคนอื่นแยกไป เยี่ยซิงเหอจึงหันหาผู้เฒ่าโม่

ชายชรากำลังตรวจผ้าไหมวิเศษ เขาพลิกดูรอยไหม้ตรงขอบแต่ไม่ยอมสบตาศิษย์

“โอรสแห่งดวงดาวคือใคร” เยี่ยซิงเหอถาม

“คำเรียกของคนคลั่ง”

“ยันต์ของคนคลั่งตอบดวงตราบนหลังข้า”

“ค่ายกลตอบปราณได้”

“เขากล่าวว่าชื่อนี้รอข้าก่อนข้าเกิด”

ผู้เฒ่าโม่พับผ้าไหมช้ากว่าปกติ“คนใกล้ตายพูดได้ทุกอย่างเพื่อให้ศัตรูเสียสมาธิ”

“เขาตายเพราะพูดเกินสิ่งที่ตราอนุญาต มิใช่เพราะหลอกข้า”

“เจ้ารู้หรือว่าตรานั้นห้ามเรื่องใด”

“ไม่รู้” เยี่ยซิงเหอตอบ “เพราะท่านไม่เคยบอก”

คำสุดท้ายทำให้มือชายชราหยุด

รอบลาน ชาวบ้านยังขนคนป่วย ย้ายเสบียง และเผาฟืนให้ได้ขี้เถ้าไม่มีผู้ใดเข้ามาใกล้ แต่ทุกคนได้ยินความเงียบระหว่างคนทั้งสอง

ผู้เฒ่าโม่ส่งผ้าไหมคืน “ปิดแผลก่อน”

“ตอบก่อน”

“ถ้าเลือดเจ้าแตะเส้นแดง ค่ายกลจะตอบแทนข้า”

“เหตุใดร่างข้าจึงถูกผนึก”

ชายชรามองเขาเป็นครั้งแรก “ใครบอกว่าถูกผนึก”

“ท่าน”

“ข้าเคยบอกเพียงว่าเจ้าไม่ได้ว่างเปล่า”

“การเปลี่ยนคำมิได้เปลี่ยนความจริง”

ผู้เฒ่าโม่ยิ้มบาง แต่แววตาไม่มีความขบขัน“เจ้ากำลังเรียนเร็วเกินไป”

“เพราะศัตรูไม่รอให้ท่านพร้อม”

เยี่ยซิงเหอดึงชายเสื้อออกจากแผล เลือดจับเป็นคราบมีเส้นดำบางจากฝ่ามือนักบวชค้างใต้ผิว ผู้เฒ่าโม่เห็นแล้วสีหน้าเปลี่ยนเขาคว้าข้อมือศิษย์ก่อนเยี่ยซิงเหอจะทันถอย

“ตรานี้ยังมีเศษเชื่อม”

“จึงต้องตอบให้ข้ารู้ว่ามันเชื่อมกับอะไร”

“นั่งลง”

“ท่านกำลังเลี่ยง”

“และเจ้ากำลังเอาความโกรธขวางการรักษา”

ทั้งสองจ้องกันอยู่ครู่หนึ่ง เยี่ยซิงเหอเป็นฝ่ายนั่งบนขอบบ่อมิใช่เพราะยอมแพ้ แต่เพราะเส้นดำใกล้แผลกำลังเต้นตามม่านแดง

ผู้เฒ่าโม่ผสมเกลือกับเถ้าในถ้วยดิน เติมสุราหนึ่งหยดแล้วกดลงบนบาดแผล ความร้อนแล่นถึงกระดูก เยี่ยซิงเหอไม่ส่งเสียง

“ถ้าใช้ปราณทองขับ มันจะจำแรงเจ้าเพิ่ม” ชายชรากล่าว“ต้องปล่อยให้เกลือดึงออก”

“ผู้ใดผนึกร่างข้า”

“ข้าไม่ตอบ”

“ท่านรู้”

“รู้บางส่วน”

“ส่วนใด”

ผู้เฒ่าโม่ใช้เข็มเหล็กสะกิดเส้นดำออกจากแผล“ส่วนที่ทำให้ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้พิการ เส้นปราณมิได้ตายมันถูกปิดไว้ให้พลังอีกชนิดหนึ่งสร้างทางของมันเอง”

เยี่ยซิงเหอกำหมัด “เหตุใดต้องปิด”

“เพื่อซ่อน”

“ซ่อนจากนิกายโลหิตทมิฬ?”

“จากผู้ที่ใช้พวกมันอีกทอดหนึ่ง”

“ผู้ใด”

เข็มในมือผู้เฒ่าโม่หยุดตรงเส้นสุดท้าย“คำตอบนั้นยังไม่ช่วยให้เจ้าตัดค่ายกลคืนนี้”

“แต่ช่วยให้ข้ารู้ว่าศัตรูตามสิ่งใด”

“มันตามดวงตรา ตามผ้าไหม ตามปราณทองและตามความเป็นไปได้ซึ่งร่างเจ้าถืออยู่ เท่านี้พอสำหรับการเอาชีวิตรอด”

“ไม่พอสำหรับการเชื่อใจ”

ลมพัดควันจากเตาผ่านลานผู้เฒ่าโม่ดึงเส้นดำชิ้นสุดท้ายออกแล้วโยนลงถ้วยมันดิ้นเหมือนหนอนก่อนถูกเกลือกัดละลาย

“ข้าสัญญาว่าจะปกป้องเจ้า” ชายชรากล่าว“ไม่ได้สัญญาว่าจะบอกทุกอย่าง”

เยี่ยซิงเหอลุกขึ้นช้า ๆ “คำสัญญานั้นท่านให้แก่ข้าหรือให้แก่คนซึ่งฝากข้าไว้”

ผู้เฒ่าโม่ไม่ตอบ

ความเงียบครั้งนี้เป็นคำตอบชนิดหนึ่ง

เยี่ยซิงเหอรับผ้าไหมคืน เก็บเข้าชายเสื้อ “ตั้งแต่วันนี้หากท่านสั่งให้ข้าทำสิ่งใดเพราะความลับ ข้าจะถามราคาและเหตุผล หากท่านไม่ตอบข้าจะตัดสินใจเอง”

“เจ้าทำเช่นนั้นมาตลอด”

“ก่อนหน้านี้ข้ายังเชื่อว่าท่านไม่ตอบเพื่อรอเวลาที่เหมาะ”

“แล้วยามนี้?”

“ยามนี้ข้ารู้ว่าท่านอาจไม่มีวันคิดว่าเวลาใดเหมาะ”

ถ้อยคำไม่ดัง แต่ทำให้สีหน้าผู้เฒ่าโม่แก่ลงหลายปี

อาเหวินวิ่งเข้ามาก่อนคนใดจะกล่าวต่อ“เส้นแดงฝั่งเหนือหยุดดูดแล้ว แต่ใต้ศาลบรรพชนยังสว่าง คนขุดพบร่องใหม่สามสาย”

เยี่ยซิงเหอถาม “ไปทางใด”

“สองสายเข้าบ้านเก่า อีกสายออกกำแพงไปทางภูเขา”

ผู้เฒ่าโม่สั่งทันที “ปิดสองสายแรก อย่าแตะสายภูเขาให้มันคิดว่าเรายังไม่เห็นทางเชื่อม”

“เพราะผู้รับยันต์จะย้อนกลับมาตามทางนั้น?” เยี่ยซิงเหอถาม

“ใช่”

“นานเท่าใด”

“ถ้าหิมะไม่มา หนึ่งวัน ถ้าพายุมาถึงก่อน เราอาจได้อีกสอง”

เมฆดำกดต่ำเหนือภูเขา ลมเริ่มพัดเกล็ดหิมะละเอียดเข้ากำแพงพายุซึ่งคนโม่เหอรอให้ช่วยบดบังร่องรอยกำลังมา แต่หากหนักเกินไปมันจะปิดทางขนคนป่วยและทำให้ฟืนหมดเร็วขึ้น

ผู้ใหญ่บ้านเรียกทั้งสองเข้าหารือแผ่นไม้รายชื่อครัวเรือนถูกวางบนโต๊ะเตี้ย มีเครื่องหมายสามอย่าง—คนเดินได้คนต้องพยุง และคนซึ่งผ่านความหนาวกลางแจ้งไม่ได้

“หากศัตรูมาภายในสองวัน เราต้องตัดสินใจว่าจะซ่อนคนไว้ที่ใด”ผู้ใหญ่บ้านกล่าว “ช่องใต้ดินถูกพวกมันใช้แล้ว เรือนนอกกำแพงก็ไม่ปลอดภัย”

เยี่ยซิงเหอมองแผนที่บนผ้าไหม ลายเงินยังขาดตรงตะวันตกแต่มีเส้นหนึ่งเชื่อมศาลบรรพชนกับลานฝึกบนไหล่เขาตรงนั้นอยู่สูงกว่ารอยแดงใต้หมู่บ้าน และพายุจะกลบร่องเท้า

“ย้ายคนอ่อนแรงขึ้นไม่ได้” อาเหวินค้านเมื่อได้ยินความคิด“ทางชันเกินไป”

“จึงต้องแบ่ง” เยี่ยซิงเหอกล่าว“คนเดินได้ช่วยขนเสบียงขึ้นลานฝึก คนป่วยอยู่ฝั่งตะวันตกแต่ขุดร่องตัดเส้นใต้เรือน หากค่ายกลเริ่มดูดอีก กลุ่มบนเขาจะไม่ถูกดึงพร้อมกัน”

ผู้ใหญ่บ้านถาม “แล้วผู้คุ้มกัน?”

“อาเหวินคุมหมู่บ้าน ผู้เฒ่าโม่คุมบ่อ ข้าคุมทางเขา”

ผู้เฒ่าโม่ค้าน “เจ้ายังมีแผล”

“ศัตรูรู้แล้วว่าข้าอยู่ที่นี่การซ่อนข้าไว้กลางหมู่บ้านทำให้ทุกคนเป็นกำแพงแทน”

“การยืนคนเดียวบนเขาก็ทำให้เจ้าเป็นเหยื่อ”

“ข้ามิได้ขออยู่คนเดียวข้าขอให้คนซึ่งเดินได้เรียนทางหนีและวิธีดูรอยค่ายกล”

ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้า “ทำตามนี้”

การตัดสินใจถูกแบ่ง มิใช่สั่งจากคนถือกระบี่เพียงผู้เดียวผู้เฒ่าโม่ไม่พอใจ แต่ไม่ล้มคำของผู้ใหญ่บ้านเขาเพียงบอกเยี่ยซิงเหอให้พักก่อนพายุถึง

เยี่ยซิงเหอไม่รับปาก

ก่อนแยกย้ายผู้ใหญ่บ้านวางแผ่นไม้รายชื่อซึ่งรอดจากไฟไว้ตรงกลาง “พวกมันใช้ชื่อเป็นทางเราควรทำลายทั้งหมดหรือไม่”

เยี่ยซิงเหอมองชื่อคนตายบนแผ่นเก่า บางชื่อเป็นผู้สร้างบ่อบางชื่อปลูกต้นเหมย เขาเพิ่งเห็นในถ้ำว่าศัตรูเปลี่ยนชื่อคนให้เป็นอุปกรณ์พิธีหากเผาทั้งหมดอาจตัดเครื่องมือ แต่ก็ทำลายหลักฐานว่าผู้คนเคยอยู่ที่นี่

“เก็บไว้คนละที่” เขากล่าว “ของคนเป็นให้เจ้าของถือของคนตายย้ายไปเหนือพื้นหิน มิให้แตะดินโดยตรง คืนนี้ไม่เรียกชื่อเสียงดังแต่เราไม่ยกชื่อของเราให้ความกลัวเผาทิ้ง”

ผู้เฒ่าโม่มองเขานาน “บางครั้งการปิดชื่อช่วยชีวิต”

“ชั่วคราว” เยี่ยซิงเหอตอบ “หากปิดจนเจ้าของไม่รู้ว่าตนคือใครก็ไม่ต่างจากนักฆ่าในยุ้ง”

ถ้อยคำพุ่งถึงความลับระหว่างทั้งสองโดยไม่ต้องเอ่ยตรงผู้เฒ่าโม่รับแผ่นไม้ของคนตายไปวางบนชั้นสูง แต่ไม่เถียง

เยี่ยซิงเหอช่วยเด็กชายซึ่งเพิ่งฟื้นเขียนเครื่องหมายแทนชื่อตนบนเศษไม้เด็กเลือกวาดบ้านกับดาวหนึ่งดวง ทั้งที่เมื่อคืนดาวเหนือหมู่บ้านดับไปแล้ว

“เหตุใดวาดดาว” เยี่ยซิงเหอถาม

“ในถ้ำมืด ข้าเห็นแสงบนมือพี่” เด็กตอบ“ข้าจึงรู้ว่าทางออกยังอยู่”

เขาไม่กล้าบอกเด็กว่าแสงนั้นทำให้ศัตรูพบทางเข้ามาเช่นกันเยี่ยซิงเหอเพียงผูกเศษไม้ไว้ที่ข้อมือเด็กแล้วกำชับว่าหากได้ยินเสียงเรียกจากใต้ดิน ให้มองหน้ามารดาก่อนตอบทุกครั้ง

ตลอดบ่าย เขาช่วยย้ายฟืนขึ้นไหล่เขา ผูกเชือกตามทางลาดและสอนชาวบ้านเหยียบหิมะในรอยเดียวกันเพื่อลดร่อง แม้สีข้างเจ็บทุกครั้งที่ยกของเขาก็ไม่ใช้ปราณทอง เพราะไม่ยอมทิ้งรอยให้ศัตรูอ่านเพิ่ม

ผู้เฒ่าโม่เฝ้ามองจากลานโดยไม่เข้าไปช่วย

เมื่อเย็นมา หิมะตกหนา เสียงค้อนกับจอบค่อย ๆ เงียบชาวบ้านกลับเข้าที่พักชั่วคราว เยี่ยซิงเหอนั่งใต้ชายคาบ้านตน เช็ดกระบี่เงาดาราเขาได้ยินเสียงผู้ตายในถ้ำเป็นครั้งคราว แต่ไม่บอกผู้ใด

ผู้เฒ่าโม่เดินผ่าน หยุดอยู่หน้าประตู

“พรุ่งนี้ก่อนฟ้าสาง ขึ้นลานฝึก” ชายชรากล่าว

“เพื่ออะไร”

“เพื่อให้เจ้ามีชีวิตพอจะถามคำถามเหล่านั้นอีก”

“ท่านจะตอบหรือไม่”

“ไม่”

“ข้าจะไปฝึก” เยี่ยซิงเหอตอบ “แต่ไม่ใช่เพราะเลิกถาม”

ผู้เฒ่าโม่พยักหน้าแล้วเดินจากไป

เยี่ยซิงเหอมองเงาชายชราหายไปในหิมะ อยากตามไปถามแต่เสียงผู้ตายในศีรษะกลับเลียนเสียงผู้เฒ่าโม่ เรียกให้เขาเปิดประตูบ้าน

เขาไม่เปิด

เยี่ยซิงเหอวางกระบี่บนเข่า แยกเสียงจริงจากเสียงค่ายกลเสียงปลอมพูดสิ่งที่เขาอยากได้ยิน—ว่าจะตอบทุกคำถาม ไม่เคยหลอกและพรุ่งนี้ทุกอย่างจะจบ

เพราะมันพูดหวานเกินจริง เขาจึงรู้ว่าไม่ใช่ผู้เฒ่าโม่

ชายชราตัวจริงไม่เคยสัญญาสิ่งง่ายเช่นนั้น

ยามดึก ชายชรากลับมาที่ศาลบรรพชนเพียงลำพังเขายกแผ่นหินชั้นบนออกเล็กน้อย ใช้คีบหยิบเศษยันต์ซึ่งเหลือจากนักบวชขึ้นมาอักขระส่วนใหญ่ไหม้ แต่เส้นโค้งเจ็ดเส้นยังเห็นได้ชัด

เขานั่งพิงรากเหมย มือสั่นขณะลูบรอยนั้น

“ข้าปิดไว้ไม่พอ” เขาพึมพำกับความมืด “และยิ่งปิดเขายิ่งต้องรับคมแทนความจริง”

ไม่มีผู้ใดตอบ

ผู้เฒ่าโม่ดึงผ้าผืนเล็กจากอกเสื้อ ข้างในไม่มีชื่อ ไม่มีตรามีเพียงปมเชือกเก่าซึ่งถูกแก้แล้วผูกใหม่หลายครั้ง เขากำมันแน่นจนข้อนิ้วซีด

น้ำตาหยดหนึ่งตกบนเศษยันต์

ชายชรารีบเช็ดราวกับกลัวคนตายเห็นความอ่อนแอ แต่หยดที่สองตามมาเขาจึงปล่อยให้มันไหลโดยไม่ส่งเสียง

“ข้าสัญญาว่าจะให้เขาเลือก” ผู้เฒ่าโม่กล่าว“แต่ข้าใช้ความกลัวของตนเลือกแทนเขามาตลอด”

ลมพายุครางเหนือหลังคาศาลเศษยันต์ในมือสว่างแดงวูบสุดท้ายก่อนดับสนิท

ผู้เฒ่าโม่มองไปทางบ้านของเยี่ยซิงเหอ “อีกไม่นานเขาจะต้องรู้”