เกมส์อาณาจักรเทพ: เริ่มต้นด้วยระบบผู้สืบทอดแห่งพระเจ้า

        ขณะเดียวกัน เรื่องราวที่เกิดขึ้นในลานกว้างอาคาเดียก็แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว

        ไม่เพียงแต่ผู้คนทั่วไปที่รับรู้เรื่องนี้ แต่ภายในกิลด์หอคอยอุโรโบรอสก็ได้ทราบเรื่องแล้วเช่นเดียวกัน บรรยากาศในตอนนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียดและเงียบงัน

        สเน็ค หัวหน้ากิลด์ผู้เป็นชายวัยกลางคนกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์อันสง่างามของเขา แต่ในเวลานี้ท่าทางของเขากลับเต็มไปด้วยความอึดอัด

        เขายกมือกุมศีรษะของตนด้วยความหนักใจ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตระกูลซิกฟรีด ไม่ใช่เรื่องที่เขาสามารถปล่อยผ่านได้โดยง่าย

        สเน็ค ไม่ใช่เพียงแค่หัวหน้ากิลด์ทั่วไป แต่เขายังเป็นผู้มีอาชีพอวาตาร์ของเทพเจ้า โดยได้รับพลังจากงูกินหางในตำนาน เทพเจ้าอุโรโบรอส

        เขาเป็นบุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดในกิลด์และครอบครองพลังอันยิ่งใหญ่ แต่แม้เขาจะมีพลังที่เหนือกว่าผู้เล่นส่วนใหญ่ สเน็คก็รู้ดีว่าการที่กิลด์ของเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่ทำให้ตระกูลซิกฟรีดโกรธนั้น ถือเป็นความผิดพลาดที่ร้ายแรงอย่างใหญ่หลวง

        “เกิดอะไรขึ้น ข้าได้ยินมาว่ารองหัวหน้ากิลด์เซเฟอร์และพวกบารันตกตายลงไปแล้ว?”

        “ใช่ ยังมีสมาชิกใหม่ที่ชื่อฟิโอน่าอีก เธอตายลงตอนที่เข้าไปท้าทายดันเจี้ยนระดับนรกน่ะ”

        “เหอะๆ อย่าเพิ่งไปพูดถึงพวกมันเลย รู้ไหมว่าเขาได้สร้างเรื่องอะไรไว้ แล้วตอนนี้พวกเราจะชิบหายกันหมด!”

        ด้านล่างบัลลังก์ สมาชิกระดับสูงของกิลด์หลายคน รวมถึงรองหัวหน้ากิลด์อีกคนนึง ได้ยืนมองดูหัวหน้าของพวกเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล พวกเขารู้ดีว่าการที่ไมเยอร์ รองหัวหน้ากิลด์ของพวกเขาไปสร้างปัญหากับทายาทของตระกูลซิกฟรีดนั้นเป็นเรื่องที่อันตรายมาก

        แม้ว่าตัวไมเยอร์จะถูกฆ่าตายไปแล้วก็ตาม แต่ความเสียหายที่เกิดขึ้นจากการกระทำของเขามันไม่อาจลบล้างได้

        การที่กิลด์หอคอยอุโรโบรอสได้ล่วงเกินทายาทของตระกูลซิกฟรีด โดยเฉพาะทายาทลำดับที่สี่อย่างอนาเธอร์ มันถือเป็นสิ่งที่ทุกคนในกิลด์ไม่คาดคิดมาก่อน

ตระกูลซิกฟรีดเป็นหนึ่งในตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในโลก และการทำให้พวกเขาโกรธเกรี้ยวหมายถึงความพินาศสำหรับทุกคนที่เกี่ยวข้อง

        สเน็คเคยได้ยินชื่อเสียงของอนาเธอร์มาก่อน ทว่าอนาเธอร์เป็นทายาทที่ลึกลับและไม่ค่อยปรากฏตัวให้คนภายนอกเห็นบ่อยครั้งนัก

        “เฮ้อ ดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกแล้ว!”

        หลังจากนั่งนิ่งและคิดพิจารณาอยู่นาน สเน็คถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

        ชายวัยกลางคนรู้ดีว่าตอนนี้พวกเขาไม่มีทางเลือกมากนัก การปล่อยให้เหตุการณ์นี้ผ่านไปโดยไม่ทำอะไรเลย จะยิ่งทำให้สถานการณ์ย่ำแย่ลง และอาจนำไปสู่ความพินาศของทั้งกิลด์

        “พวกเจ้าคงรู้แล้วว่าตัวไมเยอร์และหัวหน้าหน่วยบารัมได้สร้างปัญหาอะไรไว้”

        “แม้ว่าพวกเขาจะตายไปแล้ว แต่สิ่งที่ก่อไว้ยังคงทิ้งรอยแผลให้กับกิลด์ของเรา”

        สเน็คกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความหนักใจ ทุกคนที่อยู่ในห้องต่างพยักหน้ารับด้วยความกังวล ไม่มีใครกล้าพูดแทรก พวกเขารู้ดีว่าตอนนี้สถานการณ์อยู่ในช่วงวิกฤต

        “กิลด์ของเราได้ล่วงเกินตระกูลซิกฟรีดเข้า... และที่เลวร้ายกว่านั้นคือพวกเราได้ลงมือกับทายาทลำดับที่สี่ของพวกเขา”

        “ไม่ว่าตระกูลซิกฟรีดจะให้อภัยหรือไม่ สิ่งที่เกิดขึ้นก็ไม่อาจลบล้างได้ ข้ารู้ดีว่าคานไม่ใช่คนที่จะยอมปล่อยผ่านเรื่องเช่นนี้ได้ง่ายๆ!”

        เสียงถอนหายใจหนักๆดังขึ้นอีกครั้งจากปากของสเน็ค เขาคิดถึงความยุ่งยากที่เกิดขึ้นจากการกระทำของลูกน้องตน แม้เซเฟอร์จะมีความสามารถสูงและเป็นหนึ่งในผู้เล่นระดับสูงของกิลด์ แต่การตัดสินใจที่โง่เขลาเช่นนี้ได้ทำให้ทั้งกิลด์ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก

        หลังจากคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง สเน็คก็ตัดสินใจลุกขึ้นจากที่นั่งของเขา เขาเดินลงจากบัลลังก์และก้าวเดินลงมาในบริเวณที่เต็มไปด้วยสมาชิกระดับสูงของกิลด์ ทุกคนต่างมองด้วยความกังวลและคาดหวังว่าสเน็คจะหาทางออกให้กับสถานการณ์นี้

        “ไม่ต้องห่วง ข้าตัดสินใจแล้ว และข้าจะไปยังอาณาเขตของตระกูลซิกฟรีดด้วยตนเอง”

        คำพูดของสเน็คทำให้ทุกคนในห้องต่างแสดงความตกตะลึงออกมา

        ไม่มีใครคาดคิดว่าหัวหน้าของพวกเขาจะตัดสินใจเดินทางไปยังอาณาเขตแห่งนั้น อย่าลืมนะว่าการเผชิญหน้ากับตระกูลที่มีอำนาจในโลกไม่ใช่เรื่องที่ใครจะทำได้โดยง่าย

        แต่ในสถานการณ์นี้ สเน็คไม่มีทางเลือกอื่น เขาต้องไปเพื่อแสดงความรับผิดชอบและขอโทษต่ออนาเธอร์และคานด้วยตนเอง

        “ท่านหัวหน้า! การไปที่นั่นด้วยตัวเองจะไม่เป็นอันตรายต่อท่านหรือ?”

        “พวกเราไม่รู้ว่าท่านคานจะยอมรับการขอโทษของพวกเราหรือไม่!”

        หนึ่งในรองหัวหน้ากิลด์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล สเน็คหันไปมองรองหัวหน้ากิลด์คนนั้นด้วยสายตาที่ไร้ทางเลือก

        “ข้ารู้ดีว่ามันเสี่ยง เพราะข้ารู้จักคานเป็นอย่างดี ในอดีตพวกเรารู้จักกัน”

        “แต่ถ้าข้าไม่ทำอะไรเลยและปล่อยเรื่องทิ้งไว้แบบนี้ สถานการณ์จะยิ่งเลวร้ายลงไปอีก”

        “ข้าต้องไปขอโทษด้วยตัวเองเพื่อให้ตระกูลซิกฟรีดรู้ว่าเราสำนึกผิด และข้าจะไม่ให้เรื่องนี้มาทำลายกิลด์ของเราได้!”

        คำตอบของสเน็คทำให้ทุกคนในห้องเงียบลง ทั้งหมดทราบดีว่าหัวหน้าของพวกเขายอมที่จะไปเพื่อจบปัญหาด้วยตนเอง

        อีกด้าน ไม่นานหลังจากที่อนาเธอร์และกลุ่มเดินทางกลับมายังคฤหาสน์ของตระกูลซิกฟรีด

        “ลูกแม่!”

        บรรยากาศที่เงียบสงบของคฤหาสน์ก็ถูกทำลายลง เมื่ออนาเธอเลีย แม่ของอนาเธอร์ที่เป็นหญิงงามผมสีเงินยาวได้รีบรุดเข้ามาอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและความรักห่วงใยที่มีต่อลูกชายสุดที่รัก

        “ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า? แม่ได้ยินมาว่าเกิดเรื่องมากมายขึ้นใน.. นั่นคือบาดแผล?!!”

        “นี่ลูกบาดเจ็บเหรอเนี่ย?”

        “ไหนมาให้แม่คนนี้ดูหน่อยเร็วเข้า!”

        อนาเธอเลียเอื้อมแขนไปจับมือของอนาเธอร์อย่างเบาๆ และมองดูเขาจากหัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงแหน

        ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความกังวลที่เก็บซ่อนไว้ไม่อยู่ ตั้งแต่ที่เธอได้ยินข่าวว่าอนาเธอร์ถูกโจมตีและพาตัวไปยังสภาผู้ยิ่งใหญ่ เธอก็ไม่สามารถสงบใจได้เลย จนกระทั่งเห็นลูกชายของเธอกลับมาปลอดภัย

        อนาเธอร์มองดูแม่ของเขาและยิ้มเบาๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

        “ผมไม่เป็นอะไรท่านแม่ บาดแผลนี่ก็ได้รับมาจากดันเจี้ยนระดับนรก ส่วนเรื่องอื่นๆมันก็เป็นแค่เรื่องที่เข้าใจผิด”

        เขาพูดพร้อมกับจับมือแม่ของเขาเบาๆ เพื่อให้หญิงสาวผู้นี้คลายความกังวลลง

        ถึงแม้ว่าอนาเธอร์จะพูดเพื่อปลอบโยนแม่ของเขา แต่อนาเธอเลียก็ยังคงมองลูกชายของเธอด้วยความห่วงใย ใบหน้าของเธอยังคงแสดงความกังวลแม้ว่าจะพยายามซ่อนมันไว้ก็ตาม

        และนางก็ถามซ้ำขึ้นอีกครั้ง

        “ดันเจี้ยนระดับนรก?.. แน่ใจนะว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้า?”

        อนาเธอร์หัวเราะเบาๆพร้อมกับส่ายหน้า จากนั้นเขาก็ได้กล่าวขึ้นอย่างจริงจัง

        “ไม่เป็นอะไรจริงๆท่านแม่ ผมยังแข็งแรงดีและไม่ได้รับบาดเจ็บที่สาหัสอะไรมาก”

        “หลังจากนี้ท่านแม่ก็ไม่ต้องเป็นห่วงไป อย่าลืมนะว่าผมคือผู้เล่นแล้ว และผู้เล่นที่ออกไปผจญภัยย่อมกลับมาพร้อมกับบาดแผล!”

        คานยืนอยู่ไม่ไกลจากทั้งสองคนได้แต่ส่ายหัวเล็กน้อยเมื่อเห็นภรรยายังคงเป็นห่วงอนาเธอร์มากเช่นเคย ถึงลูกชายของเขาจะเติบโตขึ้นและกลายมาเป็นผู้สืบทอดเทพเจ้าได้แล้วก็ตาม แต่ในสายตาของอนาเธอเลีย อนาเธอร์ยังคงเป็นเด็กชายตัวเล็กๆที่เธอคอยดูแลมาตลอดเวลา

        “เอาเถอะภรรยาข้า ตอนนี้ลูกก็ไม่ใช่เด็กๆแล้ว และเขาเองก็เลือกเส้นทางนี้ เหมือนกับพวกเราในอดีตยังไงละ”

        หลังจากที่พวกเขาได้พูดคุยกันเสร็จ

        คานก็มองไปยังคนอื่นๆที่มาพร้อมกับเขา รวมถึงพ่อบ้านชราและบอดี้การ์ดทั้งสี่ที่ติดตามอนาเธอร์ตลอดการเดินทางในวันนี้

        “เรื่องในวันนี้คงทำให้พวกเจ้าทุกคนเหนื่อยล้ามาก ได้ยินว่าพวกเจ้าบาดเจ็บอีกด้วย”

        “ข้าอยากให้พวกเจ้าไปพักผ่อนก่อน ทุกอย่างจบลงแล้ว ไม่มีอะไรต้องกังวลอีก”

        “และเมื่อหายดีก็มาหาข้าที่ห้องทำงานละกัน.. เพราะข้าอยากจะตอบแทนพวกเจ้า!”

        คานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม และจ้องมองไปยังทั้งห้าคนอย่างนึกขอบคุณ

        “เข้าใจแล้วขอรับท่านผู้นำตระกูล!”

        คำสั่งของคานทำให้พวกเขาทั้งหมดพยักหน้ารับอย่างเคารพ ก่อนที่พ่อบ้านชราและบอดี้การ์ดทั้งสี่จะถอยห่างออกไปเพื่อพักผ่อน

        พวกเขาต่างได้รับบาดเจ็บจากการปะทะในลานกว้าง และแม้ว่าจะไม่ได้เป็นบาดเจ็บรุนแรงมากนัก การได้พักผ่อนหลังจากเหตุการณ์ดังกล่าวก็นับเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องการอย่างแน่นอน

        “งั้นผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนละกัน!”

        อนาเธอร์เองก็รู้สึกว่าร่างกายของเขาต้องการพักผ่อน การต่อสู้และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ตนเองต้องครุ่นคิดถึงหลายสิ่งหลายอย่าง

        โดยเฉพาะเรื่องของผู้เล่นลึกลับที่เข้ามาช่วยเหลือเขา และสังหารผู้เล่นจากกิลด์หอคอยอุโรโบรอสไปอย่างโหดเหี้ยม

        “เขากลับมาแล้ว!”

        ขณะเดียวกันเหนือคฤหาสน์ด้านบน ไอรินยืนจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาจับจ้องไปยังร่างของนายน้อยผู้กำลังเดินเข้ามาภายในคฤหาสน์ ความเงียบที่ล้อมรอบคล้ายจะหยุดนิ่งในชั่วขณะเมื่อเธอเห็นภาพนั้น

        พร้อมกับความคิดบางอย่างที่แวบเข้ามาในหัว ลิ้นของเธอค่อยๆตวัดเลียไปมาบนริมฝีปากสีแดงระเรื่อที่ดูเย้ายวน นัยน์ตาคมกริบฉายแววหลงใหล แฝงไปด้วยเสน่ห์และความปรารถนาที่เกินจะหักห้าม ความยั่วยวนในท่าทางของเธอเผยชัดยิ่งขึ้นในทุกการเคลื่อนไหว

        ..

        ยิ้มกรุม หึหึ