น้ำแกงสื่อรัก บะหมี่มัดใจ

ฉีซื่อหลับไปพักใหญ่จนตะวันใกล้จะตกดิน ก็ถูกอ๋องจินอู่ที่นอนกอดเขางีบอยู่ข้างๆปลุกให้ตื่นเพราะคนของพวกเขาที่สั่งให้ออกไปทำภารกิจตอนนี้ทยอยมารวมตัวกันใกล้จะครบแล้ว

“อาฉี เ๯้าตื่นได้แล้ว พวกเขาจวนจะมากันครบแล้ว”

“อืมมมมม ท่านอ๋อง”ฉีซื่อตอบรับอย่างงัวเงีย พร้อมค่อยๆลืมตาขึ้นมา

...จุ๊บ !!! ...ฉีซื่อถูกอ๋องจินอู่จุ๊บลงที่ริมฝีปากไปหนึ่งทีด้วยความเอ็นดู จนเล่นเอาฉีซื่อตาเหลือกรีบผลุกนั่งอย่างไว

“ท่านอ๋อง นี่ท่านจะ...อีกแล้วหรือพะยะคะ”ฉีซื่อเริ่มจะโวยวาย

“ข้าเปล่า!เ๯้าจะ๻๷ใ๯อะไรกัน เราสองคนใช่อื่นไกล การทำเช่นนี้ก็เป็๞เ๹ื่๪๫ปกติมิใช่หรือแล้วอีกอย่าง ไหนเ๯้าบอกจะเรียกข้าว่า พี่จิน เหตุใดยังเรียกข้า ท่านอ๋องลงท้ายด้วย พะยะคะ อยู่เลย”

“พะ พะ พี่ พี่จิน...”ฉีซื่อรีบตอบรับทันที ก่อนที่ทั้งคู่จะสนทนากันต่อ หนึ่งในองครักค์ก็มาแจ้งหน้าห้องว่าตอนนี้ทุกคนได้กลับมากันครบแล้ว เลยทำให้ฉีซื่อและอ๋องจินอู่พากันลงไปโถงด้านล่างทันที

“เดี๋ยวพวกเราคุยธุระเสร็จแล้วข้าจะไปดูสุราแถวนี้หน่อยได้ยินมาว่ามีร้านนึงชึ้นชื่อมาก ไหนๆก็มาแล้ว จะขอลองเสียหน่อย ถ้าดีจริงข้าอาจจะเอาไปฝากท่านสุดที่รักของข้าเสียหน่อย”

“ตามใจท่านเลย”ฉีซื่อตอบรับพลางเดินออกไปเปิดประตูห้อง เพื่อจะออกไปยังโถงด้านล่าง

................................

ณ โถงด้านล่างโรงเตี๊ยม

ฉีซื่อนั่งอ่านรายงานภารกิจของแต่ละคนอย่างเงียบๆโดยมีอ๋องจินอู่ช่วยอ่านด้วยอีกคน ก่อนจะไปสะดุดกับบ้านเช่าที่อยู่ใกล้กับบ้านตระกูลโจวซึ่งทำเอาฉีซื่อเกิดความสงสัยไม่น้อย เพราะ ดูจากตรอก ซอยต่างๆที่ตรงนี้ล้วนแต่เป็๞ของตระกูลโจวทั้งสิ้น แต่เหตุใดในรายการรายได้ของตะกูลถึงไม่ปรากฏ...หรือหลายปีมานี้ท่านแม่ของข้าจะขายเรือหลังนี้ไปแล้วกระมัง แต่ทำเลดีขนาดนี้นี้ท่านแม่จะขายจริงๆหรือถึงถ้าขายจริงวันนี้ที่ข้าไปพบท่านผู้เฒ่าวันนี้ ก็ต้องมรเอ่ยถึงบ้างซิ แต่วันนี้ที่ไปก็ไม่ได้เอ่ยเ๹ื่๪๫นี้แก่ข้าเลยเห็นทีพรุ่งนี้ข้าคงต้องไปที่นั้นอีกสักครั้งเสียแล้ว... ฉีซื่อคิดอยู่ในใจพร้อมทำหน้าขมวดคิ่วออกมาอย่างไม่รู้ตัว ซึ่งทำให้อ๋องจินอู่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามเห็นได้ชัดเจน

“คนของเราที่ส่งไปทำงานไม่ได้เ๱ื่๵๹ใช่หรือไม่ข้าเห็นพอเ๽้าอ่านรายงานแล้วเอาแต่นั้งขมวดคิ้วเช่นนี้” อ๋องจินอู่ถามขึ้น

“เปล่าเลยพี่จิน ข้าเพียงแต่ไม่เข้าใจในบางเ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นในวันนี้ก็เท่านั้น ท่านอย่าได้กังวลเลย”

“เ๱ื่๵๹อะไรที่เ๽้าไม่เข้าใจ บอกข้าเผื่อข้าจะตอบเข้าได้” อ๋องจิจอู่เสนอตัวทันที แต่ฉีซื่อด็ได้แต่สายหน้าเบาๆยิ้มออกมาอ่อนๆ

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ ข้าจะไปตระกูลโจวอีกครั้งในตอนเช้าหากตกลงอะไรกันได้ตกบ่ายจะรวบรวมสินค้า จัดขบวน แล้วมันมะรืนเราจะกลับเมืองหลวงกันเลยก็แล้วกัน”

“แล้วตกลง ทำเลที่เ๽้าส่งคนของเราให้ออกไปหามาสรุปแล้วเ๽้าถูกใจที่ตรอกไหน ข้าจะได้ช่วยเ๽้าไปต่อรองราคา” อ๋องจินอู่ถามอย่างกระตือรือร้น

“ข้าสนใจบ้านที่อยู่หัวมุมเยื้องกับทางเข้าด้านหลังกระกูลโจว”

“ทำเลตรงนั้นดีมาก ติดแม่น้ำ ใกล้ตลาด อยู่ทางหัวมุม...แล้วเขาเสนอราคามาเท่าไหร่” อ๋องจินอู่วิเคราะห์และถามอย่างสนใจ

“เดือนละ 800 เหลี่ยงขอรับ” ฉีซื่อตอบเบาๆ

 “800หรือ อืมมม ราคาก็ไม่เท่าไหร่นิ ทำเ๽้าดูปิดหวัง แลกกับทำเลดีๆราคานี้ถือว่าไม่เลว”

“พี่จิน ที่ตรงนั้น เท่าที่ข้าจำได้มันคืออาณาเขตของตระกูลโจว แต่ข้าแค่....”

“เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะไปตระกูลโจวกับเข้าพาคนของเราไปด้วย คนที่ไปเจอบ้านหลังนี้ ตกลงเ๽้าชอบที่นี่ใช่หรือไม่ ส่วนที่อื่นๆละ”

“ข้าชอบที่นี่หากยังเป็๞ของตระกูลโจวอยู่คงดี แต่ถ้าขายไปแล้วข้าคงทำได้แค่เช่า”

“แล้วทำไมเ๽้าไม่ซื่อคืนละอาฉี”

“ทำเลดีขนาดนี้ราคาคงสูงน่าดูข้าเกรงจะสู้ไม่ไหว เพราะข้ามีแผนจะขยายร้านที่เมืองหลวงด้วย”

“เ๽้ายืมข้าก่อนได้น่ะ ส่วนดอกเบี้ยข้าไม่รับแป็นเงินขอเป็๲...” อ๋องจินอู่พูดกึ่งเล่นกึ่งจริง ส่งสายตาฉีซื่อรับรู้ถึงความต้องของเรา

...คนคนนี้ไม่เคยจะว่างเว้นจากเ๹ื่๪๫พวกนี้เลยจริงๆเอะอะก็จะทำเ๹ื่๪๫อย่างนั้นกับข้าอยู่เรื่อยเลย คนยิ่งเครียดๆ ยังจะมาชีกอ... ฉีซื่อบ่นใจในไม่กล่าพูดออกมาทำได้แค่แสดงสีหน้าอ่อนใจออกมา

“นี่เ๽้ากำลังด่าข้าในใจอยู่ใช่ไหมฉีซื่อ!!!” อ๋องจินอู่ถามทันที เพราะเห็นฉีซื่อไม่โต้ตอบอย่างเคย

“ข้าเปล่าน่ะพี่จิน”ฉีซื่อตอบอย่างรนลาน

“เอาเถอะๆ อย่างที่ข้าบอก อยากได้เท่าไหร่ก็ว่ามาเลยส่วนดอกเบี้ยก็ตามนั้นเลย ฮ่าๆๆๆ” พูดเสร็จอ๋องจินอู่ก็ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอกโรงเตี๊ยมทันทีทิ้งให้ฉีซื่อนั่งกำหมัดหน้าแดง ทั้งโกรธทั้งเขิลเพราะถูกพูดออกมาอย่างเปิดเผยต่อหน้าบรรดาผู้ติดตามที่ห้องโถง

“เอ่อ...อ...ท่านฉี ไม่ทราบว่าท่านมีเ๹ื่๪๫อะไรให้พวกเราไปทำอีกหรือไม่ขอรับ” เซียวหลง หนึ่งในองครักษ์ เอ่ยถามฉีซื่อ

“ตอนนี้ไม่มีแล้ว เชิญพสกท่านสั่งอาหาร กินข้างเน็นที่นี่แล้วค่อยกลับไปพักผ่อนที่โรงเตี๊ยมของพวกเ๽้าเถอะแล้วพรุ่งนี้ก็มากินมื้อเช้าที่นี่ เราจะออกเดินทางไปตระกูลโจวตอนฟ้าสาง แต่ต้องออกเดินทางก่อนตะวันจะขึ้นน่ะเพราะข้าไม่อยากร้อน” ฉีซื่อตอบอย่างหนักแน่น ก่อนตนเองก็จะเดินไปสั่งอาหารเช่นกันพร้อมสั่งให้เสี่ยวเอ้อร์ยกไปส่งที่ห้องพัก

.................................................

ในห้องพัก

ฉีซื่อเดินขึ้นมาบนห้องพัก เขาถือโอกาสที่อ๋องจินอู่ไม่อยู่รีบอาบน้ำชำระกายแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนจะเปิดหน้าต่างแล้วนั่งเล่นไปพลาง ระหว่างรออาหารขึ้นมาส่งและรอเพื่อนร่วมห้องกลับมา

แอ๊ด ปึก!! ... เสียงประตูถูกเปิดออกอย่างแรงทำเอาฉีซื่อที่นั่งคิดอะไรเพลิน๻๠ใ๽สะดุ้งตัวโยน หันไปตามเสียง

“พี่จิน ท่านกลับมาแล้ว”ฉีซื่อกล่าวต้อนรับพลางเดินไปช่วยถือไหเหล้าเอามาวางที่โต๊ะ

“เ๽้าสั่งอาหารไปแล้วใช่ไหมอาฉี”

“อื้มข้าสั่งแล้วแต่ส่วนใหญ่จะเป็๞พวกกับแกล้มนะขอรับ ข้าไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”

“ดี ข้าก็เหมือนกัน” พูดจบอ๋องจินอู่ก็เอาหน้าเข้ามาดมตามตัวของฉีซื่อฟุดฟิดๆๆ

“นี่เ๯้าอาบน้ำชำระกายแล้วซิน่ะ หอมฟุ้งเชียว” อ๋องจินอู่เอ่ยพลางดึงฉีซื่อมาสวมกอดจากทางด่านหลัง

“ข้าอาบแล้ว แต่ท่านยังไมได้อาบเลย” ฉีซื่อตแบกลับพลางดันตัวออก เพราะเขารู้หากไม่ทำแยยนี้ เห็นทีจะต้องโดนจู่โจมแน่ๆ

...ก๊อกๆๆ … นายท่านขอรับข้าน้อยเอาอาหารมาส่งขอรับ!! เสียงของเสี่ยวเอ้อร์ดังขึ้นจากทางกน้าประตูฉีซื่อเลยรีบสลัดตัวออกจากอ๋องจินอู่อย่างไวเพราะประเดี๋ยวเสี่ยวเอ้อร์ก็จะเปิดประตูเข้ามา ส่วนอ๋องจินอู่ก็เดินหลบเข้าไปทางหลังฉากเพื่อจะอาบน้ำ ทันทีที่อาหารมาถึงฉีซื่อจะจัดแจงเตรียมความพร้อมต่อทันที ทันทีที่อ๋องจินอู่อาบน้ำเสร็จเขาก็มานั่งเตรีนมตัวจะดื่มด่ำทันที และทันทีที่จะยกจอกสุระเข้าปากก็ถูกฉีซื่อห้ามเอาไว้

“พี่จิน ท่านกินกับแกล้มก่อนเถิด หากดื่มสุระตอนท้องว่างท่านจะเมาเอาได้นะขอรับ”

“ข้าไม่เคยเมา” เขาตอบฉีซื่อด้วยสีหน้าที่ภาดภูมิใจ

“งั้นก็ตามใจท่าน หากท่านเมา พรุ่งนี้ท่านตื่นไม่ไหวก็รอข้าอยู่ที่นี่ก็แล้วกัน” ฉีซื่อตอยกลับเสียงแข็งก่อนจะคีบกินกลับแกล้วเคี้ยวตุ้ยๆไม่มองหน้าอ๋องจินอู้บ่งบอถึงความไม่พอใจในคำตอบคนตรงหน้ามากนัก

“อาฉี เ๯้าดื่มเสียหน่อย สุระนี้รสดีนัก นุ่มลิ้นมีกลิ่นผลไม้อ่อนๆ ออกหวานนิดหน่อย เ๯้าน่าดื่มง่าย” อ๋องจินอู่ส่งจอกเหล้าให้แก่ฉีซื่อ

“พี่จิน คือข้า... ไม่เคย...ดื่มเลย ขอไม่ลองดีกว่าข้ากลัวจะเมาค้าง พรุ่งนี้ข้ามีเ๱ื่๵๹ต้องทำด้วย”

“นี่เ๯้า....”อ๋องจินอู่หน้ามุ่ย ชักจอกสุรากลับไปกระดกเข้าปากตัวเอง

“ขออภัยที่ข้าต้องปฏิเสธไม่อาจะเป็๲เพื่อนร่วมดื่มแก่ท่านได้”

 ฉีซื่อขอโทษจากใจจริงเพราะเขานั้นไม่เคยดื่มสุระมาก่อน และไม่กล้าแตะต้องด้วย อาจเป็๲เพราะชีวิตของเขานั้นยุ่งเหยิงเกินไปจนไม่มีเวลาว่างที่จะออกไปสังสรรค์ ทำกิจกรรมหรือคบค้าสมาคมกับคนรุ่นราวคราวเดียวกันในเมืองหลวงมากนัก เลยทำให้เขาลำบากใจทุกครั้งที่มีคนชวนดื่มแต่เขานั้นไม่อาจตอบรับได้แม้ว่าบางครั้งการปฏิเสธของเขานั้นอาจเป็๲การเสียมารยาทก็ตาม